ലിങ്ഗപുരാണമ്

സ്ഥാപിതം ബ്രഹ്മണാ ചാപി സംഗമേ ലിങ്ഗമുത്തമമ് സംഗമേശ്വരമ് ഇത്യേവം ഖ്യാതം ജഗതി ദൃശ്യതാമ്

സംഗമത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് ഉത്തമമായ ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു. ഇത് ലോകത്ത് സംഗമേശ്വരൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അതു കാണണം.

സംഗമേ ദേവനദ്യാ ഹി യഃ സ്നാത്വാ മനുജഃ ശുചിഃ അര്ചയേത് സംഗമേശ്വരം തസ്യ ജന്മഭയം കുതഃ

ദൈവിക നദികളുടെ സംഗമത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, സംഗമേശ്വരനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്ന ശുദ്ധനായ മനുഷ്യന് ജന്മഭയം എവിടെ?

ഇദം മന്യേ മഹാക്ഷേത്രം നിവാസോ യോഗിനാം പരമ് ക്ഷേത്രമധ്യേ ച യത്രാഹം സ്വയം ഭൂത്വാഗ്രമാസ്ഥിതഃ

ഞാൻ ഇതിനെ മഹാക്ഷേത്രമെന്നു കരുതുന്നു; യോഗികൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ വാസസ്ഥലവും. ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നടുവിൽ ഞാൻ തന്നെ പ്രധാന സ്ഥാനത്ത് നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മധ്യമേശ്വരമിത്യേവം ഖ്യാതഃ സര്വസുരാസുരൈഃ സിദ്ധാനാം സ്ഥാനമേതദ്ധി മദീയവ്രതധാരിണാമ്

മധ്യമായേശ്വരമെന്നു ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും എല്ലാവരും അറിയുന്നു. ഇതാണ് സിദ്ധന്മാരുടെയും എന്റെ വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കുന്നവരുടെയും വാസസ്ഥലം.

യോഗിനാം മോക്ഷലിപ്സൂനാം ജ്ഞാനയോഗരതാത്മനാമ് ദൃഷ്ട്വൈനം മധ്യമേശാനം ജന്മ പ്രതി ന ശോചതി

മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ജ്ഞാനയോഗത്തിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്യുന്ന യോഗികൾ ഈ മധ്യമായേശ്വരനെ കണ്ടാൽ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കാറില്ല.

സ്ഥാപിതം ലിങ്ഗമേതത്തു ശുക്രേണ ഭൃഗുസൂനുനാ നാമ്നാ ശുക്രേശ്വരം നാമ സര്വസിദ്ധാമരാര്ചിതമ്

ഭൃഗുവിന്റെ മകനായ ശുക്രൻ സ്ഥാപിച്ച ലിംഗമാണിത്. ശുക്രേശ്വരമെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഇതിനെ സിദ്ധന്മാരും അമരന്മാരും ആരാധിക്കുന്നു.

ദൃഷ്ട്വൈനം നിയതഃ സദ്യോ മുച്യതേ സര്വകില്ബിഷൈഃ മൃതശ് ച ന പുനര്ജന്തുഃ സംസാരീ തു ഭവേന്നരഃ

ഇതിനെ ഭക്തിയോടെ കാണുന്നവൻ ഉടൻ തന്നെ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. മരിച്ചാൽ വീണ്ടും ജന്മചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നില്ല.

പുരാ ജമ്ബൂകരൂപേണ അസുരോ ദേവകണ്ടകഃ ബ്രഹ്മണോ ഹി വരം ലബ്ധ്വാ ഗോമായുര്ബന്ധശങ്കിതഃ

പണ്ടെ, ജംബൂവെന്ന രൂപത്തിൽ ദേവകണ്ടകനെന്ന അസുരൻ, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് വരം നേടി, ബന്ധനത്തെ ഭയന്ന് ഗോമായുവായി മാറി.

നിഹതോ ഹിമവത്പുത്രി ജമ്ബൂകേശസ്തതോ ഹ്യഹമ് അദ്യാപി ജഗതി ഖ്യാതം സുരാസുരനമസ്കൃതമ്

അവനെ ഞാൻ, ഹിമവതിന്റെ മകളായ ജംബൂകേശ്വരിയായി, സംഹരിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഇന്നും ലോകത്ത് ഞാൻ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ആരാധിക്കുന്നവളായി പ്രശസ്തയാണ്.

