ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആസ്യേന ന പിബേത്തോയം തിഷ്ഠന്നഞ്ജലിനാപി വാ വാമഹസ്തേന ശയ്യായാം തഥൈവാന്യംകരേണ വാ

വായിൽ നേരിട്ട് വെള്ളം കുടിക്കരുത്; നിൽക്കുമ്പോൾ കയ്യിൽ വെള്ളം കുടിക്കരുത്; ഇടതുകൈ കൊണ്ട് കുടിക്കരുത്; കിടക്കയിൽ കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും അവയവം ഉപയോഗിച്ച് കുടിക്കരുത്.

വിഭീതകാര്കകാരഞ്ജസ്നുഹിച്ഛായാം ന ചാശ്രയേത് സ്തംഭദീപമനുഷ്യാണാമ് അന്യേഷാം പ്രാണിനാം തഥാ

വിബീതക, അർക്ക, കാരഞ്ജ, സ്നുഹി എന്നീ മരങ്ങളുടെ നിഴലിൽ ഒരിക്കലും വിശ്രമിക്കരുത്; തൂൺ, വിളക്ക്, ആളുകൾ, മറ്റ് ജീവികൾ എന്നിവിടത്തിലും അങ്ങനെ ചെയ്യരുത്.

ഏകോ ന ഗച്ഛേദധ്വാനം ബാഹുഭ്യാം നോത്തരേന്നദീമ് നാവരോഹേത കൂപാദിം നാരോഹേദുച്ചപാദപാന്

ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിയിൽ പോകരുത്; കൈകൊണ്ട് നദി കടക്കരുത്; കിണർ മുതലായവയിൽ ഇറങ്ങരുത്; ഉയർന്ന മരങ്ങളിൽ കയറരുത്.

സൂര്യാഗ്നിജലദേവാനാം ഗുരൂണാം വിമുഖഃ ശുഭേ ന കുര്യാദിഹ കാര്യാണി ജപകര്മ ശുഭാനി വാ

സൂര്യൻ, അഗ്നി, ജലം, ദേവന്മാർ, ഗുരുക്കന്മാർ എന്നിവയിലേക്കു തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കാതെ, നല്ല കാര്യങ്ങൾ, ജപം, ശുഭകർമ്മങ്ങൾ എന്നിവ ചെയ്യരുത്.

അഗ്നൌ ന താപയേത്പാദൌ ഹസ്തം പദ്ഭ്യാം ന സംസ്പൃശേത് അഗ്നേര്നോച്ഛ്രയമ് ആസീത നാഗ്നൌ കിംചിന് മലം ത്യജേത്

അഗ്നിയിൽ കാലുകൾ ചൂടാക്കരുത്; കാലോ കൈകൊണ്ടോ അഗ്നിയെ തൊടരുത്; അഗ്നിയെക്കാൾ ഉയരത്തിൽ ഇരിക്കരുത്; അഗ്നിയിൽ മലിനത്വം എറിയരുത്.

ന ജലം താഡയേത്പദ്ഭ്യാം നാംഭസ്യങ്ഗമലം ത്യജേത് മലം പ്രക്ഷാലയേത് തീരേ പ്രക്ഷാല്യ സ്നാനമാചരേത്

കാലുകൊണ്ട് വെള്ളം അടിക്കരുത്; ശരീരമല വെള്ളത്തിൽ കളയരുത്; മല തീരത്ത് കഴുകണം; കഴുകിയശേഷം കുളിക്കണം.

നഖാഗ്രകേശനിര്ധൂതസ്നാനവസ്ത്രഘടോദകമ് അശ്രീകരം മനുഷ്യാണാമ് അശുദ്ധം സംസ്പൃശേദ്യദി

നഖം, മുടി, കുളിച്ച വസ്ത്രം, ഉപയോഗിച്ച പാത്രം എന്നിവയിൽ സ്പർശിച്ച വെള്ളം മനുഷ്യർക്കു ശുഭമല്ല; അത്തരം വെള്ളം തൊട്ടാൽ അശുദ്ധമാകും.

