ലിങ്ഗപുരാണമ്

ജ്ഞാനം ഗുരോര്ഹി സംപര്കാന് ന വാചാ പരമാര്ഥതഃ ചതുര്വ്യൂഹമിതി ജ്ഞാത്വാ ധ്യാതാ ധ്യാനം സമഭ്യസേത്

ജ്ഞാനം ഗുരുവിനോടുള്ള സമ്പർക്കത്തിലൂടെ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ, വാക്കുകൾകൊണ്ടല്ല. നാലു രൂപങ്ങൾ അറിയേണ്ടതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ധ്യാനി ധ്യാനം അഭ്യസിക്കണം.

സഹജാഗന്തുകം പാപമ് അസ്ഥിവാഗുദ്ഭവം തഥാ ജ്ഞാനാഗ്നിര്ദഹതേ ക്ഷിപ്രം ശുഷ്കേന്ധനമ് ഇവാനലഃ

സ്വഭാവികമായും പുറമേയുള്ളതുമായ പാപവും, അസ്ഥി, വാക്ക് മുതലായവയിൽ നിന്നുള്ളതും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ അഗ്നി വേഗത്തിൽ കത്തിച്ചു കളയുന്നു, ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പ് അഗ്നി കത്തിക്കുന്നതുപോലെ.

ജ്ഞാനാത്പരതരം നാസ്തി സര്വപാപവിനാശനമ് അഭ്യസേച്ച സദാ ജ്ഞാനം സര്വസംഗവിവര്ജിതഃ

എല്ലാ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ ജ്ഞാനത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായത് ഒന്നുമില്ല; എല്ലാഭാവനകളും വിട്ട് എപ്പോഴും ജ്ഞാന അഭ്യാസം ചെയ്യണം.

ജ്ഞാനിനഃ സര്വപാപാനി ജീര്യന്തേ നാത്ര സംശയഃ ക്രീഡന്നപി ന ലിപ്യേത പാപൈര്നാനാവിധൈരപി

ജ്ഞാനിയുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല; കളിക്കുമ്പോഴും പലവിധ പാപങ്ങൾ അവനെ സ്പർശിക്കില്ല.

ജ്ഞാനം യഥാ തഥാ ധ്യാനം തസ്മാദ്ധ്യാനം സമഭ്യസേത് ധ്യാനം നിര്വിഷയം പ്രോക്തമ് ആദൌ സവിഷയം തഥാ

ജ്ഞാനം എങ്ങനെയാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ധ്യാനവും. അതുകൊണ്ട് ധ്യാനം അഭ്യസിക്കണം. ആദ്യം ധ്യാനം വിഷയങ്ങളോടുകൂടിയതായിരിക്കും, പിന്നെ വിഷയങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതായും പറയപ്പെടുന്നു.

ഷട്പ്രകാരം സമഭ്യസ്യ ചതുഃഷഡ്ദശഭിസ് തഥാ തഥാ ദ്വാദശധാ ചൈവ പുനഃ ഷോഡശധാ ക്രമാത്

ആരാധന ആറു വിധത്തിൽ ചെയ്യണം, പിന്നെ നാലിലും ആറിലും പത്തിലും, പിന്നെയും പന്ത്രണ്ടിലും പതിനാറിലും ക്രമമായി ചെയ്യണം.

ദ്വിധാഭ്യസ്യ ച യോഗീന്ദ്രോ മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ ശുദ്ധജാംബൂനദാകാരം വിധൂമാങ്ഗാരസന്നിഭമ്

രണ്ടു വിധത്തിൽ അഭ്യാസം ചെയ്താൽ യോഗശ്രേഷ്ഠൻ മോക്ഷം നേടും — ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവന്റെ രൂപം ശുദ്ധവും ജാംബൂനദംപോലും, പുകരഹിതമായ കനൽപോലും ആകും.

