ലിങ്ഗപുരാണമ്

സുകൃതാനി ഹരന്ത്യേതേ സംസ്പൃഷ്ടാഃ പുരുഷസ്യ തു ഉഷ്ണീഷീ കഞ്ചുകീ നഗ്നോ മുക്തകേശോ മലാവൃതഃ

ഇവയൊന്നും ആരെയെങ്കിലും തൊട്ടാൽ, അവന്റെ പുണ്യം നഷ്ടപ്പെടും. അതുപോലെ, തലയിൽ തൊപ്പി ധരിച്ചവൻ, ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചവൻ, നഗ്നൻ, ചിതറിച്ച മുടിയുള്ളവൻ, മലത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടവൻ,

അപവിത്രകരോ ഽശുദ്ധഃ പ്രലപന്ന ജപേത് ക്വചിത് ക്രോധോ മദഃ ക്ഷുധാ തന്ദ്രാ നിഷ്ഠീവനവിജൃമ്ഭണേ

കൈകൾ അശുദ്ധമാക്കുന്നവൻ, അശുദ്ധൻ, അനർത്ഥം പറയുന്നവൻ, കോപത്തിൽ, മദ്യപാനത്തിൽ, വിശപ്പിൽ, ഉറക്കത്തിൽ, തുപ്പുമ്പോ, ചുമക്കുമ്പോ ജപം ചെയ്യുന്നവൻ,

ശ്വനീചദര്ശനം നിദ്രാ പ്രലാപാസ്തേ ജപദ്വിഷഃ ഏതേഷാം സംഭവേ വാപി കുര്യാത്സൂര്യാദിദര്ശനമ്

നായ് ഭക്ഷിക്കുന്നതും കാണുന്നവൻ, ഉറങ്ങുന്നവൻ, അനർത്ഥം പറയുന്നവൻ—ഇവരൊക്കെയും ജപത്തിന് ശത്രുക്കളാണ്. ഇതിൽ ഏതെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ, സൂര്യനെയും മറ്റും നോക്കണം.

ആചമ്യ വാ ജപേച്ഛേഷം കൃത്വാ വാ പ്രാണസംയമമ് സൂര്യോ ഽഗ്നിശ്ചന്ദ്രമാശ്ചൈവ ഗ്രഹനക്ഷത്രതാരകാഃ

അല്ലെങ്കിൽ, വെള്ളം കഴിച്ച് ശേഷിച്ച ജപം നടത്താം, അല്ലെങ്കിൽ ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കാം. സൂര്യൻ, അഗ്‌നി, ചന്ദ്രൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, താരകൾ—

ഏതേ ജ്യോതീംഷി പ്രോക്താനി വിദ്വദ്ഭിര് ബ്രാഹ്മണൈസ് തഥാ പ്രസാര്യ പാദൌ ന ജപേത് കുക്കുടാസന ഏവ ച

ഇവയെല്ലാം പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണന്മാർ പ്രകാശങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു. കാലുകൾ നീട്ടി ഇരുന്നോ, കോഴി ആസനത്തിൽ ഇരുന്നോ ജപം ചെയ്യരുത്.

അനാസനഃ ശയാനോ വാ രഥ്യായാം ശൂദ്രസന്നിധൌ രക്തഭൂമ്യാം ച ഖട്വായാം ന ജപേജ്ജാപകസ് തഥാ

ആസനമില്ലാതെ, കിടന്നോ, വഴിയിൽ, ശൂദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, രക്തം വീണ നിലത്ത്, കട്ടിലിൽ—ഇവിടെയൊന്നും ജപം ചെയ്യരുത്.