അജാശ്വാനഖുരോഷ്ട്രാണാം മാര്ജനാത് തുഷരേണുകാന് സംസ്പൃശേദ് യദി മൂഢാത്മാ ശ്രിയം ഹന്തി ഹരേരപി

മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവൻ ആടുകൾ, കുതിരകൾ, ഒറ്റപാദമുള്ള മൃഗങ്ങൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ചവിട്ടുപൊടി അല്ലെങ്കിൽ തവിട് തൊട്ടാൽ, ഹരിയാൽ പോലും ലഭിച്ച ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെടും.

മാര്ജാരശ് ച ഗൃഹേ യസ്യ സോ ഽപ്യന്ത്യജസമോ നരഃ ഭോജയേദ്യസ്തു വിപ്രേന്ദ്രാന് മാര്ജാരസംനിധൌ യദി

ആളുടെ വീട്ടിൽ പൂച്ച ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ അശുദ്ധനോടു സമമാണ്. പൂച്ചയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷണം നൽകുകയാണെങ്കിൽ,

തച്ചാണ്ഡാലസമം ജ്ഞേയം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ സ്ഫിഗ്വാതം ശൂര്പവാതം ച വാതം പ്രാണമുഖാനിലമ്

അത് അശുദ്ധനോട് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിന് തുല്യമാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല. പിന്നെ, പിൻവാതം, ചാക്ക് കാറ്റ്, വായിലെ ശ്വാസം എന്നിവയാൽ

സുകൃതാനി ഹരന്ത്യേതേ സംസ്പൃഷ്ടാഃ പുരുഷസ്യ തു ഉഷ്ണീഷീ കഞ്ചുകീ നഗ്നോ മുക്തകേശോ മലാവൃതഃ

ഇവയൊന്നും ആരെയെങ്കിലും തൊട്ടാൽ, അവന്റെ പുണ്യം നഷ്ടപ്പെടും. അതുപോലെ, തലയിൽ തൊപ്പി ധരിച്ചവൻ, ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചവൻ, നഗ്നൻ, ചിതറിച്ച മുടിയുള്ളവൻ, മലത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടവൻ,

അപവിത്രകരോ ഽശുദ്ധഃ പ്രലപന്ന ജപേത് ക്വചിത് ക്രോധോ മദഃ ക്ഷുധാ തന്ദ്രാ നിഷ്ഠീവനവിജൃമ്ഭണേ

കൈകൾ അശുദ്ധമാക്കുന്നവൻ, അശുദ്ധൻ, അനർത്ഥം പറയുന്നവൻ, കോപത്തിൽ, മദ്യപാനത്തിൽ, വിശപ്പിൽ, ഉറക്കത്തിൽ, തുപ്പുമ്പോ, ചുമക്കുമ്പോ ജപം ചെയ്യുന്നവൻ,

ശ്വനീചദര്ശനം നിദ്രാ പ്രലാപാസ്തേ ജപദ്വിഷഃ ഏതേഷാം സംഭവേ വാപി കുര്യാത്സൂര്യാദിദര്ശനമ്

നായ് ഭക്ഷിക്കുന്നതും കാണുന്നവൻ, ഉറങ്ങുന്നവൻ, അനർത്ഥം പറയുന്നവൻ—ഇവരൊക്കെയും ജപത്തിന് ശത്രുക്കളാണ്. ഇതിൽ ഏതെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ, സൂര്യനെയും മറ്റും നോക്കണം.

