ലിങ്ഗപുരാണമ്

കാലീ തദാ കാലനിശാപ്രകാശം ശൂലം കപാലാഭരണാ കരേണ പ്രകമ്പയന്തീ ച തദാ സുരേന്ദ്രാന് മഹാസുരാസൃങ്മധുപാനമത്താ

അന്നത്തെ കാലത്ത് കാളി, കറുത്ത രാത്രിയെപ്പോലെയുള്ള തേജസ്സുള്ള ശൂലം കൈവശം വച്ചു, കപാലാഭരണങ്ങള്‍ ധരിച്ച്, മഹാസുരന്മാരുടെയും ദേവന്മാരുടെയും രക്തം കുടിച്ച് മദത്തിലായവളായി അതിനെ ആഞ്ഞു കുലുക്കി.

മത്തേഭഗാമീ മദലോലനേത്രാ മത്തൈഃ പിശാചൈശ് ച ഗണൈശ് ച മത്തൈഃ മത്തേഭചര്മാംബരവേഷ്ടിതാങ്ഗീ യയൌ പുരസ്താച്ച ഗണേശ്വരസ്യ

കാളി മദമയമായ ആനയെപ്പോലെ നടന്നു, കണ്ണുകള്‍ മദത്തില്‍ ചുറ്റി, മദം നിറഞ്ഞ പിശാചുകളും കൂട്ടങ്ങളും കൂടെ, ആനചർമ്മം പൊതിഞ്ഞ അവളുടെ ശരീരത്തോടെ, ഗണപതിയുടെ മുന്നോട്ട് പോയി.

താം സിദ്ധഗന്ധര്വപിശാചയക്ഷവിദ്യാധരാഹീന്ദ്രസുരേന്ദ്രമുഖ്യാഃ പ്രണേമുരുച്ചൈരഭിതുഷ്ടുവുശ് ച ജയേതി ദേവീം ഹിമശൈലപുത്രീമ്

സിദ്ധന്മാര്‍, ഗന്ധര്‍വന്മാര്‍, പിശാചുകള്‍, യക്ഷന്മാര്‍, വിദ്യാധരന്മാര്‍, പാമ്പുകളുടെ രാജാക്കന്മാര്‍, ദേവന്മാരില്‍ പ്രധാനന്മാര്‍ ഇവര്‍ എല്ലാവരും, ഹിമശൈലപുത്രിയായ ദേവിയെ ജയഘോഷത്തോടെ വന്ദിച്ചു, ഉച്ചത്തില്‍ സ്തുതിച്ചു.

മാതരഃ സുരവരാരിസൂദനാഃ സാദരം സുരഗണൈഃ സുപൂജിതാഃ മാതരം യയുരഥ സ്വവാഹനൈഃ സ്വൈര്ഗണൈര്ധ്വജധരൈഃ സമന്തതഃ

ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന മാതാക്കളെ, ദേവസംഘങ്ങള്‍ ആദരപൂര്‍വ്വം പൂജിച്ചു. അവര്‍ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളോടും പതാകകളും കൂട്ടങ്ങളോടും ചുറ്റും രഥത്തിലേക്ക് പോയി.

ദുര്ഗാരൂഢമൃഗാധിപാ ദുരതിഗാ ദോര്ദണ്ഡവൃന്ദൈഃ ശിവാ ബിഭ്രാണാങ്കുശശൂലപാശപരശും ചക്രാസിശങ്ഖായുധമ് പ്രൌഢാദിത്യസഹസ്രസദൃശൈര്നേത്രൈര്ദഹന്തീ പഥം ബാലാബാലപരാക്രമാ ഭഗവതീ ദൈത്യാന്പ്രഹര്തും യയൌ

ദുര്‍ഗ്ഗാ മൃഗങ്ങളുടെ രാജാവില്‍ കയറി, സമീപിക്കാനാവാത്തവളായി, ശക്തമായ കൈകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ, അങ്കുഷം, ശൂലം, പാശം, പരശു, ചക്രം, വാള്‍, ശംഖായുധം എന്നിവ കൈവശം വച്ചു, ആയിരം ഉജ്ജ്വലമായ സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ വഴിയെ ദഹിപ്പിച്ചു, ബാല്യത്തിലും മഹാശക്തിയോടെ, ഭഗവതിയായ അവള്‍ ദാനവരെ സംഹരിക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടു.

