ലിങ്ഗപുരാണമ്

കാഞ്ചനം ദിവി തത്രാസീദ് അന്തരിക്ഷേ ച രാജതമ് ആയസം ചാഭവദ് ഭൂമൌ പുരം തേഷാം മഹാത്മനാമ്

സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു പൊൻ നഗരം, ആകാശത്തിൽ ഒരു വെള്ളി നഗരം, ഭൂമിയിൽ ഒരു ഇരുമ്പ് നഗരം—ഇവ വലിയ ആത്മാക്കളായ അവർക്കായി ഉണ്ടായി.

ഏകൈകം യോജനശതം വിസ്താരായാമതഃ സമമ് കാഞ്ചനം താരകാക്ഷസ്യ കമലാക്ഷസ്യ രാജതമ്

ഓരോ നഗരം വീതിയും നീളവും നൂറു യോജനമാണ്; പൊൻ നഗരം താരകാക്ഷന്റെയും, വെള്ളി നഗരം കമലാക്ഷന്റെയും ആയിരുന്നു.

വിദ്യുന്മാലേശ്ചായസം വൈ ത്രിവിധം ദുര്ഗമുത്തമമ് മയശ് ച ബലവാംസ്തത്ര ദൈത്യദാനവപൂജിതഃ

ഇരുമ്പ് നഗരം വിദ്യുന്മാലിയുടേതായിരുന്നു; ഇങ്ങനെ മൂന്നു വലിച്ചുള്ള കോട്ടകൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ, ദാനവരും ദാനവർപൂജിതനുമായ ശക്തനായ മയൻ പാർത്തി.

ഹൈരണ്യേ രാജതേ ചൈവ കൃഷ്ണായസമയേ തഥാ ആലയം ചാത്മനഃ കൃത്വാ തത്രാസ്തേ ബലവാംസ്തദാ

പൊൻ, വെള്ളി, കറുത്ത ഇരുമ്പ് നഗരങ്ങളിൽ മയൻ തന്റെ വീടു നിർമ്മിച്ച് അവിടെ വല്ലഭനായി പാർത്തി.

ഏവം ബഭൂവുര്ദൈത്യാനാമ് അതിദുര്ഗാണി സുവ്രതാഃ പുരാണി ത്രീണി വിപ്രേന്ദ്രാസ് ത്രൈലോക്യമിവ ചാപരമ്

ഇങ്ങനെ, മൂന്നു പുരാതനവും അത്യന്തം കാവലുള്ള നഗരങ്ങൾ ദാനവർക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, അത് മറ്റൊരു ത്രൈലോക്യത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു.

പുരത്രയേ തദാ ജാതേ സര്വേ ദൈത്യാ ജഗത്ത്രയേ പുരത്രയം പ്രവിശ്യൈവ ബഭൂവുസ്തേ ബലാധികാഃ

അപ്പോൾ ആ മൂന്നു നഗരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ദാനവരും അവയിൽ പ്രവേശിച്ചു, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും അത്യന്തം ശക്തരായി.

കല്പദ്രുമസമാകീര്ണം ഗജവാജിസമാകുലമ് നാനാപ്രസാദസംകീര്ണം മണിജാലൈഃ സമാവൃതമ്

കാമദേനു മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, ആനകളും കുതിരകളും കവിഞ്ഞ, വിവിധ മനോഹരമായ കൊട്ടാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, രത്നജാലങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട,

സൂര്യമണ്ഡലസംകാശൈര് വിമാനൈര്വിശ്വതോമുഖൈഃ പദ്മരാഗമയൈഃ ശുഭ്രൈഃ ശോഭിതം ചന്ദ്രസംനിഭൈഃ

സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും തുറന്നിരിക്കുന്ന, ചുവന്ന മണികളാൽ നിർമ്മിച്ച, ചന്ദ്രന്റെ തിളക്കംപോലുള്ള ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ നഗരം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

പ്രാസാദൈര്ഗോപുരൈര്ദിവ്യൈഃ കൈലാസശിഖരോപമൈഃ ശോഭിതം ത്രിപുരം തേഷാം പൃഥക്പൃഥഗനുത്തമൈഃ

ദിവ്യമായ കൊട്ടാരങ്ങളും ഉയർന്ന ഗോപുരങ്ങളും, കൈലാസശിഖരങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവയും, ഓരോന്നും വ്യത്യസ്തവും അതുല്യവുമായ അത്യുത്തമ നിർമ്മിതികളാൽ ത്രിപുരം ഭംഗിയായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

ദിവ്യസ്ത്രീഭിഃ സുസമ്പൂര്ണം ഗന്ധര്വൈഃ സിദ്ധചാരണൈഃ രുദ്രാലയൈഃ പ്രതിഗൃഹം സാഗ്നിഹോത്രൈര് ദ്വിജോത്തമാഃ

ദിവ്യസ്ത്രികളാൽ, ഗന്ധർവന്മാരാൽ, സിദ്ധന്മാരാൽ, ചാരണന്മാരാൽ നിറഞ്ഞതും, ഓരോ വീട്ടിലും രുദ്രക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്യുന്ന ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്വിജന്മാരുമുണ്ടായിരുന്നു.

