ലിങ്ഗപുരാണമ്

അത്യന്തനിര്മലേ സമ്യക് സുപ്രലിപ്തേ വിചിത്രിതേ ദര്പണോദരസംകാശേ കൃഷ്ണാഗരുസുധൂപിതേ

അത്യന്തം ശുദ്ധമായ, നന്നായി പണിത, മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച, കണ്ണാടിയുടെ ഉള്ള് പോലെ തിളങ്ങുന്ന, കൃഷ്ണാഗരുവിന്റെ സുഗന്ധം പരക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്—

നാനാപുഷ്പസമാകീര്ണേ വിതാനോപരി ശോഭിതേ ഫലപല്ലവമൂലാഢ്യേ കുശപുഷ്പസമന്വിതേ

നാനാ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ, മേൽക്കൂരകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച, ഫലങ്ങളും ഇളം ഇലകളും അടിയിൽ നിറഞ്ഞ, ദർഭയും പൂക്കളും ഉള്ളിടത്ത്—

സമാസനസ്ഥോ യോഗാങ്ഗാന്യ് അഭ്യസേദ്ധൃഷിതഃ സ്വയമ് പ്രണിപത്യ ഗുരും പശ്ചാദ് ഭവം ദേവീം വിനായകമ്

ശരിയായ വിധത്തിൽ ഇരുന്നു, ആത്മാർത്ഥതയോടെ യോഗത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ അഭ്യസിക്കണം; ആദ്യം ഗുരുവിന് വന്ദനം ചെയ്ത്, പിന്നെ ഭവനെയും ദേവിയെയും വിനായകനെയും നമസ്കരിക്കണം.

യോഗീശ്വരാന് സശിഷ്യാംശ് ച യോഗം യുഞ്ജീത യോഗവിത് ആസനം സ്വസ്തികം ബദ്ധ്വാ പദ്മമര്ധാസനം തു വാ

യോഗം അറിയുന്നവൻ യോഗേശ്വരന്മാരുടെയും അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ സ്വസ്തികം, ബദ്ധം, പദ്മം, അർദ്ധപദ്മം തുടങ്ങിയ ഇരിപ്പുകൾ സ്വീകരിച്ച് യോഗം ചെയ്യണം.

സമജാനുസ് തഥാ ധീമാന് ഏകജാനുരഥാപിവാ സമം ദൃഢാസനോ ഭൂത്വാ സംഹൃത്യ ചരണാവുഭൌ

രണ്ടു മുട്ടുകളും ഒത്തിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മുട്ട് മാത്രം നിലനിൽക്കാം; ശരീരം ഉറപ്പോടെ ഇരുന്നു, രണ്ടു കാലുകളും ചേർത്തിരുത്തണം.

സംവൃതാസ്യോപബദ്ധാക്ഷ ഉരോ വിഷ്ടഭ്യ ചാഗ്രതഃ പാര്ഷ്ണിഭ്യാം വൃഷണൌ രക്ഷംസ് തഥാ പ്രജനനം പുനഃ

വായടച്ച്, കണ്ണുകൾ നിയന്ത്രിച്ച്, നെഞ്ച് നേരെ പിടിച്ച്, കുതികാൽ കൊണ്ട് വൃക്കങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ച്, അതുപോലെ ജനനേന്ദ്രിയവും സൂക്ഷിക്കണം.

കിംചിദുന്നാമിതശിര ദന്തൈര്ദന്താന്ന സംസ്പൃശേത് സമ്പ്രേക്ഷ്യ നാസികാഗ്രം സ്വം ദിശശ്ചാനവലോകയന്

തല അല്പം ഉയർത്തി, പല്ലുകൾ തമ്മിൽ തൊടാതിരിക്കുക, കഴുത്ത് നേരെ പിടിച്ച്, മൂക്കിന്റെ അഗ്രം നോക്കി, ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കുക.