തം ദേവമീശം ത്രിപുരം നിഹന്തും തദാ തു ദേവേന്ദ്രരവിപ്രകാശാഃ ഗജൈര്ഹയൈഃ സിംഹവരൈ രഥൈശ് ച വൃഷൈര്യയുസ്തേ ഗണരാജമുഖ്യാഃ

അപ്പോള്‍ ത്രിപുരാസുരനെ സംഹരിക്കാന്‍ ദേവേന്ദ്രനും സൂര്യനെയുംപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, ആനകള്‍, കുതിരകള്‍, മഹാസിംഹങ്ങള്‍, രഥങ്ങള്‍, കാളകള്‍ എന്നിവയുമായി ഗണപതിമാരില്‍ പ്രധാനന്മാര്‍ പുറപ്പെട്ടു.

ഹലൈശ് ച ഫാലൈര് മുസലൈര് ഭുശുണ്ഡൈര് ഗിരീന്ദ്രകൂടൈര് ഗിരിസന്നിഭാസ്തേ യയുഃ പുരസ്താദ്ധി മഹേശ്വരസ്യ സുരേശ്വരാ ഭൂതഗണേശ്വരാശ് ച

കൃഷിയന്ത്രങ്ങള്‍, ഉരുളകള്‍, മുഷളുകള്‍, ദണ്ഡങ്ങള്‍, മലയുടെ കൂറ്റന്‍ കല്ലുകള്‍ എന്നിവയുമായി, സ്വയം മലപോലെയുള്ളവരായ ദേവന്മാരുടെയും ഭൂതഗണപതിമാരുടെയും നേതാക്കന്മാര്‍ മഹേശ്വരന്റെ മുമ്പില്‍ പോയി.

തഥേന്ദ്രപദ്മോദ്ഭവവിഷ്ണുമുഖ്യാഃ സുരാ ഗണേശാശ് ച ഗണേശമീശമ് ജയേതി വാഗ്ഭിര് ഭഗവന്തമൂചുഃ കിരീടദത്താഞ്ജലയഃ സമന്താത്

അനന്തരം ഇന്ദ്രന്‍, പദ്മത്തില്‍ ജനിച്ചവന്‍, വിഷ്ണു എന്നിവരും ദേവന്മാരും ഗണപതിമാരും ഭഗവാനെ ജയഘോഷത്തോടെ വന്ദിച്ചു, ചുറ്റും കിരീടം അണിഞ്ഞ് കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു.

നനൃതുര്മുനയഃ സര്വേ ദണ്ഡഹസ്താ ജടാധരാഃ വവൃഷുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി ഖേചരാഃ സിദ്ധചാരണാഃ പുരത്രയം ച വിപ്രേന്ദ്രാഃ പ്രാണദത്സര്വതസ് തഥാ

എല്ലാ മുനിമാരും ദണ്ഡം പിടിച്ച്, ജടയുമായി നൃത്തം ചെയ്തു. ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന സിദ്ധരും ചാരണന്മാരും പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. ബ്രാഹ്മണന്മാരില്‍ ശ്രേഷ്ഠന്മാര്‍ എല്ലാ ദിശകളിലും ത്രിപുരത്തെ ജീവിപ്പിച്ചു.

