ലിങ്ഗപുരാണമ്

രാത്രൌ ചേന്ദ്രധനുഃ പശ്യേദ് ദിവാ നക്ഷത്രമണ്ഡലമ് പരനേത്രേഷു ചാത്മാനം ന പശ്യേന്ന സ ജീവതി

രാത്രിയിൽ ഇന്ദ്രധനുസ്സും പകലിൽ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ വലയവും കാണുകയോ, മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിൽ തനിക്കു തന്നെ കാണാനാവാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ആ മനുഷ്യൻ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നില്ല.

നേത്രമേകം സ്രവേദ്യസ്യ കര്ണൌ സ്ഥാനാച്ച ഭ്രശ്യതഃ വക്രാ ച നാസാ ഭവതി വിജ്ഞേയോ ഗതജീവിതഃ

ആളൊരുവന്റെ ഒരു കണ്ണ് മാത്രം കണ്ണുനീർ ചൊരിയുകയോ, ചെവികൾ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം വിട്ട് പോവുകയോ, മൂക്ക് വളഞ്ഞുപോകുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻറെ ജീവൻ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിയണം.

യസ്യ കൃഷ്ണാ ഖരാ ജിഹ്വാ പദ്മാഭാസം ച വൈ മുഖമ് ഗണ്ഡേ വാ പിണ്ഡികാരക്തേ തസ്യ മൃത്യുരുപസ്ഥിതഃ

ആളൊരുവന്റെ നാവ് കറുപ്പും കട്ടിയുമാകുകയും, വായ് താമരപൂവുപോലെയോ, കവിൾ ചുവന്ന കുരുക്കളോടെയോ കാണപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ, മരണത്തിൻറെ അടുത്താണ്.

മുക്തകേശോ ഹസംശ്ചൈവ ഗായന്നൃത്യംശ് ച യോ നരഃ യാമ്യാമഭിമുഖം ഗച്ഛേത് തദന്തം തസ്യ ജീവിതമ്

വളർത്തിയ മുടി വിട്ട്, ചിരിച്ചും പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും, തെക്കോട്ട് നേരെ നടക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു.

യസ്യ ശ്വേതഘനാഭാസാ ശ്വേതസര്ഷപസംനിഭാ ശ്വേതാ ച മൂര്തിര്ഹ്യസകൃത് തസ്യ മൃത്യുരുപസ്ഥിതഃ

ആളൊരുവന്റെ രൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും വെളുത്ത കട്ടപോലെയോ, വെളുത്ത കടുകുപോലെയോ, മുഴുവനായി വെളുത്തതായോ കാണപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, മരണത്തിൻറെ അടുത്താണ്.

ഉഷ്ട്രാ വാ രാസഭാ വാഭിയുക്താഃ സ്വപ്നേ രഥേ ശുഭാഃ യസ്യ സോ ഽപി ന ജീവേത്തു ദക്ഷിണാഭിമുഖോ ഗതഃ

സ്വപ്നത്തിൽ ഒരാൾ ഒട്ടകങ്ങളോ കഴുതകളോ നല്ല രഥത്തിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതു കാണുകയാണെങ്കിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് തെക്കോട്ട് നേരെ പോയാൽ, അവൻ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നില്ല.

ദ്വേ വാഥ പരമേ ഽരിഷ്ടേ ഏകീഭൂതഃ പരം ഭവേത് ഘോഷം ന ശൃണുയാത്കര്ണേ ജ്യോതിര് നേത്രേ ന പശ്യതി

രണ്ടോ അതിലധികമോ ഭയങ്കര സൂചനകൾ ഒരാളിൽ ഒന്നിച്ചുണ്ടായാൽ, അവൻ ചെവിയിൽ ശബ്ദം കേൾക്കാതിരിക്കുകയും കണ്ണിൽ വെളിച്ചം കാണാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അതൊരു ഗുരുതര ലക്ഷണമാണ്.

