ലിങ്ഗപുരാണമ്

അഗ്നിപ്രവേശം കുരുതേ സ്വപ്നാന്തേ യസ്തു മാനവഃ സ്മൃതിം നോപലഭേച്ചാപി തദന്തം തസ്യ ജീവിതമ്

സ്വപ്നം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആൾ അഗ്നിയിൽ കടക്കുകയോ, ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ, അവന്റെ ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു.

യസ്തു പ്രാവരണം ശുക്ലം സ്വകം പശ്യതി മാനവഃ കൃഷ്ണം രക്തമപി സ്വപ്നേ തസ്യ മൃത്യുരുപസ്ഥിതഃ

ആളൊരുവൻ സ്വപ്നത്തിൽ തൻറെ വെള്ളയോ കറുപ്പോ ചുവപ്പോ ഉള്ള വസ്ത്രം കാണുകയാണെങ്കിൽ, അവനു മരണത്തിൻറെ അടുത്താണ്.

അരിഷ്ടേ സൂചിതേ ദേഹേ തസ്മിന്കാല ഉപസ്ഥിതേ ത്യക്ത്വാ ഖേദം വിഷാദം ച ഉപേക്ഷേദ് ബുദ്ധിമാന് നരഃ

ഇങ്ങനെ ദേഹത്തിൽ സൂചനകൾ കാണപ്പെടുകയും സമയമെത്തുകയും ചെയ്താൽ, ബുദ്ധിമാനായ മനുഷ്യൻ ദു:ഖവും നിരാശയും ഉപേക്ഷിച്ച് മനസ്സിലാക്കാതെ ഇരിക്കണം.

പ്രാചീം വാ യദി വോദീചീം ദിശം നിഷ്ക്രമ്യ വൈ ശുചിഃ സമേ ഽതിസ്ഥാവരേ ദേശേ വിവിക്തേ ജന്തുവര്ജിതേ

കിഴക്കോ വടക്കോ ദിശയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട്, ശുദ്ധവും സമതലവുമായ, വളരെ ഉറപ്പുള്ള, ഒരാളും ഇല്ലാത്ത, ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് ഇരിക്കണം.

ഉദങ്മുഖഃ പ്രാങ്മുഖോ വാ സ്വസ്ഥശ് ചാചാന്ത ഏവ ച സ്വസ്തികേനോപവിഷ്ടസ്തു നമസ്കൃത്വാ മഹേശ്വരമ്

വടക്കോ കിഴക്കോ നോക്കി, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, സ്വസ്തികാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മഹേശ്വരനോട് വണങ്ങി,

സമകായശിരോഗ്രീവോ ധാരയന് നാവലോകയേത് യഥാ ദീപോ നിവാതസ്ഥോ നേങ്ഗതേ സോപമാ സ്മൃതാ

ശരീരം, തല, കഴുത്ത് നേരെ നിർത്തി, ചുറ്റും നോക്കാതിരിക്കുകയും, കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്തെ വിളക്ക് കുലുങ്ങാത്തതുപോലെ അശാന്തതയില്ലാതെ ഇരിക്കേണ്ടതാണ്.

പ്രാഗുദക്പ്രവണേ ദേശേ തഥാ യുഞ്ജീത ശാസ്ത്രവിത് കാമം വിതര്കം പ്രീതിം ച സുഖദുഃഖേ ഉഭേ തഥാ

കിഴക്കോ വടക്കോ ചായുന്ന സ്ഥലത്ത്, ശാസ്ത്രം അറിയുന്നവൻ ഇങ്ങനെ അഭ്യസിക്കണം; ആഗ്രഹവും സംശയവും സന്തോഷവും ദു:ഖവും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്.

നിഗൃഹ്യ മനസാ സര്വം ശുക്ലം ധ്യാനമ് അനുസ്മരേത് ഘ്രാണേ ച രസനേ നിത്യം ചക്ഷുഷീ സ്പര്ശനേ തഥാ

മനസ്സുകൊണ്ട് എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച്, ശുദ്ധമായ ധ്യാനം എപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഓർക്കണം. മൂക്കിലും നാവിലും, കണ്ണുകളിലും സ്പർശത്തിലും ഇതിനെ സ്ഥിരമായി നിലനിർത്തണം.

ശ്രോത്രേ മനസി ബുദ്ധൌ ച തത്ര വക്ഷസി ധാരയേത് കാലകര്മാണി വിജ്ഞായ സമൂഹേഷ്വേവ നിത്യശഃ

ചെവി, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, നെഞ്ച് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അതിനെ നിലനിർത്തണം. കാലവും പ്രവൃത്തികളും മനസ്സിലാക്കി, എല്ലായിടത്തും ഇതിനെ സ്ഥിരമായി പ്രയോഗിക്കണം.

ദ്വാദശാധ്യാത്മമിത്യേവം യോഗധാരണമുച്യതേ ശതമര്ധശതം വാപി ധാരണാം മൂര്ധ്നി ധാരയേത്

ഇങ്ങനെ, പന്ത്രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള ആന്തരിക അഭ്യാസം തന്നെ യോഗധാരണ എന്നു വിളിക്കുന്നു. നൂറ് പ്രാവശ്യം അല്ലെങ്കിൽ അമ്പത് പ്രാവശ്യം തലയിൽ ഈ ധാരണ നിലനിർത്തണം.

