ലിങ്ഗപുരാണമ്

ന ഹ്യേനം പ്രസ്ഥിതം കശ്ചിദ് ഗച്ഛന്തമ് അനുഗച്ഛതി യദനേന കൃതം കര്മ തദേനമനുഗച്ഛതി

യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുന്നവനെ ആരും അനുഗമിക്കില്ല; അവൻ ചെയ്ത കർമ്മം മാത്രമാണ് അവനെ പിന്തുടരുന്നത്.

തേ നിത്യം യമവിഷയേഷു സമ്പ്രവൃത്താഃ ക്രോശന്തഃ സതതമനിഷ്ടസംപ്രയോഗൈഃ ശുഷ്യന്തേ പരിഗതവേദനാഃ ശരീരാ ബഹ്വീഭിഃ സുഭൃശമനന്തയാതനാഭിഃ

അവർ യമന്റെ ലോകങ്ങളിൽ എപ്പോഴും കുടുങ്ങി, നിരന്തരം കരയുകയും, ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കൂട്ടരുമായി ഇടപെടേണ്ടി വേദനയോടെ അവരുടെ ശരീരം അനവധി കഠിനമായ, അവസാനമില്ലാത്ത ശിക്ഷകളാൽ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു.

കര്മണാ മനസാ വാചാ യദഭീക്ഷ്ണം നിഷേവതേ തദഭ്യാസോ ഹരത്യേനം തസ്മാത്കല്യാണമാചരേത്

ഒരു മനുഷ്യൻ പ്രവർത്തനത്താൽ, ചിന്തയാൽ, വാക്കുകളാൽ ആവർത്തിച്ച് ചെയ്യുന്നത്, ആ ശീലം അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. അതിനാൽ നല്ലതായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം.

അനാദിമാന്പ്രബന്ധഃ സ്യാത് പൂര്വകര്മണി ദേഹിനഃ സംസാരം താമസം ഘോരം ഷഡ്വിധം പ്രതിപദ്യതേ

ആത്മാവിന് മുമ്പത്തെ കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഈ ജീവിതചക്രം ആദിയില്ലാത്തതും, ഭയങ്കരവും, ഇരുണ്ടതുമായ ആറു വിധങ്ങളായ സംസാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

മാനുഷ്യാത്പശുഭാവശ് ച പശുഭാവാന് മൃഗോ ഭവേത് മൃഗത്വാത്പക്ഷിഭാവശ് ച തസ്മാച്ചൈവ സരീസൃപഃ

മനുഷ്യജന്മത്തിൽ നിന്ന് മൃഗാവസ്ഥയിലേക്ക്, മൃഗത്തിൽ നിന്ന് കാട്ടുമൃഗമായി, കാട്ടുമൃഗത്തിൽ നിന്ന് പക്ഷിയായി, പക്ഷിയിൽ നിന്ന് പാമ്പോ മറ്റേതെങ്കിലും സർപ്പമായി മാറുന്നു.

സരീസൃപത്വാദ്ഗച്ഛേദ്വൈ സ്ഥാവരത്വം ന സംശയഃ സ്ഥാവരത്വേ പുനഃ പ്രാപ്തേ യാവദ് ഉന്മിലതേ ജനഃ

സർപ്പാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് സസ്യാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല. സസ്യാവസ്ഥയിൽ എത്തിയാൽ, പുതിയ ജനനം ഉണ്ടാകുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെ തുടരുന്നു.

കുലാലചക്രവദ്ഭ്രാന്തസ് തത്രൈവ പരിവര്തതേ ഇത്യേവം ഹി മനുഷ്യാദിഃ സംസാരഃ സ്ഥാവരാന്തികഃ

ഒരു കൂശാരന്റെ ചക്രം പോലെ, മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് സസ്യത്തിലേക്കുള്ള ഈ ജീവിതചക്രം വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

വിജ്ഞേയസ്താമസോ നാമ തത്രൈവ പരിവര്തതേ സാത്ത്വികശ്ചാപി സംസാരോ ബ്രഹ്മാദിഃ പരികീര്തിതഃ

ഇത് 'താമസികം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന സംസാരചക്രമാണ്, അതുപോലെ തന്നെ 'സാത്വികം' എന്ന സംസാരവും ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നതായും പറയുന്നു.