ആസനസ്ഥോ ജപേത്സമ്യക് മന്ത്രാര്ഥഗതമാനസഃ കൌശേയം വ്യാഘ്രചര്മം വാ ചൈലം തൌലമഥാപി വാ

ശരിയായി ഇരുന്നു, മന്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സ് കേന്ദ്രീകരിച്ച് ജപം ചെയ്യണം. ഇരിപ്പിടം പാറ്റു, പുലി ചർമ്മം, വസ്ത്രം, കപ്പാസ്,

ദാരവം താലപര്ണം വാ ആസനം പരികല്പയേത് ത്രിസംധ്യം തു ഗുരോഃ പൂജാ കര്തവ്യാ ഹിതമിച്ഛതാ

മരം അല്ലെങ്കിൽ ഇലകൊന്തയിലോ ഉണ്ടാക്കാം. നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, മൂന്ന് സന്ധ്യകളിലും ഗുരുവിനെ പൂജിക്കണം.

യോ ഗുരുഃ സ ശിവഃ പ്രോക്തോ യഃ ശിവഃ സ ഗുരുഃ സ്മൃതഃ യഥാ ശിവസ് തഥാ വിദ്യാ യഥാ വിദ്യാ തഥാ ഗുരുഃ

ഗുരു ശിവനാണ് എന്ന് പറയുന്നു; ശിവൻ ഗുരുവാണ് എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ശിവൻ എങ്ങിനെയോ, അതുപോലെ ജ്ഞാനം; ജ്ഞാനം എങ്ങിനെയോ, അതുപോലെ ഗുരു.

ശിവവിദ്യാഗുരോസ്തസ്മാദ് ഭക്ത്യാ ച സദൃശം ഫലമ് സര്വദേവമയോ ദേവി സര്വശക്തിമയോ ഹി സഃ

ശിവനും ജ്ഞാനവും ഗുരുവിനോടുള്ള ഭക്തിയാൽ തുല്യമായ ഫലം ലഭിക്കും. ദേവി, അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ശക്തികളുടെയും സമാഹാരമാണ്.

സഗുണോ നിര്ഗുണോ വാപി തസ്യാജ്ഞാം ശിരസാ വഹേത് ശ്രേയോ ഽര്ഥീ യസ്തു ഗുര്വാജ്ഞാം മനസാപി ന ലങ്ഘയേത്

ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയവനോ ഗുണരഹിതനോ ആയാലും, അവന്റെ ആജ്ഞ തലയിൽ വഹിക്കണം. ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ മനസ്സിൽ പോലും ലംഘിക്കരുത്.

ഗുര്വാജ്ഞാപാലകഃ സമ്യക് ജ്ഞാനസംപത്തിമശ്നുതേ ഗച്ഛംസ്തിഷ്ഠന്സ്വപന് ഭുഞ്ജന് യദ്യത്കര്മ സമാചരേത്

ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ ശരിയായി പാലിക്കുന്നവന് ജ്ഞാനസമ്പത്ത് ലഭിക്കും. നടക്കുമ്പോ, നിൽക്കുമ്പോ, ഉറങ്ങുമ്പോ, ഭക്ഷിക്കുമ്പോ, ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും,

സമക്ഷം യദി തത്സര്വം കര്തവ്യം ഗുര്വനുജ്ഞയാ ഗുരോര്ദേവസമക്ഷം വാ ന യഥേഷ്ടാസനോ ഭവേത്

എല്ലാം ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ അനുമതിയോടെ ചെയ്യണം. ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലും ദേവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലും ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ഇരിക്കരുത്.

ഗുരുര്ദേവോ യതഃ സാക്ഷാത് തദ്ഗൃഹം ദേവമന്ദിരമ് പാപിനാ ച യഥാസംഗാത് തത്പാപൈഃ പതനം ഭവേത്

ഗുരു ദൈവം തന്നെയാണ്, അതുകൊണ്ട് ഗുരുവിന്റെ വീട് ക്ഷേത്രമാണ്. പാപികളുമായി ചേർന്നാൽ അവരുടെ പാപം കൊണ്ടു വീഴ്ച വരും.