പീതം രക്തം സിതം വിദ്യുത് കോടികോടിസമപ്രഭമ് അഥവാ ബ്രഹ്മരന്ധ്രസ്ഥം ചിത്തം കൃത്വാ പ്രയത്നതഃ

പച്ച, ചുവപ്പ്, വെള്ള, ലക്ഷക്കണക്കിന് മിന്നുന്ന മിന്നലുപോലുള്ള പ്രകാശം, അല്ലെങ്കിൽ പരിശ്രമത്തോടെ മനസ്സ് ബ്രഹ്മറന്ധ്രത്തിൽ ഏകാഗ്രമാക്കണം.

ന സിതം വാസിതം പീതം ന സ്മരേദ് ബ്രഹ്മവിദ് ഭവേത് അഹിംസകഃ സത്യവാദീ അസ്തേയീ സര്വയത്നതഃ

ബ്രഹ്മം അറിയുന്നവൻ വെള്ളയും സുഗന്ധവും പച്ചയും ഓർത്തു കൂടരുത്; അങ്ങനെ അവൻ അഹിംസകനും സത്യവാദിയും മോഷ്ടിക്കാതിരിക്കുന്നവനും ആകുന്നു.

പരിഗ്രഹവിനിര്മുക്തോ ബ്രഹ്മചാരീ ദൃഢവ്രതഃ സംതുഷ്ടഃ ശൌചസമ്പന്നഃ സ്വാധ്യായനിരതഃ സദാ

സ്വത്ത് ഒന്നും പിടിച്ചിടാതെ, ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ ഉറച്ചവനും, വ്രതങ്ങളിൽ ദൃഢനുമായവനും, സംതൃപ്തനും, ശുദ്ധിയുള്ളവനും, എപ്പോഴും സ്വാധ്യായത്തിൽ ലീനനുമായിരിക്കും.

മദ്രക്തശ്ചാഭ്യസേദ്ധ്യാനം ഗുരുസംപര്കജം ധ്രുവമ് ന ബുധ്യതി തഥാ ധ്യാതാ സ്ഥാപ്യ ചിത്തം ദ്വിജോത്തമാഃ

ചുവപ്പു കലർന്ന ധ്യാനം ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഉറപ്പോടെ അഭ്യാസിക്കണം; ഇല്ലെങ്കിൽ, മനസ്സ് അങ്ങനെ സ്ഥിരമാക്കിയാൽ ധ്യാനി ഉണരുകയില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

ന ചാഭിമന്യതേ യോഗീ ന പശ്യതി സമന്തതഃ ന ഘ്രാതി ന ശൃണോത്യേവ ലീനഃ സ്വാത്മനി യഃ സ്വയമ്

യോഗി അഹങ്കരിക്കുകയില്ല, ചുറ്റും നോക്കുകയില്ല, വാസനയുമില്ല, കേൾക്കുകയുമില്ല — അവൻ തനിക്കുള്ളിൽ മുഴുവനായി ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ന ച സ്പര്ശം വിജാനാതി സ വൈ സമരസഃ സ്മൃതഃ പാര്ഥിവേ പടലേ ബ്രഹ്മാ വാരിതത്ത്വേ ഹരിഃ സ്വയമ്

അവൻ സ്പർശം അറിയുന്നില്ല; സമത്വത്തിൽ ലീനനാണെന്ന് പറയുന്നു. ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മാവും, ജലത്തിൽ ഹരിയും തന്നെയാണ്.

വാഹ്നേയേ കാലരുദ്രാഖ്യോ വായുതത്ത്വേ മഹേശ്വരഃ സുഷിരേ സ ശിവഃ സാക്ഷാത് ക്രമാദേവം വിചിന്തയേത്

അഗ്നിതത്ത്വത്തിൽ അവൻ കാലരുദ്രൻ, വായുതത്ത്വത്തിൽ മഹേശ്വരൻ, ശൂന്യത്തിൽ നേരെ ശിവൻ — ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം.