പിശാചാന്തഃ സ വിജ്ഞേയഃ സ്വര്ഗസ്ഥാനേഷു ദേഹിനാമ് ബ്രാഹ്മേ തു കേവലം സത്ത്വം സ്ഥാവരേ കേവലം തമഃ

പിശാച്‌വരെ എത്തുന്ന സംസാരചക്രം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരിൽ ഇങ്ങനെ അറിയണം. ബ്രഹ്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ സത്ത്വം മാത്രമേയുള്ളൂ, സസ്യാവസ്ഥയിൽ താമസും മാത്രം.

ചതുര്ദശാനാം സ്ഥാനാനാം മധ്യേ വിഷ്ടമ്ഭകം രജഃ മര്മസു ഛിദ്യമാനേഷു വേദനാര്തസ്യ ദേഹിനഃ

പതിനാലു നിലകളിൽ രാജോഗുണം ആണ് ആധാരം. ജീവിയുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ വേദനയിൽ മുറിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിനാൽ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.

തതസ്തത്പരമം ബ്രഹ്മ കഥം വിപ്രഃ സ്മരിഷ്യതി സംസാരഃ പൂര്വധര്മസ്യ ഭാവനാഭിഃ പ്രണോദിതഃ

അപ്പോൾ, മഹർഷേ, പരബ്രഹ്മത്തെ എങ്ങനെ ഓർക്കാൻ കഴിയും? മുമ്പത്തെ കർമ്മങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഈ സംസാരചക്രം മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നു.

മാനുഷം ഭജതേ നിത്യം തസ്മാദ്ധ്യാനം സമാചരേത് ചതുര്ദശവിധം ഹ്യേതദ് ബുദ്ധ്വാ സംസാരമണ്ഡലമ്

മനുഷ്യജന്മം എപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ പതിനാലു വിധമുള്ള സംസാരചക്രം മനസ്സിലാക്കി, ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെടണം.

നിത്യം സമാരഭേദ്ധര്മം സംസാരഭയപീഡിതഃ തതസ്തരതി സംസാരം ക്രമേണ പരിവര്തിതഃ

സംസാരഭയത്തിൽ വേദനിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും ധർമ്മം ആചരിക്കണം. അങ്ങനെ, ക്രമമായി മാറി, സംസാരചക്രം കടന്ന് പോവാൻ കഴിയും.

തസ്മാച്ച സതതം യുക്തോ ധ്യാനതത്പരയുഞ്ജകഃ തഥാ സമാരഭേദ്യോഗം യഥാത്മാനം സ പശ്യതി

അതിനാൽ, എപ്പോഴും ഏകാഗ്രതയോടെ ധ്യാനത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ യോഗം അഭ്യസിക്കണം, അങ്ങനെ ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണാം.

ഏഷ ആപഃ പരം ജ്യോതിര് ഏഷ സേതുരനുത്തമഃ വിവൃത്യാ ഹ്യേഷ സംഭേദാദ് ഭൂതാനാം ചൈവ ശാശ്വതഃ

ഇതാണ് പരമജലം, ഉത്തമപ്രകാശം, അതുല്യമായ പാലം. അതിന്റെ വികാസത്തിലും ഐക്യത്തിലും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ശാശ്വതമായ സാരമാണ്.

തദേനം സേതുമാത്മാനമ് അഗ്നിം വൈ വിശ്വതോമുഖമ് ഹൃദിസ്ഥം സര്വഭൂതാനാമ് ഉപാസീത മഹേശ്വരമ്

ആ പാലമായ ആത്മാവിനെയും, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും മുഖമുള്ള അഗ്നിയെയും, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹേശ്വരനെയും ആരാധിക്കണം.

