ലിങ്ഗപുരാണമ്

ബ്രഹ്മസിദ്ധിമവാപ്നോതി വ്രതേനാനേന സുംദരി ജപേല്ലക്ഷമനാലസ്യോ നിര്വാതേ ധ്വനിവര്ജിതേ

ഈ വ്രതം പാലിച്ചാൽ, സുന്ദരിയേ, ബ്രഹ്മസാക്ഷാത്കാരം നേടാം; ആരും ആലസ്യമില്ലാതെ, മുഴുവൻ ശാന്തതയിൽ, ശബ്ദമില്ലാതെ, ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം.

മധ്യരാത്രേ ച ശിവയോഃ പശ്യത്യേവ ന സംശയഃ അന്ധകാരവിനാശശ് ച ദീപസ്യേവ പ്രകാശനമ്

അർദ്ധരാത്രിയിൽ ശിവനും പാർവതിയും കാണാം എന്നതിൽ സംശയമില്ല; ഇരുണ്ടതിൽ വിളക്ക് തെളിയുന്നതുപോലെ, ഇരുട്ട് അകറ്റപ്പെടും.

ഹൃദയാന്തര്ബഹിര്വാപി ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ സര്വസംപത്സമൃദ്ധ്യര്ഥം ജപേദയുതമാത്മവാന്

ഹൃദയത്തിനകത്തോ പുറത്തോ എവിടെയായാലും, ഇത് ഉറപ്പായും സംഭവിക്കും; എല്ലാ സമ്പത്തിനും സമൃദ്ധിക്കും വേണ്ടി, ആത്മസംയമനം ഉള്ളവർ പത്ത് ആയിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം.

സബീജസംപുടം മന്ത്രം ശതലക്ഷം ജപേച്ഛുചിഃ മത്സായുജ്യമവാപ്നോതി ഭക്തിമാന് കിമതഃ പരമ്

ബീജവും സംരക്ഷണവും ഉള്ള മന്ത്രം ശുദ്ധിയോടെ ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് എന്നോടൊപ്പം ഐക്യം ലഭിക്കും—ഇതിൽക്കാൾ വലിയതെന്താണ്?

ഇതി തേ സര്വമാഖ്യാതം പഞ്ചാക്ഷരവിധിക്രമമ് യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി സ യാതി പരമാം ഗതിമ്

ഇങ്ങനെ, അഞ്ചക്ഷര മന്ത്രത്തിന്റെ മുഴുവൻ വിധിക്രമവും നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആരെങ്കിലും ഇത് വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തും.

ശ്രാവയേച്ച ദ്വിജാഞ്ഛുദ്ധാന് പഞ്ചാക്ഷരവിധിക്രമമ് ദൈവേ കര്മണി പിത്ര്യേ വാ ശിവലോകേ മഹീയതേ

ശുദ്ധമായ ദ്വിജന്മാർക്ക് അഞ്ചക്ഷര മന്ത്രത്തിന്റെ വിധിക്രമം പഠിപ്പിക്കുന്നവർ, ദൈവികം ആയാലോ പിതൃകർമ്മമായാലോ, ശിവലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

ജപാച്ഛ്രേഷ്ഠതമം പ്രാഹുര് ബ്രാഹ്മണാ ദഗ്ധകില്ബിഷാഃ വിരക്താനാം പ്രബുദ്ധാനാം ധ്യാനയജ്ഞം സുശോഭനമ്

പാപങ്ങൾ അകറ്റിയ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജപം ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്ന് പറയുന്നു; എന്നാൽ വിരക്തരും ഉണർന്നവർക്കു ധ്യാനയജ്ഞം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണ്.

തസ്മാദ്വദസ്വ സൂതാദ്യ ധ്യാനയജ്ഞമശേഷതഃ വിസ്താരാത്സര്വയത്നേന വിരക്താനാം മഹാത്മനാമ്

അതിനാൽ, സൂതാദികളേ, വിരക്തരായ മഹാത്മാക്കൾക്കായി, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ധ്യാനയജ്ഞം മുഴുവനായി വിശദമായി പറയൂ.

തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ മുനീനാം ദീര്ഘസത്ത്രിണാമ് രുദ്രേണ കഥിതം പ്രാഹ ഗുഹാം പ്രാപ്യ മഹാത്മനാമ്

ആ മഹർഷിമാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ദീർഘകാലം യജ്ഞത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവരുടെ ഇടയിൽ, രുദ്രൻ പറഞ്ഞത്, മഹാത്മാക്കളുടെ ഗുഹയിൽ എത്തി പറഞ്ഞു.

സംഹൃത്യ കാലകൂടാഖ്യം വിഷം വൈ വിശ്വകര്മണാ ഗുഹാം പ്രാപ്യ സുഖാസീനം ഭവാന്യാ സഹ ശങ്കരമ്

വിശ്വകർമ്മൻ ചെയ്തുകൊടുത്ത കാലകൂടം എന്ന വിഷം ഉൾക്കൊണ്ടശേഷം, ഭവാനിയോടൊപ്പം ശങ്കരൻ ഗുഹയിൽ എത്തി സുഖമായി ഇരുന്നു.

മുനയഃ സംശിതാത്മാനഃ പ്രണേമുസ്തം ഗുഹാശ്രയമ് അസ്തുവംശ് ച തതഃ സര്വേ നീലകണ്ഠമുമാപതിമ്

ആ മഹർഷിമാർ മനസ്സു നിയന്ത്രിച്ചവരായി, ഗുഹയിൽ വസിക്കുന്ന അവനോട് നമസ്കരിച്ചു; പിന്നെ എല്ലാവരും നീലകണ്ഠനെയും ഉമാപതിയെയും സ്തുതിച്ചു.

അത്യുഗ്രം കാലകൂടാഖ്യം സംഹൃതം ഭഗവംസ്ത്വയാ അതഃ പ്രതിഷ്ഠിതം സര്വം ത്വയാ ദേവ വൃഷധ്വജ

ഭഗവാനേ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കാലകൂടം എന്ന വിഷം നിങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടു; അതുകൊണ്ട്, ദേവാ, വൃഷധ്വജനായ നിങ്ങൾ എല്ലാം നിലനിറുത്തുന്നു.

തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്നീലലോഹിതഃ പ്രഹസന്പ്രാഹ വിശ്വാത്മാ സനന്ദനപുരോഗമാന്

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, നീല-ചുവപ്പു നിറമുള്ള, വിശ്വാത്മാവായ ഭഗവാൻ, സന്തോഷത്തോടെ സനന്ദനനും മറ്റുള്ളവർക്കും പറഞ്ഞു.

കിമനേന ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ വിഷം വക്ഷ്യേ സുദാരുണമ് സംഹരേത്തദ്വിഷം യസ്തു സ സമര്ഥോ ഹ്യനേന കിമ്

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈ വിഷത്തിൽ എന്ത് പ്രയോജനമുണ്ട്? ഞാൻ നിങ്ങളോട് മറ്റൊരു അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ വിഷം പറയുന്നു; അതു ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നവൻ മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ശക്തൻ—ഇതിൽ എന്ത് വലിയതുണ്ട്?

ന വിഷം കാലകൂടാഖ്യം സംസാരോ വിഷമുച്യതേ തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന സംഹരേത സുദാരുണമ്

കാലകൂടം എന്ന വിഷം യഥാർത്ഥ വിഷമല്ല; ഈ ലോകചക്രം തന്നെയാണ് വിഷം എന്നു പറയുന്നു. അതിനാൽ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ആ വിഷം അകറ്റാൻ എല്ലാവിധ ശ്രമവും വേണം.

