ലിങ്ഗപുരാണമ്

രഥേന കിം ചേഷുവരേണ തസ്യ ഗണൈശ് ച കിം ദേവഗണൈശ് ച ശംഭോഃ പുരത്രയം ദഗ്ധുമലുപ്തശക്തേഃ കിമേതദ് ഇത്യാഹുര് അജേന്ദ്രമുഖ്യാഃ

ഭഗവാൻ ശംഭു മൂന്നു നഗരങ്ങൾ ദഹിപ്പാൻ, രഥം എന്തിന്, ഉത്തമമായ അമ്പ് എന്തിന്, സംഘങ്ങൾ എന്തിന്, ദേവസംഘങ്ങൾ എന്തിന്? ഇന്ദ്രൻമാരും മറ്റ് പ്രധാന ദേവന്മാരും പറഞ്ഞു: 'അവനിൽ ശക്തി ഇല്ലാതായിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഇതെന്തിനാണ്?'

മന്വാമ നൂനം ഭഗവാന്പിനാകീ ലീലാര്ഥമേതത്സകലം പ്രവര്ത്തുമ് വ്യവസ്ഥിതശ്ചേതി തഥാന്യഥാ ചേദ് ആഡമ്ബരേണാസ്യ ഫലം കിമന്യത്

നിസ്സംശയം, ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു, ഭഗവാൻ പിനാകി ഇതെല്ലാം ഒരു കളിയായി മാത്രം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, ഇങ്ങനെ പ്രദർശനം നടത്തുന്നതിൽ മറ്റെന്ത് ഉദ്ദേശം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു?

പുരത്രയസ്യാസ്യ സമീപവര്തീ സുരേശ്വരൈര് നന്ദിമുഖൈശ് ച നന്ദീ ഗണൈര്ഗണേശസ്തു രരാജ ദേവ്യാ ജഗദ്രഥോ മേരുരിവാഷ്ടശൃങ്ഗൈഃ

ആ മൂന്നു നഗരങ്ങളുടെ സമീപത്ത്, ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ, നന്ദിയും നന്ദിയുടെ കൂട്ടരും, ഗണേശനും അവന്റെ ഗണങ്ങളുമൊത്ത്, ദേവിയോടൊപ്പം, എട്ടു കുന്തുകളുള്ള മേറു പർവതം പോലെ ലോകരഥമായി പ്രകാശിച്ചു.

അഥ നിരീക്ഷ്യ സുരേശ്വരമീശ്വരം സഗണമദ്രിസുതാസഹിതം തദാ ത്രിപുരരങ്ഗതലോപരി സംസ്ഥിതഃ സുരഗണോ ഽനുജഗാമ സ്വയം തഥാ

അപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഈശ്വരനെ, അവന്റെ കൂട്ടരും പാർവതിയുമൊത്ത് കണ്ടു, ദേവതകൾ സ്വയം ട്രിപുരയുടെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ എത്തി നില്ക്കുകയായിരുന്നു.

ജഗത്ത്രയം സര്വമിവാപരം തത് പുരത്രയം തത്ര വിഭാതി സമ്യക് നരേശ്വരൈശ്ചൈവ ഗണൈശ് ച ദേവൈഃ സുരേതരൈശ് ച ത്രിവിധൈര്മുനീന്ദ്രാഃ

അവിടെ ആ മൂന്നു നഗരവും മറ്റൊരു ലോകംപോലെ തിളങ്ങി, രാജാക്കന്മാരും കൂട്ടങ്ങളും ദേവന്മാരും മറ്റു ദൈവങ്ങൾക്കും മൂന്നു വിധമുള്ള മഹർഷിമാരും നിറഞ്ഞു നിന്നു.

അഥ സജ്യം ധനുഃ കൃത്വാ ശര്വഃ സംധായ തം ശരമ് യുക്ത്വാ പാശുപതാസ്ത്രേണ ത്രിപുരം സമചിന്തയത്

അപ്പോൾ ശർവ്വൻ തന്റെ വില്ല് കെട്ടി, അമ്പ് ഘടിപ്പിച്ചു, പാശുപതാസ്ത്രം ചേർത്ത്, ട്രിപുരയെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.