തഥാന്തഃ സംസ്ഥിതം ദേവം സ്വശക്ത്യാ പരിമണ്ഡിതമ് അഷ്ടധാ ചാഷ്ടധാ ചൈവ തഥാ ചാഷ്ടവിധേന ച

അങ്ങനെ, അകത്തുള്ള ദൈവത്തെ, തന്റെ ശക്തിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനായി, എട്ടുവിധത്തിലും വീണ്ടും എട്ടുവിധത്തിലും, അങ്ങനെ എട്ടു രീതികളിലുമാണ് ധ്യാനിക്കേണ്ടത്.

സൃഷ്ട്യര്ഥം സംസ്ഥിതം വഹ്നിം സംക്ഷിപ്യ ച ഹൃദി സ്ഥിതമ് ധ്യാത്വാ യഥാവദ്ദേവേശം രുദ്രം ഭുവനനായകമ്

സൃഷ്ടിക്കായി അഗ്നിയെ സ്ഥാപിച്ച്, പിന്നെ ഹൃദയത്തിൽ ആഗോളിപ്പിച്ച്, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ രുദ്രനെ യഥാവിധി ധ്യാനിക്കണം.

ഹുത്വാ പഞ്ചാഹുതീഃ സമ്യക് തച്ചിന്താഗതമാനസഃ വൈശ്വാനരം ഹൃദിസ്ഥം തു യഥാവദനുപൂര്വശഃ

അഞ്ചു ഹോമങ്ങൾ ശരിയായി നടത്തി, ആ ധ്യാനത്തിൽ മനസ്സു മുഴുവൻ ആകൃതി ആക്കി, ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച വൈശ്വാനരാഗ്നിയെ ക്രമമായി യഥാവിധി ധ്യാനിക്കണം.

ആപഃ പൂതാഃ സകൃത്പ്രാശ്യ തൂഷ്ണീം ഹുത്വാ ഹ്യുപാവിശന് പ്രാണായേതി തതസ്തസ്യ പ്രഥമാ ഹ്യാഹുതിഃ സ്മൃതാ

ശുദ്ധമായ വെള്ളം ഒരിക്കൽ കുടിച്ച്, ശാന്തമായി ഇരുന്നു, ഹോമം കഴിച്ചശേഷം, ആദ്യം ജീവശ്വാസത്തിനായി അർപ്പണം ചെയ്തതായി കണക്കാക്കുന്നു.

അപാനായ ദ്വിതീയാ ച വ്യാനായേതി തഥാ പരാ ഉദാനായ ചതുര്ഥീ സ്യാത് സമാനായേതി പഞ്ചമീ

രണ്ടാമത്തേത് അപാനത്തിനായി, മൂന്നാമത്തേത് വ്യാനത്തിനായി, നാലാമത്തേത് ഉദാനത്തിനായി, അഞ്ചാമത്തേത് സമാനത്തിനായി അർപ്പണം ചെയ്യണം.

സ്വാഹാകാരൈഃ പൃഥഗ്ഘുത്വാ ശേഷം ഭുഞ്ജീത കാമതഃ അപഃ പുനഃ സകൃത്പ്രാശ്യ ആചമ്യ ഹൃദയം സ്പൃശേത്

ഓരോ അർപ്പണവും 'സ്വാഹാ' എന്ന ഉച്ചാരണത്തോടെ വേർതിരിച്ച് സമർപ്പിച്ച്, ശേഷിച്ച ഭക്ഷണം ഇഷ്ടം പോലെ കഴിക്കാം. വീണ്ടും ഒരിക്കൽ വെള്ളം കുടിച്ച്, വായ് കഴുകി, ഹൃദയം സ്പർശിക്കണം.