സംസാരോ ദ്വിവിധഃ പ്രോക്തഃ സ്വാധികാരാനുരൂപതഃ പുംസാം സംമൂഢചിത്താനാമ് അസംക്ഷീണഃ സുദാരുണഃ

ലോകചക്രം രണ്ടു വിധമാണ്, ഓരോരുത്തരുടെയും യോഗ്യത അനുസരിച്ച്; മനസ്സു മൂടിയവർക്കു അത് തീരാ ദു:ഖവും അത്യന്തം ഭയങ്കരവുമാണ്.

ഈഷണാരാഗദോഷേണ സര്ഗോ ജ്ഞാനേന സുവ്രതാഃ തദ്വശാദേവ സര്വേഷാം ധര്മാധര്മൌ ന സംശയഃ

ആഗ്രഹവും ആസക്തിയും മൂലം സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുന്നു; ജ്ഞാനത്തിലൂടെ, ധാർമ്മികവും അധാർമ്മികവുമായ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അതിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

അസന്നികൃഷ്ടേ ത്വര്ഥേ ഽപി ശാസ്ത്രം തച്ഛ്രവണാത്സതാമ് ബുദ്ധിമുത്പാദയത്യേവ സംസാരേ വിദുഷാം ദ്വിജാഃ

പ്രിയപ്പെട്ട ദ്വിജന്മാരേ, അതിന്റെ വിഷയം അതിവിശേഷമായില്ലെങ്കിലും, ആ ശാസ്ത്രം കേൾക്കുമ്പോൾ ജ്ഞാനികൾക്ക് ഈ ജനനമരണചക്രത്തിൽ അറിവ് ഉണരുന്നു.

തസ്മാദ്ദൃഷ്ടാനുശ്രവികം ദുഷ്ടമിത്യുഭയാത്മകമ് സംത്യജേത്സര്വയത്നേന വിരക്തഃ സോ ഽഭിധീയതേ

അതിനാൽ, അശുദ്ധമായതും ഇരട്ടസ്വഭാവമുള്ളതുമായ ദൃഷ്ടവും അനുശ്രുതവുമായ കാര്യങ്ങൾ, ഒരാൾക്ക് വൈരാഗ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി ഉപേക്ഷിക്കണം എന്നാണ് ഉപദേശിക്കുന്നത്.

ശാസ്ത്രമിത്യുച്യതേ ഭാഗം ശ്രുതേഃ കര്മസു തദ്ദ്വിജാഃ മൂര്ധാനം ബ്രഹ്മണഃ സാരമ് ഋഷീണാം കര്മണഃ ഫലമ്

ശാസ്ത്രം എന്ന് പറയുന്നത്, കര്‍മ്മങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വേദത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്, പ്രിയപ്പെട്ട ദ്വിജന്മാരേ. അത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ മുടിയിലാണ്, സാരവും ഋഷിമാരുടെ കര്‍മ്മഫലവുമാണ്.

നനു സ്വഭാവഃ സര്വേഷാം കാമോ ദൃഷ്ടോ ന ചാന്യഥാ ശ്രുതിഃ പ്രവര്തികാ തേഷാമ് ഇതി കര്മണ്യതദ്വിദഃ

എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമായാണ് കാണുന്നത്, അതിന് വിപരീതമൊന്നുമില്ല. അതിനാൽ, വേദം അവർക്കായി കര്‍മ്മങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ഇതറിയുന്നവർ കര്‍മ്മത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു.

നിവൃത്തിലക്ഷണോ ധര്മഃ സമര്ഥാനാമ് ഇഹോച്യതേ തസ്മാദജ്ഞാനമൂലോ ഹി സംസാരഃ സര്വദേഹിനാമ്

ഇവിടെ, യോഗ്യരായവർക്കുള്ള ധർമ്മം വേര്പെടുത്തലാണ് എന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഈ സംസാരത്തിന്റെ മൂലകാരണമായത് അജ്ഞാനമാണ്.