ക്ഷിതൌ ശര്വഃ സ്മൃതോ ദേവോ ഹ്യ് അപാം ഭവ ഇതി സ്മൃതഃ രുദ്ര ഏവ തഥാ വഹ്നൌ ഉഗ്രോ വായൌ വ്യവസ്ഥിതഃ

ഭൂമിയിൽ ശർവൻ എന്നാണ് ദേവനെ ഓർക്കുന്നത്; ജലത്തിൽ ഭവൻ, അഗ്നിയിൽ രുദ്രൻ, വായുവിൽ ഉഗ്രൻ എന്നിങ്ങനെയാണ് സ്ഥിതി.

ഭീമഃ സുഷിരനാകേ ഽസൌ ഭാസ്കരേ മണ്ഡലേ സ്ഥിതഃ ഈശാനഃ സോമബിമ്ബേ ച മഹാദേവ ഇതി സ്മൃതഃ

ശൂന്യത്തിൽ ഭീമൻ, സൂര്യന്റെ വട്ടത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ; ചന്ദ്രന്റെ വട്ടത്തിൽ ഈശാനൻ, മഹാദേവൻ എന്നാണ് ഓർക്കുന്നത്.

പുംസാം പശുപതിര്ദേവശ് ചാഷ്ടധാഹം വ്യവസ്ഥിതഃ കാഠിന്യം യത്തനൌ സര്വം പാര്ഥിവം പരിഗീയതേ

മനുഷ്യരിൽ പശുപതി ദേവൻ എട്ടു രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ശരീരത്തിൽ കഠിനമായതെല്ലാം ഭൂമിതത്ത്വം എന്നാണ് പ്രശംസിക്കുന്നത്.

ആപ്യം ദ്രവമിതി പ്രോക്തം വര്ണാഖ്യോ വഹ്നിരുച്യതേ യത്സംചരതി തദ്വായുഃ സുഷിരം യദ്ദ്വിജോത്തമാഃ

ദ്രവമായത് ജലതത്ത്വം, വർണ്ണമുള്ളത് അഗ്നി, ചലനം കാണിക്കുന്നത് വായു, ശൂന്യമായത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആകാശം.

തദാകാശം ച വിജ്ഞാനം ശബ്ദജം വ്യോമസംഭവമ് തഥൈവ വിപ്രാ വിജ്ഞാനം സ്പര്ശാഖ്യം വായുസംഭവമ്

അത് ആകാശവും ജ്ഞാനവും, ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതും ആകാശത്തിൽ നിന്നുമുള്ളതും. അതുപോലെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സ്പർശം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനം വായുവിൽ നിന്നാണ്.

രൂപം വാഹ്നേയമിത്യുക്തമ് ആപ്യം രസമയം ദ്വിജാഃ ഗന്ധാഖ്യം പാര്ഥിവം ഭൂയശ് ചിന്തയേദ്ഭാസ്കരം ക്രമാത്

രൂപം അഗ്നിയിലാണെന്ന് പറയുന്നു; രസം ജലത്തിൽ, ഗന്ധം ഭൂമിയിൽ. ഇങ്ങനെ സൂര്യനെ ക്രമത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം.

നേത്രേ ച ദക്ഷിണേ വാമേ സോമം ഹൃദി വിഭും ദ്വിജാഃ ആജാനു പൃഥിവീതത്ത്വമ് ആനാഭേര് വാരിമണ്ഡലമ്

വലതും ഇടതുമായ കണ്ണുകളിൽ സോമൻ; ഹൃദയത്തിൽ സർവ്വവ്യാപിയായ ദേവൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ. മുട്ടുകളിൽ നിന്ന് ഭൂമിതത്ത്വം, നാഭിയിൽ നിന്ന് ജലവലയം.

