ലിങ്ഗപുരാണമ്

പഞ്ചാക്ഷരസ്യ മാഹാത്മ്യം വര്ഷകോടിശതൈരപി ന ശക്യം കഥിതും ദേവി തസ്മാത് സംക്ഷേപതഃ ശൃണു

പഞ്ചാക്ഷരീ മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു പോലും മുഴുവനായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല, ദേവിയേ; അതിനാൽ സംക്ഷിപ്തമായി കേൾക്കൂ.

പ്രലയേ സമനുപ്രാപ്തേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ നഷ്ടേ ദേവാസുരേ ചൈവ നഷ്ടേ ചോരഗരാക്ഷസേ

പ്രളയം വന്നപ്പോൾ, ചലനശീലികളെയും അചലങ്ങളെയും, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും, പാമ്പുകളെയും രാക്ഷസന്മാരെയും എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ,

സര്വം പ്രകൃതിമാപന്നം ത്വയാ പ്രലയമേഷ്യതി ഏകോ ഽഹം സംസ്ഥിതോ ദേവി ന ദ്വിതീയോ ഽസ്തി കുത്രചിത്

എല്ലാം പ്രകൃതിയിലേക്കു ലയിച്ച്, നിന്നിലൂടെ പ്രളയത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, ദേവിയേ, ഞാൻ മാത്രം ശേഷിക്കും; മറ്റൊരുത്തനും ഇല്ല.

തസ്മിന്വേദാശ് ച ശാസ്ത്രാണി മന്ത്രേ പഞ്ചാക്ഷരേ സ്ഥിതാഃ തേ നാശം നൈവ സമ്പ്രാപ്താ മച്ഛക്ത്യാ ഹ്യനുപാലിതാഃ

അതിനുള്ളിൽ വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രവും നിലനിൽക്കുന്നു. എന്റെ ശക്തിയാൽ അവ ഒരിക്കലും നശിച്ചിട്ടില്ല, അവയെ ഒരിക്കലും അവഗണിച്ചിട്ടില്ല.

അഹമേകോ ദ്വിധാപ്യാസം പ്രകൃത്യാത്മപ്രഭേദതഃ സ തു നാരായണഃ ശേതേ ദേവോ മായാമയീം തനുമ്

ഞാൻ ഒരുത്തനായി മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രകൃതിയും ആത്മാവും വ്യത്യാസം കൊണ്ടു രണ്ടായി മാറി. ആ നാരായണൻ, ദൈവം, മായാമയമായ ശരീരത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.

ആസ്ഥായ യോഗപര്യങ്കശയനേ തോയമധ്യഗഃ തന്നാഭിപങ്കജാജ്ജാതഃ പഞ്ചവക്ത്രഃ പിതാമഹഃ

ജലത്തിന്റെ നടുവിൽ യോഗനിദ്രയിൽ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നാരായണന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നുള്ള താമരയിൽ നിന്ന് അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ള ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചു.

സിസൃക്ഷമാണോ ലോകാന്വൈ ത്രീനശക്തോ ഽസഹായവാന് ദശ ബ്രഹ്മാ സസര്ജാദൌ മാനസാനമിതൌജസഃ

ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, ഒറ്റയ്ക്കും സഹായമില്ലാതെയും ആയതിനാൽ, ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് അതിവിശാലമായ ശക്തിയുള്ള പത്ത് മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

തേഷാം സൃഷ്ടിപ്രസിദ്ധ്യര്ഥം മാം പ്രോവാച പിതാമഹഃ മത്പുത്രാണാം മഹാദേവ ശക്തിം ദേഹി മഹേശ്വര

അവരുടെ സൃഷ്ടി വിജയകരമാകാൻ വേണ്ടി, ബ്രഹ്മാവ് എന്നോടു പറഞ്ഞു: 'എന്റെ പുത്രന്മാർക്ക്, മഹാദേവാ, മഹേശ്വരാ, ശക്തി നൽകണം.'

ഇതി തേന സമാദിഷ്ടഃ പഞ്ചവക്ത്രധരോ ഹ്യഹമ് പഞ്ചാക്ഷരാന്പഞ്ചമുഖൈഃ പ്രോക്തവാന് പദ്മയോനയേ

അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവ് കല്പിച്ചതനുസരിച്ച്, അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടെ ഞാൻ, താമരയിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിനോട്, അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം എന്റെ അഞ്ചു വായിലൂടെ ഉച്ചരിച്ചു.

താന്പഞ്ചവദനൈര്ഗൃഹ്ണന് ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ വാച്യവാചകഭാവേന ജ്ഞാതവാന്പരമേശ്വരമ്

അവയെ തന്റെ അഞ്ചു മുഖങ്ങളാൽ സ്വീകരിച്ച്, ലോകങ്ങളുടെ പിതാവായ ബ്രഹ്മാവ്, പേരും അതിന്റെ അർത്ഥവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ പരമേശ്വരനെ മനസ്സിലാക്കി.