ആചമ്യ വാ ജപേച്ഛേഷം കൃത്വാ വാ പ്രാണസംയമമ് സൂര്യോ ഽഗ്നിശ്ചന്ദ്രമാശ്ചൈവ ഗ്രഹനക്ഷത്രതാരകാഃ

അല്ലെങ്കിൽ, വെള്ളം കഴിച്ച് ശേഷിച്ച ജപം നടത്താം, അല്ലെങ്കിൽ ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കാം. സൂര്യൻ, അഗ്‌നി, ചന്ദ്രൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, താരകൾ—

ഏതേ ജ്യോതീംഷി പ്രോക്താനി വിദ്വദ്ഭിര് ബ്രാഹ്മണൈസ് തഥാ പ്രസാര്യ പാദൌ ന ജപേത് കുക്കുടാസന ഏവ ച

ഇവയെല്ലാം പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണന്മാർ പ്രകാശങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു. കാലുകൾ നീട്ടി ഇരുന്നോ, കോഴി ആസനത്തിൽ ഇരുന്നോ ജപം ചെയ്യരുത്.

അനാസനഃ ശയാനോ വാ രഥ്യായാം ശൂദ്രസന്നിധൌ രക്തഭൂമ്യാം ച ഖട്വായാം ന ജപേജ്ജാപകസ് തഥാ

ആസനമില്ലാതെ, കിടന്നോ, വഴിയിൽ, ശൂദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, രക്തം വീണ നിലത്ത്, കട്ടിലിൽ—ഇവിടെയൊന്നും ജപം ചെയ്യരുത്.

ആസനസ്ഥോ ജപേത്സമ്യക് മന്ത്രാര്ഥഗതമാനസഃ കൌശേയം വ്യാഘ്രചര്മം വാ ചൈലം തൌലമഥാപി വാ

ശരിയായി ഇരുന്നു, മന്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സ് കേന്ദ്രീകരിച്ച് ജപം ചെയ്യണം. ഇരിപ്പിടം പാറ്റു, പുലി ചർമ്മം, വസ്ത്രം, കപ്പാസ്,

ദാരവം താലപര്ണം വാ ആസനം പരികല്പയേത് ത്രിസംധ്യം തു ഗുരോഃ പൂജാ കര്തവ്യാ ഹിതമിച്ഛതാ

മരം അല്ലെങ്കിൽ ഇലകൊന്തയിലോ ഉണ്ടാക്കാം. നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, മൂന്ന് സന്ധ്യകളിലും ഗുരുവിനെ പൂജിക്കണം.

യോ ഗുരുഃ സ ശിവഃ പ്രോക്തോ യഃ ശിവഃ സ ഗുരുഃ സ്മൃതഃ യഥാ ശിവസ് തഥാ വിദ്യാ യഥാ വിദ്യാ തഥാ ഗുരുഃ

ഗുരു ശിവനാണ് എന്ന് പറയുന്നു; ശിവൻ ഗുരുവാണ് എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ശിവൻ എങ്ങിനെയോ, അതുപോലെ ജ്ഞാനം; ജ്ഞാനം എങ്ങിനെയോ, അതുപോലെ ഗുരു.

ശിവവിദ്യാഗുരോസ്തസ്മാദ് ഭക്ത്യാ ച സദൃശം ഫലമ് സര്വദേവമയോ ദേവി സര്വശക്തിമയോ ഹി സഃ

ശിവനും ജ്ഞാനവും ഗുരുവിനോടുള്ള ഭക്തിയാൽ തുല്യമായ ഫലം ലഭിക്കും. ദേവി, അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ശക്തികളുടെയും സമാഹാരമാണ്.

സഗുണോ നിര്ഗുണോ വാപി തസ്യാജ്ഞാം ശിരസാ വഹേത് ശ്രേയോ ഽര്ഥീ യസ്തു ഗുര്വാജ്ഞാം മനസാപി ന ലങ്ഘയേത്

ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയവനോ ഗുണരഹിതനോ ആയാലും, അവന്റെ ആജ്ഞ തലയിൽ വഹിക്കണം. ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ മനസ്സിൽ പോലും ലംഘിക്കരുത്.

