ലിങ്ഗപുരാണമ്

തസ്മാത്സദാഭ്യസേജ്ജ്ഞാനം തന്നിഷ്ഠസ്തത്പരായണഃ ജ്ഞാനേനൈകേന തൃപ്തസ്യ ത്യക്തസംഗസ്യ യോഗിനഃ

അതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും ജ്ഞാന അഭ്യാസം ചെയ്യണം, അതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും അതിൽ മുഴുകുകയും വേണം. ജ്ഞാനത്തിൽ മാത്രം തൃപ്തനായും ബന്ധങ്ങൾ വിട്ടയച്ച യോഗിക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത് ഒന്നുമില്ല.

കര്തവ്യം നാസ്തി വിപ്രേന്ദ്രാ അസ്തി ചേത്തത്ത്വവിന്ന ച ഇഹ ലോകേ പരേ ചാപി കര്തവ്യം നാസ്തി തസ്യ വൈ

ബ്രാഹ്മണരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, അവനു ചെയ്യേണ്ടത് ഒന്നുമില്ല; എന്തെങ്കിലും ബാക്കി ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതു സത്യത്തെ അറിഞ്ഞവർക്കല്ല. ഈ ലോകത്തും അപ്പുറത്തും അവനു ചെയ്യേണ്ടത് ഒന്നുമില്ല.

ജീവന്മുക്തോ യതസ് തസ്മാദ് ബ്രഹ്മവിത് പരമാര്ഥതഃ ജ്ഞാനാഭ്യാസരതോ നിത്യം ജ്ഞാനതത്ത്വാര്ഥവിത് സ്വയമ്

അവൻ ജീവന്നിരിക്കെ മോക്ഷം നേടിയവനാണ്, അതുകൊണ്ടു അവൻ സത്യത്തിൽ ബ്രഹ്മം അറിയുന്നവനാണ്. ജ്ഞാന അഭ്യാസത്തിൽ എപ്പോഴും ലീനനായവൻ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സത്യം സ്വയം അറിയുന്നു.

കര്തവ്യാഭ്യാസമുത്സൃജ്യ ജ്ഞാനമേവാധിഗച്ഛതി വര്ണാശ്രമാഭിമാനീ യസ് ത്യക്തക്രോധോ ദ്വിജോത്തമാഃ

കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ജ്ഞാനം മാത്രം നേടുന്നു; ബ്രാഹ്മണരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, വർണ്ണാശ്രമത്തിൽ അഭിമാനമുള്ളവൻ കോപം വിട്ട് ജീവിക്കണം.

അന്യത്ര രമതേ മൂഢഃ സോ ഽജ്ഞാനീ നാത്ര സംശയഃ സംസാരഹേതുരജ്ഞാനം സംസാരസ്തനുസംഗ്രഹഃ

മൂഢൻ മറ്റൊന്നിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു — അവൻ അജ്ഞാനിയാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല. അജ്ഞാനമാണ് സംസാരത്തിന്റെ കാരണം, സംസാരമെന്നത് ശരീരങ്ങളുടെ കൂട്ടം തന്നെയാണ്.

മോക്ഷഹേതുസ് തഥാ ജ്ഞാനം മുക്തഃ സ്വാത്മന്യവസ്ഥിതഃ അജ്ഞാനേ സതി വിപ്രേന്ദ്രാഃ ക്രോധാദ്യാ നാത്ര സംശയഃ

അതു പോലെ തന്നെ ജ്ഞാനമാണ് മോക്ഷത്തിന് കാരണം; മോക്ഷം നേടിയവൻ സ്വയം ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അജ്ഞാനം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, കോപം മുതലായവ ഉണ്ടാകും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ക്രോധോ ഹര്ഷസ് തഥാ ലോഭോ മോഹോ ദമ്ഭോ ദ്വിജോത്തമാഃ ധര്മാധര്മൌ ഹി തേഷാം ച തദ്വശാത്തനുസംഗ്രഹഃ

കോപം, ആനന്ദം, ലോഭം, മോഹം, കപടം, ബ്രാഹ്മണരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, ധർമ്മവും അധർമ്മവും — ഇതെല്ലാം ശരീരങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിനാണ് കാരണം.

ശരീരേ സതി വൈ ക്ലേശഃ സോ ഽവിദ്യാം സംത്യജേദ്ബുധഃ അവിദ്യാം വിദ്യയാ ഹിത്വാ സ്ഥിതസ്യൈവ ച യോഗിനഃ

ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ദു:ഖം ഉണ്ടാകും; ജ്ഞാനി അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കണം. ജ്ഞാനത്താൽ അജ്ഞാനം വിട്ട് യോഗി സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ക്രോധാദ്യാ നാശമായാന്തി ധര്മാധര്മൌ ച വൈ ദ്വിജാഃ തത്ക്ഷയാച്ച ശരീരേണ ന പുനഃ സമ്പ്രയുജ്യതേ

കോപം മുതലായവയും ധർമ്മവും അധർമ്മവും നശിക്കുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ; അവ നശിച്ചാൽ ശരീരത്തോടെ വീണ്ടും ബന്ധം ഉണ്ടാവില്ല.

സ ഏവ മുക്തഃ സംസാരാദ് ദുഃഖത്രയവിവര്ജിതഃ ഏവം ജ്ഞാനം വിനാ നാസ്തി ധ്യാനം ധ്യാതുര് ദ്വിജര്ഷഭാഃ

അവനാണ് സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായവൻ, മൂന്നു തരത്തിലുള്ള ദു:ഖങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവൻ. അതുപോലെ, ജ്ഞാനം ഇല്ലാതെ ധ്യാനം ധ്യാനിക്ക് ഉണ്ടാകില്ല, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ.

ജ്ഞാനം ഗുരോര്ഹി സംപര്കാന് ന വാചാ പരമാര്ഥതഃ ചതുര്വ്യൂഹമിതി ജ്ഞാത്വാ ധ്യാതാ ധ്യാനം സമഭ്യസേത്

ജ്ഞാനം ഗുരുവിനോടുള്ള സമ്പർക്കത്തിലൂടെ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ, വാക്കുകൾകൊണ്ടല്ല. നാലു രൂപങ്ങൾ അറിയേണ്ടതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ധ്യാനി ധ്യാനം അഭ്യസിക്കണം.

സഹജാഗന്തുകം പാപമ് അസ്ഥിവാഗുദ്ഭവം തഥാ ജ്ഞാനാഗ്നിര്ദഹതേ ക്ഷിപ്രം ശുഷ്കേന്ധനമ് ഇവാനലഃ

സ്വഭാവികമായും പുറമേയുള്ളതുമായ പാപവും, അസ്ഥി, വാക്ക് മുതലായവയിൽ നിന്നുള്ളതും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ അഗ്നി വേഗത്തിൽ കത്തിച്ചു കളയുന്നു, ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പ് അഗ്നി കത്തിക്കുന്നതുപോലെ.

ജ്ഞാനാത്പരതരം നാസ്തി സര്വപാപവിനാശനമ് അഭ്യസേച്ച സദാ ജ്ഞാനം സര്വസംഗവിവര്ജിതഃ

എല്ലാ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ ജ്ഞാനത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായത് ഒന്നുമില്ല; എല്ലാഭാവനകളും വിട്ട് എപ്പോഴും ജ്ഞാന അഭ്യാസം ചെയ്യണം.

ജ്ഞാനിനഃ സര്വപാപാനി ജീര്യന്തേ നാത്ര സംശയഃ ക്രീഡന്നപി ന ലിപ്യേത പാപൈര്നാനാവിധൈരപി

ജ്ഞാനിയുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു — ഇതിൽ സംശയമില്ല; കളിക്കുമ്പോഴും പലവിധ പാപങ്ങൾ അവനെ സ്പർശിക്കില്ല.

