ലിങ്ഗപുരാണമ്

ന ചൈകം ന പൃഥഗ്ഭാവമ് അധികം ന തതോ വിദുഃ ഏതദേവം ച നൈകം ച നാമഭേദേന നാപ്യുഭേ

അവർ അതിനെ ഒറ്റതായോ, പൂർണ്ണമായും വേറിട്ടതായോ, അതിനപ്പുറത്തുള്ളതായോ അറിയുന്നില്ല; അതിനാൽ അതൊന്നായി മാത്രമോ, വ്യത്യസ്തനാമങ്ങൾകൊണ്ടോ, രണ്ടും ചേർന്നതായോ പറയാൻ കഴിയില്ല.

കര്മസ്ഥാ വിഷമം ബ്രൂയുഃ സത്ത്വസ്ഥാഃ സമദര്ശനാഃ നാമ രൂപം ച ഭൂതാനാം കൃതാനാം ച പ്രപഞ്ചനമ്

കർമ്മത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവർ വ്യത്യാസം പറയുന്നു; സത്ത്വഗുണത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ സമദർശികൾ ആണ്; ജീവികളുടെ നാമവും രൂപവും അവ സൃഷ്ടിച്ചവയുടെ പ്രകടനമാണ്.

വേദശബ്ദേഭ്യ ഏവാദൌ നിര്മമേ സ മഹേശ്വരഃ ഋഷീണാം നാമധേയാനി യാശ് ച വേദേഷു വൃത്തയഃ

ആദിയിൽ, മഹേശ്വരൻ വേദശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് ഋഷിമാരുടെ പേരുകളും വേദങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന കർമ്മങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു.

ശര്വര്യന്തേ പ്രസൂതാനാം താന്യേവൈഭ്യോ ദദാത്യജഃ ഏവംവിധാഃ സൃഷ്ടയസ്തു ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ

രാത്രിയുടെ അവസാനം ജനിച്ചവർക്കു അതേ കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ് അജൻ നൽകുന്നത്; അപ്രത്യക്ഷജനനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

ശര്വര്യന്തേ പ്രദൃശ്യന്തേ സിദ്ധിമാശ്രിത്യ മാനസീമ് ഏവംഭൂതാനി സൃഷ്ടാനി സ്ഥാവരാണി ചരാണി ച

രാത്രിയുടെ അവസാനം, മനസ്സിലൂടെ സിദ്ധി നേടിയ ജീവികൾ കാണപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു.

യദാസ്യ താഃ പ്രജാഃ സൃഷ്ടാ ന വ്യവര്ധന്ത സത്തമാഃ തമോമാത്രാവൃതോ ബ്രഹ്മാ തദാ ശോകേന ദുഃഖിതഃ

ആ ശ്രേഷ്ഠമായ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടും വർദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ, അപ്പോഴത് അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവ് ദുഃഖത്തോടെ വിഷാദിച്ചു.

തതഃ സ വിദധേ ബുദ്ധിമ് അര്ഥനിശ്ചയഗാമിനീമ് അഥാത്മനി സമദ്രാക്ഷീത് തമോമാത്രാം നിയാമികാമ്

അതിനുശേഷം, ഉറപ്പുള്ള അറിവിലേക്ക് മനസ്സ് തിരിച്ചു; അപ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ അന്ധകാരമാണ് കാരണം എന്ന് കണ്ടു.

രജഃസത്ത്വം പരിത്യജ്യ വര്തമാനാം സ്വധര്മതഃ തതഃ സ തേന ദുഃഖേന ദുഃഖം ചക്രേ ജഗത്പതിഃ

രജസ്സും സത്ത്വവും ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊണ്ടു; അപ്പോൾ ആ ദുഃഖം കൊണ്ട് ലോകനാഥൻ ദുഃഖം സൃഷ്ടിച്ചു.

തമശ് ച വ്യനുദത്പശ്ചാദ് രജഃ സത്ത്വം തമാവൃണോത് തത്തമഃ പ്രതിനുന്നം വൈ മിഥുനം സമജായത

പിന്നീട് അന്ധകാരം നീക്കി, രജസ്സും സത്ത്വവും അതിനെ മറച്ചു; അങ്ങനെ അന്ധകാരം തളർത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒരു ഇരട്ടയുണ്ടായി.

അധര്മസ്തമസോ ജജ്ഞേ ഹിംസാ ശോകാദജായത തതസ്തസ്മിന്സമുദ്ഭൂതേ മിഥുനേ ദാരുണാത്മികേ

അധർമ്മം അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; ദു:ഖത്തിൽ നിന്നു ക്രൂരത ഉദിച്ചു. ഈ രണ്ടും ചേർന്ന്, അത്യന്തം ഭയാനകമായ മറ്റൊരു വസ്തു പിറന്നു.

