ലിങ്ഗപുരാണമ്

നനു സ്വഭാവഃ സര്വേഷാം കാമോ ദൃഷ്ടോ ന ചാന്യഥാ ശ്രുതിഃ പ്രവര്തികാ തേഷാമ് ഇതി കര്മണ്യതദ്വിദഃ

എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമായാണ് കാണുന്നത്, അതിന് വിപരീതമൊന്നുമില്ല. അതിനാൽ, വേദം അവർക്കായി കര്‍മ്മങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ഇതറിയുന്നവർ കര്‍മ്മത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു.

നിവൃത്തിലക്ഷണോ ധര്മഃ സമര്ഥാനാമ് ഇഹോച്യതേ തസ്മാദജ്ഞാനമൂലോ ഹി സംസാരഃ സര്വദേഹിനാമ്

ഇവിടെ, യോഗ്യരായവർക്കുള്ള ധർമ്മം വേര്പെടുത്തലാണ് എന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഈ സംസാരത്തിന്റെ മൂലകാരണമായത് അജ്ഞാനമാണ്.

കലാ സംശോഷമായാതി കര്മണാന്യസ്വഭാവതഃ സകലസ്ത്രിവിധോ ജീവോ ജ്ഞാനഹീനസ്ത്വവിദ്യയാ

സ്വഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമായ കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്താൽ, ശക്തി ക്ഷയിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, ഈ മൂന്നുവിധമായ പൂർണ്ണമായ ജീവൻ അജ്ഞാനത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു.

നാരകീ പാപകൃത്സ്വര്ഗീ പുണ്യകൃത് പുണ്യഗൌരവാത് വ്യതിമിശ്രേണ വൈ ജീവശ് ചതുര്ധാ സംവ്യവസ്ഥിതഃ

പാപത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ നരകവാസം, പുണ്യത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ സ്വർഗ്ഗവാസം, ഇരട്ട സ്വഭാവം ഉള്ളവർക്കു മിശ്രമായ നില, ഇങ്ങനെ ജീവൻ നാലു വിധത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉദ്ഭിജ്ജഃ സ്വേദജശ്ചൈവ അണ്ഡജോ വൈ ജരായുജഃ ഏവം വ്യവസ്ഥിതോ ദേഹീ കര്മണാജ്ഞോ ഹ്യനിര്വൃതഃ

വിത്തിൽ നിന്ന്, ചുവപ്പിൽ നിന്ന്, മുട്ടയിൽ നിന്ന്, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് എന്നിങ്ങനെ ജീവി ജനിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കര്‍മ്മം കൊണ്ടും അജ്ഞാനത്താലും തൃപ്തിയില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രജയാ കര്മണാ മുക്തിര് ധനേന ച സതാം ന ഹി ത്യാഗേനൈകേന മുക്തിഃ സ്യാത് തദഭാവാദ്ഭ്രമത്യസൌ

മക്കളാൽ, കര്‍മ്മങ്ങൾകൊണ്ടും, ധനത്താലും മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല, പ്രിയപ്പെട്ടവർേ. ഒറ്റവഴിയായ വേര്പ്പെടുത്തലാൽ പോലും മോക്ഷം ഉണ്ടാകില്ല. ഇവ ഇല്ലെങ്കിൽ ജീവൻ ഇവിടെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

ഏവമജ്ഞാനദോഷേണ നാനാകര്മവശേന ച ഷട്കൌശികം സമുദ്ഭൂതം ഭജത്യേഷ കലേവരമ്

ഇങ്ങനെ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ദോഷത്താലും വിവിധ കര്‍മ്മങ്ങളുടെ ബലത്താലും, ഈ ശരീരധാരി ആറു വിധത്തിലുള്ള അവസ്ഥകൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