ജ്ഞാനം യഥാ തഥാ ധ്യാനം തസ്മാദ്ധ്യാനം സമഭ്യസേത് ധ്യാനം നിര്വിഷയം പ്രോക്തമ് ആദൌ സവിഷയം തഥാ

ജ്ഞാനം എങ്ങനെയാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ധ്യാനവും. അതുകൊണ്ട് ധ്യാനം അഭ്യസിക്കണം. ആദ്യം ധ്യാനം വിഷയങ്ങളോടുകൂടിയതായിരിക്കും, പിന്നെ വിഷയങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതായും പറയപ്പെടുന്നു.

ഷട്പ്രകാരം സമഭ്യസ്യ ചതുഃഷഡ്ദശഭിസ് തഥാ തഥാ ദ്വാദശധാ ചൈവ പുനഃ ഷോഡശധാ ക്രമാത്

ആരാധന ആറു വിധത്തിൽ ചെയ്യണം, പിന്നെ നാലിലും ആറിലും പത്തിലും, പിന്നെയും പന്ത്രണ്ടിലും പതിനാറിലും ക്രമമായി ചെയ്യണം.

ദ്വിധാഭ്യസ്യ ച യോഗീന്ദ്രോ മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ ശുദ്ധജാംബൂനദാകാരം വിധൂമാങ്ഗാരസന്നിഭമ്

രണ്ടു വിധത്തിൽ അഭ്യാസം ചെയ്താൽ യോഗശ്രേഷ്ഠൻ മോക്ഷം നേടും — ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവന്റെ രൂപം ശുദ്ധവും ജാംബൂനദംപോലും, പുകരഹിതമായ കനൽപോലും ആകും.

പീതം രക്തം സിതം വിദ്യുത് കോടികോടിസമപ്രഭമ് അഥവാ ബ്രഹ്മരന്ധ്രസ്ഥം ചിത്തം കൃത്വാ പ്രയത്നതഃ

പച്ച, ചുവപ്പ്, വെള്ള, ലക്ഷക്കണക്കിന് മിന്നുന്ന മിന്നലുപോലുള്ള പ്രകാശം, അല്ലെങ്കിൽ പരിശ്രമത്തോടെ മനസ്സ് ബ്രഹ്മറന്ധ്രത്തിൽ ഏകാഗ്രമാക്കണം.

ന സിതം വാസിതം പീതം ന സ്മരേദ് ബ്രഹ്മവിദ് ഭവേത് അഹിംസകഃ സത്യവാദീ അസ്തേയീ സര്വയത്നതഃ

ബ്രഹ്മം അറിയുന്നവൻ വെള്ളയും സുഗന്ധവും പച്ചയും ഓർത്തു കൂടരുത്; അങ്ങനെ അവൻ അഹിംസകനും സത്യവാദിയും മോഷ്ടിക്കാതിരിക്കുന്നവനും ആകുന്നു.

പരിഗ്രഹവിനിര്മുക്തോ ബ്രഹ്മചാരീ ദൃഢവ്രതഃ സംതുഷ്ടഃ ശൌചസമ്പന്നഃ സ്വാധ്യായനിരതഃ സദാ

സ്വത്ത് ഒന്നും പിടിച്ചിടാതെ, ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ ഉറച്ചവനും, വ്രതങ്ങളിൽ ദൃഢനുമായവനും, സംതൃപ്തനും, ശുദ്ധിയുള്ളവനും, എപ്പോഴും സ്വാധ്യായത്തിൽ ലീനനുമായിരിക്കും.

മദ്രക്തശ്ചാഭ്യസേദ്ധ്യാനം ഗുരുസംപര്കജം ധ്രുവമ് ന ബുധ്യതി തഥാ ധ്യാതാ സ്ഥാപ്യ ചിത്തം ദ്വിജോത്തമാഃ

ചുവപ്പു കലർന്ന ധ്യാനം ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഉറപ്പോടെ അഭ്യാസിക്കണം; ഇല്ലെങ്കിൽ, മനസ്സ് അങ്ങനെ സ്ഥിരമാക്കിയാൽ ധ്യാനി ഉണരുകയില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