ഗണേശ്വരൈര് ദേവഗണൈശ് ച ഭൃങ്ഗീ സഹാവൃതഃ സര്വഗണേന്ദ്രവര്യഃ ജഗാമ യോഗീ ത്രിപുരം നിഹന്തും വിമാനമാരുഹ്യ യഥാ മഹേന്ദ്രഃ

ഗണപതിമാരുടെയും ദേവസംഘങ്ങളുടെയും നടുവില്‍ ഭൃംഗിയോടൊപ്പം, എല്ലാ ഗണങ്ങളുടെ പ്രധാനനായ യോഗി, മഹേന്ദ്രനെപ്പോലെ ദിവ്യവിമാനത്തില്‍ കയറി ത്രിപുരാസുരനെ സംഹരിക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടു.

കേശോ വിഗതവാസാശ് ച മഹാകേശോ മഹാജ്വരഃ സോമവല്ലീ സവര്ണശ് ച സോമപഃ സേനകസ് തഥാ

കേശന്‍, വസ്ത്രമില്ലാത്തവന്‍, മഹാകേശന്‍, മഹാജ്വരം, സോമവല്ലി, സവര്‍ണ്ണന്‍, സോമപന്‍, സെനകനും കൂടെ.

സോമധൃക് സൂര്യവാചശ് ച സൂര്യപേഷണകസ് തഥാ സൂര്യാക്ഷഃ സൂരിനാമാ ച സുരഃ സുന്ദര ഏവ ച

സോമധൃക്ക്, സൂര്യവാചന്‍, സൂര്യപേഷണകന്‍, സൂര്യാക്ഷന്‍, സൂരിനാമന്‍, സുന്ദരന്‍ എന്ന ദേവനും.

പ്രകുദഃ കകുദന്തശ് ച കമ്പനശ് ച പ്രകമ്പനഃ ഇന്ദ്രശ് ചേന്ദ്രജയശ്ചൈവ മഹാഭീര് ഭീമകസ് തഥാ

പ്രകുടന്‍, കകുദന്തന്‍, കംപനന്‍, പ്രകംപനന്‍, ഇന്ദ്രന്‍, ഇന്ദ്രജയന്‍, മഹാഭീര്‍, ഭീമകനും കൂടെ.

ശതാക്ഷശ്ചൈവ പഞ്ചാക്ഷഃ സഹസ്രാക്ഷോ മഹോദരഃ യമജിഹ്വഃ ശതാശ്വശ് ച കണ്ഠനഃ കണ്ഠപൂജനഃ

നൂറ് കണ്ണുള്ളവൻ, അഞ്ചു കണ്ണുള്ളവൻ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ, വലിയ വയറുള്ളവൻ, യമന്റെ നാവുള്ളവൻ, നൂറ് കുതിരകളുള്ളവൻ, കഴുത്തുള്ളവൻ, കഴുത്തിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവൻ—ഇവരാണ്.

ദ്വിശിഖസ് ത്രിശിഖശ്ചൈവ തഥാ പഞ്ചശിഖോ ദ്വിജാഃ മുണ്ഡോ ഽര്ധമുണ്ഡോ ദീര്ഘശ് ച പിശാചാസ്യഃ പിനാകധൃക്

രണ്ട് ചൂടുള്ളവൻ, മൂന്ന് ചൂടുള്ളവൻ, അങ്ങനെ തന്നെ അഞ്ച് ചൂടുള്ളവൻ, ദ്വിജന്മാരേ, തലമുണ്ഡൻ, അരമുണ്ഡൻ, ഉയരം കൂടിയവൻ, പിശാചിന്റെ വായുള്ളവൻ, പിനാകം കൈവശമുള്ളവൻ—ഇവരും.

പിപ്പലായതനശ്ചൈവ തഥാ ഹ്യങ്ഗാരകാശനഃ ശിഥിലഃ ശിഥിലാസ്യശ് ച അക്ഷപാദോ ഹ്യജഃ കുജഃ

അരയാൽ മരത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നവൻ, ചാരുകൂട്ടി തിന്നുന്നവൻ, അലസനായവൻ, ദുർബലമായ വായുള്ളവൻ, കാലിൽ കണ്ണുള്ളവൻ, ജനനമില്ലാത്തവൻ, ചൊവ്വയുടെ സ്വഭാവമുള്ളവൻ—ഇവരും.