തദ്വദാചാര്യസംഗേന തദ്ധര്മഫലഭാഗ്ഭവേത് യഥൈവ വഹ്നിസംപര്കാന് മലം ത്യജതി കാഞ്ചനമ്

അതുപോലെ, ആചാര്യനുമായി ചേർന്നാൽ, അവന്റെ ധർമ്മഫലം ലഭിക്കും; പൊന്നിന് തീയിൽ സ്പർശിച്ചാൽ മലിനത നീങ്ങുന്നതുപോലെ.

തഥൈവ ഗുരുസംപര്കാത് പാപം ത്യജതി മാനവഃ യഥാ വഹ്നിസമീപസ്ഥോ ഘൃതകുംഭോ വിലീയതേ

അതുപോലെ തന്നെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ പാപങ്ങൾ വിട്ടു പോകുന്നു. അഗ്നിക്കടുത്ത് വെച്ച നെയ്യ് കിണ്ണം എങ്ങനെ ഉരുകുന്നുവോ, അതുപോലെയാണ് ഇത്.

തഥാ പാപം വിലീയേത ആചാര്യസ്യ സമീപതഃ യഥാ പ്രജ്വലിതോ വഹ്നിര് വിഷ്ഠാം കാഷ്ഠം ച നിര്ദഹേത്

അചാര്യന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പാപം അങ്ങിനെ ഉരുകിപ്പോകുന്നു. ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി എങ്ങനെ ചാണകവും മരവും കത്തിച്ച് നശിപ്പിക്കുമോ, അതുപോലെയാണ്.

ഗുരുസ്തുഷ്ടോ ദഹത്യേവം പാപം തന്മന്ത്രതേജസാ ബ്രഹ്മാ ഹരിസ് തഥാ രുദ്രോ ദേവാശ് ച മുനയസ് തഥാ

ഗുരു സന്തോഷപെട്ടാൽ, തന്റെ മന്ത്രശക്തിയാൽ പാപം കത്തിച്ചുകളയുന്നു. ബ്രഹ്മാവും ഹരിയും രുദ്രനും ദേവന്മാരും മുനിമാരും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുന്നു.

കുര്വന്ത്യനുഗ്രഹം തുഷ്ടാ ഗുരൌ തുഷ്ടേ ന സംശയഃ കര്മണാ മനസാ വാചാ ഗുരോഃ ക്രോധം ന കാരയേത്

ഗുരു സന്തോഷപ്പെട്ടാൽ, അവർ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല; പ്രവർത്തിയിൽ, ചിന്തയിൽ, വാക്കിൽ, ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കരുത്.

തസ്യ ക്രോധേന ദഹ്യന്തേ ആയുഃശ്രീജ്ഞാനസത്ക്രിയാഃ തത്ക്രോധം യേ കരിഷ്യന്തി തേഷാം യജ്ഞാശ് ച നിഷ്ഫലാഃ

ഗുരുവിന്റെ കോപം മൂലം ഒരാളുടെ ആയുസ്സും ഐശ്വര്യവും ജ്ഞാനവും നല്ല പ്രവൃത്തികളും നശിക്കുന്നു; ആ കോപം ഉണർത്തുന്നവരുടെ യജ്ഞങ്ങൾ ഫലപ്രദമാകില്ല.

ജപാന്യനിയമാശ്ചൈവ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ഗുരോര്വിരുദ്ധം യദ്വാക്യം ന വദേത്സര്വയത്നതഃ

ജപവും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ഇവിടെ ഉപകാരപ്പെടില്ല; ഗുരുവിന്റെ വിരുദ്ധമായി വാക്കു പറയരുത്, എത്ര ശ്രമിച്ചാലും.