ഗര്ഭേ ദുഃഖാന്യനേകാനി യോനിമാര്ഗേ ച ഭൂതലേ കൌമാരേ യൌവനേ ചൈവ വാര്ദ്ധകേ മരണേ ഽപി വാ

ഗർഭത്തിൽ അനേകം ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു; ജനനമാർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും ബാല്യത്തിലും യൗവനത്തിലും വൃദ്ധാവസ്ഥയിലും മരണത്തിലും പോലും ദുഃഖങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

വിചാരതഃ സതാം ദുഃഖം സ്ത്രീസംസര്ഗാദിഭിര് ദ്വിജാഃ ദുഃഖേനൈകേന വൈ ദുഃഖം പ്രശാമ്യതീഹ ദുഃഖിനഃ

പ്രിയപ്പെട്ട ദ്വിജന്മാരേ, ചിന്തിക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾക്ക് സ്ത്രീസംഗം മുതലായവയാൽ ദുഃഖം ഉണ്ടാകുന്നു. ദുഃഖമുള്ളവർക്ക് ഒരു ദുഃഖം മറ്റൊരു ദുഃഖം കൊണ്ടാണ് ശമിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

ന ജാതു കാമഃ കാമാനാമ് ഉപഭോഗേന ശാമ്യതി ഹവിഷാ കൃഷ്ണവര്ത്മേവ ഭൂയ ഏവാഭിവര്ധതേ

ആശകൾ അനുഭവങ്ങൾകൊണ്ടു ഒരിക്കലും തീരുന്നില്ല; clarified butter അഗ്നിയിൽ ഒഴിക്കുന്നപോലെ, ആഗ്രഹം കൂടുതൽ വളരുന്നു.

തസ്മാദ്വിചാരതോ നാസ്തി സംയോഗാദപി വൈ നൃണാമ് അര്ഥാനാമ് അര്ജനേ ഽപ്യേവം പാലനേ ച വ്യയേ തഥാ

അതിനാൽ, ആലോചിച്ചാൽ, മനുഷ്യർക്കു വസ്തുക്കളുമായി സംയോജനത്തിലോ, അവ സമ്പാദിക്കുമ്പോഴോ, സംരക്ഷിക്കുമ്പോഴോ, ചെലവഴിക്കുമ്പോഴോ തൃപ്തി ഉണ്ടാകുന്നില്ല.

പൈശാചേ രാക്ഷസേ ദുഃഖം യാക്ഷേ ചൈവ വിചാരതഃ ഗാന്ധര്വേ ച തഥാ ചാന്ദ്രേ സൌമ്യലോകേ ദ്വിജോത്തമാഃ

പ്രിയപ്പെട്ട ദ്വിജന്മാരേ, ആലോചിച്ചാൽ, പൈശാച, രാക്ഷസ, യക്ഷ, ഗാന്ധർവ, ചന്ദ്രലോകങ്ങളിൽ പോലും ദുഃഖം ഉണ്ടെന്ന് കാണാം.

പ്രാജാപത്യേ തഥാ ബ്രാഹ്മേ പ്രാകൃതേ പൌരുഷേ തഥാ ക്ഷയസാതിശയാദ്യൈസ്തു ദുഃഖൈര്ദുഃഖാനി സുവ്രതാഃ

പ്രജാപതി, ബ്രഹ്മ, പ്രകൃതിജ, മാനുഷലോകങ്ങളിലും, ക്ഷയം, അതിരുകടക്കൽ തുടങ്ങിയ കാരണങ്ങളാൽ ദുഃഖങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു, ധർമ്മനിഷ്ഠരേ.

താനി ഭാഗ്യാന്യശുദ്ധാനി സംത്യജേച്ച ധനാനി ച തസ്മാദഷ്ടഗുണം ഭോഗം തഥാ ഷോഡശധാ സ്ഥിതമ്

അവ ഭാഗ്യങ്ങൾ ശുദ്ധമല്ല, അതുപോലെ ധനവും ഉപേക്ഷിക്കണം. അതിനാൽ, എട്ടുവിധമായ അനുഭവവും പതിനാറുവിധമായ നിലയും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

ചതുര്വിംശത്പ്രകാരേണ സംസ്ഥിതം ചാപി സുവ്രതാഃ ദ്വാത്രിംശദ്ഭേദമനഘാശ് ചത്വാരിംശദ്ഗുണം പുനഃ

ധർമ്മനിഷ്ഠരേ, അത് ഇരുപത്തിനാലു രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; പാപരഹിതരേ, അതുപോലെ മുപ്പത്തിരണ്ടു ഭേദത്തിലും നാല്പതു ഗുണത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു.