ആകണ്ഠം വഹ്നിതത്ത്വം സ്യാല് ലലാടാന്തം ദ്വിജോത്തമാഃ വായവ്യം വൈ ലലാടാദ്യം വ്യോമാഖ്യം വാ ശിഖാഗ്രകമ്

കഴുത്തുവരെ അഗ്നിതത്ത്വം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; നെറ്റിയിൽ നിന്ന് വായുതത്ത്വം, നെറ്റിയുടെ തുടക്കം മുതൽ മുടിയുടെ അറ്റം വരെ ആകാശം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഹംസാഖ്യം ച തതോ ബ്രഹ്മ വ്യോമ്നശ്ചോര്ധ്വം തതഃ പരമ് വ്യോമാഖ്യോ വ്യോമമധ്യസ്ഥോ ഹ്യ് അയം പ്രാഥമികഃ സ്മരേത്

അതിനുശേഷം ഹംസ എന്ന ബ്രഹ്മാവ്, ആകാശത്തിനുമുകളിലും അതിനപ്പുറവും. ആകാശമധ്യത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആകാശം പ്രാഥമികം എന്നായി ഓർക്കണം.

ന ജീവഃ പ്രകൃതിഃ സത്ത്വം രജശ്ചാഥ തമഃ പുനഃ മഹാംസ്തഥാഭിമാനശ് ച തന്മാത്രാണീന്ദ്രിയാണി ച

ജീവൻ പ്രകൃതിയല്ല, സത്ത്വം അല്ല, രജസ്സും അല്ല, തമസ്സും അല്ല, മഹത്തത്വവും അല്ല, അഹങ്കാരവും അല്ല, തന്മാത്രകളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഒന്നുമല്ല.

വ്യോമാദീനി ച ഭൂതാനി നൈവേഹ പരമാര്ഥതഃ വ്യാപ്യ തിഷ്ഠദ്യതോ വിശ്വം സ്ഥാണുരിത്യഭിധീയതേ

വ്യോമം മുതലായ ഭൂതങ്ങൾ പോലും പരമാർത്ഥത്തിൽ ഇതല്ല; എല്ലാം വ്യാപിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ അചഞ്ചലമെന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഉദേതി സൂര്യോ ഭീതശ് ച പവതേ വാത ഏവ ച ദ്യോതതേ ചന്ദ്രമാ വഹ്നിര് ജ്വലത്യാപോ വഹന്തി ച

സൂര്യൻ ഉദയിക്കുന്നു, കാറ്റ് ഭയത്തോടെ വീശുന്നു, ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും പ്രകാശിക്കുന്നു, വെള്ളം ഒഴുകുന്നു — ഇവയൊക്കെ അതിന്റെ ആജ്ഞയാൽ.

ദധാതി ഭൂമിരാകാശമ് അവകാശം ദദാതി ച തദാജ്ഞയാ തതം സര്വം തസ്മാദ്വൈ ചിന്തയേദ്ദ്വിജാഃ

ഭൂമി താങ്ങുന്നു, ആകാശം സ്ഥലം നൽകുന്നു; അതിന്റെ ആജ്ഞയാൽ എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു — അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജന്മാരേ, ഇതുപോലെ ചിന്തിക്കണം.

തേനൈവാധിഷ്ഠിതം തസ്മാദ് ഏതത്സര്വം ദ്വിജോത്തമാഃ സര്വരൂപമയഃ ശര്വ ഇതി മത്വാ സ്മരേദ്ഭവമ്

ഇതെല്ലാം അതിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; ശർവ്വൻ എല്ലാരൂപങ്ങളുമുള്ളവൻ എന്നു മനസ്സിലാക്കി, സൃഷ്ടിയുടെ മൂലകാരണം ഓർക്കണം.

സംസാരവിഷതപ്താനാം ജ്ഞാനധ്യാനാമൃതേന വൈ പ്രതീകാരഃ സമാഖ്യാതോ നാന്യഥാ ദ്വിജസത്തമാഃ

സംസാരത്തിന്റെ വിഷം കൊണ്ട് ദഹിക്കുന്നവർക്കു ജ്ഞാനവും ധ്യാനവും എന്ന അമൃതം മാത്രമാണ് ഔഷധം; വേറൊരു മാർഗം ഇല്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.