ഖിന്നസ്യ ധാരണായോഗാദ് വായുരൂര്ധ്വം പ്രവര്തതേ തതശ്ചാപൂരയേദ് ദേഹമ് ഓങ്കാരേണ സമന്വിതഃ

ധാരണയോ​ഗം ഇല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചവന്റെ ശ്വാസം മേലോട്ട് പോകുന്നു. അപ്പോൾ, ഓം എന്ന ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ശരീരം മുഴുവൻ ശ്വാസം നിറയ്ക്കണം.

തഥൌംകാരമയോ യോഗീ അക്ഷരേ ത്വക്ഷരീ ഭവേത് അത ഊര്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി ഓങ്കാരപ്രാപ്തിലക്ഷണമ്

ഇങ്ങനെ, യോഗി ഓം എന്നതിൽ ലയിച്ച്, അക്ഷരത്തിൽ അക്ഷരനായി മാറുന്നു. ഇനി ഞാൻ ഓം എന്നതിലെത്താനുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം.

ഏഷ ത്രിമാത്രോ വിജ്ഞേയോ വ്യഞ്ജനം ചാത്ര ചേശ്വരഃ പ്രഥമാ വിദ്യുതീ മാത്രാ ദ്വിതീയാ താമസീ സ്മൃതാ

ഇത് മൂന്നു അളവുകളുള്ളതാണെന്ന് അറിയണം. ഇവിടെ വ്യഞ്ജനം തന്നെയാണ് ഈശ്വരൻ. ഒന്നാം അളവ് മിന്നലുപോലെയാണ്, രണ്ടാമത്തേത് തമസ്സ് നിറഞ്ഞതാണെന്ന് പറയുന്നു.

തൃതീയാം നിര്ഗുണാം ചൈവ മാത്രാമക്ഷരഗാമിനീമ് ഗാന്ധാരീ ചൈവ വിജ്ഞേയാ ഗാന്ധാരസ്വരസംഭവാ

മൂന്നാമത്തെ അളവ് ഗുണരഹിതവും അക്ഷരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതുമാണ്. ഇത് ഗാന്ധാരി എന്നും, ഗാന്ധാരസ്വരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ചതുമാണ്.

പിപീലികാഗതിസ്പര്ശാ പ്രയുക്താ മൂര്ധ്നി ലക്ഷ്യതേ യഥാ പ്രയുക്ത ഓങ്കാരഃ പ്രതിനിര്യാതി മൂര്ധനി

ഉരുളപ്പുഴുവിന്റെ നടപ്പുപോലെയുള്ള സ്പർശം ഉപയോഗിച്ച് തലയിൽ ഇത് അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഓം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് തലയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു.

തഥൌംകാരമയോ യോഗീ ത്വ് അക്ഷരീ ത്വക്ഷരീ ഭവേത് പ്രണവോ ധനുഃ ശരോ ഹ്യാത്മാ ബ്രഹ്മലക്ഷണമുച്യതേ

ഇങ്ങനെ, യോഗി ഓം എന്നതിൽ ലയിച്ച്, അക്ഷരത്തിൽ അക്ഷരനായി മാറുന്നു. പ്രണവം വില്ലാണ്, ആത്മാവ് അമ്പാണ്, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യമാണ് എന്ന് പറയുന്നു.

അപ്രമത്തേന വേദ്ധവ്യം ശരവത് തന്മയോ ഭവേത് ഓമിത്യേകാക്ഷരം ഹ്യേതദ് ഗുഹായാം നിഹിതം പദമ്

ജാഗ്രതയോടെ അമ്പുപോലെ അതിനെ തുളച്ച് അതിൽ ലയിക്കണം. ഈ ഏകാക്ഷരമായ 'ഓം' ഹൃദയഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യമാണ്.

ഓമിത്യേതത്ത്രയോ ലോകാസ് ത്രയോ വേദാസ്ത്രയോ ഽഗ്നയഃ വിഷ്ണുക്രമാസ്ത്രയസ്ത്വേതേ ഋക്സാമാനി യജൂംഷി ച

'ഓം' എന്നത് മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്, മൂന്നു വേദങ്ങളാണ്, മൂന്നു അഗ്നികളാണ്. വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു പടികളും, ഋക്, സാമ, യജുസ് മന്ത്രങ്ങളും ഇതാണ്.

മാത്രാ ചാര്ധം ച തിസ്രസ്തു വിജ്ഞേയാഃ പരമാര്ഥതഃ തത്പ്രയുക്തസ്തു യോ യോഗീ തസ്യ സാലോക്യമാപ്നുയാത്

മൂന്നു അളവും അര അളവും യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. അതിനെ പ്രയോഗിക്കുന്ന യോഗിക്ക് ആ ലോകത്തിൽ ഐക്യം ലഭിക്കും.

