ലിങ്ഗപുരാണമ്

തഥൈനാം പുത്രകാമസ്യ ധ്യായതഃ പരമേഷ്ഠിനഃ പ്രദദൌ ദേവദേവേശഃ ചതുഷ്പാദാം ജഗദ്ഗുരുഃ

ഇങ്ങനെ, മകനായി ജനിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ ധ്യാനിച്ചിരുന്ന ബ്രഹ്മാവിന്, ദേവതകളുടെ ദൈവവും ലോകഗുരുവും ആയവൻ, നാലു കാൽ ഉള്ള അവളെ സമ്മാനിച്ചു.

തതസ്താം ധ്യാനയോഗേന വിദിത്വാ പരമേശ്വരീമ് ബ്രഹ്മാ ലോകഗുരോഃ സോ ഽഥ പ്രതിപേദേ മഹേശ്വരീമ്

പിന്നീട്, ധ്യാനയോഗത്തിലൂടെ പരമേശ്വരിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ലോകഗുരുവായ ബ്രഹ്മാവ് മഹേശ്വരിയെ സ്വീകരിച്ചു.

ഗായത്രീം തു തതോ രൌദ്രീം ധ്യാത്വാ ബ്രഹ്മാനുയന്ത്രിതഃ ഇത്യേതാം വൈദികീം വിദ്യാം രൌദ്രീം ഗായത്രീമീരിതാമ്

അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, രൗദ്രിയായ ഗായത്രിയെ ധ്യാനിച്ച്, ഈ വേദജ്ഞാനം, രൗദ്രി ഗായത്രി എന്ന പേരിൽ, വെളിപ്പെട്ടതായി അറിയപ്പെടുന്നു.

ജപിത്വാ തു മഹാദേവീം ബ്രഹ്മാ ലോകനമസ്കൃതാമ് പ്രപന്നസ്തു മഹാദേവം ധ്യാനയുക്തേന ചേതസാ

ലോകങ്ങൾ വന്ദിക്കുന്ന മഹാദേവിയെ സ്തുതിച്ചശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ച മനസ്സോടെ മഹാദേവനിൽ ആശ്രയം പ്രാപിച്ചു.

തതസ്തസ്യ മഹാദേവോ ദിവ്യയോഗം ബഹുശ്രുതമ് ഐശ്വര്യം ജ്ഞാനസംപത്തിം വൈരാഗ്യം ച ദദൌ പ്രഭുഃ

അതിനുശേഷം മഹാദേവൻ അവനു ദിവ്യമായ യോഗം, വിശാലമായ ജ്ഞാനം, ഐശ്വര്യം, ജ്ഞാനസമ്പത്ത്, വൈരാഗ്യം എന്നിവയും അനുഗ്രഹിച്ചു.

തതോ ഽസ്യ പാര്ശ്വതോ ദിവ്യാഃ പ്രാദുര്ഭൂതാഃ കുമാരകാഃ പീതമാല്യാംബരധരാഃ പീതസ്രഗനുലേപനാഃ

അതിനുശേഷം അവന്റെ വശത്ത് നിന്ന് ദിവ്യബാലന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവർ മഞ്ഞപൂമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞു, മഞ്ഞപൂക്കളും ചന്ദനവും പുരട്ടിയവരായിരുന്നു.

പീതാഭോഷ്ണീഷശിരസഃ പീതാസ്യാഃ പീതമൂര്ധജാഃ തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്ത ഉഷിത്വാ വിമലൌജസഃ

അവർക്ക് തലയിൽ മഞ്ഞ തുര്ബാൻ, മുഖം മഞ്ഞ നിറം, മുടിയും മഞ്ഞ നിറം; ശുദ്ധമായ തേജസ്സോടെ ആയിരം വർഷം അവിടെ പാർത്തി.

യോഗാത്മാനസ്തപോഹ്ലാദാഃ ബ്രാഹ്മണാനാം ഹിതൈഷിണഃ ധര്മയോഗബലോപേതാ മുനീനാം ദീര്ഘസത്ത്രിണാമ്

അവർ യോഗത്തിൽ ലയിച്ചവരും, തപസ്സിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവരും, ബ്രാഹ്മണരുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും, ധർമ്മവും യോഗബലവും ഉള്ള ദീർഘയാഗങ്ങൾ നടത്തുന്ന മുനികളുമായിരുന്നു.