ദൃഷ്ട്വൈനമപി ദേവേശം സര്വാന്കാമാനവാപ്നുയാത് ഗ്രഹൈഃ ശുക്രപുരോഗൈശ് ച ഏതാനി സ്ഥാപിതാനി ഹ

ഈ ദേവാധിപതിയെ കണ്ടാൽ എല്ലാവിധ കാമനകളും ലഭിക്കും. ശുക്രനെ മുൻനിർത്തി ഗ്രഹങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പശ്യ പുണ്യാനി ലിങ്ഗാനി സര്വകാമപ്രദാനി തു ഏവമേതാനി പുണ്യാനി മന്നിവാസാനി പാര്വതി

ഇവ കാണൂ, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നൽകുന്ന പുണ്യലിംഗങ്ങൾ. ഇതുപോലെ, പാർവതി, ഇവിടങ്ങളൊക്കെയും എന്റെ വാസസ്ഥലങ്ങളാണ്.

കഥിതാനി മമ ക്ഷേത്രേ ഗുഹ്യം ചാന്യദിദം ശൃണു ചതുഃക്രോശം ചതുര്ദിക്ഷു ക്ഷേത്രമേതത്പ്രകീര്തിതമ്

എന്റെ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഇവയെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി മറ്റൊരു രഹസ്യം കേൾക്കൂ: ഈ ക്ഷേത്രം നാലു ദിക്കിലും നാല് ക്രോഷം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

യോജനം വിദ്ധി ചാര്വങ്ഗി മൃത്യുകാലേ ഽമൃതപ്രദമ് മഹാലയഗിരിസ്ഥം മാം കേദാരേ ച വ്യവസ്ഥിതമ്

അറിയണം, സുന്ദരിയേ, ഇതിന് ഒരു യോജന ദൈർഘ്യമുണ്ട്. മരണസമയത്ത് ഇത് അമൃതം നൽകുന്നു. മഹാലയപർവതത്തിലും കേദാരത്തിലും ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഗണത്വം ലഭതേ ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യ് അസ്മിന്മോക്ഷോ ഹ്യവാപ്യതേ ഗാണപത്യം ലഭേദ്യസ്മാദ് യതഃ സാ മുക്തിരുത്തമാ

ഇതിനെ കണ്ടാൽ ഗണപദവിയും മോക്ഷവും ലഭിക്കും. ഇതിൽ നിന്ന് ഗാണപത്യസ്ഥിതിയും, അതാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ മോക്ഷവും, നേടാം.

തതോ മഹാലയാത് തസ്മാത് കേദാരാന്മധ്യമാദപി സ്മൃതം പുണ്യതമം ക്ഷേത്രമ് അവിമുക്തം വരാനനേ

അതിനാൽ, മനോഹരമുഖിയേ, മഹാലയം, കേദാരം, മധ്യമം എന്നിവയിൽ ഏറ്റവും പുണ്യമായത് അവിമുക്തം എന്നാണു ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

കേദാരം മധ്യമം ക്ഷേത്രം സ്ഥാനം ചൈവ മഹാലയമ് മമ പുണ്യാനി ഭൂര്ലോകേ തേഭ്യഃ ശ്രേഷ്ഠതമം ത്വിദമ്

കേദാരം, മധ്യകേന്ദ്രം, മഹാലയം എന്നിങ്ങനെ ഭൂമിയിൽ എന്റെ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ ഇവയാണ്. എന്നാൽ ഇവയിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം ഇതാണ്.

യതഃ സൃഷ്ടാസ്ത്വിമേ ലോകാസ് തതഃ ക്ഷേത്രമിദം ശുഭമ് കദാചിന്ന മയാ മുക്തമ് അവിമുക്തം തതോ ഽഭവത്

ഇവിടെ നിന്നാണ് ഈ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. അതുകൊണ്ട് ഈ സ്ഥലം ശുഭകരമാണ്. ഞാൻ ഒരിക്കലും ഇത് ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല, അതിനാൽ അവിമുക്തം എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.

അവിമുക്തേശ്വരം ലിങ്ഗം മമ ദൃഷ്ട്വേഹ മാനവഃ സദ്യഃ പാപവിനിര്മുക്തഃ പശുപാശൈര്വിമുച്യതേ

ഇവിടെ അവിമുക്തേശ്വരമെന്ന എന്റെ ലിംഗം കാണുന്ന മനുഷ്യൻ ഉടൻ തന്നെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും, പാശബന്ധത്തിൽ നിന്ന് വിടുതൽ ലഭിക്കും.