തസ്മിന് സ്ഥിതേ മഹാദേവേ രുദ്രേ വിതതകാര്മുകേ പുരാണി തേന കാലേന ജഗ്മുരേകത്വമാശു വൈ

മഹാദേവൻ, രുദ്രൻ, വലിയ വില്ലുമായി അവിടെ നില്ക്കുമ്പോൾ, ആ സമയത്ത് നഗരങ്ങൾ ഒറ്റയാക്കി ചേർന്നു.

ഏകീഭാവം ഗതേ ചൈവ ത്രിപുരേ സമുപാഗതേ ബഭൂവ തുമുലോ ഹര്ഷോ ദേവതാനാം മഹാത്മനാമ്

ട്രിപുരം ഒന്നായി ചേർന്നപ്പോൾ, മഹാത്മാക്കളായ ദേവന്മാരിൽ വലിയ സന്തോഷം ഉണർന്നു.

തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ സിദ്ധാശ് ച പരമര്ഷയഃ ജയേതി വാചോ മുമുചുഃ സംസ്തുവന്തോ ഽഷ്ടമൂര്തികമ്

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും പരമർഷിമാരും, അഷ്ടമൂർത്തിയേ സ്തുതിച്ച് 'ജയം' എന്ന് വിളിച്ചു.

അഥാഹ ഭഗവാന്ബ്രഹ്മാ ഭഗനേത്രനിപാതനമ് പുഷ്യയോഗേ ഽപി സമ്പ്രാപ്തേ ലീലാവശമുമാപതിമ്

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ് ഭഗന്റെ കണ്ണ് നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു; പുഷ്യയോഗം വന്നാലും ഉമാപതി തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു.

സ്ഥാനേ തവ മഹാദേവ ചേഷ്ടേയം പരമേശ്വര പൂര്വദേവാശ് ച ദേവാശ് ച സമാസ്തവ യതഃ പ്രഭോ

നിന്റെ ഈ പ്രവർത്തി, മഹാദേവാ, പരമേശ്വരാ, യുക്തമായതാണ്; പഴയ ദേവന്മാരും ഇപ്പോഴത്തെ ദേവന്മാരും എല്ലാം നിന്റെ കാരണത്താലാണ്, പ്രഭോ.

തഥാപി ദേവാ ധര്മിഷ്ഠാഃ പൂര്വദേവാശ് ച പാപിനഃ യതസ്തസ്മാജ്ജഗന്നാഥ ലീലാം ത്യക്തുമിഹാര്ഹസി

എന്നിരുന്നാലും, ലോകനാഥാ, ഇപ്പോഴത്തെ ദേവന്മാർ ധർമ്മപരായണരാണ്, പഴയ ദേവന്മാർ പാപികളായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട്, നീ ഈ കളി ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കണം.

കിം രഥേന ധ്വജേനേശ തവ ദഗ്ധും പുരത്രയമ് ഇഷുണാ ഭൂതസംഘൈശ് ച വിഷ്ണുനാ ച മയാ പ്രഭോ

പ്രഭോ, ഒരു രഥം, പതാക, അമ്പ്, ഭൂതഗണങ്ങൾ, വിഷ്ണു, ഞാൻ ഇവയൊന്നും ട്രിപുരം നശിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമുണ്ടോ?

പുഷ്യയോഗേ ത്വനുപ്രാപ്തേ പുരം ദഗ്ധുമിഹാര്ഹസി യാവന്ന യാന്തി ദേവേശ വിയോഗം താവദേവ തു

പുഷ്യയോഗം വന്നപ്പോൾ, ദേവനാഥാ, ദേവന്മാർ ഇനിയും പോയിട്ടില്ലാത്ത സമയത്ത് നഗരങ്ങൾ നീ ദഹിപ്പിക്കണം.