അജവക്ത്രോ ഹയവക്ത്രോ ഗജവക്ത്രോ ഽര്ധ്വവക്ത്രകഃ ഇത്യാദ്യാഃ പരിവാര്യേശം ലക്ഷ്യലക്ഷണവര്ജിതാഃ

ആടിന്റെ മുഖമുള്ളവൻ, കുതിരയുടെ മുഖമുള്ളവൻ, ആനയുടെ മുഖമുള്ളവൻ, മേലോട്ടു നോക്കുന്നവൻ—ഇങ്ങനെ പല രൂപങ്ങളിലുള്ളവർ, യാതൊരു ലക്ഷണങ്ങളോ അടയാളങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ഭഗവാനെ ചുറ്റി നില്ക്കുന്നു.

വൃന്ദശസ്തം സമാവൃത്യ ജഗ്മുഃ സോമം ഗണൈര്വൃതാഃ സഹസ്രാണാം സഹസ്രാണി രുദ്രാണാമൂര്ധ്വരേതസാമ്

അവരിൽ അനേകർ, ഭഗവാനെ ചുറ്റി, സോമനോടൊപ്പം അനേകം സംഘങ്ങളുമായി പുറപ്പെട്ടു; ആയിരക്കണക്കിന് ആയിരങ്ങൾ ഉയർന്ന ശക്തിയുള്ള രുദ്രന്മാർ.

സമാവൃത്യ മഹാദേവം ദേവദേവം മഹേശ്വരമ് ദഗ്ധും പുരത്രയം ജഗ്മുഃ കോടികോടിഗണൈര്വൃതാഃ

മഹാദേവനെ, ദേവന്മാരുടെ ദേവനെയും മഹേശ്വരനെയും ചുറ്റി, അനന്തസംഖ്യ സംഘങ്ങളുമായി, മൂന്നു നഗരങ്ങൾ ദഹിപ്പാൻ അവർ പുറപ്പെട്ടു.

ത്രയസ്ത്രിംശത്സുരാശ്ചൈവ ത്രയശ് ച ത്രിശതാസ് തഥാ ത്രയശ് ച ത്രിസഹസ്രാണി ജഗ്മുര്ദേവാഃ സമന്തതഃ

മുപ്പത്തി മൂന്നു ദേവന്മാർ, കൂടാതെ മൂന്നു നൂറ് ദേവന്മാർ, പിന്നെ മൂന്നു ആയിരം ദേവന്മാരും, എല്ലായിടത്തുനിന്നും അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് പുറപ്പെട്ടു.

മാതരഃ സര്വലോകാനാം ഗണാനാം ചൈവ മാതരഃ ഭൂതാനാം മാതരശ്ചൈവ ജഗ്മുര്ദേവസ്യ പൃഷ്ഠതഃ

എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ മാതാക്കളും, സംഘങ്ങളുടെ മാതാക്കളും, ഭൂതങ്ങളുടെ മാതാക്കളും ദേവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു.

ഭാതി മധ്യേ ഗണാനാം ച രഥമധ്യേ ഗണേശ്വരഃ നഭസ്യമലനക്ഷത്രേ താരാമധ്യ ഇവോഡുരാട്

സംഘങ്ങളുടെ നടുവിൽ, രഥത്തിന്റെ നടുവിൽ, സംഘാധിപൻ പ്രകാശിക്കുന്നു; മേഘരഹിതമായ ആകാശത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ചന്ദ്രനുപോലെ.

