ലിങ്ഗപുരാണമ്

വായുഃ സംഭവതേ ഖാത്തു വാതാദ്ഭവതി വൈ ജലമ് ജലാത് സമ്ഭവതി പ്രാണഃ പ്രാണാച്ഛുക്രം വിവര്ധതേ

വായു ആകാശത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്, വെള്ളം വായുവിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്, ജീവൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്, ജീവത്തിൽ നിന്നാണ് ശുക്ലം വർദ്ധിക്കുന്നത്.

രക്തഭാഗാസ് ത്രയസ്ത്രിംശദ് രേതോഭാഗാശ് ചതുര്ദശ ഭാഗതോ ഽര്ധഫലം കൃത്വാ തതോ ഗര്ഭോ നിഷിച്യതേ

മൂന്ന് പതിനൊന്ന് ഭാഗം രക്തവും പതിനാലു ഭാഗം ശുക്ലവും ചേർത്ത്, അതിന്റെ പകുതി എടുത്ത്, അതിനാൽ ഗർഭം രൂപപ്പെടുന്നു.

തതസ്തു ഗര്ഭസംയുക്തഃ പഞ്ചഭിര് വായുഭിര് വൃതഃ പിതുഃ ശരീരാത്പ്രത്യങ്ഗം രൂപമസ്യോപജായതേ

പിന്നീട്, ഗർഭത്തിൽ ചേർന്നതും അഞ്ചു വായുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമായ അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അവയവവും പിതാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്.

തതോ ഽസ്യ മാതുരാഹാരാത് പീതലീഢപ്രവേശനാത് നാഭിദേശേന വൈ പ്രാണാസ് തേ ഹ്യ് ആധാരാ ഹി ദേഹിനാമ്

ശേഷം, അമ്മയുടെ ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള പോഷകങ്ങൾ നാവിൽ വഴി ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, ജീവശ്വാസങ്ങൾ അവിടെ എത്തുന്നു; അവയാണ് ജീവികൾക്ക് അടിസ്ഥാനമായിരിക്കുന്നത്.

നവമാസാത് പരിക്ലിഷ്ടഃ സംവേഷ്ടിതശിരോധരഃ വേഷ്ടിതഃ സര്വഗാത്രൈശ് ച അപര്യാപ്തപ്രവേശനഃ

ഒമ്പതു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, തലയും കഴുത്തും വളഞ്ഞ്, ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും ഒതുങ്ങി, സ്വതന്ത്രമായി ചലിക്കാനാവാതെ അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

നവമാസോഷിതശ്ചാപി യോനിച്ഛിദ്രാദവാങ്മുഖഃ തതഃ സ്വകര്മഭിഃ പാപൈര് നിരയം സമ്പ്രപദ്യതേ

ഒമ്പതു മാസം കഴിഞ്ഞ്, ഗർഭദ്വാരത്തിൽ തല താഴ്ത്തി കിടക്കുന്ന അവൻ, തന്റെ തന്നെ പാപഫലങ്ങൾ കൊണ്ടു നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

അസിപത്രവനം ചൈവ ശാല്മലിച്ഛേദനം തഥാ താഡനം ഭക്ഷണം ചൈവ പൂയശോണിതഭക്ഷണമ്

അവൻ കത്തിയിലയുള്ള കുരിശുകൾ, ശാൽമലി മരത്തിന്റെ മുറിക്കൽ, അടികൾ, പുഴു നിറഞ്ഞ രക്തം കഴിക്കൽ എന്നിവ അനുഭവിക്കുന്നു.

യഥാ ഹ്യാപസ്തു സംഛിന്നാഃ സംശ്ലേഷ്മമ് ഉപയാന്തി വൈ തഥാ ഛിന്നാശ് ച ഭിന്നാശ്ച യാതനാസ്ഥാനമ് ആഗതാഃ

ജലം വിഭജിക്കപ്പെട്ടാലും വീണ്ടും ഒന്നിക്കുന്നതുപോലെ, മുറിക്കപ്പെട്ടവരും തകർന്നവരും വീണ്ടും യാതനാസ്ഥലത്തിൽ എത്തുന്നു.

ഏവം ജീവാസ്തു തൈഃ പാപൈസ് തപ്യമാനാഃ സ്വയംകൃതൈഃ പ്രാപ്നുയുഃ കര്മഭിഃ ശേഷൈര് ദുഃഖം വാ യദി വേതരത്

അങ്ങനെ, സ്വയം ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽ പെടുന്ന ജീവികൾ അവശേഷിക്കുന്ന കർമ്മഫലങ്ങൾ കൊണ്ട് ദു:ഖം അനുഭവിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു.

ഏകേനൈവ തു ഗന്തവ്യം സര്വമുത്സൃജ്യ വൈ ജനമ് ഏകേനൈവ തു ഭോക്തവ്യം തസ്മാത്സുകൃതമാചരേത്

എല്ലാവരെയും വിട്ട് ഒരാൾക്ക് തനിച്ചാണ് പോകേണ്ടത്; തനിച്ചാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടതും. അതിനാൽ നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം.

ന ഹ്യേനം പ്രസ്ഥിതം കശ്ചിദ് ഗച്ഛന്തമ് അനുഗച്ഛതി യദനേന കൃതം കര്മ തദേനമനുഗച്ഛതി

യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുന്നവനെ ആരും അനുഗമിക്കില്ല; അവൻ ചെയ്ത കർമ്മം മാത്രമാണ് അവനെ പിന്തുടരുന്നത്.

തേ നിത്യം യമവിഷയേഷു സമ്പ്രവൃത്താഃ ക്രോശന്തഃ സതതമനിഷ്ടസംപ്രയോഗൈഃ ശുഷ്യന്തേ പരിഗതവേദനാഃ ശരീരാ ബഹ്വീഭിഃ സുഭൃശമനന്തയാതനാഭിഃ

അവർ യമന്റെ ലോകങ്ങളിൽ എപ്പോഴും കുടുങ്ങി, നിരന്തരം കരയുകയും, ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കൂട്ടരുമായി ഇടപെടേണ്ടി വേദനയോടെ അവരുടെ ശരീരം അനവധി കഠിനമായ, അവസാനമില്ലാത്ത ശിക്ഷകളാൽ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു.

കര്മണാ മനസാ വാചാ യദഭീക്ഷ്ണം നിഷേവതേ തദഭ്യാസോ ഹരത്യേനം തസ്മാത്കല്യാണമാചരേത്

ഒരു മനുഷ്യൻ പ്രവർത്തനത്താൽ, ചിന്തയാൽ, വാക്കുകളാൽ ആവർത്തിച്ച് ചെയ്യുന്നത്, ആ ശീലം അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. അതിനാൽ നല്ലതായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം.

അനാദിമാന്പ്രബന്ധഃ സ്യാത് പൂര്വകര്മണി ദേഹിനഃ സംസാരം താമസം ഘോരം ഷഡ്വിധം പ്രതിപദ്യതേ

ആത്മാവിന് മുമ്പത്തെ കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഈ ജീവിതചക്രം ആദിയില്ലാത്തതും, ഭയങ്കരവും, ഇരുണ്ടതുമായ ആറു വിധങ്ങളായ സംസാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

മാനുഷ്യാത്പശുഭാവശ് ച പശുഭാവാന് മൃഗോ ഭവേത് മൃഗത്വാത്പക്ഷിഭാവശ് ച തസ്മാച്ചൈവ സരീസൃപഃ

മനുഷ്യജന്മത്തിൽ നിന്ന് മൃഗാവസ്ഥയിലേക്ക്, മൃഗത്തിൽ നിന്ന് കാട്ടുമൃഗമായി, കാട്ടുമൃഗത്തിൽ നിന്ന് പക്ഷിയായി, പക്ഷിയിൽ നിന്ന് പാമ്പോ മറ്റേതെങ്കിലും സർപ്പമായി മാറുന്നു.

സരീസൃപത്വാദ്ഗച്ഛേദ്വൈ സ്ഥാവരത്വം ന സംശയഃ സ്ഥാവരത്വേ പുനഃ പ്രാപ്തേ യാവദ് ഉന്മിലതേ ജനഃ

സർപ്പാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് സസ്യാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല. സസ്യാവസ്ഥയിൽ എത്തിയാൽ, പുതിയ ജനനം ഉണ്ടാകുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെ തുടരുന്നു.

കുലാലചക്രവദ്ഭ്രാന്തസ് തത്രൈവ പരിവര്തതേ ഇത്യേവം ഹി മനുഷ്യാദിഃ സംസാരഃ സ്ഥാവരാന്തികഃ

ഒരു കൂശാരന്റെ ചക്രം പോലെ, മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് സസ്യത്തിലേക്കുള്ള ഈ ജീവിതചക്രം വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

വിജ്ഞേയസ്താമസോ നാമ തത്രൈവ പരിവര്തതേ സാത്ത്വികശ്ചാപി സംസാരോ ബ്രഹ്മാദിഃ പരികീര്തിതഃ

ഇത് 'താമസികം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന സംസാരചക്രമാണ്, അതുപോലെ തന്നെ 'സാത്വികം' എന്ന സംസാരവും ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നതായും പറയുന്നു.

പിശാചാന്തഃ സ വിജ്ഞേയഃ സ്വര്ഗസ്ഥാനേഷു ദേഹിനാമ് ബ്രാഹ്മേ തു കേവലം സത്ത്വം സ്ഥാവരേ കേവലം തമഃ

പിശാച്‌വരെ എത്തുന്ന സംസാരചക്രം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരിൽ ഇങ്ങനെ അറിയണം. ബ്രഹ്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ സത്ത്വം മാത്രമേയുള്ളൂ, സസ്യാവസ്ഥയിൽ താമസും മാത്രം.