ശ്വഭ്രേ യോ നിപതേത്സ്വപ്നേ ദ്വാരം ചാപി പിധീയതേ ന ചോത്തിഷ്ഠതി യഃ ശ്വഭ്രാത് തദന്തം തസ്യ ജീവിതമ്

സ്വപ്നത്തിൽ ആൾ ഒരു കുഴിയിൽ വീണുപോവുകയും, വാതിൽ അടച്ചുപിടിക്കപ്പെടുകയും, ആ കുഴിയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവന്റെ ജീവൻ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

മുഖസ്യ ശോഷഃ സുഷിരാ ച നാഭിരത്യുഷ്ണമൂത്രോ വിഷമസ്ഥ ഏവ

വായ് ഉണങ്ങുകയും, നാഭി അകത്തോട്ടു കുഴിയുകയും, മൂത്രം അത്യന്തം ചൂടായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ അപകടാവസ്ഥയിലാണ്.

ദിവാ വാ യദി വാ രാത്രൌ പ്രത്യക്ഷം യോ നിഹന്യതേ ഹന്താരം ന ച പശ്യേച്ച സ ഗതായുര്ന ജീവതി

പകൽ ആയാലും രാത്രി ആയാലും, ആരെങ്കിലും തുറന്നുപൊലിഞ്ഞാൽ, കൊല്ലുന്നവനെ കാണാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവന്റെ ജീവൻ പോയിരിക്കുന്നു; അവൻ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നില്ല.

അഗ്നിപ്രവേശം കുരുതേ സ്വപ്നാന്തേ യസ്തു മാനവഃ സ്മൃതിം നോപലഭേച്ചാപി തദന്തം തസ്യ ജീവിതമ്

സ്വപ്നം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആൾ അഗ്നിയിൽ കടക്കുകയോ, ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ, അവന്റെ ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു.

യസ്തു പ്രാവരണം ശുക്ലം സ്വകം പശ്യതി മാനവഃ കൃഷ്ണം രക്തമപി സ്വപ്നേ തസ്യ മൃത്യുരുപസ്ഥിതഃ

ആളൊരുവൻ സ്വപ്നത്തിൽ തൻറെ വെള്ളയോ കറുപ്പോ ചുവപ്പോ ഉള്ള വസ്ത്രം കാണുകയാണെങ്കിൽ, അവനു മരണത്തിൻറെ അടുത്താണ്.

അരിഷ്ടേ സൂചിതേ ദേഹേ തസ്മിന്കാല ഉപസ്ഥിതേ ത്യക്ത്വാ ഖേദം വിഷാദം ച ഉപേക്ഷേദ് ബുദ്ധിമാന് നരഃ

ഇങ്ങനെ ദേഹത്തിൽ സൂചനകൾ കാണപ്പെടുകയും സമയമെത്തുകയും ചെയ്താൽ, ബുദ്ധിമാനായ മനുഷ്യൻ ദു:ഖവും നിരാശയും ഉപേക്ഷിച്ച് മനസ്സിലാക്കാതെ ഇരിക്കണം.

പ്രാചീം വാ യദി വോദീചീം ദിശം നിഷ്ക്രമ്യ വൈ ശുചിഃ സമേ ഽതിസ്ഥാവരേ ദേശേ വിവിക്തേ ജന്തുവര്ജിതേ

കിഴക്കോ വടക്കോ ദിശയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട്, ശുദ്ധവും സമതലവുമായ, വളരെ ഉറപ്പുള്ള, ഒരാളും ഇല്ലാത്ത, ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് ഇരിക്കണം.