ഉപദിശ്യ മഹായോഗം പ്രവിഷ്ടാസ്തേ മഹേശ്വരമ് ഏവമേതേന വിധിനാ യേ പ്രപന്നാ മഹേശ്വരമ്

അവർ മഹായോഗം ഉപദേശിച്ചശേഷം മഹേശ്വരനിൽ ലയിച്ചു; ഇതുപോലെയുള്ള രീതിയിൽ മഹേശ്വരനിൽ ആശ്രയം പ്രാപിക്കുന്നവർ—

അന്യേ ഽപി നിയതാത്മാനോ ധ്യാനയുക്താ ജിതേന്ദ്രിയാഃ തേ സര്വേ പാപമുത്സൃജ്യ വിമലാ ബ്രഹ്മവര്ചസഃ

മറ്റുള്ളവരും മനസ്സു നിയന്ത്രിച്ചവരും, ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചവരും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവരുമാണ്; അവർ പാപം ഉപേക്ഷിച്ച് ശുദ്ധരായി ബ്രഹ്മതേജസ്സിൽ ദീപ്തരാകും.

പ്രവിശന്തി മഹാദേവം രുദ്രം തേ ത്വപുനര്ഭവാഃ

അവർ മഹാദേവനായ രുദ്രനിൽ ലയിച്ച് വീണ്ടും ജന്മം പ്രാപിക്കില്ല.

തതസ്തസ്മിന്ഗതേ കല്പേ പീതവര്ണേ സ്വയംഭുവഃ പുനരന്യഃ പ്രവൃത്തസ്തു കല്പോ നാമ്നാസിതസ്തു സഃ

അതിനുശേഷം ആ കല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പീതവർണ്ണമായ സുവർണ്ണയുഗത്തിൽ സ്വയംഭുവൻ വീണ്ടും മറ്റൊരു കല്പം ആരംഭിച്ചു; അതിന് അസിതം എന്നായിരുന്നു പേര്.

ഏകാര്ണവേ തദാ വൃത്തേ ദിവ്യേ വര്ഷസഹസ്രകേ സ്രഷ്ടുകാമഃ പ്രജാ ബ്രഹ്മാ ചിന്തയാമാസ ദുഃഖിതഃ

അന്നേരം, ആ ഏകസമുദ്രത്തിൽ ആയിരം ദിവ്യവർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മാവ് ദുഃഖിതനായി ആലോചിച്ചു.

തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ പുത്രകാമസ്യ വൈ പ്രഭോഃ കൃഷ്ണഃ സമഭവദ്വര്ണോ ധ്യായതഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

അവൻ, ആ പ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാവ്, പുത്രാഗ്രഹത്താൽ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, പരമേശ്വരന്റെ വർണ്ണം ധ്യാനത്തിലിരുന്നപ്പോൾ കറുപ്പായി മാറി.

അഥാപശ്യന്മഹാതേജാഃ പ്രാദുര്ഭൂതം കുമാരകമ് കൃഷ്ണവര്ണം മഹാവീര്യം ദീപ്യമാനം സ്വതേജസാ

അപ്പോൾ മഹാതേജസ്സുള്ളവൻ, സ്വതേജസ്സിൽ ദീപ്തിയുള്ള, കറുത്ത വർണ്ണവും മഹാവീര്യവും ഉള്ള ഒരു ബാലനെ പ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടു.

കൃഷ്ണാംബരധരോഷ്ണീഷം കൃഷ്ണയജ്ഞോപവീതിനമ് കൃഷ്ണേന മൌലിനാ യുക്തം കൃഷ്ണസ്രഗനുലേപനമ്

അവൻ കറുത്ത വസ്ത്രവും തുര്ബാനും ധരിച്ചു, കറുത്ത യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ച്, കറുത്ത മുടിയും പൂമാലയും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞിരുന്നു.

സ തം ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാനമ് അഘോരം ഘോരവിക്രമമ് വവന്ദേ ദേവദേവേശമ് അദ്ഭുതം കൃഷ്ണപിങ്ഗലമ്

ആ മഹാത്മാവായ, ഭയാനകമായിട്ടും ഭയപ്പെടുത്താത്ത, ദേവദേവനായ, അത്ഭുതകരമായ കൃഷ്ണപിംഗളവര്ണനേ കണ്ടു, അവൻ നമസ്കരിച്ചു.

പ്രാണായാമപരഃ ശ്രീമാന് ഹൃദി കൃത്വാ മഹേശ്വരമ് മനസാ ധ്യാനുയുക്തേന പ്രപന്നസ്തു തമീശ്വരമ്

പ്രാണായാമത്തിൽ ലയിച്ചും, മഹേശ്വരനെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചും, മനസ്സിൽ ധ്യാനത്തോടെ ആ ഇശ്വരനിൽ ആശ്രയം പ്രാപിച്ചു.

അഘോരം തു തതോ ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മരൂപം വ്യചിന്തയത് തഥാ വൈ ധ്യായമാനസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് അഘോരനെ ബ്രഹ്മാരൂപത്തിൽ ചിന്തിച്ചു; അങ്ങനെ പരമേശ്വരൻ ധ്യാനത്തിലായിരുന്നു.

