ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഉത്സൃഷ്ടാ സാ തനുസ്തേന സദ്യോ ഽഹഃ സമജായത തസ്മാദഹോ ധര്മയുക്തം ദേവതാഃ സമുപാസതേ

അവൻ ഉപേക്ഷിച്ച ആ ശരീരം ഉടനെ പകൽ ആയി. അതുകൊണ്ടാണ് ധർമ്മം നിറഞ്ഞ പകൽ ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്നത്.

സത്ത്വമാത്രാത്മികാമേവ തതോ ഽന്യാം സോ ഽഭ്യമന്യത പിതൃവന്മന്യമാനസ്യ പുത്രാംസ്താന്ധ്യായതഃ പ്രഭോഃ

ശുദ്ധസത്ത്വം മാത്രം ഉള്ള മറ്റൊരു ശരീരം അവൻ ചിന്തിച്ചു. പിതാക്കന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കാനായി, പ്രഭു ധ്യാനിച്ചു.

പിതരോ ഹ്യുപപക്ഷാഭ്യാം രാത്ര്യഹ്ണോര് അന്തരേ ഽഭവന് തസ്മാത്തേ പിതരോ ദേവാഃ പിതൃത്വം തേന തേഷു തത്

രാത്രിയും പകലും തമ്മിലുള്ള ഇരുണ്ട സമയങ്ങളിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിലും അർദ്ധപകലിലും, പിതാക്കന്മാർ ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ട് അവർ ദേവന്മാരായി അറിയപ്പെടുന്നു; പിതൃഭാവം അവരിൽ സ്ഥാപിതമാണ്.

യയാ സൃഷ്ടാസ്തു പിതരസ് തനും താം സ വ്യപോഹത സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന സദ്യഃ സംധ്യാ വ്യജായത

പിതാക്കന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ആ ശരീരം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ ശരീരം ഉടനെ സന്ധ്യയായി.

യസ്മാദഹര്ദേവതാനാം രാത്രിര്യാ സാസുരീ സ്മൃതാ തയോര്മധ്യേ തു പൈത്രീ യാ തനുഃ സാ തു ഗരീയസീ

പകൽ ദേവന്മാരുടെതാണ്, രാത്രി അസുരന്മാരുടേത് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിൽ ഉള്ള പിതൃശരീരം ഏറ്റവും ഉന്നതമാണ്.

തസ്മാദ്ദേവാ സുരാഃ സര്വേ ഋഷയോ മാനവാസ് തഥാ ഉപാസന്തേ മുദായുക്താ രാത്ര്യഹ്ണോര് മധ്യമാം തനുമ്

അതിനാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരും, സ്വർഗ്ഗവാസികളും, ഋഷിമാരും, മനുഷ്യരും സന്തോഷത്തോടെ രാത്രിയും പകലും തമ്മിലുള്ള മധ്യഭാഗമായ ആ രