ലിങ്ഗപുരാണമ്

മദ്രക്തശ്ചാഭ്യസേദ്ധ്യാനം ഗുരുസംപര്കജം ധ്രുവമ് ന ബുധ്യതി തഥാ ധ്യാതാ സ്ഥാപ്യ ചിത്തം ദ്വിജോത്തമാഃ

ചുവപ്പു കലർന്ന ധ്യാനം ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഉറപ്പോടെ അഭ്യാസിക്കണം; ഇല്ലെങ്കിൽ, മനസ്സ് അങ്ങനെ സ്ഥിരമാക്കിയാൽ ധ്യാനി ഉണരുകയില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

ന ചാഭിമന്യതേ യോഗീ ന പശ്യതി സമന്തതഃ ന ഘ്രാതി ന ശൃണോത്യേവ ലീനഃ സ്വാത്മനി യഃ സ്വയമ്

യോഗി അഹങ്കരിക്കുകയില്ല, ചുറ്റും നോക്കുകയില്ല, വാസനയുമില്ല, കേൾക്കുകയുമില്ല — അവൻ തനിക്കുള്ളിൽ മുഴുവനായി ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ന ച സ്പര്ശം വിജാനാതി സ വൈ സമരസഃ സ്മൃതഃ പാര്ഥിവേ പടലേ ബ്രഹ്മാ വാരിതത്ത്വേ ഹരിഃ സ്വയമ്

അവൻ സ്പർശം അറിയുന്നില്ല; സമത്വത്തിൽ ലീനനാണെന്ന് പറയുന്നു. ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മാവും, ജലത്തിൽ ഹരിയും തന്നെയാണ്.

വാഹ്നേയേ കാലരുദ്രാഖ്യോ വായുതത്ത്വേ മഹേശ്വരഃ സുഷിരേ സ ശിവഃ സാക്ഷാത് ക്രമാദേവം വിചിന്തയേത്

അഗ്നിതത്ത്വത്തിൽ അവൻ കാലരുദ്രൻ, വായുതത്ത്വത്തിൽ മഹേശ്വരൻ, ശൂന്യത്തിൽ നേരെ ശിവൻ — ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം.

ക്ഷിതൌ ശര്വഃ സ്മൃതോ ദേവോ ഹ്യ് അപാം ഭവ ഇതി സ്മൃതഃ രുദ്ര ഏവ തഥാ വഹ്നൌ ഉഗ്രോ വായൌ വ്യവസ്ഥിതഃ

ഭൂമിയിൽ ശർവൻ എന്നാണ് ദേവനെ ഓർക്കുന്നത്; ജലത്തിൽ ഭവൻ, അഗ്നിയിൽ രുദ്രൻ, വായുവിൽ ഉഗ്രൻ എന്നിങ്ങനെയാണ് സ്ഥിതി.

ഭീമഃ സുഷിരനാകേ ഽസൌ ഭാസ്കരേ മണ്ഡലേ സ്ഥിതഃ ഈശാനഃ സോമബിമ്ബേ ച മഹാദേവ ഇതി സ്മൃതഃ

ശൂന്യത്തിൽ ഭീമൻ, സൂര്യന്റെ വട്ടത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ; ചന്ദ്രന്റെ വട്ടത്തിൽ ഈശാനൻ, മഹാദേവൻ എന്നാണ് ഓർക്കുന്നത്.

പുംസാം പശുപതിര്ദേവശ് ചാഷ്ടധാഹം വ്യവസ്ഥിതഃ കാഠിന്യം യത്തനൌ സര്വം പാര്ഥിവം പരിഗീയതേ

മനുഷ്യരിൽ പശുപതി ദേവൻ എട്ടു രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ശരീരത്തിൽ കഠിനമായതെല്ലാം ഭൂമിതത്ത്വം എന്നാണ് പ്രശംസിക്കുന്നത്.

ആപ്യം ദ്രവമിതി പ്രോക്തം വര്ണാഖ്യോ വഹ്നിരുച്യതേ യത്സംചരതി തദ്വായുഃ സുഷിരം യദ്ദ്വിജോത്തമാഃ

ദ്രവമായത് ജലതത്ത്വം, വർണ്ണമുള്ളത് അഗ്നി, ചലനം കാണിക്കുന്നത് വായു, ശൂന്യമായത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആകാശം.

തദാകാശം ച വിജ്ഞാനം ശബ്ദജം വ്യോമസംഭവമ് തഥൈവ വിപ്രാ വിജ്ഞാനം സ്പര്ശാഖ്യം വായുസംഭവമ്

അത് ആകാശവും ജ്ഞാനവും, ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതും ആകാശത്തിൽ നിന്നുമുള്ളതും. അതുപോലെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സ്പർശം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനം വായുവിൽ നിന്നാണ്.

രൂപം വാഹ്നേയമിത്യുക്തമ് ആപ്യം രസമയം ദ്വിജാഃ ഗന്ധാഖ്യം പാര്ഥിവം ഭൂയശ് ചിന്തയേദ്ഭാസ്കരം ക്രമാത്

രൂപം അഗ്നിയിലാണെന്ന് പറയുന്നു; രസം ജലത്തിൽ, ഗന്ധം ഭൂമിയിൽ. ഇങ്ങനെ സൂര്യനെ ക്രമത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം.

നേത്രേ ച ദക്ഷിണേ വാമേ സോമം ഹൃദി വിഭും ദ്വിജാഃ ആജാനു പൃഥിവീതത്ത്വമ് ആനാഭേര് വാരിമണ്ഡലമ്

വലതും ഇടതുമായ കണ്ണുകളിൽ സോമൻ; ഹൃദയത്തിൽ സർവ്വവ്യാപിയായ ദേവൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ. മുട്ടുകളിൽ നിന്ന് ഭൂമിതത്ത്വം, നാഭിയിൽ നിന്ന് ജലവലയം.

ആകണ്ഠം വഹ്നിതത്ത്വം സ്യാല് ലലാടാന്തം ദ്വിജോത്തമാഃ വായവ്യം വൈ ലലാടാദ്യം വ്യോമാഖ്യം വാ ശിഖാഗ്രകമ്

കഴുത്തുവരെ അഗ്നിതത്ത്വം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; നെറ്റിയിൽ നിന്ന് വായുതത്ത്വം, നെറ്റിയുടെ തുടക്കം മുതൽ മുടിയുടെ അറ്റം വരെ ആകാശം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഹംസാഖ്യം ച തതോ ബ്രഹ്മ വ്യോമ്നശ്ചോര്ധ്വം തതഃ പരമ് വ്യോമാഖ്യോ വ്യോമമധ്യസ്ഥോ ഹ്യ് അയം പ്രാഥമികഃ സ്മരേത്

അതിനുശേഷം ഹംസ എന്ന ബ്രഹ്മാവ്, ആകാശത്തിനുമുകളിലും അതിനപ്പുറവും. ആകാശമധ്യത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആകാശം പ്രാഥമികം എന്നായി ഓർക്കണം.

ന ജീവഃ പ്രകൃതിഃ സത്ത്വം രജശ്ചാഥ തമഃ പുനഃ മഹാംസ്തഥാഭിമാനശ് ച തന്മാത്രാണീന്ദ്രിയാണി ച

ജീവൻ പ്രകൃതിയല്ല, സത്ത്വം അല്ല, രജസ്സും അല്ല, തമസ്സും അല്ല, മഹത്തത്വവും അല്ല, അഹങ്കാരവും അല്ല, തന്മാത്രകളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഒന്നുമല്ല.