വദേദ് യദി മഹാമോഹാദ് രൌരവം നരകം വ്രജേത് ചിത്തേനൈവ ച വിത്തേന തഥാ വാചാ ച സുവ്രതാഃ

വലിയ മായയാൽ അങ്ങനെ പറയുന്നവൻ റൗരവം എന്ന നരകത്തിൽ പോകും; അതുകൊണ്ട്, മനസ്സിലും ധനത്തിലും വാക്കിലും, ധർമ്മശീലികളേ,

മിഥ്യാ ന കാരയേദ്ദേവി ക്രിയയാ ച ഗുരോഃ സദാ ദുര്ഗുണേ ഖ്യാപിതേ തസ്യ നൈര്ഗുണ്യശതഭാഗ്ഭവേത്

ദേവി, ഗുരുവിനോട് കപടമായി പെരുമാറരുത്, അവന്റെ ദോഷങ്ങൾ പുറത്ത് പറയരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, തന്റെ ഗുണങ്ങൾ നൂറിരട്ടി കുറയുന്നു.

ഗുണേ തു ഖ്യാപിതേ തസ്യ സാര്വഗുണ്യഫലം ഭവേത് ഗുരോര്ഹിതം പ്രിയം കുര്യാദ് ആദിഷ്ടോ വാ ന വാ സദാ

പക്ഷേ, ഗുരുവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ പരസ്യമായി പറഞ്ഞാൽ, എല്ലാ ഗുണഫലവും ലഭിക്കും; ഗുരുവിന് പ്രിയവും ഉപകാരപ്രദവുമായത്, പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ചെയ്യണം.

അസമക്ഷം സമക്ഷം വാ ഗുരോഃ കാര്യം സമാചരേത് ഗുരോര്ഹിതം പ്രിയം കുര്യാന് മനോവാക്കായകര്മഭിഃ

സമക്ഷമോ അശമക്ഷമോ, ഗുരുവിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം; മനസ്സിലും വാക്കിലും ശരീരത്തിലും ഗുരുവിന് പ്രിയവും ഉപകാരപ്രദവുമായത് ചെയ്യണം.

കുര്വന്പതത്യധോ ഗത്വാ തത്രൈവ പരിവര്തതേ തസ്മാത്സ സര്വദോപാസ്യോ വന്ദനീയശ് ച സര്വദാ

അങ്ങനെ ചെയ്യാതെ പോകുന്നവൻ താഴേക്ക് വീണു അവിടെ തന്നെ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നു; അതുകൊണ്ട്, ഗുരുവിനെ എല്ലായ്പ്പോഴും ആരാധിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും വേണം.

സമീപസ്ഥോ ഽപ്യനുജ്ഞാപ്യ വദേത്തദ്വിമുഖോ ഗുരുമ് ഏവമാചാരവാന് ഭക്തോ നിത്യം ജപപരായണഃ

സമീപത്തുണ്ടായാലും അനുമതി വാങ്ങി മാത്രം സംസാരിക്കണം, ഗുരുവിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിക്കരുത്; ഇങ്ങനെ ആചാരമുള്ളവനും ഭക്തനുമായവനും എപ്പോഴും ജപത്തിൽ ലീനനുമായവനും

ഗുരുപ്രിയകരോ മന്ത്രം വിനിയോക്തും തതോ ഽര്ഹതി വിനിയോഗം പ്രവക്ഷ്യാമി സിദ്ധമന്ത്രപ്രയോജനമ്

ഗുരുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ മന്ത്രം ഉപയോഗിക്കാൻ യോഗ്യനാകുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ മന്ത്രത്തിന്റെ ഉപയോഗവും അതിന്റെ ലക്ഷ്യവും വിശദീകരിക്കാം.

ദൌര്ബല്യം യാതി തന്മന്ത്രം വിനിയോഗമജാനതഃ യസ്യ യേന വിയുഞ്ജീത കാര്യേണ തു വിശേഷതഃ

ഉപയോഗം അറിയാത്തവന്റെ മന്ത്രം ശക്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നു; ഓരോ മന്ത്രവും അതിന്റെ പ്രത്യേക ഉദ്ദേശ്യത്തിനനുസരിച്ച് ഉപയോഗിക്കണം.