ലിങ്ഗപുരാണമ്

അകാരസ് ത്വേഷ ഭൂര്ലോക ഉകാരോ ഭുവ ഉച്യതേ സവ്യഞ്ജനോ മകാരസ്തു സ്വര്ലോക ഇതി ഗീയതേ

'അ' എന്നത് ഭൂലോകമാണ്, 'ഉ' ഭുവർലോകം എന്നാണ് പറയുന്നത്, 'മ' എന്ന വ്യഞ്ജനം സ്വർഗ്ഗലോകം എന്നാണ് പാടപ്പെടുന്നത്.

ഓങ്കാരസ്തു ത്രയോ ലോകാഃ ശിരസ്തസ്യ ത്രിവിഷ്ടപമ് ഭുവനാങ്ഗം ച തത്സര്വം ബ്രാഹ്മം തത്പദമുച്യതേ

ഓം മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്; അതിന്റെ തല ഭാഗം പരമ സ്വർഗ്ഗമാണ്. ലോകങ്ങളുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും ബ്രഹ്മം, അതാണ് പരമപദം എന്ന് പറയുന്നു.

മാത്രാപാദോ രുദ്രലോകോ ഹ്യ് അമാത്രം തു ശിവം പദമ് ഏവം ജ്ഞാനവിശേഷേണ തത്പദം സമുപാസ്യതേ

അളവുള്ള ഭാഗം രുദ്രലോകമാണ്; അളവില്ലാത്തത് ശിവപദമാണ്. ഇങ്ങനെ, പ്രത്യേകമായ അറിവിലൂടെ ആ പദം ആരാധിക്കപ്പെടണം.

തസ്മാദ്ധ്യാനരതിര്നിത്യമ് അമാത്രം ഹി തദക്ഷരമ് ഉപാസ്യം ഹി പ്രയത്നേന ശാശ്വതം സുഖമിച്ഛതാ

അതുകൊണ്ട്, ധ്യാനത്തിൽ എപ്പോഴും ആസ്വദിക്കുന്നവൻ അളവില്ലാത്ത അക്ഷരത്തെ പരിശ്രമത്തോടെ ആരാധിക്കണം, ശാശ്വതമായ സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ.

ഹ്രസ്വാ തു പ്രഥമാ മാത്രാ തതോ ദീര്ഘാ ത്വനന്തരമ് തതഃ പ്ലുതവതീ ചൈവ തൃതീയാ ചോപദിശ്യതേ

ആദ്യത്തെ അളവ് ചെറുതാണ്, പിന്നെ രണ്ടാമത്തേത് ദീർഘമാണ്, അതിനുശേഷം മൂന്നാമത്തേത് നീണ്ടതായാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

ഏതാസ്തു മാത്രാ വിജ്ഞേയാ യഥാവദനുപൂര്വശഃ യാവദേവ തു ശക്യന്തേ ധാര്യന്തേ താവദേവ ഹി

ഈ അളവുകൾ ക്രമമായി, ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണം. എത്രത്തോളം സഹിക്കാനാകുമോ, അത്ര മാത്രം ചെയ്യണം.

ഇന്ദ്രിയാണി മനോ ബുദ്ധിം ധ്യായന്നാത്മനി യഃ സദാ അര്ധം തന്മാത്രമ് അപി ചേച് ഛൃണു യത് ഫലമാപ്നുയാത്

യാരെങ്കിലും എപ്പോഴും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെ ആത്മാവിൽ ധ്യാനിച്ചാൽ, അർദ്ധം പോലും ചെയ്താൽ, അവൻ ലഭിക്കുന്ന ഫലം കേൾക്കൂ.

മാസേ മാസേ ഽശ്വമേധേന യോ യജേത ശതം സമാഃ തേന യത്പ്രാപ്യതേ പുണ്യം മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത്

ഓരോ മാസവും നൂറു വർഷം അശ്വമേധയാഗം ചെയ്യുന്നവന് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, ഈ അളവ് പാലിച്ചാൽ അതേ പുണ്യം ലഭിക്കും.

ന തഥാ തപസോഗ്രേണ ന യജ്ഞൈര്ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ യത്ഫലം പ്രാപ്യതേ സമ്യങ് മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത്

കഠിനമായ തപസ്സുകൊണ്ടും, വലിയ യാഗങ്ങളാൽ കൊടുത്ത ദാനങ്ങളാലും, ഈ അളവ് ശരിയായി പാലിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ഫലം ലഭിക്കില്ല.