വ്യോമാദീനി ച ഭൂതാനി നൈവേഹ പരമാര്ഥതഃ വ്യാപ്യ തിഷ്ഠദ്യതോ വിശ്വം സ്ഥാണുരിത്യഭിധീയതേ

വ്യോമം മുതലായ ഭൂതങ്ങൾ പോലും പരമാർത്ഥത്തിൽ ഇതല്ല; എല്ലാം വ്യാപിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ അചഞ്ചലമെന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഉദേതി സൂര്യോ ഭീതശ് ച പവതേ വാത ഏവ ച ദ്യോതതേ ചന്ദ്രമാ വഹ്നിര് ജ്വലത്യാപോ വഹന്തി ച

സൂര്യൻ ഉദയിക്കുന്നു, കാറ്റ് ഭയത്തോടെ വീശുന്നു, ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും പ്രകാശിക്കുന്നു, വെള്ളം ഒഴുകുന്നു — ഇവയൊക്കെ അതിന്റെ ആജ്ഞയാൽ.

ദധാതി ഭൂമിരാകാശമ് അവകാശം ദദാതി ച തദാജ്ഞയാ തതം സര്വം തസ്മാദ്വൈ ചിന്തയേദ്ദ്വിജാഃ

ഭൂമി താങ്ങുന്നു, ആകാശം സ്ഥലം നൽകുന്നു; അതിന്റെ ആജ്ഞയാൽ എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു — അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജന്മാരേ, ഇതുപോലെ ചിന്തിക്കണം.

തേനൈവാധിഷ്ഠിതം തസ്മാദ് ഏതത്സര്വം ദ്വിജോത്തമാഃ സര്വരൂപമയഃ ശര്വ ഇതി മത്വാ സ്മരേദ്ഭവമ്

ഇതെല്ലാം അതിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; ശർവ്വൻ എല്ലാരൂപങ്ങളുമുള്ളവൻ എന്നു മനസ്സിലാക്കി, സൃഷ്ടിയുടെ മൂലകാരണം ഓർക്കണം.

സംസാരവിഷതപ്താനാം ജ്ഞാനധ്യാനാമൃതേന വൈ പ്രതീകാരഃ സമാഖ്യാതോ നാന്യഥാ ദ്വിജസത്തമാഃ

സംസാരത്തിന്റെ വിഷം കൊണ്ട് ദഹിക്കുന്നവർക്കു ജ്ഞാനവും ധ്യാനവും എന്ന അമൃതം മാത്രമാണ് ഔഷധം; വേറൊരു മാർഗം ഇല്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

ജ്ഞാനം ധര്മോദ്ഭവം സാക്ഷാജ് ജ്ഞാനാദ് വൈരാഗ്യസംഭവഃ വൈരാഗ്യാത്പരമം ജ്ഞാനം പരമാര്ഥപ്രകാശകമ്

ജ്ഞാനം നേരിട്ട് ധർമ്മത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് വൈരാഗ്യം, വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്ന് പരമജ്ഞാനം, അതാണ് പരമാർത്ഥം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

ജ്ഞാനവൈരാഗ്യയുക്തസ്യ യോഗസിദ്ധിര്ദ്വിജോത്തമാഃ യോഗസിദ്ധ്യാ വിമുക്തിഃ സ്യാത് സത്ത്വനിഷ്ഠസ്യ നാന്യഥാ

ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ളവന്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, യോഗം സിദ്ധിക്കും; യോഗസിദ്ധിയിലൂടെ സത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും, വേറൊന്നുമില്ല.

തമോവിദ്യാപദച്ഛന്നം ചിത്രം യത്പദമവ്യയമ് സത്ത്വശക്തിം സമാസ്ഥായ ശിവമഭ്യര്ചയേദ്ദ്വിജാഃ

അന്ധകാരവും അജ്ഞാനവും മറച്ചിരിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ അക്ഷരപദം — സത്ത്വശക്തിയിൽ ആശ്രയം വെച്ച്, ദ്വിജന്മാരേ, ശിവനെ ആരാധിക്കണം.