വാച്യഃ പഞ്ചാക്ഷരൈര്ദേവി ശിവസ്ത്രൈലോക്യപൂജിതഃ വാചകഃ പരമോ മന്ത്രസ് തസ്യ പഞ്ചാക്ഷരഃ സ്ഥിതഃ

ദേവി, മൂന്നുലോകങ്ങളിലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ശിവൻ തന്നെയാണ് അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിന്റെ സൂചകമായ പരമോന്നത മന്ത്രം അവനിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

ജ്ഞാത്വാ പ്രയോഗം വിധിനാ ച സിദ്ധിം ലബ്ധ്വാ തഥാ പഞ്ചമുഖോ മഹാത്മാ പ്രോവാച പുത്രേഷു ജഗദ്ധിതായ മന്ത്രം മഹാര്ഥം കില പഞ്ചവര്ണമ്

അത് ശരിയായ വിധിയിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതും അതിന്റെ ഫലം ലഭിച്ചതും മനസ്സിലാക്കി, മഹാത്മാവായ അഞ്ചുമുഖൻ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി തന്റെ പുത്രന്മാരോട് മഹത്തായ അർത്ഥമുള്ള അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം പറഞ്ഞു.

തേ ലബ്ധ്വാ മന്ത്രരത്നം തു സാക്ഷാല്ലോകപിതാമഹാത് തമാരാധയിതും ദേവം പരാത്പരതരം ശിവമ്

ലോകങ്ങളുടെ പിതാവിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് ആ മന്ത്രരത്നം ലഭിച്ച ശേഷം, അവർ പരമോന്നതനായ ശിവനെ ആരാധിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

തതസ്തുതോഷ ഭഗവാന് ത്രിമൂര്തീനാം പരഃ ശിവഃ ദത്തവാനഖിലം ജ്ഞാനമ് അണിമാദിഗുണാഷ്ടകമ്

അതിനുശേഷം ത്രിമൂർത്തികളിൽ പരമനായ ഭഗവാൻ ശിവൻ സന്തോഷിച്ചു, എല്ലാവിധ ജ്ഞാനവും അണിമാദി എട്ടു ശക്തികളും അവർക്കു നൽകി.

തേ ഽപി ലബ്ധ്വാ വരാന്വിപ്രാസ് തദാരാധനകാങ്ക്ഷിണഃ മേരോസ്തു ശിഖരേ രമ്യേ മുഞ്ജവാന്നാമ പര്വതഃ

അവർ ആ വരങ്ങൾ ലഭിച്ച്, കൂടുതൽ ആരാധനയ്ക്കായി ആഗ്രഹിച്ച്, മനോഹരമായ മേരുപർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ, മുഞ്ചവാൻ എന്ന പർവതത്തിൽ,

മത്പ്രിയഃ സതതം ശ്രീമാന് മദ്ഭൂതൈഃ പരിരക്ഷിതഃ തസ്യാഭ്യാശേ തപസ്തീവ്രം ലോകസൃഷ്ടിസമുത്സുകാഃ

എന്നോട് എപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ടവരും, മഹത്വമുള്ളവരും, എന്റെ ഭൃത്യന്മാർ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവരുമായ അവർ, ലോകസൃഷ്ടിക്കായി ആഗ്രഹിച്ച്, അതിനടുത്ത് കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രം തു വായുഭക്ഷാഃ സമാചരന് തിഷ്ഠന്തോ ഽനുഗ്രഹാര്ഥായ ദേവി തേ ഋഷയഃ പുരാ

ആ ദേവീ, ആ പഴയ ഋഷിമാർ ദൈവീയമായ ആയിരം വർഷം വായുവാണ് മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, കനിഞ്ഞുനിൽക്കുകയും, അനുഗ്രഹം ലഭിക്കാൻ കഠിനതപസ്സു നടത്തുകയും ചെയ്തു.

തേഷാം ഭക്തിമഹം ദൃഷ്ട്വാ സദ്യഃ പ്രത്യക്ഷതാമിയാമ് പഞ്ചാക്ഷരമ് ഋഷിച്ഛന്ദോ ദൈവതം ശക്തിബീജവത്

അവരുടെ വലിയ ഭക്തി കണ്ടു, ഞാൻ ഉടൻ അവർക്കു നേരിൽ പ്രത്യക്ഷമായി, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം, ഋഷിമാരുടെ ഛന്ദസ്സിലും, ദേവതയും ശക്തിയും ബീജവും ഉൾക്കൊണ്ടതായും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ന്യാസം ഷഡങ്ഗം ദിഗ്ബന്ധം വിനിയോഗമശേഷതഃ പ്രോക്തവാനഹമാര്യാണാം ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ

ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, ആ മഹാന്മാർക്ക് ഞാൻ ആറു അംശങ്ങളുള്ള ന്യാസവും, ദിശകളുടെ സംരക്ഷണവും, എല്ലാ വിനിയോഗങ്ങളും വിശദമായി പഠിപ്പിച്ചു.

തച്ഛ്രുത്വാ മന്ത്രമാഹാത്മ്യമ് ഋഷയസ്തേ തപോധനാഃ മന്ത്രസ്യ വിനിയോഗം ച കൃത്വാ സര്വമനുഷ്ഠിതാഃ

ആ മന്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം കേട്ട ശേഷം, ആ തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ ഋഷിമാർ, മന്ത്രത്തിന്റെ എല്ലാ വിനിയോഗങ്ങളും നിർദ്ദേശപ്രകാരം അനുഷ്ഠിച്ചു.