ചതുര്ദശാനാം സ്ഥാനാനാം മധ്യേ വിഷ്ടമ്ഭകം രജഃ മര്മസു ഛിദ്യമാനേഷു വേദനാര്തസ്യ ദേഹിനഃ

പതിനാലു നിലകളിൽ രാജോഗുണം ആണ് ആധാരം. ജീവിയുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ വേദനയിൽ മുറിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിനാൽ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.

തതസ്തത്പരമം ബ്രഹ്മ കഥം വിപ്രഃ സ്മരിഷ്യതി സംസാരഃ പൂര്വധര്മസ്യ ഭാവനാഭിഃ പ്രണോദിതഃ

അപ്പോൾ, മഹർഷേ, പരബ്രഹ്മത്തെ എങ്ങനെ ഓർക്കാൻ കഴിയും? മുമ്പത്തെ കർമ്മങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഈ സംസാരചക്രം മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നു.

മാനുഷം ഭജതേ നിത്യം തസ്മാദ്ധ്യാനം സമാചരേത് ചതുര്ദശവിധം ഹ്യേതദ് ബുദ്ധ്വാ സംസാരമണ്ഡലമ്

മനുഷ്യജന്മം എപ്പോഴും ലഭിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ പതിനാലു വിധമുള്ള സംസാരചക്രം മനസ്സിലാക്കി, ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെടണം.

നിത്യം സമാരഭേദ്ധര്മം സംസാരഭയപീഡിതഃ തതസ്തരതി സംസാരം ക്രമേണ പരിവര്തിതഃ

സംസാരഭയത്തിൽ വേദനിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും ധർമ്മം ആചരിക്കണം. അങ്ങനെ, ക്രമമായി മാറി, സംസാരചക്രം കടന്ന് പോവാൻ കഴിയും.

തസ്മാച്ച സതതം യുക്തോ ധ്യാനതത്പരയുഞ്ജകഃ തഥാ സമാരഭേദ്യോഗം യഥാത്മാനം സ പശ്യതി

അതിനാൽ, എപ്പോഴും ഏകാഗ്രതയോടെ ധ്യാനത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ യോഗം അഭ്യസിക്കണം, അങ്ങനെ ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണാം.

ഏഷ ആപഃ പരം ജ്യോതിര് ഏഷ സേതുരനുത്തമഃ വിവൃത്യാ ഹ്യേഷ സംഭേദാദ് ഭൂതാനാം ചൈവ ശാശ്വതഃ

ഇതാണ് പരമജലം, ഉത്തമപ്രകാശം, അതുല്യമായ പാലം. അതിന്റെ വികാസത്തിലും ഐക്യത്തിലും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ശാശ്വതമായ സാരമാണ്.

തദേനം സേതുമാത്മാനമ് അഗ്നിം വൈ വിശ്വതോമുഖമ് ഹൃദിസ്ഥം സര്വഭൂതാനാമ് ഉപാസീത മഹേശ്വരമ്

ആ പാലമായ ആത്മാവിനെയും, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും മുഖമുള്ള അഗ്നിയെയും, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹേശ്വരനെയും ആരാധിക്കണം.

തഥാന്തഃ സംസ്ഥിതം ദേവം സ്വശക്ത്യാ പരിമണ്ഡിതമ് അഷ്ടധാ ചാഷ്ടധാ ചൈവ തഥാ ചാഷ്ടവിധേന ച

അങ്ങനെ, അകത്തുള്ള ദൈവത്തെ, തന്റെ ശക്തിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനായി, എട്ടുവിധത്തിലും വീണ്ടും എട്ടുവിധത്തിലും, അങ്ങനെ എട്ടു രീതികളിലുമാണ് ധ്യാനിക്കേണ്ടത്.

സൃഷ്ട്യര്ഥം സംസ്ഥിതം വഹ്നിം സംക്ഷിപ്യ ച ഹൃദി സ്ഥിതമ് ധ്യാത്വാ യഥാവദ്ദേവേശം രുദ്രം ഭുവനനായകമ്

സൃഷ്ടിക്കായി അഗ്നിയെ സ്ഥാപിച്ച്, പിന്നെ ഹൃദയത്തിൽ ആഗോളിപ്പിച്ച്, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ രുദ്രനെ യഥാവിധി ധ്യാനിക്കണം.

ഹുത്വാ പഞ്ചാഹുതീഃ സമ്യക് തച്ചിന്താഗതമാനസഃ വൈശ്വാനരം ഹൃദിസ്ഥം തു യഥാവദനുപൂര്വശഃ

അഞ്ചു ഹോമങ്ങൾ ശരിയായി നടത്തി, ആ ധ്യാനത്തിൽ മനസ്സു മുഴുവൻ ആകൃതി ആക്കി, ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച വൈശ്വാനരാഗ്നിയെ ക്രമമായി യഥാവിധി ധ്യാനിക്കണം.