ഗതാസുര് ഭഗവാന് ആസീത് പ്രീതിശ് ചൈനമ് അശിശ്രിയത് സ്വാം തനും സ തതോ ബ്രഹ്മാ താമപോഹത ഭാസ്വരാമ്

ഭഗവാന്റെ ജീവൻ വിട്ടുപോയപ്പോൾ, സ്നേഹം അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി. പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ പ്രകാശമുള്ള രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു.

ദ്വിധാ കൃത്വാ സ്വകം ദേഹമ് അര്ധേന പുരുഷോ ഽഭവത് അര്ധേന നാരീ സാ തസ്യ ശതരൂപാ വ്യജായത

തന്റെ ശരീരം രണ്ടായി വിഭജിച്ച്, ഒരു ഭാഗം പുരുഷനായി, മറ്റേ ഭാഗം സ്ത്രീയായി. ആ സ്ത്രീയായിരുന്നു ശതരൂപ.

പ്രകൃതിം ഭൂതധാത്രീം താം കാമാദ്വൈ സൃഷ്ടവാന്പ്രഭുഃ സാ ദിവം പൃഥിവീം ചൈവ മഹിമ്നാ വ്യാപ്യധിഷ്ഠിതാ

പ്രഭു ആ സ്ത്രീയെ, സകലഭൂതങ്ങളുടെയും മാതാവായ പ്രകൃതിയായി, ആഗ്രഹത്തോടെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവളുടെ മഹത്വം കൊണ്ട്, ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും അവൾ നിറച്ചു അധിഷ്ഠിച്ചു.

ബ്രഹ്മണഃ സാ തനുഃ പൂര്വാ ദിവമാവൃത്യ തിഷ്ഠതി യാ ത്വര്ധാത്സൃജതോ നാരീ ശതരൂപാ വ്യജായത

ബ്രഹ്മാവിന്റെ പഴയ ശരീരം ആകാശം മുഴുവൻ മൂടി നില്ക്കുന്നു; അതിൽ നിന്നുള്ള സ്ത്രീഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ശതരൂപ ജനിച്ചത്.

സാ ദേവീ നിയുതം തപ്ത്വാ തപഃ പരമദുശ്ചരമ് ഭര്താരം ദീപ്തയശസം പുരുഷം പ്രത്യപദ്യത

ആ ദേവി, അനേകം വർഷങ്ങൾ ദുഷ്കരമായ തപസ്സ് ചെയ്തു, അതിന്റെ ഫലമായി ദീപ്തിയുള്ള പുരുഷനെ ഭർത്താവായി നേടി.

സ വൈ സ്വായംഭുവഃ പൂര്വം പുരുഷോ മനുരുച്യതേ തസ്യൈവ സപ്തതിയുഗം മന്വന്തരമിഹോച്യതേ

ആ പുരുഷനാണ് മുമ്പ് സ്വായംഭുവമനുവെന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടത്. അവന്റെ എഴുപത് യുഗങ്ങളടങ്ങിയ കാലഘട്ടമാണ് ഇവിടെ മന്വന്തരം എന്നു പറയുന്നത്.

ലേഭേ സ പുരുഷഃ പത്നീം ശതരൂപാമ് അയോനിജാമ് തയാ സാര്ധം സ രമതേ തസ്മാത്സാ രതിരുച്യതേ

ആ പുരുഷൻ ഗർഭത്തിൽ നിന്നല്ല ജനിച്ച ശതരൂപയെ ഭാര്യയായി നേടി. അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് അവളെ രതി എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

പ്രഥമഃ സംപ്രയോഗാത്മാ കല്പാദൌ സമപദ്യത വിരാജമ് അസൃജദ് ബ്രഹ്മാ സോ ഽഭവത് പുരുഷോ വിരാട്

ആദ്യമായുള്ള അവരുടെ സംഗമം കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നടന്നു. ബ്രഹ്മാവ് വിരാട് എന്ന മഹാപുരുഷനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സമ്രാട് ച ശതരൂപാ വൈ വൈരാജഃ സ മനുഃ സ്മൃതഃ സ വൈരാജഃ പ്രജാസര്ഗം സസര്ജ പുരുഷോ മനുഃ

ശതരൂപ സാമ്രാജ്ഞിയായി. വിരാജിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുരുഷനാണ് മനുവെന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്. ആ വയരാജമനു സകല ജന്തുക്കളെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

വൈരാജാത്പുരുഷാദ് വീരാച് ഛതരൂപാ വ്യജായത പ്രിയവ്രതോത്താനപാദൌ പുത്രൌ ദ്വൌ ലോകസംമതൌ

വിരാജ് എന്ന പുരുഷനിൽ നിന്നാണ് ശതരൂപ ജനിച്ചത്. അവൾക്ക് പ്രിയവ്രതനും ഉത്താനപാദനും എന്ന രണ്ടു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; ഇരുവരും ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തരാണ്.

കന്യേ ദ്വേ ച മഹാഭാഗേ യാഭ്യാം ജാതാ ഇമാഃ പ്രജാഃ ദേവീ നാമ തഥാകൂതിഃ പ്രസൂതിശ്ചൈവ തേ ഉഭേ

ഇവിടെ ജനങ്ങൾക്കു ജന്മം നൽകിയ രണ്ട് മഹാഭാഗ്യവതികളായ പുത്രിമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരാണ് ദേവഹൂതി, ആകൂതി എന്നിങ്ങനെ പേരുള്ളവർ.

സ്വായംഭുവഃ പ്രസൂതിം തു ദക്ഷായ പ്രദദൌ പ്രഭുഃ പ്രാണോ ദക്ഷ ഇതി ജ്ഞേയഃ സംകല്പോ മനുരുച്യതേ

സ്വായംഭുവമനു പ്രസൂതിയെ ദക്ഷന് നൽകി. ദക്ഷനാണ് പ്രാണൻ എന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്; മനുവിനെ സംകല്പം എന്നും വിളിക്കുന്നു.

രുചേഃ പ്രജാപതേഃ സോ ഽഥ ആകൂതിം പ്രത്യപാദയത് ആകൂത്യാം മിഥുനം ജജ്ഞേ മാനസസ്യ രുചേഃ ശുഭമ്

പിന്നീട് പ്രജാപതി രുചി ആകൂതിയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു. ആകൂതിയിൽ നിന്ന് രുചിക്ക് മനസ്സിൽ നിന്നു ഒരു ദമ്പതികൾ ജനിച്ചു.

യജ്ഞശ് ച ദക്ഷിണാ ചൈവ യമലൌ സംബഭൂവതുഃ യജ്ഞസ്യ ദക്ഷിണായാം തു പുത്രാ ദ്വാദശ ജജ്ഞിരേ

യജ്ഞനും ദക്ഷിണയും എന്ന ഇരട്ടകുട്ടികൾ ജനിച്ചു. യജ്ഞനും ദക്ഷിണയിലും നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.

യാമാ ഇതി സമാഖ്യാതാ ദേവാഃ സ്വായംഭുവേ ഽന്തരേ ഏതസ്യ പുത്രാ യജ്ഞസ്യ തസ്മാദ്യാമാശ് ച തേ സ്മൃതാഃ

സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഇവരെ യാമന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇവരാണ് യജ്ഞന്റെ പുത്രന്മാർ; അതുകൊണ്ടാണ് ഇവരെ യാമന്മാർ എന്നു ഓർക്കുന്നത്.

അജിതശ്ചൈവ ശുക്രശ് ച ഗണൌ ദ്വൌ ബ്രഹ്മണാ കൃതൌ യാമാഃ പൂര്വം പ്രജാതാ യേ തേ ഽഭവംസ്തു ദിവൌകസഃ

അജിതനും ശുക്രനും എന്ന രണ്ടു സംഘങ്ങളെ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ആദ്യം ജനിച്ച യാമന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നവരായി.

സ്വായംഭുവസുതായാം തു പ്രസൂത്യാം ലോകമാതരഃ തസ്യാം കന്യാശ്ചതുര്വിംശദ് ദക്ഷസ് ത്വജനയത് പ്രഭുഃ

സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ പുത്രിയായ പ്രസൂതിയിൽ നിന്നാണ് ലോകമാതാക്കളായവർ ജനിച്ചത്. അവളിൽ ദക്ഷൻ ഇരുപത്തിയൊന്ന് പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു.

സര്വാസ്താശ് ച മഹാഭാഗാഃ സര്വാഃ കമലലോചനാഃ ഭോഗവത്യശ് ച താഃ സര്വാഃ സര്വാസ്താ യോഗമാതരഃ

അവരൊക്കെയും മഹാഭാഗ്യവതികളായിരുന്നു, എല്ലാവർക്കും താമരപ്പൂക്കണ്ണുകളും ആസ്വാദനസമ്പത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവരൊക്കെയും യോഗത്തിന്റെ മാതാക്കളാണ്.

സര്വാശ് ച ബ്രഹ്മവാദിന്യഃ സര്വാ വിശ്വസ്യ മാതരഃ ശ്രദ്ധാ ലക്ഷ്മീര്ധൃതിസ്തുഷ്ടിഃ പുഷ്ടിര്മേധാ ക്രിയാ തഥാ

അവരൊക്കെയും ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ, ലോകത്തിന്റെ മാതാക്കളായിരുന്നു. വിശ്വാസം, ലക്ഷ്മി, ധൈര്യം, സംതൃപ്തി, പോഷണം, ബുദ്ധി, പ്രവർത്തനം ഇവരാണ്.