തമഃ പ്രച്ഛാദ്യ രജസാ രജഃ സത്ത്വേന ഛാദയേത് തതഃ സത്ത്വസ്ഥിതോ ഭൂത്വാ ശിവധ്യാനം സമഭ്യസേത്

അന്ധകാരം രാജസ്സിൽ മറച്ച്, രാജസ് സത്ത്വത്തിൽ മറച്ച്, സത്ത്വത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു ശിവനെ ധ്യാനിക്കണം.

ഓംകാരവാച്യം പരമം ശുദ്ധം ദീപശിഖാകൃതിമ് ധ്യായേദ്വൈ പുണ്ഡരീകസ്യ കര്ണികായാം സമാഹിതഃ

ഓം എന്ന ശബ്ദത്തിൽ പ്രകടമാകുന്ന പരമശുദ്ധമായ, വിളക്കിന്റെ ജ്വാലപോലെയുള്ള രൂപം, താമരയുടെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് ഏകാഗ്രതയോടെ ധ്യാനിക്കണം.

നാഭേരധസ്താദ്വാ വിദ്വാന് ധ്യാത്വാ കമലമുത്തമമ് ത്ര്യങ്ഗുലേ ചാഷ്ടകോണം വാ പഞ്ചകോണമഥാപി വാ

അല്ലെങ്കിൽ, വിദ്യാവാൻ നാഭിക്കു കീഴിൽ മൂന്നു വിരൽ വലിപ്പമുള്ള, എട്ട് അല്ലെങ്കിൽ അഞ്ചു ദളങ്ങളുള്ള ഉത്തമമായ താമരയെ ധ്യാനിക്കാം.

ത്രികോണം ച തഥാഗ്നേയം സൌമ്യം സൌരം സ്വശക്തിഭിഃ സൌരം സൌമ്യ തഥാഗ്നേയമ് അഥ വാനുക്രമേണ തു

അഗ്നിയുടെ ത്രികോണം, ചന്ദ്രന്റെ, സൂര്യന്റെ ത്രികോണങ്ങൾ അവയുടെ ശക്തികളോടെ; സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി എന്നിങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ—

ആഗ്നേയം ച തതഃ സൌരം സൌമ്യമേവം വിധാനതഃ അഗ്നേരധഃ പ്രകല്പ്യൈവം ധര്മാദീനാം ചതുഷ്ടയമ്

ആഗ്നേയതൃകോണവും, സൂര്യനും, ചന്ദ്രനും ഈ വിധത്തിൽ ക്രമത്തിൽ, അഗ്നിയുടെ താഴെ വെച്ച്, ധർമ്മം മുതലായ നാലു വിഭാഗങ്ങളും കൂടി—

ഗുണത്രയം ക്രമേണൈവ മണ്ഡലോപരി ഭാവയേത് സത്ത്വസ്ഥം ചിന്തയേദ്രുദ്രം സ്വശക്ത്യാ പരിമണ്ഡിതമ്

മണ്ഡലത്തിന് മുകളിൽ ഗുണത്രയം ക്രമത്തിൽ ചിന്തിച്ച്, സത്ത്വത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു, സ്വശക്തിയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട രുദ്രനെ ധ്യാനിക്കണം.

നാഭൌ വാഥ ഗലേ വാപി ഭ്രൂമധ്യേ വാ യഥാവിധി ലലാടഫലികായാം വാ മൂര്ധ്നി ധ്യാനം സമാചരേത്

നാഭിയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ കഴുത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ കണികൂട്ടിനടിയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ നെറ്റിയുടെ നടുവിൽ, അല്ലെങ്കിൽ തലയിലെ മുകളിൽ — ഇങ്ങനെയൊക്കെ യോജിച്ച് ധ്യാനം ചെയ്യണം.