തത്ര ചൈഷാ തു യാ മാത്രാ പ്ലുതാ നാമോപദിശ്യതേ ഏഷാ ഏവ ഭവേത്കാര്യാ ഗൃഹസ്ഥാനാം തു യോഗിനാമ്

ഇവയിൽ പ്ലുത എന്ന പേരിലുള്ള അളവാണ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഗൃഹസ്ഥരും യോഗികളും ഇതേ അളവ് പാലിക്കണം.

ഏഷാം ചൈവ വിശേഷേണ ഐശ്വര്യേ ഹ്യഷ്ടലക്ഷണേ അണിമാദ്യേ തു വിജ്ഞേയാ തസ്മാദ്യുഞ്ജീത താം ദ്വിജാഃ

ഇവയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് അണിമാദി എട്ട് ഐശ്വര്യങ്ങളിൽ ഈ അളവ് മനസ്സിലാക്കണം. അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജന്മാരേ, അതു അഭ്യസിക്കണം.

ഏവം ഹി യോഗസംയുക്തഃ ശുചിര് ദാന്തോ ജിതേന്ദ്രിയഃ ആത്മാനം വിദ്യതേ യസ്തു സ സര്വം വിന്ദതേ ദ്വിജാഃ

ഇങ്ങനെ യോഗം ചെയ്തവൻ, ശുദ്ധനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവനും, ആത്മാവ് അറിഞ്ഞവനും ആകുമ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരേ, അവൻ എല്ലാം നേടുന്നു.

തസ്മാത്പാശുപതൈര്യോഗൈര് ആത്മാനം ചിന്തയേദ്ബുധഃ ആത്മാനം ജാനതേ യേ തു ശുചയസ്തേ ന സംശയഃ

അതിനാൽ, പാശുപതയോഗങ്ങൾകൊണ്ട് ബുദ്ധിമാൻ ആത്മാവിനെ ചിന്തിക്കണം. ആത്മാവ് അറിയുന്ന ശുദ്ധന്മാർക്ക് സംശയം ഇല്ല.

ഋചോ യജൂംഷി സാമാനി വേദോപനിഷദസ് തഥാ യോഗജ്ഞാനാദവാപ്നോതി ബ്രാഹ്മണോ ഽധ്യാത്മചിന്തകഃ

ആത്മചിന്തയിൽ ഏർപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ഋക്, യജുസ്, സാമവേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും യോഗജ്ഞാനവും നേടുന്നു.

സര്വദേവമയോ ഭൂത്വാ അഭൂതഃ സ തു ജായതേ യോനിസംക്രമണം ത്യക്ത്വാ യാതി വൈ ശാശ്വതം പദമ്

സകല ദേവന്മാരുമായി ഒന്നായവൻ ഇനി ജനിക്കുകയില്ല; ഗർഭപഥം വിട്ട് ശാശ്വതമായ സ്ഥിതിയിലേക്ക് എത്തുന്നു.

യഥാ വൃക്ഷാത് ഫലം പക്വം പവനേന സമീരിതമ് നമസ്കാരേണ രുദ്രസ്യ തഥാ പാപം പ്രണശ്യതി

വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് പാകമായ പഴം കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ വീഴുന്നതുപോലെ, രുദ്രനോടുള്ള നമസ്കാരത്തിലൂടെ പാപം നശിക്കുന്നു.

യത്ര രുദ്രനമസ്കാരഃ സര്വകര്മഫലോ ധ്രുവഃ അന്യദേവനമസ്കാരാന് ന തത്ഫലമവാപ്നുയാത്

രുദ്രനോടുള്ള നമസ്കാരമുള്ളിടത്ത് എല്ലാ കര്‍മ്മഫലവും ഉറപ്പാണ്; മറ്റു ദേവന്മാരോടുള്ള നമസ്കാരത്തിൽ ആ ഫലം ലഭിക്കില്ല.

തസ്മാത്ത്രിഃപ്രവണം യോഗീ ഉപാസീത മഹേശ്വരമ് ദശവിസ്താരകം ബ്രഹ്മ തഥാ ച ബ്രഹ്മവിസ്തരൈഃ

അതിനാൽ, യോഗി ദിവസത്തിൽ മൂന്ന് പ്രാവശ്യം മഹേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം, പത്ത് ഗുണമുള്ള ബ്രഹ്മാവിനെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിപുലതകളെയും കൂടി.

