ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഭവ ഭക്ത്യാദ്യ ദൃഷ്ടോ ഽഹം ത്വയാണ്ഡജ ജഗദ്ഗുരോ സോ ഽപി മാമാഹ ഭാവാര്ഥം ദത്തം തസ്മൈ മയാ പുരാ

ഭക്തിയിലൂടെ ഇന്നവിടെ നീ എന്നെ കണ്ടു, അണ്ടജനായ ലോകഗുരുവേ. അവനും എന്നോട് സംസാരിച്ചു, മുന്‍പ് ഞാന്‍ ഭാവത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം അവന് നല്‍കി.

ഭാവം ഭാവേന ദേവേശി ദൃഷ്ടവാന്മാം ഹൃദീശ്വരമ് തസ്മാത്തു ശ്രദ്ധയാ വശ്യോ ദൃശ്യഃ ശ്രേഷ്ഠഗിരേഃ സുതേ

ദേവേശി, ഭാവത്തോടെ ഹൃദയത്തിലെ ഈശ്വരനായി അവന്‍ എന്നെ കണ്ടു. അതുകൊണ്ടു വിശ്വാസം കൊണ്ടാണ് വശീകരിക്കപ്പെടാനും കാണപ്പെടാനും കഴിയുന്നത്, ഉത്തമഗിരിയുടെ പുത്രിയേ.

പൂജ്യോ ലിങ്ഗേ ന സംദേഹഃ സര്വദാ ശ്രദ്ധയാ ദ്വിജൈഃ ശ്രദ്ധാ ധര്മഃ പരഃ സൂക്ഷ്മഃ ശ്രദ്ധാ ജ്ഞാനം ഹുതം തപഃ

ലിംഗത്തില്‍ എല്ലായ്പ്പോഴും വിശ്വാസത്തോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാര്‍ അവനെ ആരാധിക്കണം എന്നതില്‍ സംശയമില്ല. വിശ്വാസം ഏറ്റവും ഉന്നതവും സൂക്ഷ്മവുമായ ധര്‍മ്മമാണ്; വിശ്വാസം തന്നെയാണ് ജ്ഞാനം, ഹോമം, തപസ്സും.

ശ്രദ്ധാ സ്വര്ഗശ് ച മോക്ഷശ് ച ദൃശ്യോ ഽഹം ശ്രദ്ധയാ സദാ

വിശ്വാസം സ്വര്‍ഗവും മോക്ഷവും തന്നെയാണ്; എപ്പോഴും വിശ്വാസം കൊണ്ടാണ് എന്നെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്.

കഥം വൈ ദൃഷ്ടവാന്ബ്രഹ്മാ സദ്യോജാതം മഹേശ്വരമ് വാമദേവം മഹാത്മാനം പുരാണപുരുഷോത്തമമ്

ബ്രഹ്മാവ് എങ്ങനെ സദ്യോജാതനെയും മഹേശ്വരനെയും വാമദേവനെയും മഹാത്മാവിനെയും പുരാതനപുരുഷോത്തമനെയും കണ്ടു?

അഘോരം ച തഥേശാനം യഥാവദ്വക്തുമര്ഹസി ഏകോനത്രിംശകഃ കല്പോ വിജ്ഞേയഃ ശ്വേതലോഹിതഃ

അഘോരനെയും ഈശാനനെയും എങ്ങനെ കണ്ടുവെന്ന് യഥാവിധി പറയണം. ഇരുപത്തൊമ്പതാമത്തെ കല്പം ശ്വേതലോഹിതം എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

തസ്മിംസ്തത്പരമം ധ്യാനം ധ്യായതോ ബ്രഹ്മണസ്തദാ ഉത്പന്നസ്തു ശിഖായുക്തഃ കുമാരഃ ശ്വേതലോഹിതഃ

അവിടെ ബ്രഹ്മാവ് പരമധ്യാനം ചെയ്യുമ്പോള്‍, അപ്പോള്‍ ശിഖയുള്ള കുമാരനായ ശ്വേതലോഹിതന്‍ ഉദിച്ചുവന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ പുരുഷം ശ്രീമാന് ബ്രഹ്മാ വൈ വിശ്വതോമുഖഃ ഹൃദി കൃത്വാ മഹാത്മാനം ബ്രഹ്മരൂപിണമീശ്വരമ്

അവനെ, അതായത് മഹാത്മാവായ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ ഈശ്വരനെ, ബ്രഹ്മാവ്, ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ദിശകളിലും മുഖമുള്ളവൻ, തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആലോചിച്ചു.

സദ്യോജാതം തതോ ബ്രഹ്മാ ധ്യാനയോഗപരോ ഽഭവത് ധ്യാനയോഗാത്പരം ജ്ഞാത്വാ വവന്ദേ ദേവമീശ്വരമ്

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് സദ്യോജാതനെ ധ്യാനയോഗത്തിലൂടെ ആഴമായി ചിന്തിച്ചു. ധ്യാനയോഗം വഴി പരമാർത്ഥം അറിഞ്ഞു, ദൈവത്തേയും ഈശ്വരനെയും ഭക്തിപൂർവ്വം വണങ്ങി.