തന്മാഹാത്മ്യാത് തദാ ലോകാന് സദേവാസുരമാനുഷാന് വര്ണാന്വര്ണവിഭാഗാംശ് ച സര്വധര്മാംശ് ച ശോഭനാന്

അതിന്റ മഹത്വം കൊണ്ടു, അന്നത്തെ കാലത്ത് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ലോകങ്ങളും, വർണങ്ങളും അവയുടെ വിഭജനം, എല്ലാ ഉത്തമമായ ധർമ്മങ്ങളും ഉദിച്ചു.

പൂര്വകല്പസമുദ്ഭൂതാഞ് ഛ്രുതവന്തോ യഥാ പുരാ പഞ്ചാക്ഷരപ്രഭാവാച്ച ലോകാ വേദാ മഹര്ഷയഃ

മുന്പത്തെ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ലോകങ്ങളും വേദങ്ങളും മഹർഷികളും ഉദിച്ചുവന്നതുപോലെ, അപ്പോൾ അവർ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അതെല്ലാം കേട്ടു.

തിഷ്ഠന്തി ശാശ്വതാ ധര്മാ ദേവാഃ സര്വമിദം ജഗത് തദ് ഇദാനീം പ്രവക്ഷ്യാമി ശൃണു ചാവഹിതാഖിലമ്

ശാശ്വതമായ ധർമ്മങ്ങളും ദേവന്മാരും ഈ സകല ലോകവും നിലനിൽക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇതെല്ലാം വിശദമായി പറയും, നീ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം.

അല്പാക്ഷരം മഹാര്ഥം ച വേദസാരം വിമുക്തിദമ് ആജ്ഞാസിദ്ധമസംദിഗ്ധം വാക്യമേതച്ഛിവാത്മകമ്

ചുരുങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങളിലാണെങ്കിലും അതിന്റെ അർത്ഥം അതീവ വലുതാണ്; ഇത് വേദത്തിന്റെ സാരം, മോക്ഷം നൽകുന്നതും നിർഭ്രാന്തമായതും ശിവസ്വരൂപവുമാണ്.

നാനാസിദ്ധിയുതം ദിവ്യം ലോകചിത്താനുരഞ്ജകമ് സുനിശ്ചിതാര്ഥം ഗംഭീരം വാക്യം മേ പാരമേശ്വരമ്

നാനാഭാവനിലവാരങ്ങൾ ഉള്ള ദിവ്യമായത്, ലോകജനങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതും ഉറപ്പുള്ള അർത്ഥവും ആഴമുള്ളതുമായത്, ഇതാണ് എന്റെ പരമോന്നത വാക്ക്.

മന്ത്രം മുഖസുഖോച്ചാര്യമ് അശേഷാര്ഥപ്രസാധകമ് തദ്ബീജം സര്വവിദ്യാനാം മന്ത്രമാദ്യം സുശോഭനമ്

സുലഭമായി ഉച്ചരിക്കാവുന്ന ഈ മന്ത്രം എല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്നു; എല്ലാ വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും വിത്ത്, മന്ത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനവും മനോഹരവുമാണ്.

അതിസൂക്ഷ്മം മഹാര്ഥം ച ജ്ഞേയം തദ്വടബീജവത് വേദഃ സ ത്രിഗുണാതീതഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വകൃത്പ്രഭുഃ

അത്യന്തം സൂക്ഷ്മവും മഹത്തായ അർത്ഥവുമുള്ളത്, വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തുപോലെ അറിയേണ്ടതാണ്; ആ വേദം മൂന്ന് ഗുണങ്ങളെ അതിക്രമിച്ചവനും സർവ്വജ്ഞനുമാണ്, എല്ലാകർമ്മത്തിന്റെയും അധിപനുമാണ്.

ഓമിത്യേകാക്ഷരം മന്ത്രം സ്ഥിതഃ സര്വഗതഃ ശിവഃ മന്ത്രേ ഷഡക്ഷരേ സൂക്ഷ്മേ പഞ്ചാക്ഷരതനുഃ ശിവഃ

ഏകാക്ഷരമായ 'ഓം' എന്ന മന്ത്രം ശിവൻ തന്നെയാണ്, എല്ലിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവൻ; ആറ് അക്ഷരങ്ങളുള്ള സൂക്ഷ്മമന്ത്രത്തിൽ ശിവൻ അഞ്ചക്ഷരരൂപത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

വാച്യവാചകഭാവേന സ്ഥിതഃ സാക്ഷാത്സ്വഭാവതഃ വാച്യഃ ശിവഃ പ്രമേയത്വാന് മന്ത്രസ്തദ്വാചകഃ സ്മൃതഃ

അർത്ഥവും അതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതും ആയി സ്വഭാവതയിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു; ശിവൻ അറിവിന്റെ ലക്ഷ്യമായതിനാൽ അർത്ഥം, മന്ത്രം അതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.