കലാ സംശോഷമായാതി കര്മണാന്യസ്വഭാവതഃ സകലസ്ത്രിവിധോ ജീവോ ജ്ഞാനഹീനസ്ത്വവിദ്യയാ

സ്വഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമായ കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്താൽ, ശക്തി ക്ഷയിക്കുന്നു. ജ്ഞാനം ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, ഈ മൂന്നുവിധമായ പൂർണ്ണമായ ജീവൻ അജ്ഞാനത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു.

നാരകീ പാപകൃത്സ്വര്ഗീ പുണ്യകൃത് പുണ്യഗൌരവാത് വ്യതിമിശ്രേണ വൈ ജീവശ് ചതുര്ധാ സംവ്യവസ്ഥിതഃ

പാപത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ നരകവാസം, പുണ്യത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ സ്വർഗ്ഗവാസം, ഇരട്ട സ്വഭാവം ഉള്ളവർക്കു മിശ്രമായ നില, ഇങ്ങനെ ജീവൻ നാലു വിധത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉദ്ഭിജ്ജഃ സ്വേദജശ്ചൈവ അണ്ഡജോ വൈ ജരായുജഃ ഏവം വ്യവസ്ഥിതോ ദേഹീ കര്മണാജ്ഞോ ഹ്യനിര്വൃതഃ

വിത്തിൽ നിന്ന്, ചുവപ്പിൽ നിന്ന്, മുട്ടയിൽ നിന്ന്, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് എന്നിങ്ങനെ ജീവി ജനിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കര്‍മ്മം കൊണ്ടും അജ്ഞാനത്താലും തൃപ്തിയില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രജയാ കര്മണാ മുക്തിര് ധനേന ച സതാം ന ഹി ത്യാഗേനൈകേന മുക്തിഃ സ്യാത് തദഭാവാദ്ഭ്രമത്യസൌ

മക്കളാൽ, കര്‍മ്മങ്ങൾകൊണ്ടും, ധനത്താലും മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല, പ്രിയപ്പെട്ടവർേ. ഒറ്റവഴിയായ വേര്പ്പെടുത്തലാൽ പോലും മോക്ഷം ഉണ്ടാകില്ല. ഇവ ഇല്ലെങ്കിൽ ജീവൻ ഇവിടെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

ഏവമജ്ഞാനദോഷേണ നാനാകര്മവശേന ച ഷട്കൌശികം സമുദ്ഭൂതം ഭജത്യേഷ കലേവരമ്

ഇങ്ങനെ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ദോഷത്താലും വിവിധ കര്‍മ്മങ്ങളുടെ ബലത്താലും, ഈ ശരീരധാരി ആറു വിധത്തിലുള്ള അവസ്ഥകൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

ഗര്ഭേ ദുഃഖാന്യനേകാനി യോനിമാര്ഗേ ച ഭൂതലേ കൌമാരേ യൌവനേ ചൈവ വാര്ദ്ധകേ മരണേ ഽപി വാ

ഗർഭത്തിൽ അനേകം ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു; ജനനമാർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും ബാല്യത്തിലും യൗവനത്തിലും വൃദ്ധാവസ്ഥയിലും മരണത്തിലും പോലും ദുഃഖങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

വിചാരതഃ സതാം ദുഃഖം സ്ത്രീസംസര്ഗാദിഭിര് ദ്വിജാഃ ദുഃഖേനൈകേന വൈ ദുഃഖം പ്രശാമ്യതീഹ ദുഃഖിനഃ

പ്രിയപ്പെട്ട ദ്വിജന്മാരേ, ചിന്തിക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾക്ക് സ്ത്രീസംഗം മുതലായവയാൽ ദുഃഖം ഉണ്ടാകുന്നു. ദുഃഖമുള്ളവർക്ക് ഒരു ദുഃഖം മറ്റൊരു ദുഃഖം കൊണ്ടാണ് ശമിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.