സദ്യോജാതം തതോ ബ്രഹ്മ ബ്രഹ്മ വൈ സമചിന്തയത് തതോ ഽസ്യ പാര്ശ്വതഃ ശ്വേതാഃ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹായശാഃ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് സദ്യോജാതനെ ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായി ആലോചിച്ചു. അതിനുശേഷം, അവന്റെ വശത്ത് പ്രശസ്തിയുള്ള വെള്ള നിറമുള്ളവർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സുനന്ദോ നന്ദനശ്ചൈവ വിശ്വനന്ദോപനന്ദനൌ ശിഷ്യാസ്തേ വൈ മഹാത്മാനോ യൈസ്തദ്ബ്രഹ്മ സദാവൃതമ്

സുനന്ദനും നന്ദനും, വിശ്വനന്ദനും ഉപനന്ദനും, ഇവർ എല്ലാവരും മഹാത്മാക്കളായ ശിഷ്യന്മാർ, ആ ബ്രഹ്മത്തെ എപ്പോഴും ചുറ്റിപ്പറ്റി നില്ക്കുന്നു.

തസ്യാഗ്രേ ശ്വേതവര്ണാഭഃ ശ്വേതോ നാമ മഹാമുനിഃ വിജജ്ഞേ ഽഥ മഹാതേജാസ് തസ്മാജ്ജജ്ഞേ ഹരസ്ത്വസൌ

അവന്റെ മുമ്പിൽ, വെള്ള നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന, ശ്വേതൻ എന്ന മഹാമുനി ജനിച്ചു. പിന്നെ, അവനിൽ നിന്ന് മഹാതേജസ്സുള്ള ഹരൻ ജനിച്ചു.

തത്ര തേ മുനയഃ സര്വേ സദ്യോജാതം മഹേശ്വരമ് പ്രപന്നാഃ പരയാ ഭക്ത്യാ ഗൃണന്തോ ബ്രഹ്മ ശാശ്വതമ്

അവിടെ, ആ മഹർഷിമാർ എല്ലാവരും പരമഭക്തിയോടെ സദ്യോജാതനായ മഹേശ്വരനിൽ അഭയം തേടി, ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മത്തെ സ്തുതിച്ചു.

തസ്മാദ്വിശ്വേശ്വരം ദേവം യേ പ്രപദ്യന്തി വൈ ദ്വിജാഃ പ്രാണായാമപരാ ഭൂത്വാ ബ്രഹ്മതത്പരമാനസാഃ

അതിനാൽ, ലോകത്തിന്റെ ഈശ്വരനായ ദൈവത്തിൽ അഭയം തേടുന്ന ദ്വിജന്മാർ, പ്രാണായാമത്തിൽ അർപ്പിതരായി, മനസ്സ് ബ്രഹ്മത്തിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി,

തേ സര്വേ പാപനിര്മുക്താ വിമലാ ബ്രഹ്മവര്ചസഃ വിഷ്ണുലോകമതിക്രമ്യ രുദ്രലോകം വ്രജന്തി തേ

അവർ എല്ലാവരും പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, വിശുദ്ധരായി, ബ്രഹ്മന്റെ തേജസ്സിൽ തിളങ്ങി, വിഷ്ണുലോകം കടന്ന് രുദ്രലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

തതസ്ത്രിംശത്തമഃ കല്പോ രക്തോ നാമ പ്രകീര്തിതഃ ബ്രഹ്മാ യത്ര മഹാതേജാ രക്തവര്ണമധാരയത്

അതിനുശേഷം മുപ്പത്തിമൂന്നാമത്തെ കല്പം രക്തം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അതിൽ മഹാതേജസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാവ് ചുവപ്പ് നിറം ധരിച്ചു.

ധ്യായതഃ പുത്രകാമസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ പ്രാദുര്ഭൂതോ മഹാതേജാഃ കുമാരോ രക്തഭൂഷണഃ

മകനായി ജനിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ചുവപ്പു അലങ്കാരങ്ങളുള്ള മഹാതേജസ്സുള്ള കുമാരൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

രക്തമാല്യാമ്ബരധരോ രക്തനേത്രഃ പ്രതാപവാന് സ തം ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാനം കുമാരം രക്തവാസസമ്

ചുവപ്പ് പുഷ്പമാലയും വസ്ത്രവും ധരിച്ച്, ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, തേജസ്സോടെ, ബ്രഹ്മാവ് ആ മഹാത്മാവായ ചുവപ്പ് വസ്ത്രം ധരിച്ച കുമാരനെ കണ്ടു.

പരം ധ്യാനം സമാശ്രിത്യ ബുബുധേ ദേവമീശ്വരമ് സ തം പ്രണമ്യ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ പരമയന്ത്രിതഃ

പരമധ്യാനത്തിൽ ആശ്രയിച്ച്, ദൈവമായ ഈശ്വരനെ അദ്ദേഹം spരിചയിച്ചു. അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് അതീവ വിനയത്തോടെ അവനോട് വണങ്ങി.