ശൈലേശം സംഗമേശം ച സ്വര്ലീനം മധ്യമേശ്വരമ് ഹിരണ്യഗര്ഭമ് ഈശാനം ഗോപ്രേക്ഷം വൃഷഭധ്വജമ്

ശൈലേശൻ, സംഗമേശൻ, സ്വർളീനൻ, മധ്യമായേശ്വരൻ, ഹിരണ്യഗർഭൻ, ഈശാനൻ, ഗോപരീക്ഷൻ, വൃഷഭധ്വജൻ—

ഉപശാന്തം ശിവം ചൈവ ജ്യേഷ്ഠസ്ഥാനനിവാസിനമ് ശുക്രേശ്വരം ച വിഖ്യാതം വ്യാഘ്രേശം ജമ്ബുകേശ്വരമ്

ഉപശാന്തൻ, ശിവൻ, പ്രാചീനസ്ഥലവാസി, പ്രശസ്തനായ ശുക്രേശ്വരൻ, വ്യാഘ്രേശൻ, ജംബൂകേശ്വരൻ—

ദൃഷ്ട്വാ ന ജായതേ മര്ത്യഃ സംസാരേ ദുഃഖസാഗരേ ഏവമ് ഉക്ത്വാ മഹാദേവോ ദിശഃ സര്വാ വ്യലോകയത്

ഇവയെല്ലാം കണ്ടാൽ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ജന്മസമുദ്രത്തിലെ ദുഃഖത്തിൽ പെടാറില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം മഹാദേവൻ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും നോക്കി.

വിലോക്യ സംസ്ഥിതേ പശ്ചാദ് ദേവദേവേ മഹേശ്വരേ അകസ്മാദഭവത്സര്വഃ സ ദേശോജ്ജ്വലിതോ യഥാ

ദേവദേവനായ മഹേശ്വരനെ അവിടെ സ്തിരമായി കാണുമ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങി.

തതഃ പാശുപതാഃ സിദ്ധാ ഭസ്മാഭ്യങ്ഗസിതപ്രഭാഃ മാഹേശ്വരാ മഹാത്മാനസ് തഥാ വൈ നിയതവ്രതാഃ

അപ്പോൾ പാശുപതന്മാരായ സിദ്ധന്മാർ, വിശുദ്ധഭസ്മം പുരട്ടിയ വെളുത്ത ദേഹങ്ങളോടെ, മഹേശ്വരഭക്തരായ മഹാത്മാക്കളും വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവരുമായവർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ബഹവഃ ശതശോ ഽഭ്യേത്യ നമശ്ചക്രുര്മഹേശ്വരമ് പുനര്നിരീക്ഷ്യ യോഗേശം ധ്യാനയോഗം ച കൃത്സ്നശഃ

നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ അവിടെ എത്തി മഹേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ചു, വീണ്ടും യോഗേശ്വരനായ അവനെ മുഴുവൻ ധ്യാനയോഗത്തിൽ ലീനനായി നോക്കി നിന്നു.

തസ്ഥുരാത്മാനമാസ്ഥായ ലീയമാനാ ഇവേശ്വരേ സ്ഥിതാനാം സ തദാ തേഷാം ദേവദേവ ഉമാപതിഃ

അവർ സ്വയം ആത്മാവിൽ നിലകൊണ്ടു, ഈശ്വരനിൽ ലയിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ. അപ്പോൾ ഉമാപതിയായ ദേവദേവൻ അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.

സ ബിഭ്രത്പരമാം മൂര്തിം ബഭൂവ പുരുഷഃ പ്രഭുഃ കൃത്സ്നം ജഗദിഹൈകസ്ഥം കര്തുമ് അന്ത ഇവ സ്ഥിതഃ

അവൻ പരമമായ രൂപം ധരിച്ച്, ലോകം മുഴുവൻ ഒറ്റയാൾക്കുള്ളിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുപോലെ, പ്രഭുവായി അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

തസ്യ താം പരമാം മൂര്തിമ് ആസ്ഥിതസ്യ ജഗത്പ്രഭോഃ ന ശശാക പുനര്ദ്രഷ്ടും ഹൃഷ്ടരോമാ ഗിരീന്ദ്രജാ

ലോകനാഥൻ ആ പരമരൂപം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, പർവതപുത്രിയായ അവൾക്ക്, സന്തോഷത്തിൽ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ അവൾക്ക്, വീണ്ടും അവനെ നോക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി.

തതസ്ത്വദൃഷ്ടമാകാരം ബുദ്ധ്വാ സാ പ്രകൃതിസ്ഥിതമ് പ്രകൃതേര്മൂര്തിമാസ്ഥായ യോഗേന പരമേശ്വരീ

അപ്പോൾ, ആ രൂപം നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്തതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ട്, പരമേശ്വരിയായ അവൾ യോഗശക്തിയാൽ പ്രകൃതിരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

തം ശശാക പുനര്ദ്രഷ്ടും ഹരസ്യ ച മഹാത്മനഃ തതസ്തേ ലയമാധായ യോഗിനഃ പുരുഷസ്യ തു

അതിനുശേഷം അവൾക്ക് വീണ്ടും അവനെയും മഹാത്മാവായ ഹരനെയും കാണാൻ സാധിച്ചു; യോഗികൾ ലയാവസ്ഥയിൽ പുരുഷനെ ദർശിച്ചു.