ദഗ്ധുമര്ഹസി ശീഘ്രം ത്വം ത്രീണ്യേതാനി പുരാണി വൈ അഥ ദേവോ മഹാദേവഃ സര്വജ്ഞസ്തദവൈക്ഷത

നീ ഈ മൂന്നു നഗരങ്ങളും ഉടൻ ദഹിപ്പിക്കണം; പിന്നെ സർവ്വജ്ഞനായ മഹാദേവൻ അവയെ നോക്കി.

പുരത്രയം വിരൂപാക്ഷസ് തത്ക്ഷണാദ്ഭസ്മ വൈ കൃതമ് സോമശ് ച ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ കാലാഗ്നിര്വായുരേവ ച

വിരൂപാക്ഷൻ ആ നിമിഷം തന്നെ ആ മൂന്നു നഗരവും ചാരാക്കി; സോമനും ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവും കാലനും അഗ്നിയും വായുവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ശരേ വ്യവസ്ഥിതാഃ സര്വേ ദേവമൂചുഃ പ്രണമ്യ തമ് ദഗ്ധമപ്യഥ ദേവേശ വീക്ഷണേന പുരത്രയമ്

അവിടെ അമ്പിൽ ഇരുന്ന എല്ലാ ദേവതകളും ദൈവത്തെ വണങ്ങി പറഞ്ഞു: 'ദേവനാഥാ, നിന്റെ ഒരു കാഴ്ചകൊണ്ട് പോലും ട്രിപുരം ദഹിച്ചു.'

അസ്മദ്ധിതാര്ഥം ദേവേശ ശരം മോക്തുമിഹാര്ഹസി അഥ സംമൃജ്യ ധനുഷോ ജ്യാം ഹസന് ത്രിപുരാര്ദനഃ

ദേവനാഥാ, ഞങ്ങളുടെ ഭലത്തിനായി നീ അമ്പ് വിടണം; അപ്പോൾ ട്രിപുരാർദനൻ പുഞ്ചിരിച്ച് വില്ലിന്റെ നൂൽ തുടച്ചു.

മുമോച ബാണം വിപ്രേന്ദ്രാ വ്യാകൃഷ്യാകര്ണമ് ഈശ്വരഃ തത്ക്ഷണാത്ത്രിപുരം ദഗ്ധ്വാ ത്രിപുരാന്തകരഃ ശരഃ

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈശ്വരൻ അമ്പ് ചെവിയിലേക്കു വലിച്ച് വിട്ടു; ആ നിമിഷം തന്നെ ട്രിപുരം അമ്പ് ദഹിപ്പിച്ചു, അതിന്റെ അന്ത്യം വരുത്തി.

ദേവദേവം സമാസാദ്യ നമസ്കൃത്വാ വ്യവസ്ഥിതഃ രേജേ പുരത്രയം ദഗ്ധം ദൈത്യകോടിശതൈര്വൃതമ്

ദേവദേവനോടു സമീപിച്ച് വന്ദനം അർപ്പിച്ചശേഷം, അവൻ അവിടെ നില്ക്കുമ്പോൾ, ത്രിപുരം ദഹിച്ചവനായി, കോടിക്കണക്കിനു അസുരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പ്രകാശിച്ചു.

ഇഷുണാ തേന കല്പാന്തേ രുദ്രേണേവ ജഗത്ത്രയമ് യേ പൂജയന്തി തത്രാപി ദൈത്യാ രുദ്രം സബാന്ധവാഃ

അവസാനകാലത്ത് ആ അമ്പുകൊണ്ടു രുദ്രൻ പോലെ ലോകത്രയത്തെയും ദഹിച്ചപ്പോൾ, എവിടെയൊക്കെ രുദ്രനെ ആരാധിച്ചുവോ, അവിടെയൊക്കെ അസുരരും അവരുടെ ബന്ധുക്കളും രുദ്രനെ ആരാധിച്ചു.

