ലിങ്ഗപുരാണമ്

പുരത്രയവിനാശം ച കരിഷ്യേ ഽഹം സുരോത്തമാഃ അഥ സബ്രഹ്മകാ ദേവാഃ സേന്ദ്രോപേന്ദ്രാഃ സമാഗതാഃ

ദേവന്മാരിൽ ഉത്തമരേ, ഞാൻ മൂന്നു നഗരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കും; അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും കൂടെ ദേവന്മാർ ഒത്തുചേർന്നു.

ശ്രുത്വാ പ്രഭോസ്തദാ വാക്യം പ്രണേമുസ്തുഷ്ടുവുശ് ച തേ അപ്യേതദന്തരേ ദേവീ ദേവമാലോക്യ വിസ്മിതാ

പ്രഭുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവന്മാർ നമസ്കരിച്ചു, സ്തുതിച്ചു; അതിനിടയിൽ, ദേവിയെ ദേവൻ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ലീലാംബുജേന ചാഹത്യ കലമാഹ വൃഷധ്വജമ് ക്രീഡമാനം വിഭോ പശ്യ ഷണ്മുഖം രവിസന്നിഭമ്

ദേവി കളിയോടെ ഒരു താമരകൊണ്ട് വൃഷധ്വജനെ തൊട്ടു പറഞ്ഞു: 'പ്രഭുവേ, നിന്റെ മകൻ, ആറുമുഖവും സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശവും ഉള്ളവൻ, കളിക്കുന്നു.'

പുത്രം പുത്രവതാം ശ്രേഷ്ഠം ഭൂഷിതം ഭൂഷണൈഃ ശുഭൈഃ മുകുടൈഃ കടകൈശ്ചൈവ കുണ്ഡലൈര്വലയൈഃ ശുഭൈഃ

മക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെ മകൻ, മനോഹരമായ കിരീടം, കങ്കണം, കുണ്ണുക, മനോഹരമായ വളകൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നൂപുരൈശ്ഛന്നവാരൈശ് ച തഥാ ഹ്യ് ഉദരബന്ധനൈഃ കിങ്കിണീഭിര് അനേകാഭിര് ഹൈമൈരശ്വത്ഥപത്രകൈഃ

നൂപുരം, മറച്ച വസ്ത്രം, വയറിനുചുറ്റിയ കെട്ട്, അനേകം പൊൻ കിംകിണികൾ, അശ്വത്തപ്പത്റങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കാരമുണ്ട്.

കല്പകദ്രുമജൈഃ പുഷ്പൈഃ ശോഭിതൈരലകൈഃ ശുഭൈഃ ഹാരൈര് വാരിജരാഗാദിമണിചിത്രൈസ് തഥാങ്ഗദൈഃ

കൽപവൃക്ഷത്തിലെ പുഷ്പങ്ങൾ, മനോഹരമായ കേശങ്ങൾ, താമര നിറമുള്ള രത്നങ്ങൾ പതിപ്പിച്ച ഹാരം, പ്രകാശമുള്ള അങ്കദം എന്നിവയാൽ അലങ്കൃതനാണ്.

മുക്താഫലമയൈര്ഹാരൈഃ പൂര്ണചന്ദ്രസമപ്രഭൈഃ തിലകൈശ് ച മഹാദേവ പശ്യ പുത്രം സുശോഭനമ്

പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള മുത്തുമാലകളും, തിലകവും; മഹാദേവാ, നിന്റെ മനോഹരനായ മകനെ കാണു.

അങ്കിതം കുങ്കുമാദ്യൈശ് ച വൃത്തം ഭസിതനിര്മിതമ് വക്ത്രവൃന്ദം ച പശ്യേശ വൃന്ദം കാമലകം യഥാ

കുങ്കുമം മുതലായ ചാരങ്ങൾ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയ, ഭസ്മത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ രൂപം; പ്രഭുവേ, താമരപൂവുപോലെയുള്ള മുഖം കാണു.

നേത്രാണി ച വിഭോ പശ്യ ശുഭാനി ത്വം ശുഭാനി ച അഞ്ജനാനി വിചിത്രാണി മങ്ഗലാര്ഥം ച മാതൃഭിഃ

പ്രഭുവേ, അവന്റെ മനോഹരമായ കണ്ണുകൾ കാണു; അമ്മമാർ അവന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി പലവിധ അഞ്ജനം പുരട്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഗങ്ഗാദിഭിഃ കൃത്തികാദ്യൈഃ സ്വാഹയാ ച വിശേഷതഃ ഇത്യേവം ലോകമാതുശ് ച വാഗ്ഭിഃ സംബോധിതഃ ശിവഃ

ഗംഗയും കൃതികാദേവികളും പ്രത്യേകിച്ച് സ്വാഹയും അവനെ വിളിച്ചു; ഇങ്ങനെ ലോകമാതാവിന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ശിവൻ ഉണർത്തപ്പെട്ടു.