വാപീകൂപതഡാഗൈശ് ച ദീര്ഘികാഭിസ്തു സര്വതഃ മത്തമാതങ്ഗയൂഥൈശ് ച തുരങ്ഗൈശ് ച സുശോഭനൈഃ

എല്ലാ ഭാഗത്തും കിണറുകളും കുളങ്ങളും വലിയ ജലാശയങ്ങളും നീണ്ട തടാകങ്ങളും, കൂടാതെ മദംപൊങ്ങുന്ന ആനകളുടെയും മനോഹരമായ കുതിരകളുടെയും കൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.

രഥൈശ് ച വിവിധാകാരൈര് വിചിത്രൈര്വിശ്വതോമുഖൈഃ സഭാപ്രപാദിഭിശ് ചൈവ ക്രീഡാസ്ഥാനൈഃ പൃഥക് പൃഥക്

വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള, അത്ഭുതകരമായ, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രഥങ്ങളും, സഭാമണ്ഡപങ്ങളും ഗോപുരദ്വാരങ്ങളും, വേറേ വേറേ കളിസ്ഥലങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വേദാധ്യയനശാലാഭിര് വിവിധാഭിഃ സമന്തതഃ അധൃഷ്യം മനസാപ്യന്യൈര് മയസ്യൈവ ച മായയാ

ചുറ്റും വിവിധവിധ വേദപാഠശാലകൾ കൊണ്ടും, മറ്റാരുടെയും മനസ്സിൽ പോലും കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം, മായയുടെ ശക്തിയാൽ മാത്രം മായൻ അതിനെ സംരക്ഷിച്ചു.

പതിവ്രതാഭിഃ സര്വത്ര സേവിതം മുനിപുങ്ഗവാഃ കൃത്വാപി സുമഹത് പാപമ് അപാപൈഃ ശങ്കരാര്ചനാത്

എല്ലായിടത്തും ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾ സേവനം ചെയ്തിരുന്നു. മഹത്തായ പാപം ചെയ്താലും ശങ്കരനെ ആരാധിച്ചതിനാൽ അവർ പാപരഹിതരായി.

ദൈത്യേശ്വരൈര്മഹാഭാഗൈഃ സദാരൈഃ സസുതൈര്ദ്വിജാഃ ശ്രൌതസ്മാര്താര്ഥധര്മജ്ഞൈസ് തദ്ധര്മനിരതൈഃ സദാ

ദൈത്യാധിപന്മാർ, അവരുടെ ഭാര്യകളും മക്കളുമൊത്ത്, വേദവും സ്മൃതിയും അനുസരിച്ചുള്ള ധർമ്മങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായി ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതും, ആ ധർമ്മങ്ങളിൽ ഉറച്ചവരുമായിരുന്നു.

മഹാദേവേതരം ത്യക്ത്വാ ദേവം തസ്യാര്ചനേ സ്ഥിതൈഃ വ്യൂഢോരസ്കൈര് വൃഷസ്കന്ധൈഃ സര്വായുധധരൈഃ സദാ

മഹാദേവനല്ലാത്ത ദേവന്മാരെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ ദേവനെ ആരാധിക്കാൻ നിലകൊണ്ടവർ, വീർയമുള്ള നെഞ്ചും കാളയുടെ തോളുകളും എല്ലാ ആയുധങ്ങളും കൈവശം വച്ചവരുമായിരുന്നു.

സര്വദാ ക്ഷുധിതൈശ്ചൈവ ദാവാഗ്നിസദൃശേക്ഷണൈഃ പ്രശാന്തൈഃ കുപിതൈശ്ചൈവ കുബ്ജൈര് വാമനകൈസ് തഥാ

എപ്പോഴും വിശപ്പുള്ളവരും, കാട്ടുതീ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവരും, ശാന്തരും കോപമുള്ളവരുമായും, കൂടാതെ കുനിഞ്ഞവരും ചെറുതായവരുമായും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നീലോത്പലദലപ്രഖ്യൈര് നീലകുഞ്ചിതമൂര്ധജൈഃ നീലാദ്രിമേരുസംകാശൈര് നീരദോപമനിഃസ്വനൈഃ മയേന രക്ഷിതൈഃ സര്വൈഃ ശിക്ഷിതൈര്യുദ്ധലാലസൈഃ

നീലനീരാളംപോലെയുള്ള, നീലമായി ചുരുണ്ട മുടിയുള്ള, നീലപർവ്വതത്തെയും മേറുവിനെയുംപ്പോലെയുള്ള, മേഘഗർജ്ജനപോലുള്ള ശബ്ദമുള്ള, മായയുടെ സൈന്യങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ച, യുദ്ധത്തിൽ പരിശീലനം നേടിയ, യുദ്ധത്തിന് ആഗ്രഹമുള്ളവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അഥ സമരരതൈഃ സദാ സമന്താച് ഛിവപദപൂജനയാ സുലബ്ധവീര്യൈഃ രവിമരുദമരേന്ദ്രസംനികാശൈഃ സുരമഥനൈഃ സുദൃഢൈഃ സുസേവിതം തത്