ദ്വിദലേ ഷോഡശാരേ വാ ദ്വാദശാരേ ക്രമേണ തു ദശാരേ വാ ഷഡസ്രേ വാ ചതുരസ്രേ സ്മരേച്ഛിവമ്

രണ്ടു ദളങ്ങളുള്ളതിലോ, പതിനാറു അഗ്രങ്ങളുള്ളതിലോ, പന്ത്രണ്ടു അഗ്രങ്ങളുള്ളതിലോ, പത്തു അഗ്രങ്ങളോ, ആറു വശങ്ങളോ, നാലു വശങ്ങളോ ഉള്ളതിലോ ക്രമമായി ശിവനെ ധ്യാനിക്കണം.

കനകാഭേ തഥാഗാരസംനിഭേ സുസിതേ ഽപി വാ ദ്വാദശാദിത്യസംകാശേ ചന്ദ്രബിമ്ബസമേ ഽപി വാ

പൊന്നുപോലെയുള്ളതോ, കൊട്ടാരംപോലെയുള്ളതോ, വെളുത്തതോ, പന്ത്രണ്ടു സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ളതോ, ചന്ദ്രബിംബംപോലെയുള്ളതോ ആയാലും,

വിദ്യുത്കോടിനിഭേ സ്ഥാനേ ചിന്തയേത്പരമേശ്വരമ് അഗ്നിവര്ണേ ഽഥവാ വിദ്യുദ് വലയാഭേ സമാഹിതഃ

മിന്നലിന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള സ്ഥലത്തോ, അഗ്നിവർണ്ണമായതിലോ, മിന്നലിന്റെ വട്ടംപോലെയുള്ളതിലോ, മനസ്സോടെ പരമേശ്വരനെ ധ്യാനിക്കണം.

വജ്രകോടിപ്രഭേ സ്ഥാനേ പദ്മരാഗനിഭേ ഽപി വാ നീലലോഹിതബിമ്ബേ വാ യോഗീ ധ്യാനം സമഭ്യസേത്

വജ്രത്തിന്റെ അഗ്രംപോലുള്ള പ്രകാശമുള്ളതിലോ, പദ്മരാഗംപോലെയുള്ളതിലോ, നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന വട്ടത്തിൽ യോഗി ധ്യാനം അഭ്യസിക്കണം.

മഹേശ്വരം ഹൃദി ധ്യായേന് നാഭിപദ്മേ സദാശിവമ് ചന്ദ്രചൂഡം ലലാടേ തു ഭ്രൂമധ്യേ ശംകരം സ്വയമ്

ഹൃദയത്തിൽ മഹേശ്വരനെ, നാഭിയിലെ കമലത്തിൽ സദാശിവനെ, നെറ്റിയിൽ ചന്ദ്രചൂടനെ, കണികൂട്ടിനടിയിൽ ശംകരനെ തന്നെ ധ്യാനിക്കണം.

ദിവ്യേ ച ശാശ്വതസ്ഥാനേ ശിവധ്യാനം സമഭ്യസേത് നിര്മലം നിഷ്കലം ബ്രഹ്മ സുശാന്തം ജ്ഞാനരൂപിണമ്

ദിവ്യമായ ശാശ്വതമായ സ്ഥലത്ത് ശിവധ്യാനം അഭ്യസിക്കണം — നിർമലവും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ബ്രഹ്മവും, അതിമനോഹരമായ ശാന്തിയും, ജ്ഞാനസ്വരൂപിയും ആയതിനെ.

അലക്ഷണമനിര്ദേശ്യമ് അണോരല്പതരം ശുഭമ് നിരാലമ്ബമ് അതര്ക്യം ച വിനാശോത്പത്തിവര്ജിതമ്

ലക്ഷണങ്ങളില്ലാത്തതും, വിവരണമറ്റതും, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായതും, ശുഭമായതും, ആശ്രയമില്ലാത്തതും, ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതും, ഉത്ഭവം-നാശം ഇല്ലാത്തതും ആണത്.

കൈവല്യം ചൈവ നിര്വാണം നിഃശ്രേയസമ് അനുത്തമമ് അമൃതം ചാക്ഷരം ബ്രഹ്മ ഹ്യ് അപുനര്ഭവമ് അദ്ഭുതമ്

അത് മോക്ഷവും, നിർവാണവും, ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ശുഭവും, അമൃതവും, അക്ഷരമായ ബ്രഹ്മവും, പുനർജന്മമില്ലാത്ത അത്ഭുതവുമാണ്.