ഏവം ധ്യാനസമായുക്തഃ സ്വദേഹം യഃ പരിത്യജേത് സ യാതി ശിവസായുജ്യം സമുദ്ധൃത്യ കുലത്രയമ്

ഇങ്ങനെ ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടവൻ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ശിവസായുജ്യം നേടുന്നു, മൂന്നു കുടുംബങ്ങളെയും ഉയർത്തി.

അഥവാരിഷ്ടമാലോക്യ മരണേ സമുപസ്ഥിതേ അവിമുക്തേശ്വരം ഗത്വാ വാരാണസ്യാം തു ശോധനമ്

അല്ലെങ്കിൽ, മരണസമീപം കണ്ടു, വാരാണസിയിലെ അവിമുക്തേശ്വരനിലേക്കു പോയാൽ, ശുദ്ധീകരണം ലഭിക്കും.

യേന കേനാപി വാ ദേഹം സംത്യജേന് മുച്യതേ നരഃ ശ്രീപര്വതേ വാ വിപ്രേന്ദ്രാഃ സംത്യജേത്സ്വതനും നരഃ

ഏത് വിധത്തിലായാലും മനുഷ്യൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും; ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ശ്രീപർവതത്തിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാലും അതേ ഫലം.

സ യാതി ശിവസായുജ്യം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ അവിമുക്തം പരം ക്ഷേത്രം ജന്തൂനാം മുക്തിദം സദാ

അവൻ ശിവസായുജ്യം നേടുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല; അവിമുക്തം പരമക്ഷേത്രം, എല്ലായ്പ്പോഴും ജീവികൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നു.

സേവേത സതതം ധീമാന് വിശേഷാന്മരണാന്തികേ

ധീമാന്മാർ എല്ലായ്പ്പോഴും, പ്രത്യേകിച്ച് മരണസമീപം വന്നാൽ, അതിനെ സേവിക്കണം.

ഏവം വാരാണസീ പുണ്യാ യദി സൂത മഹാമതേ വക്തുമര്ഹസി ചാസ്മാകം തത്പ്രഭാവം ഹി സാംപ്രതമ്

ഇങ്ങനെ മഹാമനസ്സുള്ള സൂതാ, വാരാണസി ഇത്രയും പുണ്യപ്രദമാണെങ്കില്‍, അതിന്റെ മഹത്വം ഞങ്ങളോട് ഇപ്പോൾ പറയേണ്ടതാണല്ലോ.

ക്ഷേത്രസ്യാസ്യ ച മാഹാത്മ്യമ് അവിമുക്തസ്യ ശോഭനമ് വിസ്തരേണ യഥാന്യായം ശ്രോതും കൌതൂഹലം ഹി നഃ

ഈ അവിമുക്തം എന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ അത്ഭുതമായ മഹത്വം വിശദമായി, പാരമ്പര്യപ്രകാരം, ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ അത്യന്തം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വക്ഷ്യേ സംക്ഷേപതഃ സമ്യക് വാരാണസ്യാഃ സുശോഭനമ് അവിമുക്തസ്യ മാഹാത്മ്യം യഥാഹ ഭഗവാന് ഭവഃ

വാരാണസിയിലെ അവിമുക്തത്തിന്റെ മഹത്വം ഭഗവാൻ ഭവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി, ശരിയായി വിവരിക്കാം.

വിസ്തരേണ മയാ വക്തും ബ്രഹ്മണാ ച മഹാത്മനാ ശക്യതേ നൈവ വിപ്രേന്ദ്രാ വര്ഷകോടിശതൈരപി

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ പോലും അല്ലെങ്കിൽ മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവും പോലും കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പോലും അതിന്റെ മുഴുവൻ മഹത്വം വിശദമായി പറയാൻ കഴിയില്ല.

ദേവഃ പുരാ കൃതോദ്വാഹഃ ശങ്കരോ നീലലോഹിതഃ ഹിമവച്ഛിഖരാദ്ദേവ്യാ ഹൈമവത്യാ ഗണേശ്വരൈഃ

പണ്ടൊരിക്കൽ നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന ശങ്കരൻ, ഹിമവാന്റെ മകളായ ഹൈമവതിയെയും ഗണനാഥന്മാരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, ഹിമവാന്റെ ശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു.

വാരാണസീമനുപ്രാപ്യ ദര്ശയാമാസ ശങ്കരഃ അവിമുക്തേശ്വരം ലിങ്ഗം വാസം തത്ര ചകാര സഃ

വാരാണസിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നശേഷം, ശങ്കരൻ അവിമുക്തേശ്വരലിംഗം കാണിച്ചു, അവിടെയാണ് അദ്ദേഹം താമസമുറപ്പിച്ചത്.