എപ്പോഴും യുദ്ധത്തിൽ താൽപര്യമുള്ളവരും, ശിവപാദസേവനത്തിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ വീര്യം നേടിയവരുമായ, സൂര്യനും കാറ്റും ഇന്ദ്രനും പോലെയുള്ള, ഉറച്ച മനസ്സുള്ള, ധൈര്യശാലികളാൽ ആ നഗരം നന്നായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

സേന്ദ്രാ ദേവാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ ദ്രുമാ ദാവാഗ്നിനാ യഥാ പുരത്രയാഗ്നിനാ ദഗ്ധാ ഹ്യ് അഭവന് ദൈത്യവൈഭവാത്

പിന്നീട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരും മരങ്ങളും, ത്രിപുരാഗ്നിയിൽ കാട്ടുതീയിൽപോലെ ദഹിക്കപ്പെട്ടു; ദൈത്യരുടെ ശക്തിയാൽ അവർ നശിച്ചു.

അഥൈവം തേ തദാ ദഗ്ധാ ദേവാ ദേവേശ്വരം ഹരിമ് അഭിവന്ദ്യ തദാ പ്രാഹുസ് തമപ്രതിമവര്ചസമ്

അങ്ങനെ അവർ നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഹരിയെ സമീപിച്ച്, അവന്റെ അപരിമിതമായ തേജസ്സിനെ പുകഴ്ത്തി.

സോ ഽപി നാരായണഃ ശ്രീമാന് ചിന്തയാമാസ ചേതസാ കിം കാര്യം ദേവകാര്യേഷു ഭഗവാനിതി സ പ്രഭുഃ

ആ മഹത്വമുള്ള നാരായണൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'ദേവന്മാരുടെ കാര്യത്തിനായി എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്നാണ് ആ പ്രഭു ആലോചിച്ചത്.

തദാ സസ്മാര വൈ യജ്ഞം യജ്ഞമൂര്തിര്ജനാര്ദനഃ യജ്വാ യജ്ഞഭുഗീശാനോ യജ്വനാം ഫലദഃ പ്രഭുഃ

അപ്പോൾ യജ്ഞസ്വരൂപനായ ജനാർദ്ദനൻ യജ്ഞത്തെ ഓർത്തു; യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർക്കു ഫലം നൽകുന്ന യജ്ഞഭോക്താവും യജ്ഞങ്ങളുടെ ഇശ്വരനുമാണ് ആ പ്രഭു.

തതോ യജ്ഞഃ സ്മൃതസ്തേന ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ ദേവം തേ പുരുഷം ചൈവ പ്രണേമുസ്തുഷ്ടുവുസ്തദാ

അതിനുശേഷം, ദേവന്മാരുടെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ യജ്ഞത്തെ ഓർത്തു, അവർ ആ ദൈവപുരുഷനെ വണങ്ങി പുകഴ്ത്തി.

ഭഗവാനപി തം ദൃഷ്ട്വാ യജ്ഞം പ്രാഹ സനാതനമ് സനാതനസ്തദാ സേന്ദ്രാന് ദേവാന് ആലോക്യ ചാച്യുതഃ

ഭഗവാൻ ആ ശാശ്വതമായ യജ്ഞത്തെ കണ്ടു സംസാരിച്ചു; പിന്നെ ശാശ്വതനായ അച്യുതൻ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരെ നോക്കി അവരോട് പറഞ്ഞു.

അനേനോപസദാ ദേവാ യജധ്വം പരമേശ്വരമ് പുരത്രയവിനാശായ ജഗത്ത്രയവിഭൂതയേ

ഈ മാർഗ്ഗം ഉപയോഗിച്ച്, ദേവന്മാരേ, പരമേശ്വരനായി ആരാധനം നടത്തൂ. മൂന്നു നഗരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനും മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കാനും ഇതാണ് വഴി.

അഥ തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ദേവദേവസ്യ ധീമതഃ സിംഹനാദം മഹത്കൃത്വാ യജ്ഞേശം തുഷ്ടുവുഃ സുരാഃ

അപ്പോൾ, ദേവദേവനായ ധീരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവന്മാർ വലിയ ഒരു ഘോർഷം മുഴക്കി യജ്ഞേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു.

തതഃ സംചിന്ത്യ ഭഗവാന് സ്വയമേവ ജനാര്ദനഃ പുനഃ പ്രാഹ സ സര്വാംസ്താംസ് ത്രിദശാംസ്ത്രിദശേശ്വരഃ

അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ ജനാർദ്ദനൻ ആലോചിച്ച് വീണ്ടും എല്ലാ ദേവന്മാരോടും, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായവൻ, സംസാരിച്ചു.

ഹത്വാ ദഗ്ധ്വാ ച ഭൂതാനി ഭുക്ത്വാ ചാന്യായതോ ഽപി വാ യജേദ്യദി മഹാദേവമ് അപാപോ നാത്ര സംശയഃ

ആർക്കെങ്കിലും അന്യായമായി കൊല്ലുകയോ, ചുട്ടുകളയുകയോ, അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്താലും, മഹാദേവനെ ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ചാൽ, പാപം ഇല്ലാതാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.