ന യയൌ തൃപ്തിമീശാനഃ പിബന്സ്കന്ദാനനാമൃതമ് ന സസ്മാര ച താന്ദേവാന് ദൈത്യശസ്ത്രനിപീഡിതാന്

ഇശാനൻ, സ്കന്ദന്റെ മുഖാമൃതം കുടിച്ചിട്ടും തൃപ്തിയുണ്ടായില്ല; ദൈത്യശസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് പീഡിതരായ ദേവന്മാരെ അവൻ ഓർത്തില്ല.

സ്കന്ദമാലിങ്ഗ്യ ചാഘ്രായ നൃത്യ പുത്രേത്യുവാച ഹ സോ ഽപി ലീലാലസോ ബാലോ നനര്താര്തിഹരഃ പ്രഭുഃ

സ്കന്ദനെ അണച്ച്, മണത്ത്, 'എന്റെ മകൻ' എന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ നൃത്തം ചെയ്തു; ആ കളിയുള്ള ബാലനും, ദുഃഖം നീക്കുന്ന പ്രഭുവും, കൂടെ നൃത്തം ചെയ്തു.

സഹൈവ നനൃതുശ്ചാന്യേ സഹ തേന ഗണേശ്വരാഃ ത്രൈലോക്യമഖിലം തത്ര നനര്തേശാജ്ഞയാ ക്ഷണമ്

അവനോടൊപ്പം മറ്റു ഗണപതികളും നൃത്തം ചെയ്തു; പ്രഭുവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, മൂന്ന് ലോകവും അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം നൃത്തം ചെയ്തു.

നാഗാശ് ച നനൃതുഃ സര്വേ ദേവാഃ സേന്ദ്രപുരോഗമാഃ തുഷ്ടുവുര്ഗണപാഃ സ്കന്ദം മുമോദാംബാ ച മാതരഃ

എല്ലാ നാഗങ്ങളും, ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ വെച്ച ദേവന്മാരും നൃത്തം ചെയ്തു; ഗണപതികൾ സ്കന്ദനെ സ്തുതിച്ചു, അമ്മമാർ സന്തോഷിച്ചു.

സസൃജുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി ജഗുര്ഗന്ധര്വകിന്നരാഃ നൃത്യാമൃതം തദാ പീത്വാ പാര്വതീപരമേശ്വരൌ അവാപതുസ് തദാ തൃപ്തിം നന്ദിനാ ച ഗണേശ്വരാഃ

അവർ പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു, ഗന്ധർവരും കിന്നരന്മാരും പാടിച്ചു; ആ നൃത്താമൃതം ആസ്വദിച്ച്, പാർവതിയും പരമേശ്വരനും, നന്ദിയും ഗണപതികളും തൃപ്തി നേടി.

തതഃ സ നന്ദീ സഹ ഷണ്മുഖേന തഥാ ച സാര്ധം ഗിരിരാജപുത്ര്യാ വിവേശ ദിവ്യം ഭവനം ഭവോ ഽപി യഥാമ്ബുദോ ഽന്യാമ്ബുദമ് അമ്ബുദാഭഃ

അപ്പോൾ നന്ദിയും ഷണ്മുഖനും ഗിരിരാജപുത്രിയുമായ് കൂടി ദിവ്യമായ ആലയം പ്രവേശിച്ചു. ഭവൻ, മഴമേഘം പോലെ ഉള്ളവൻ, ഒരു മേഘം മറ്റൊന്നിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ അകത്തേക്ക് കടന്നു.

ദ്വാരസ്യ പാര്ശ്വേ തേ തസ്ഥുര് ദേവാ ദേവസ്യ ധീമതഃ തുഷ്ടുവുശ് ച മഹാദേവം കിംചിദ് ഉദ്വിഗ്നചേതസഃ

കവാടത്തിന്റെ അരികിൽ ദേവന്മാർ ആ ബുദ്ധിമാൻ ദേവന്റെ അടുത്ത് നിന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ അല്പം ആശങ്കയോടെ മഹാദേവനെ അവർ സ്തുതിച്ചു.

കിംതു കിംത്വിതി ചാന്യോന്യം പ്രേക്ഷ്യ ചൈതത്സമാകുലാഃ പാപാ വയമ് ഇതി ഹ്യന്യേ അഭാഗ്യാശ്ചേതി ചാപരേ

എന്നാൽ, പരസ്പരം നോക്കി ആശങ്കയോടെ ചിലർ പറഞ്ഞു: 'നാം പാപികൾ ആണ്.' മറ്റുചിലർ, 'നാം ദുർഭാഗ്യവാന്മാർ ആണ്' എന്നു ദുഃഖിച്ചു.

ഭാഗ്യവന്തശ് ച ദൈത്യേന്ദ്രാ ഇതി ചാന്യേ സുരേശ്വരാഃ പൂജാഫലമിമം തേഷാമ് ഇത്യന്യേ നേതി ചാപരേ

ചില ദേവാദിപതികൾ പറഞ്ഞു: 'ദൈത്യാധിപന്മാർ ഭാഗ്യശാലികൾ ആണ്.' മറ്റുചിലർ, 'ഇത് അവരുടെ പൂജയുടെ ഫലമാണ്' എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെയും ചിലർ അതിനെ നിഷേധിച്ചു.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ തേഷാം ശ്രുത്വാ ശബ്ദാനനേകശഃ കുമ്ഭോദരോ മഹാതേജാ ദണ്ഡേനാതാഡയത്സുരാന്

ഇതിനിടയിൽ, അവരുടെ പലതരം ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട് മഹാതേജസ്വിയായ കുമ്ഭോദരൻ ദണ്ഡം കൊണ്ട് ദേവന്മാരെ അടിച്ചു.