അകാരോ ഹ്യക്ഷരോ ജ്ഞേയ ഉകാരഃ സഹിതഃ സ്മൃതഃ മകാരസഹിതൌംകാരസ് ത്രിമാത്ര ഇതി സംജ്ഞിതഃ

'അ' എന്ന അക്ഷരം അക്ഷരമാണെന്ന് അറിയണം, 'ഉ' അതിനൊപ്പം ചേർന്നതാണെന്ന് ഓർക്കണം, 'മ' അക്ഷരവും ചേർന്ന് ഓം എന്നത് മൂന്നു അളവുള്ളതായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

അകാരസ് ത്വേഷ ഭൂര്ലോക ഉകാരോ ഭുവ ഉച്യതേ സവ്യഞ്ജനോ മകാരസ്തു സ്വര്ലോക ഇതി ഗീയതേ

'അ' എന്നത് ഭൂലോകമാണ്, 'ഉ' ഭുവർലോകം എന്നാണ് പറയുന്നത്, 'മ' എന്ന വ്യഞ്ജനം സ്വർഗ്ഗലോകം എന്നാണ് പാടപ്പെടുന്നത്.

ഓങ്കാരസ്തു ത്രയോ ലോകാഃ ശിരസ്തസ്യ ത്രിവിഷ്ടപമ് ഭുവനാങ്ഗം ച തത്സര്വം ബ്രാഹ്മം തത്പദമുച്യതേ

ഓം മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്; അതിന്റെ തല ഭാഗം പരമ സ്വർഗ്ഗമാണ്. ലോകങ്ങളുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും ബ്രഹ്മം, അതാണ് പരമപദം എന്ന് പറയുന്നു.

മാത്രാപാദോ രുദ്രലോകോ ഹ്യ് അമാത്രം തു ശിവം പദമ് ഏവം ജ്ഞാനവിശേഷേണ തത്പദം സമുപാസ്യതേ

അളവുള്ള ഭാഗം രുദ്രലോകമാണ്; അളവില്ലാത്തത് ശിവപദമാണ്. ഇങ്ങനെ, പ്രത്യേകമായ അറിവിലൂടെ ആ പദം ആരാധിക്കപ്പെടണം.

തസ്മാദ്ധ്യാനരതിര്നിത്യമ് അമാത്രം ഹി തദക്ഷരമ് ഉപാസ്യം ഹി പ്രയത്നേന ശാശ്വതം സുഖമിച്ഛതാ

അതുകൊണ്ട്, ധ്യാനത്തിൽ എപ്പോഴും ആസ്വദിക്കുന്നവൻ അളവില്ലാത്ത അക്ഷരത്തെ പരിശ്രമത്തോടെ ആരാധിക്കണം, ശാശ്വതമായ സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ.

ഹ്രസ്വാ തു പ്രഥമാ മാത്രാ തതോ ദീര്ഘാ ത്വനന്തരമ് തതഃ പ്ലുതവതീ ചൈവ തൃതീയാ ചോപദിശ്യതേ

ആദ്യത്തെ അളവ് ചെറുതാണ്, പിന്നെ രണ്ടാമത്തേത് ദീർഘമാണ്, അതിനുശേഷം മൂന്നാമത്തേത് നീണ്ടതായാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

ഏതാസ്തു മാത്രാ വിജ്ഞേയാ യഥാവദനുപൂര്വശഃ യാവദേവ തു ശക്യന്തേ ധാര്യന്തേ താവദേവ ഹി

ഈ അളവുകൾ ക്രമമായി, ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണം. എത്രത്തോളം സഹിക്കാനാകുമോ, അത്ര മാത്രം ചെയ്യണം.

ഇന്ദ്രിയാണി മനോ ബുദ്ധിം ധ്യായന്നാത്മനി യഃ സദാ അര്ധം തന്മാത്രമ് അപി ചേച് ഛൃണു യത് ഫലമാപ്നുയാത്

യാരെങ്കിലും എപ്പോഴും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെ ആത്മാവിൽ ധ്യാനിച്ചാൽ, അർദ്ധം പോലും ചെയ്താൽ, അവൻ ലഭിക്കുന്ന ഫലം കേൾക്കൂ.

മാസേ മാസേ ഽശ്വമേധേന യോ യജേത ശതം സമാഃ തേന യത്പ്രാപ്യതേ പുണ്യം മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത്

ഓരോ മാസവും നൂറു വർഷം അശ്വമേധയാഗം ചെയ്യുന്നവന് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, ഈ അളവ് പാലിച്ചാൽ അതേ പുണ്യം ലഭിക്കും.

ന തഥാ തപസോഗ്രേണ ന യജ്ഞൈര്ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ യത്ഫലം പ്രാപ്യതേ സമ്യങ് മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത്

കഠിനമായ തപസ്സുകൊണ്ടും, വലിയ യാഗങ്ങളാൽ കൊടുത്ത ദാനങ്ങളാലും, ഈ അളവ് ശരിയായി പാലിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ഫലം ലഭിക്കില്ല.