തഥാഷ്ടചത്വാരിംശച്ച ഷട്പഞ്ചാശത്പ്രകാരതഃ ചതുഃഷഷ്ടിവിധം ചൈവ ദുഃഖമേവ വിവേകിനഃ

അതിനുപോലെ, വിവേകമുള്ളവർക്ക് നാല്പത്തിയെട്ട്, അൻപത്താറ്, അറുപത്തിനാലു ഇങ്ങനെ പലവിധ ദു:ഖങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.

പാര്ഥിവം ച തഥാപ്യം ച തൈജസം ച വിചാരതഃ വായവ്യം ച തഥാ വ്യൌമ[ം] മാനസം ച യഥാക്രമമ്

ഭൂതലത്തിൽ, വെള്ളത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ, വായുവിൽ, ആകാശത്തിൽ, മനസ്സിൽ — ഓരോന്നിലും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ആഭിമാനികമപ്യേവം ബൌദ്ധം പ്രാകൃതമേവ ച ദുഃഖമേവ ന സംദേഹോ യോഗിനാം ബ്രഹ്മവാദിനാമ്

അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ളതും, ബുദ്ധിയിൽ നിന്നുള്ളതും, പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ളതും — യോഗികളും ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളും സംശയമില്ലാതെ ദു:ഖമായതാണെന്ന് അറിയുന്നു.

ഗൌണം ഗണേശ്വരാണാം ച ദുഃഖമേവ വിചാരതഃ ആദൌ മധ്യേ തഥാ ചാന്തേ സര്വലോകേഷു സര്വദാ

ദേവഗണങ്ങളുടെ നേതാക്കൾക്കു പോലും ദു:ഖം അൽപ്പം കുറവാണെങ്കിലും ഉണ്ടാകും; ആദിയിൽ, നടുവിൽ, അവസാനം, എല്ലായിടങ്ങളിലും, എല്ലായപ്പോഴും.

വര്തമാനാനി ദുഃഖാനി ഭവിഷ്യാണി യഥാതഥമ് ദോഷദുഷ്ടേഷു ദേശേഷു ദുഃഖാനി വിവിധാനി ച

ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ദു:ഖങ്ങളും, വരാനിരിക്കുന്നവയും, ദോഷം നിറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളിൽ പലവിധ ദു:ഖങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു.

ന ഭാവയന്ത്യതീതാനി ഹ്യ് അജ്ഞാനേ ജ്ഞാനമാനിനഃ ക്ഷുദ്വ്യാധേഃ പരിഹാരാര്ഥം ന സുഖായാന്നമുച്യതേ

അജ്ഞാനികൾ സ്വയം ജ്ഞാനികളാണെന്നു കരുതുന്നവർക്ക് കഴിഞ്ഞ ദു:ഖങ്ങൾ ഓർക്കാൻ മനസ്സില്ല; ഭക്ഷണം സന്തോഷത്തിനല്ല, വിശപ്പും രോഗവും മാറ്റാൻ മാത്രമാണ്.

യഥേതരേഷാം രോഗാണാമ് ഔഷധം ന സുഖായ തത് ശീതോഷ്ണവാതവര്ഷാദ്യൈസ് തത്തത്കാലേഷു ദേഹിനാമ്

മറ്റു രോഗങ്ങൾക്ക് മരുന്ന് സന്തോഷത്തിനല്ലാത്തതുപോലെ, തണുപ്പ്, ചൂട്, കാറ്റ്, മഴ തുടങ്ങിയവ ശരീരധാരികൾക്ക് ഓരോ സമയത്തും അനുഭവപ്പെടുന്നു.