ദുദ്രുവുസ്തേ ഭയാവിഷ്ടാ ദേവാ ഹാഹേതിവാദിനഃ അപതന്മുനയശ്ചാന്യേ ദേവാശ് ച ധരണീതലേ

ഭയത്തിൽ ആകുലരായി ദേവന്മാർ 'ഹാ' എന്ന് വിളിച്ചു ഓടി. ചില മുനികളും മറ്റു ദേവന്മാരും ഭൂമിയിൽ വീണു.

അഹോ വിധേര്ബലം ചേതി മുനയഃ കശ്യപാദയഃ ദൃഷ്ട്വാപി ദേവദേവേശം ദേവാനാം ചാസുരദ്വിഷാമ്

കശ്യപാദിമുനികൾ ദേവദേവനെയും ദേവന്മാരുടെയും ശത്രുക്കളെയും കണ്ടപ്പോൾ, 'ഹാ, വിധിയുടെ ശക്തി ഇതാണ്!' എന്ന് പറഞ്ഞു.

അഭാഗ്യാന്ന സമാപ്തം തു കാര്യമിത്യപരേ ദ്വിജാഃ പ്രോചുര്നമഃ ശിവായേതി പൂജ്യ ചാല്പതരം ഹൃദി

മറ്റു ചില ദ്വിജന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ദുർഭാഗ്യത്താൽ നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായില്ല.' ഹൃദയത്തിൽ അല്പം ഭക്തിയോടെ അവർ 'ശിവായ നമഃ' എന്നും ഉച്ചരിച്ചു.

തതഃ കപര്ദീ നന്ദീശോ മഹാദേവപ്രിയോ മുനിഃ ശൂലീ മാലീ തഥാ ഹാലീ കുണ്ഡലീ വലയീ ഗദീ

അപ്പോൾ കപർദിയും, മഹാദേവന്റെ പ്രിയനായ നന്ദിയും, ത്രിശൂലം, മാല, ഗദ, കുണ്ഡലം, വള, മുത്ത് എന്നിവയുമായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വൃഷമാരുഹ്യ സുശ്വേതം യയൌ തസ്യാജ്ഞയാ തദാ തതോ വൈ നന്ദിനം ദൃഷ്ട്വാ ഗണഃ കുമ്ഭോദരോ ഽപി സഃ

അവൻ മനോഹരമായ വെള്ള കാളയിൽ കയറി, ആജ്ഞപ്രകാരം പുറപ്പെട്ടു. നന്ദിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ഗണനായകനായ കുമ്ഭോദരനും അവനെ അനുഗമിച്ചു.

പ്രണമ്യ നന്ദിനം മൂര്ധ്നാ സഹ തേന ത്വരന് യയൌ നന്ദീ ഭാതി മഹാതേജാ വൃഷപൃഷ്ഠേ വൃഷധ്വജഃ

കുമ്ഭോദരൻ നന്ദിക്ക് തലകുനിഞ്ഞ് വന്ദിച്ചു, അതിനുശേഷം വേഗത്തിൽ കൂടെ പോയി. മഹാതേജസ്സുള്ള നന്ദി കാളയുടെ മേൽ വൃഷധ്വജൻ പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

സഗണോ ഗണസേനാനീര് മേഘപൃഷ്ഠേ യഥാ ഭവഃ ദശയോജനവിസ്തീര്ണം മുക്താജാലൈര് അലംകൃതമ്

തന്റെ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ഗണസേനാനി, ഭവൻ, മേഘത്തിന്റെ മേൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ, പത്തു യോജന വീതിയുള്ള, മുത്തുമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച വഴിയിലൂടെ നടന്നു.

സിതാതപത്രം ശൈലാദേര് ആകാശമിവ ഭാതി തത് തത്രാന്തര്ബദ്ധമാലാ സാ മുക്താഫലമയീ ശുഭാ

പർവ്വതത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളി കുട, ആകാശം പോലെ പ്രകാശിച്ചു. അതിനകത്ത് മുത്തുകൊണ്ടുള്ള ഭംഗിയുള്ള മാലയുണ്ടായിരുന്നു.

ഗങ്ഗാകാശാന്നിപതിതാ ഭാതി മൂര്ധ്നി വിഭോര്യഥാ അഥ ദൃഷ്ട്വാ ഗണാധ്യക്ഷം ദേവദുന്ദുഭയഃ ശുഭാഃ

ഗംഗ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണതുപോലെ അതു ഭവന്റെ തലയിൽ പ്രകാശിച്ചു. പിന്നെ, ഗണാധ്യക്ഷനെ കണ്ടപ്പോൾ ദൈവീയമായ ശുഭദുണ്ടുഭികൾ മുഴങ്ങി.