വാമദേവം തതോ ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മ വൈ സമചിന്തയത് തഥാ സ്തുതോ മഹാദേവോ ബ്രഹ്മണാ പരമേശ്വരഃ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് വാമദേവനെ ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായി ആലോചിച്ചു. അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവ് സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, പരമേശ്വരനായ മഹാദേവൻ പൂജിക്കപ്പെട്ടു.

പ്രതീതഹൃദയഃ സര്വ ഇദമാഹ പിതാമഹമ് ധ്യായതാ പുത്രകാമേന യസ്മാത്തേ ഽഹം പിതാമഹ

ഹൃദയം പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞ്, അവൻ പിതാമഹനോട് പറഞ്ഞു: 'മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ നീ എന്നെ ധ്യാനിച്ചു, പിതാമഹാ'.

ദൃഷ്ടഃ പരമയാ ഭക്ത്യാ സ്തുതശ് ച ബ്രഹ്മപൂര്വകമ് തസ്മാദ്ധ്യാനബലം പ്രാപ്യ കല്പേ കല്പേ പ്രയത്നതഃ

'പരമഭക്തിയോടെ എന്നെ കണ്ടു, ബ്രഹ്മാനുസൃതമായി സ്തുതിച്ചു. അതിനാൽ, ധ്യാനശക്തിയാൽ നീ ഓരോ കല്പത്തിലും പരിശ്രമത്തോടെ നേടും'.

വേത്സ്യസേ മാം പ്രസംഖ്യാതം ലോകധാതാരമീശ്വരമ് തതസ്തസ്യ മഹാത്മാനശ് ചത്വാരസ്തേ കുമാരകാഃ

'നീ എന്നെ എണ്ണപ്പെട്ടവനായി, ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്ന ഈശ്വരനായി അറിയും.' അതിനുശേഷം, അവനിൽ നിന്ന് ആ നാലു മഹാത്മാക്കളായ കുമാരന്മാർ ജനിച്ചു.

സംബഭൂവുര്മഹാത്മാനോ വിശുദ്ധാ ബ്രഹ്മവര്ചസഃ വിരജാശ് ച വിബാഹുശ് ച വിശോകോ വിശ്വഭാവനഃ

അവർ മഹാത്മാക്കളായി, വിശുദ്ധരായി, ബ്രഹ്മന്റെ തേജസ്സിൽ തിളങ്ങി ജനിച്ചു: വിരജ, വിപാഹു, വിശോക, വിശ്വഭാവന.

ബ്രഹ്മണ്യാ ബ്രഹ്മണസ്തുല്യാ വീരാ അധ്യവസായിനഃ രക്താംബരധരാഃ സര്വേ രക്തമാല്യാനുലേപനാഃ

ബ്രഹ്മത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും, ബ്രഹ്മാവിനോടു തുല്യരും, ധൈര്യശാലികളും ഉറച്ച മനസ്സുള്ളവരുമായ അവർ എല്ലാവരും ചുവപ്പ് വസ്ത്രം ധരിച്ചു, ചുവപ്പ് പുഷ്പമാലയും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

രക്തകുങ്കുമലിപ്താങ്ഗാ രക്തഭസ്മാനുലേപനാഃ തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ ബ്രഹ്മത്വേ ഽധ്യവസായിനഃ

ചുവപ്പു കുങ്കുമം പുരട്ടിയ ശരീരവും ചുവന്ന ചാരുപൂശലുമുള്ളവർ ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയർന്നുപോകുന്നു.

ഗൃണന്തശ് ച മഹാത്മാനോ ബ്രഹ്മ തദ്വാമദൈവികമ് അനുഗ്രഹാര്ഥം ലോകാനാം ശിഷ്യാണാം ഹിതകാമ്യയാ

അവ വലിയ ആത്മാക്കൾ ആ ലോകങ്ങളുടെയും ശിഷ്യന്മാരുടെയും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, ദയയാൽ ആ പരമ ദ്വന്ദ്വ ദൈവമായ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിക്കുന്നു.

ധര്മോപദേശമഖിലം കൃത്വാ തേ ബ്രഹ്മണഃ പ്രിയാഃ പുനരേവ മഹാദേവം പ്രവിഷ്ടാ രുദ്രമവ്യയമ്

ധർമ്മം മുഴുവനും ഉപദേശിച്ച ശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന് പ്രിയപ്പെട്ടവർ വീണ്ടും മഹാദേവനായ അവിനാശിയായ രുദ്രനിൽ ലയിക്കുന്നു.

യേ ഽപി ചാന്യേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ യുഞ്ജാനാ വാമമീശ്വരമ് പ്രപശ്യന്തി മഹാദേവം തദ്ഭക്താസ് തത്പരായണാഃ

മറ്റു ശ്രേഷ്ഠമായ ദ്വിജന്മാരും വാമഭാഗത്തുള്ള ഈശ്വരനെ ആരാധിച്ച്, മഹാദേവനെ കാണുന്നു; അവർ അവനിൽ ഭക്തിയോടെ സമർപ്പിതരാണ്.