ദുഃഖമേവ ന സംദേഹോ ന ജാനന്തി ഹ്യപണ്ഡിതാഃ സ്വര്ഗേ ഽപ്യേവം മുനിശ്രേഷ്ഠാ ഹ്യ് അവിശുദ്ധക്ഷയാദിഭിഃ

ഇത് ദു:ഖം തന്നെയാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല; അജ്ഞാനികൾക്ക് ഇതറിയില്ല—even സ്വർഗ്ഗത്തിലും, അശുദ്ധിയും ക്ഷയവും കൊണ്ടു ദു:ഖം ഉണ്ടാകുന്നു, മഹാമുനികളേ.

രോഗൈര് നാനാവിധൈര് ഗ്രസ്താ രാഗദ്വേഷഭയാദിഭിഃ ഛിന്നമൂലതരുര്യദ്വദ് അവശഃ പതതി ക്ഷിതൌ

പലവിധ രോഗങ്ങൾ, മോഹം, ദ്വേഷം, ഭയം എന്നിവകൊണ്ട് ബാധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, വേരുമുറിഞ്ഞ വൃക്ഷം നിലത്ത് വീഴുന്നതുപോലെ മനുഷ്യൻ അശക്തനാകുന്നു.

പുണ്യവൃക്ഷക്ഷയാത്തദ്വദ് ഗാം പതന്തി ദിവൌകസഃ ദുഃഖാഭിലാഷനിഷ്ഠാനാം ദുഃഖഭോഗാദിസംപദാമ്

പുണ്യവൃക്ഷം നശിച്ചാൽ, സ്വർഗ്ഗവാസികൾ ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴുന്നു; ദു:ഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും, ദു:ഖാനുഭവം മാത്രമുള്ളവർക്കും അതേ വിധമാണ്.

അസ്മാത്തു പതതാം ദുഃഖം കഷ്ടം സ്വര്ഗാദ്ദിവൌകസാമ് നരകേ ദുഃഖമേവാത്ര നരകാണാം നിഷേവണാത്

ഇവിടെ നിന്ന് വീഴുന്നവർക്കു ദു:ഖം കഠിനമാണ്, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു വീഴുന്ന ദേവന്മാർക്കും; നരകത്തിൽ ദു:ഖം ഉറപ്പാണ്, കാരണം അവിടെ ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.

വിഹിതാകരണാച്ചൈവ വര്ണിനാം മുനിപുങ്ഗവാഃ

നൽകിയിരിക്കുന്ന കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, വർണ്ണജാതികൾക്കും ദു:ഖം ഉണ്ടാകുന്നു, മഹാമുനികളേ.

യഥാ മൃഗോ മൃത്യുഭയസ്യ ഭീത ഉച്ഛിന്നവാസോ ന ലഭേത നിദ്രാമ് ഏവം യതിര്ധ്യാനപരോ മഹാത്മാ സംസാരഭീതോ ന ലഭേത നിദ്രാമ്

മൃഗം മരണഭയത്തിൽ ഭയന്ന്, താമസസ്ഥലം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ഉറക്കം കിട്ടാത്തതുപോലെ, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ മഹാത്മാവും സംസാരഭയത്തിൽ ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല.

കീടപക്ഷിമൃഗാണാം ച പശൂനാം ഗജവാജിനാമ് ദൃഷ്ടമ് ഏവാസുഖം തസ്മാത് ത്യജതഃ സുഖമുത്തമമ്

പുഴുക്കൾക്കും, പക്ഷികൾക്കും, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾക്കും, പശുക്കൾക്കും, ആനകൾക്കും, കുതിരകൾക്കും ദു:ഖം വ്യക്തമായി കാണാം; അതുകൊണ്ട്, ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്കാണ് പരമാനന്ദം.