ഗാണപത്യം തദാ ശംഭോര് യയുഃ പൂജാവിധേര്ബലാത് ന കിംചിദ് അബ്രുവന് ദേവാഃ സേന്ദ്രോപേന്ദ്രാ ഗണേശ്വരാഃ

അപ്പോൾ ആ പൂജാവിധിയുടെ ശക്തിയാൽ അവർ ഗണപതിയുടെ ആരാധന സ്വീകരിച്ചു. ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും ഗണപതിമാരും ഉൾപ്പെടെ ദേവന്മാർ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.

ഭയാദ്ദേവം നിരീക്ഷ്യൈവ ദേവീം ഹിമവതഃ സുതാമ് ദൃഷ്ട്വാ ഭീതം തദാനീകം ദേവാനാം ദേവപുങ്ഗവഃ

ഭയത്താൽ ദേവദേവനെയും, ഹിമവാന്റെ മകളായ ദേവിയെയും കണ്ടു, ദേവന്മാരുടെ ഭീതിയുള്ള കൂട്ടം കണ്ടു, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ—

കിം ചേത്യാഹ തദാ ദേവാന് പ്രണേമുസ്തം സമന്തതഃ

അപ്പോൾ അവൻ ദേവന്മാരോടു 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് ചോദിച്ചു. അവരെല്ലാവരും ചുറ്റും നിന്നു അവനെ വണങ്ങി.

വവന്ദിരേ നന്ദിനമിന്ദുഭൂഷണം വവന്ദിരേ പര്വതരാജസംഭവാമ് വവന്ദിരേ ചാദ്രിസുതാസുതം പ്രഭും വവന്ദിരേ ദേവഗണാ മഹേശ്വരമ്

അവർ ചന്ദ്രഭൂഷിതനായ നന്ദിയെ വണങ്ങി; പർവതരാജാവിൽ ജനിച്ചവളെ വണങ്ങി; പർവതപുത്രിയായ ദേവിയുടെ പുത്രനായ പ്രഭുവിനെ വണങ്ങി; ദേവഗണങ്ങൾ മഹേശ്വരനെ വണങ്ങി.

തുഷ്ടാവ ഹൃദയേ ബ്രഹ്മാ ദേവൈഃ സഹ സമാഹിതഃ വിഷ്ണുനാ ച ഭവം ദേവം ത്രിപുരാരാതിമീശ്വരമ്

ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും മനസു ഏകാഗ്രമാക്കി വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം ഭവനെ, ത്രിപുരാരിയെ, ഈശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു.

പ്രസീദ ദേവദേവേശ പ്രസീദ പരമേശ്വര പ്രസീദ ജഗതാം നാഥ പ്രസീദാനന്ദദാവ്യയ

ദേവദേവനേ, ദയവായി; പരമേശ്വരനേ, ദയവായി; ലോകങ്ങളുടെ നാഥനേ, ദയവായി; ആനന്ദം നൽകുന്ന അനശ്വരനേ, ദയവായി.

പഞ്ചാസ്യരുദ്രരുദ്രായ പഞ്ചാശത്കോടിമൂര്തയേ ആത്മത്രയോപവിഷ്ടായ വിദ്യാതത്ത്വായ തേ നമഃ

അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ള രുദ്രനേ, അമ്പത് കോടിയോളം രൂപങ്ങളുള്ളവനേ, ആത്മത്രയത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവനേ, ജ്ഞാനതത്വമായവനേ, നമസ്കാരം.

ശിവായ ശിവതത്ത്വായ അഘോരായ നമോനമഃ അഘോരാഷ്ടകതത്ത്വായ ദ്വാദശാത്മസ്വരൂപിണേ

ശിവനേ, ശിവതത്വമായവനേ, അഘോരസ്വരൂപനേ, അഘോരത്തിന്റെ എട്ടു തത്വങ്ങളായവനേ, പന്ത്രണ്ടു സ്വരൂപങ്ങളുള്ളവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.