മഹാനന്ദം പരാനന്ദം യോഗാനന്ദമനാമയമ് ഹേയോപാദേയരഹിതം സൂക്ഷ്മാത്സൂക്ഷ്മതരം ശിവമ്

അത് മഹാനന്ദം, പരമാനന്ദം, യോഗാനന്ദം, ദുഃഖമില്ലാത്തതും, സ്വീകരിക്കലോ ഉപേക്ഷയോ ഇല്ലാത്തതും, ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായതും ശിവനുമാണ്.

സ്വയംവേദ്യമവേദ്യം തച് ഛിവം ജ്ഞാനമയം പരമ് അതീന്ദ്രിയമ് അനാഭാസം പരം തത്ത്വം പരാത്പരമ്

സ്വയം അറിയാവുന്നതും അറിയാൻ കഴിയാത്തതും, പരമമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപിയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതവും, പ്രത്യക്ഷതയില്ലാത്തതും, പരമതത്ത്വവും, അതിലും അതിയായതും ആണത്.

സര്വോപാധിവിനിര്മുക്തം ധ്യാനഗമ്യം വിചാരതഃ അദ്വയം തമസശ്ചൈവ പരസ്താത്സംസ്ഥിതം പരമ്

എല്ലാ ഉപാധികളിൽ നിന്നും വിമുക്തമായതും, ധ്യാനത്തിലും വിവേചനത്തിലും ലഭ്യമായതും, അദ്വൈതവും, അന്ധകാരത്തിന് അതീതമായ പരമാവസ്ഥയിലുമാണ്.

മനസ്യേവം മഹാദേവം ഹൃത്പദ്മേ വാപി ചിന്തയേത് നാഭൌ സദാശിവം ചാപി സര്വദേവാത്മകം വിഭുമ്

ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ അല്ലെങ്കിൽ ഹൃദയകമലത്തിൽ മഹാദേവനെ, അല്ലെങ്കിൽ നാഭിയിൽ സദാശിവനെ, എല്ലാ ദേവതകളുടെയും ആത്മാവായ സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രഭുവിനെ ധ്യാനിക്കണം.

ദേഹമധ്യേ ശിവം ദേവം ശുദ്ധജ്ഞാനമയം വിഭുമ് കന്യസേനൈവ മാര്ഗേണ ചോദ്ഘാതേനാപി ശംകരമ്

ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ശുദ്ധജ്ഞാനസ്വരൂപിയായ സർവ്വവ്യാപിയായ ശിവനെ, കന്യാസാമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അല്ലെങ്കിൽ ഉദ്ഘാതനമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ശംകരനെ ധ്യാനിക്കണം.

ക്രമശഃ കന്യസേനൈവ മധ്യമേനാപി സുവ്രതഃ ഉത്തമേനാപി വൈ വിദ്വാന് കുമ്ഭകേന സമഭ്യസേത്

ക്രമമായി കന്യാസാമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, അല്ലെങ്കിൽ മദ്ധ്യമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തമമായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, ജ്ഞാനികൾ കുംഭകവുമായ് അഭ്യസിക്കണം.

ദ്വാത്രിംശദ് രേചയേദ്ധീമാന് ഹൃദി നാഭൌ സമാഹിതഃ രേചകം പൂരകം ത്യക്ത്വാ കുമ്ഭകം ച ദ്വിജോത്തമാഃ

ഹൃദയത്തിലോ നാഭിയിലോ ഏകാഗ്രതയോടെ ഇരുന്ന്, ജ്ഞാനികൾ മുപ്പത്തിരണ്ടു പ്രാവശ്യം ശ്വാസം പുറത്തുവിട്ടു, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഉപേക്ഷിച്ച് കുംഭക അഭ്യസിക്കണം.