ന ചാഭിമന്യതേ യോഗീ ന പശ്യതി സമന്തതഃ ന ഘ്രാതി ന ശൃണോത്യേവ ലീനഃ സ്വാത്മനി യഃ സ്വയമ്

യോഗി അഹങ്കരിക്കുകയില്ല, ചുറ്റും നോക്കുകയില്ല, വാസനയുമില്ല, കേൾക്കുകയുമില്ല — അവൻ തനിക്കുള്ളിൽ മുഴുവനായി ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ന ച സ്പര്ശം വിജാനാതി സ വൈ സമരസഃ സ്മൃതഃ പാര്ഥിവേ പടലേ ബ്രഹ്മാ വാരിതത്ത്വേ ഹരിഃ സ്വയമ്

അവൻ സ്പർശം അറിയുന്നില്ല; സമത്വത്തിൽ ലീനനാണെന്ന് പറയുന്നു. ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മാവും, ജലത്തിൽ ഹരിയും തന്നെയാണ്.

വാഹ്നേയേ കാലരുദ്രാഖ്യോ വായുതത്ത്വേ മഹേശ്വരഃ സുഷിരേ സ ശിവഃ സാക്ഷാത് ക്രമാദേവം വിചിന്തയേത്

അഗ്നിതത്ത്വത്തിൽ അവൻ കാലരുദ്രൻ, വായുതത്ത്വത്തിൽ മഹേശ്വരൻ, ശൂന്യത്തിൽ നേരെ ശിവൻ — ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ ധ്യാനിക്കണം.

ക്ഷിതൌ ശര്വഃ സ്മൃതോ ദേവോ ഹ്യ് അപാം ഭവ ഇതി സ്മൃതഃ രുദ്ര ഏവ തഥാ വഹ്നൌ ഉഗ്രോ വായൌ വ്യവസ്ഥിതഃ

ഭൂമിയിൽ ശർവൻ എന്നാണ് ദേവനെ ഓർക്കുന്നത്; ജലത്തിൽ ഭവൻ, അഗ്നിയിൽ രുദ്രൻ, വായുവിൽ ഉഗ്രൻ എന്നിങ്ങനെയാണ് സ്ഥിതി.

ഭീമഃ സുഷിരനാകേ ഽസൌ ഭാസ്കരേ മണ്ഡലേ സ്ഥിതഃ ഈശാനഃ സോമബിമ്ബേ ച മഹാദേവ ഇതി സ്മൃതഃ

ശൂന്യത്തിൽ ഭീമൻ, സൂര്യന്റെ വട്ടത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ; ചന്ദ്രന്റെ വട്ടത്തിൽ ഈശാനൻ, മഹാദേവൻ എന്നാണ് ഓർക്കുന്നത്.

പുംസാം പശുപതിര്ദേവശ് ചാഷ്ടധാഹം വ്യവസ്ഥിതഃ കാഠിന്യം യത്തനൌ സര്വം പാര്ഥിവം പരിഗീയതേ

മനുഷ്യരിൽ പശുപതി ദേവൻ എട്ടു രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ശരീരത്തിൽ കഠിനമായതെല്ലാം ഭൂമിതത്ത്വം എന്നാണ് പ്രശംസിക്കുന്നത്.

ആപ്യം ദ്രവമിതി പ്രോക്തം വര്ണാഖ്യോ വഹ്നിരുച്യതേ യത്സംചരതി തദ്വായുഃ സുഷിരം യദ്ദ്വിജോത്തമാഃ

ദ്രവമായത് ജലതത്ത്വം, വർണ്ണമുള്ളത് അഗ്നി, ചലനം കാണിക്കുന്നത് വായു, ശൂന്യമായത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആകാശം.

തദാകാശം ച വിജ്ഞാനം ശബ്ദജം വ്യോമസംഭവമ് തഥൈവ വിപ്രാ വിജ്ഞാനം സ്പര്ശാഖ്യം വായുസംഭവമ്

അത് ആകാശവും ജ്ഞാനവും, ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതും ആകാശത്തിൽ നിന്നുമുള്ളതും. അതുപോലെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സ്പർശം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനം വായുവിൽ നിന്നാണ്.