ഗുര്വാജ്ഞാപാലകഃ സമ്യക് ജ്ഞാനസംപത്തിമശ്നുതേ ഗച്ഛംസ്തിഷ്ഠന്സ്വപന് ഭുഞ്ജന് യദ്യത്കര്മ സമാചരേത്

ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ ശരിയായി പാലിക്കുന്നവന് ജ്ഞാനസമ്പത്ത് ലഭിക്കും. നടക്കുമ്പോ, നിൽക്കുമ്പോ, ഉറങ്ങുമ്പോ, ഭക്ഷിക്കുമ്പോ, ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും,

സമക്ഷം യദി തത്സര്വം കര്തവ്യം ഗുര്വനുജ്ഞയാ ഗുരോര്ദേവസമക്ഷം വാ ന യഥേഷ്ടാസനോ ഭവേത്

എല്ലാം ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ അനുമതിയോടെ ചെയ്യണം. ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലും ദേവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലും ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ഇരിക്കരുത്.

ഗുരുര്ദേവോ യതഃ സാക്ഷാത് തദ്ഗൃഹം ദേവമന്ദിരമ് പാപിനാ ച യഥാസംഗാത് തത്പാപൈഃ പതനം ഭവേത്

ഗുരു ദൈവം തന്നെയാണ്, അതുകൊണ്ട് ഗുരുവിന്റെ വീട് ക്ഷേത്രമാണ്. പാപികളുമായി ചേർന്നാൽ അവരുടെ പാപം കൊണ്ടു വീഴ്ച വരും.

തദ്വദാചാര്യസംഗേന തദ്ധര്മഫലഭാഗ്ഭവേത് യഥൈവ വഹ്നിസംപര്കാന് മലം ത്യജതി കാഞ്ചനമ്

അതുപോലെ, ആചാര്യനുമായി ചേർന്നാൽ, അവന്റെ ധർമ്മഫലം ലഭിക്കും; പൊന്നിന് തീയിൽ സ്പർശിച്ചാൽ മലിനത നീങ്ങുന്നതുപോലെ.

തഥൈവ ഗുരുസംപര്കാത് പാപം ത്യജതി മാനവഃ യഥാ വഹ്നിസമീപസ്ഥോ ഘൃതകുംഭോ വിലീയതേ

അതുപോലെ തന്നെ, ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ പാപങ്ങൾ വിട്ടു പോകുന്നു. അഗ്നിക്കടുത്ത് വെച്ച നെയ്യ് കിണ്ണം എങ്ങനെ ഉരുകുന്നുവോ, അതുപോലെയാണ് ഇത്.

തഥാ പാപം വിലീയേത ആചാര്യസ്യ സമീപതഃ യഥാ പ്രജ്വലിതോ വഹ്നിര് വിഷ്ഠാം കാഷ്ഠം ച നിര്ദഹേത്

അചാര്യന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പാപം അങ്ങിനെ ഉരുകിപ്പോകുന്നു. ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി എങ്ങനെ ചാണകവും മരവും കത്തിച്ച് നശിപ്പിക്കുമോ, അതുപോലെയാണ്.

ഗുരുസ്തുഷ്ടോ ദഹത്യേവം പാപം തന്മന്ത്രതേജസാ ബ്രഹ്മാ ഹരിസ് തഥാ രുദ്രോ ദേവാശ് ച മുനയസ് തഥാ

ഗുരു സന്തോഷപെട്ടാൽ, തന്റെ മന്ത്രശക്തിയാൽ പാപം കത്തിച്ചുകളയുന്നു. ബ്രഹ്മാവും ഹരിയും രുദ്രനും ദേവന്മാരും മുനിമാരും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുന്നു.

കുര്വന്ത്യനുഗ്രഹം തുഷ്ടാ ഗുരൌ തുഷ്ടേ ന സംശയഃ കര്മണാ മനസാ വാചാ ഗുരോഃ ക്രോധം ന കാരയേത്

ഗുരു സന്തോഷപ്പെട്ടാൽ, അവർ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല; പ്രവർത്തിയിൽ, ചിന്തയിൽ, വാക്കിൽ, ഗുരുവിനെ കോപിപ്പിക്കരുത്.