ഉദങ്മുഖഃ പ്രാങ്മുഖോ വാ സ്വസ്ഥശ് ചാചാന്ത ഏവ ച സ്വസ്തികേനോപവിഷ്ടസ്തു നമസ്കൃത്വാ മഹേശ്വരമ്

വടക്കോ കിഴക്കോ നോക്കി, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, സ്വസ്തികാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മഹേശ്വരനോട് വണങ്ങി,

സമകായശിരോഗ്രീവോ ധാരയന് നാവലോകയേത് യഥാ ദീപോ നിവാതസ്ഥോ നേങ്ഗതേ സോപമാ സ്മൃതാ

ശരീരം, തല, കഴുത്ത് നേരെ നിർത്തി, ചുറ്റും നോക്കാതിരിക്കുകയും, കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്തെ വിളക്ക് കുലുങ്ങാത്തതുപോലെ അശാന്തതയില്ലാതെ ഇരിക്കേണ്ടതാണ്.

പ്രാഗുദക്പ്രവണേ ദേശേ തഥാ യുഞ്ജീത ശാസ്ത്രവിത് കാമം വിതര്കം പ്രീതിം ച സുഖദുഃഖേ ഉഭേ തഥാ

കിഴക്കോ വടക്കോ ചായുന്ന സ്ഥലത്ത്, ശാസ്ത്രം അറിയുന്നവൻ ഇങ്ങനെ അഭ്യസിക്കണം; ആഗ്രഹവും സംശയവും സന്തോഷവും ദു:ഖവും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്.

നിഗൃഹ്യ മനസാ സര്വം ശുക്ലം ധ്യാനമ് അനുസ്മരേത് ഘ്രാണേ ച രസനേ നിത്യം ചക്ഷുഷീ സ്പര്ശനേ തഥാ

മനസ്സുകൊണ്ട് എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ച്, ശുദ്ധമായ ധ്യാനം എപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഓർക്കണം. മൂക്കിലും നാവിലും, കണ്ണുകളിലും സ്പർശത്തിലും ഇതിനെ സ്ഥിരമായി നിലനിർത്തണം.

ശ്രോത്രേ മനസി ബുദ്ധൌ ച തത്ര വക്ഷസി ധാരയേത് കാലകര്മാണി വിജ്ഞായ സമൂഹേഷ്വേവ നിത്യശഃ

ചെവി, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, നെഞ്ച് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അതിനെ നിലനിർത്തണം. കാലവും പ്രവൃത്തികളും മനസ്സിലാക്കി, എല്ലായിടത്തും ഇതിനെ സ്ഥിരമായി പ്രയോഗിക്കണം.

ദ്വാദശാധ്യാത്മമിത്യേവം യോഗധാരണമുച്യതേ ശതമര്ധശതം വാപി ധാരണാം മൂര്ധ്നി ധാരയേത്

ഇങ്ങനെ, പന്ത്രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള ആന്തരിക അഭ്യാസം തന്നെ യോഗധാരണ എന്നു വിളിക്കുന്നു. നൂറ് പ്രാവശ്യം അല്ലെങ്കിൽ അമ്പത് പ്രാവശ്യം തലയിൽ ഈ ധാരണ നിലനിർത്തണം.

ഖിന്നസ്യ ധാരണായോഗാദ് വായുരൂര്ധ്വം പ്രവര്തതേ തതശ്ചാപൂരയേദ് ദേഹമ് ഓങ്കാരേണ സമന്വിതഃ

ധാരണയോ​ഗം ഇല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചവന്റെ ശ്വാസം മേലോട്ട് പോകുന്നു. അപ്പോൾ, ഓം എന്ന ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ശരീരം മുഴുവൻ ശ്വാസം നിറയ്ക്കണം.

തഥൌംകാരമയോ യോഗീ അക്ഷരേ ത്വക്ഷരീ ഭവേത് അത ഊര്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി ഓങ്കാരപ്രാപ്തിലക്ഷണമ്

ഇങ്ങനെ, യോഗി ഓം എന്നതിൽ ലയിച്ച്, അക്ഷരത്തിൽ അക്ഷരനായി മാറുന്നു. ഇനി ഞാൻ ഓം എന്നതിലെത്താനുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം.