പ്രാണാനാം ഗ്രന്ഥിരസ്യാത്മാ രുദ്രോ ഹ്യാത്മാ വിശാന്തകഃ രുദ്രോ വൈ ഹ്യാത്മനഃ പ്രാണ ഏവമാപ്യായയേത്സ്വയമ്

ജീവശ്വാസങ്ങളുടെ ബന്ധം തന്നെയാണ് അവന്റെ ആത്മാവ്. രുദ്രൻ തന്നെയാണ് ആത്മാവ്, എല്ലാം ലയിപ്പിക്കുന്നവൻ. രുദ്രൻ ആത്മാവിന്റെ ജീവശ്വാസമാണ്; ഇങ്ങനെ അവൻ തന്നെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രാണേ നിവിഷ്ടോ വൈ രുദ്രസ് തസ്മാത്പ്രാണമയഃ സ്വയമ് പ്രാണായ ചൈവ രുദ്രായ ജുഹോത്യമൃതമുത്തമമ്

രുദ്രൻ ജീവശ്വാസത്തിൽ വസിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് അവൻ തന്നെ ജീവശ്വാസം ആകുന്നു. ജീവശ്വാസത്തിനും രുദ്രനുമാണ് അത്യുത്തമമായ അമൃതം സമർപ്പിക്കുന്നത്.

ശിവാവിശേഹ മാമീശ സ്വാഹാ ബ്രഹ്മാത്മനേ സ്വയമ് ഏവം പഞ്ചാഹുതീശ്ചൈവ പ്രഭുഃ പ്രീണാതു ശാശ്വതഃ

ശിവനേ, അനുഗ്രഹത്തോടെ എന്നിൽ പ്രവേശിക്കണമേ—സ്വാഹാ—ബ്രഹ്മാത്മാവിനായി. ഇങ്ങനെ ഈ അഞ്ചു അർപ്പണങ്ങൾകൊണ്ട് ശാശ്വതനായ പ്രഭു തൃപ്തനാകട്ടെ.

പുരുഷോ ഽസി പുരേ ശേഷേ ത്വം അങ്ഗുഷ്ഠപ്രമാണതഃ ആശ്രിതശ്ചൈവ ചാങ്ഗുഷ്ഠമ് ഈശഃ പരമകാരണമ്

നഗരത്തിനകത്ത് thumb-നേത്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പുരുഷൻ നീയാണു്; അങ്ങുശ്ഠത്തിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതും പരമകാരണമാകുന്ന ഈശ്വരനും നീയാണു്.

സര്വസ്യ ജഗതശ്ചൈവ പ്രഭുഃ പ്രീണാതു ശാശ്വതഃ ത്വം ദേവാനാമസി ജ്യേഷ്ഠോ രുദ്രസ്ത്വം ച പുരോ വൃഷാ

സകല ലോകങ്ങളുടെയും ശാശ്വതനായ പ്രഭു തൃപ്തനാകട്ടെ; ദേവന്മാരിൽ പ്രായം കൂടിയവനും, രുദ്രനും, മുന്നിലുള്ള വൃഷഭനുമാണ് നീ.

മൃദുസ്ത്വമന്നമസ്മഭ്യമ് ഏതദസ്തു ഹുതം തവ ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം ഗുണപ്രാപ്തിവിശേഷതഃ

നീ ദയയുള്ളവനാകട്ടെ, ഈ അർപ്പിതഭക്ഷണം ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കട്ടെ; ഈ ഹോമം നിനക്കായിരിക്കട്ടെ—ഇങ്ങനെ ഗുണസമ്പാദനത്തെക്കുറിച്ച് എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു.

യോഗാചാരഃ സ്വയം തേന ബ്രഹ്മണാ കഥിതഃ പുരാ ഏവം പാശുപതം ജ്ഞാനം ജ്ഞാതവ്യം ച പ്രയത്നതഃ

ഈ യോഗാചാരം ബ്രഹ്മാവു് നേരത്തെ ഉപദേശിച്ചതാണ്; അങ്ങനെ പാശുപതജ്ഞാനം ശ്രദ്ധയോടെ മനസ്സിലാക്കണം.