രരാജ ദേവീ ദേവസ്യ ഗിരിജാ പാര്ശ്വസംസ്ഥിതാ തദാ പ്രഭാവതോ ഗൌരീ ഭവസ്യേവ ജഗന്മയീ

അപ്പോൾ ദേവിയുടെ ഭാര്യയായ ഗിരിജ, ഭഗവാന്റെ അരികിൽ നില്ക്കുന്നു; അവളുടെ ശക്തിയിൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ്, ഗൗരിയായ്, ഭവന്റെ സ്വരൂപംപോലെ ലോകമാകെ വ്യാപിച്ചവൾ.

ശുഭാവതീ തദാ ദേവീ പാര്ശ്വസംസ്ഥാ വിഭാതി സാ ചാമരാസക്തഹസ്താഗ്രാ സാ ഹേമാംബുജവര്ണികാ

അപ്പോൾ, ദൈവംപോലെയുള്ള ദേവി, ഭഗവാന്റെ അരികിൽ നില്ക്കുന്നു; കൈയിൽ ചാമരം പിടിച്ച്, പൊന്നുപോലുള്ള കമലത്തിന്റെ നിറത്തിൽ, ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നു.

അഥ വിഭാതി വിഭോര്വിശദം വപുര് ഭസിതഭാസിതമംബികയാ തയാ സിതമിവാഭ്രമഹോ സഹ വിദ്യുതാ നഭസി ദേവപതേഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

അപ്പോൾ, മഹാശക്തനായി, അംബികയോടൊപ്പം, ചാരുപൊടി പൂശിയ ദേഹത്തിൽ, ആകാശത്തിൽ മിന്നുന്ന മേഘംപോലും അതിൽ മിന്നൽപോലും, ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ പരമേശ്വരൻ തെളിഞ്ഞു.

ഭാതീന്ദ്രധനുഷാകാശം മേരുണാ ച യഥാ ജഗത് ഹിരണ്യധനുഷാ സൌമ്യം വപുഃ ശംഭോഃ ശശിദ്യുതി

ഇന്ദ്രധനുസ്സുപോലുള്ള ആകാശം പോലെ, മേരുപർവതം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ലോകംപോലെ, ശംഭുവിന്റെ സുമധുരമായ രൂപം, ചന്ദ്രന്റെ കാന്തിയോടും പൊൻവില്ലോടും കൂടി തിളങ്ങുന്നു.

സിതാതപത്രം രത്നാംശുമിശ്രിതം പരമേഷ്ഠിനഃ യഥോദയേ ശശാങ്കസ്യ ഭാത്യഖണ്ഡം ഹി മണ്ഡലമ്

പൊന്നുമുത്തുകളുടെ കിരണങ്ങൾ ചേർന്ന വെളുത്ത കുട, പരമേശ്വരന്റെ തലയിൽ, ഉദയകാലത്ത് ചന്ദ്രന്റെ അഖണ്ഡമായ വട്ടംപോലെ തിളങ്ങുന്നു.

സദുകൂലാ ശിവേ രക്താ ലമ്ബിതാ ഭാതി മാലികാ ഛത്രാന്താ രത്നജാകാശാത് പതന്തീവ സരിദ്വരാ

ശിവന്റെ മേൽ, നല്ല വസ്ത്രത്തോടൊപ്പം ചുവന്ന മാല, കുടയുടെ അറ്റത്തു തൂങ്ങി തിളങ്ങുന്നു; അതു രത്നപർവ്വതത്തിൽനിന്ന് വീഴുന്ന ഗംഗയെപ്പോലെയാണ്.

അഥ മഹേന്ദ്രവിരിഞ്ചിവിഭാവസുപ്രഭൃതിഭിര് നതപാദസരോരുഹഃ സഹ തദാ ച ജഗാമ തയാംബയാ സകലലോകഹിതായ പുരത്രയമ്

അപ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും ബ്രഹ്മാവും അഗ്നിയും മറ്റുള്ളവരും ഭഗവാന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി, അംബികയോടൊപ്പം, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും ഭവനായി, മൂന്നു നഗരങ്ങളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.