പ്രദദൌ ദര്ശനം ദേവോ ഹ്യ് അഘോരോ ഘോരവിക്രമഃ അഥാസ്യ പാര്ശ്വതഃ കൃഷ്ണാഃ കൃഷ്ണസ്രഗനുലേപനാഃ

അഘോരൻ, ഭയാനകശക്തിയോടെ, അവനു ദർശനം നൽകി; പിന്നെ അവന്റെ വശത്ത് കറുത്ത പൂമാലയും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞ ബാലന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ചത്വാരസ്തു മഹാത്മാനഃ സംബഭൂവുഃ കുമാരകാഃ കൃഷ്ണഃ കൃഷ്ണശിഖശ്ചൈവ കൃഷ്ണാസ്യഃ കൃഷ്ണവസ്ത്രധൃക്

നാലു മഹാത്മാക്കളായ ബാലന്മാർ ജനിച്ചു: കൃഷ്ണൻ, കൃഷ്ണശിഖൻ, കൃഷ്ണാസ്യൻ, കൃഷ്ണവസ്ത്രധാരൻ.

തതോ വര്ഷസഹസ്രം തു യോഗതഃ പരമേശ്വരമ് ഉപാസിത്വാ മഹായോഗം ശിഷ്യേഭ്യഃ പ്രദദുഃ പുനഃ

അതിനുശേഷം ആയിരം വർഷം യോഗം ചെയ്തു പരമേശ്വരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു, പിന്നെയും ആ മഹായോഗം ശിഷ്യന്മാർക്ക് അവർ പഠിപ്പിച്ചു.

യോഗേന യോഗസമ്പന്നാഃ പ്രവിശ്യ മനസാ ശിവമ് അമലം നിര്ഗുണം സ്ഥാനം പ്രവിഷ്ടാ വിശ്വമീശ്വരമ്

യോഗത്തിലൂടെ യോഗസിദ്ധരായി, മനസ്സുകൊണ്ട് നിർമ്മലനും ഗുണരഹിതനുമായ ശിവനിൽ പ്രവേശിച്ചു, വിശ്വത്തിന്റെ ഇശ്വരനായവന്റെ സാന്നിധ്യം അവർ നേടി.

ഏവമേതേന യോഗേന യേ ഽപി ചാന്യേ മനീഷിണഃ ചിന്തയന്തി മഹാദേവം ഗന്താരോ രുദ്രമവ്യയമ്

ഇങ്ങനെ ഈ യോഗം വഴി മറ്റു ജ്ഞാനികളും മഹാദേവനെ ധ്യാനിച്ച്, അവിനാശിയായ രുദ്രനിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.

തതസ്തസ്മിന് ഗതേ കല്പേ കൃഷ്ണവര്ണേ ഭയാനകേ തുഷ്ടാവ ദേവദേവേശം ബ്രഹ്മാ തം ബ്രഹ്മരൂപിണമ്

അതിനുശേഷം ആ കാലഘട്ടം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കറുത്ത ഭയാനകമായ യുഗത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവ് ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ ദേവദേവനേ സ്തുതിച്ചു.

അനുഗൃഹ്യ തതസ്തുഷ്ടോ ബ്രഹ്മാണമവദദ്ധരഃ അനേനൈവ തു രൂപേണ സംഹരാമി ന സംശയഃ

അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ഹരൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ രൂപത്തിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ സംഹാരം നടത്തുന്നത്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.'

ബ്രഹ്മഹത്യാദികാന് ഘോരാംസ് തഥാന്യാനപി പാതകാന് ഹീനാംശ്ചൈവ മഹാഭാഗ തഥൈവ വിവിധാന്യപി

മഹാഭാഗവ, ബ്രഹ്മഹത്യ പോലുള്ള ഭയങ്കര പാപങ്ങളും മറ്റു വലിയ കുറ്റങ്ങളും, ചെറുതായുള്ള പലവിധ പാപങ്ങളും ഞാൻ നശിപ്പിക്കുന്നു.

ഉപപാതകമപ്യേവം തഥാ പാപാനി സുവ്രത മാനസാനി സുതീക്ഷ്ണാനി വാചികാനി പിതാമഹ

സുഭവനേ, ഇങ്ങനെ തന്നെ ഉപപാപങ്ങളും, മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന കടുത്ത പാപങ്ങളും, വാക്കിലൂടെ ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങളും, പിതാമഹനേ, ഞാൻ നീക്കുന്നു.

കായികാനി സുമിശ്രാണി തഥാ പ്രാസംഗികാനി ച ബുദ്ധിപൂര്വം കൃതാന്യേവ സഹജാഗന്തുകാനി ച

ശരീരത്തിൽ ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങൾ, കലർന്നതും, അനുസൃതമായതും, ഉദ്ദേശപൂർവ്വം ചെയ്തതും, സ്വാഭാവികമായതും, അപ്രത്യക്ഷമായതും എല്ലാം ഞാൻ അകറ്റുന്നു.