ഏഷ ത്രിമാത്രോ വിജ്ഞേയോ വ്യഞ്ജനം ചാത്ര ചേശ്വരഃ പ്രഥമാ വിദ്യുതീ മാത്രാ ദ്വിതീയാ താമസീ സ്മൃതാ

ഇത് മൂന്നു അളവുകളുള്ളതാണെന്ന് അറിയണം. ഇവിടെ വ്യഞ്ജനം തന്നെയാണ് ഈശ്വരൻ. ഒന്നാം അളവ് മിന്നലുപോലെയാണ്, രണ്ടാമത്തേത് തമസ്സ് നിറഞ്ഞതാണെന്ന് പറയുന്നു.

തൃതീയാം നിര്ഗുണാം ചൈവ മാത്രാമക്ഷരഗാമിനീമ് ഗാന്ധാരീ ചൈവ വിജ്ഞേയാ ഗാന്ധാരസ്വരസംഭവാ

മൂന്നാമത്തെ അളവ് ഗുണരഹിതവും അക്ഷരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതുമാണ്. ഇത് ഗാന്ധാരി എന്നും, ഗാന്ധാരസ്വരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ചതുമാണ്.

പിപീലികാഗതിസ്പര്ശാ പ്രയുക്താ മൂര്ധ്നി ലക്ഷ്യതേ യഥാ പ്രയുക്ത ഓങ്കാരഃ പ്രതിനിര്യാതി മൂര്ധനി

ഉരുളപ്പുഴുവിന്റെ നടപ്പുപോലെയുള്ള സ്പർശം ഉപയോഗിച്ച് തലയിൽ ഇത് അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഓം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് തലയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു.

തഥൌംകാരമയോ യോഗീ ത്വ് അക്ഷരീ ത്വക്ഷരീ ഭവേത് പ്രണവോ ധനുഃ ശരോ ഹ്യാത്മാ ബ്രഹ്മലക്ഷണമുച്യതേ

ഇങ്ങനെ, യോഗി ഓം എന്നതിൽ ലയിച്ച്, അക്ഷരത്തിൽ അക്ഷരനായി മാറുന്നു. പ്രണവം വില്ലാണ്, ആത്മാവ് അമ്പാണ്, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യമാണ് എന്ന് പറയുന്നു.

അപ്രമത്തേന വേദ്ധവ്യം ശരവത് തന്മയോ ഭവേത് ഓമിത്യേകാക്ഷരം ഹ്യേതദ് ഗുഹായാം നിഹിതം പദമ്

ജാഗ്രതയോടെ അമ്പുപോലെ അതിനെ തുളച്ച് അതിൽ ലയിക്കണം. ഈ ഏകാക്ഷരമായ 'ഓം' ഹൃദയഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യമാണ്.

ഓമിത്യേതത്ത്രയോ ലോകാസ് ത്രയോ വേദാസ്ത്രയോ ഽഗ്നയഃ വിഷ്ണുക്രമാസ്ത്രയസ്ത്വേതേ ഋക്സാമാനി യജൂംഷി ച

'ഓം' എന്നത് മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്, മൂന്നു വേദങ്ങളാണ്, മൂന്നു അഗ്നികളാണ്. വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു പടികളും, ഋക്, സാമ, യജുസ് മന്ത്രങ്ങളും ഇതാണ്.

മാത്രാ ചാര്ധം ച തിസ്രസ്തു വിജ്ഞേയാഃ പരമാര്ഥതഃ തത്പ്രയുക്തസ്തു യോ യോഗീ തസ്യ സാലോക്യമാപ്നുയാത്

മൂന്നു അളവും അര അളവും യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. അതിനെ പ്രയോഗിക്കുന്ന യോഗിക്ക് ആ ലോകത്തിൽ ഐക്യം ലഭിക്കും.