യഃ സത്ത്വനിഷ്ഠോ മദ്ഭക്തോ മദര്ചനപരായണഃ സര്വതോ ധര്മനിഷ്ഠശ് ച സദോത്സാഹീ സമാഹിതഃ

സത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ, എന്നിൽ ഭക്തിയുള്ളവൻ, എന്റെ പൂജയിൽ ലീനനായവൻ, എല്ലായിടത്തും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, എപ്പോഴും ഉത്സാഹവാനും ഏകാഗ്രനും —

സര്വദ്വന്ദ്വസഹോ ധീരഃ സര്വഭൂതഹിതേ രതഃ ഋജുസ്വഭാവഃ സതതം സ്വസ്ഥചിത്തോ മൃദുഃ സദാ

എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെയും സഹിക്കുന്നവൻ, ധൈര്യവാനായവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ക്ഷേമത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവൻ, നേരായ സ്വഭാവമുള്ളവൻ, എപ്പോഴും മനസ്സിൽ സമാധാനമുള്ളവൻ, എപ്പോഴും മൃദുവായവൻ —

അമാനീ ബുദ്ധിമാഞ്ഛാന്തസ് ത്യക്തസ്പര്ധോ ദ്വിജോത്തമാഃ സദാ മുമുക്ഷുര്ധര്മജ്ഞഃ സ്വാത്മലക്ഷണലക്ഷണഃ

അഹങ്കാരമില്ലാത്തവൻ, ബുദ്ധിമാനായവൻ, ശാന്തനായവൻ, മത്സരമില്ലാത്തവൻ, എപ്പോഴും മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, ആത്മാവിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉള്ളവൻ —

ഋണത്രയവിനിര്മുക്തഃ പൂര്വജന്മനി പുണ്യഭാക് ജരായുക്തോ ദ്വിജോ ഭൂത്വാ ശ്രദ്ധയാ ച ഗുരോഃ ക്രമാത്

മൂന്നു കടങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായവൻ, മുൻജന്മത്തിലെ പുണ്യഫലം അനുഭവിക്കുന്നവൻ, വയസ്സായ ദ്വിജനായി, വിശ്വാസത്തോടെ ഗുരുവിൽ നിന്ന് ക്രമമായി പഠിച്ചവൻ —

അന്യഥാ വാപി ശുശ്രൂഷാം കൃത്വാ കൃത്രിമവര്ജിതഃ സ്വര്ഗലോകമനുപ്രാപ്യ ഭുക്ത്വാ ഭോഗാനനുക്രമാത്

അല്ലെങ്കിൽ, കപടമില്ലാതെ സേവനം ചെയ്തവൻ, സ്വർഗലോകം പ്രാപിച്ച്, ക്രമമായി ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചവൻ —

ആസാദ്യ ഭാരതം വര്ഷം ബ്രഹ്മവിജ്ജായതേ ദ്വിജാഃ സംപര്കാജ്ജ്ഞാനമാസാദ്യ ജ്ഞാനിനോ യോഗവിദ്ഭവേത്

ഭാരതഭൂമിയിൽ എത്തി, ദ്വിജന്മാരേ, ബ്രഹ്മം sp്രാപിച്ചവനാകും; സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ ചേർന്ന് ജ്ഞാനം നേടുമ്പോൾ, യോഗം അറിയുന്നവനാകും.

ക്രമോ ഽയം മലപൂര്ണസ്യ ജ്ഞാനപ്രാപ്തേര്ദ്വിജോത്തമാഃ തസ്മാദനേന മാര്ഗേണ ത്യക്തസംഗോ ദൃഢവ്രതഃ

മലിനതയിൽ നിറഞ്ഞവൻ ജ്ഞാനം നേടാനുള്ള ക്രമം ഇതാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; അതുകൊണ്ട്, ഈ മാർഗ്ഗത്തിൽ, ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച് ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ —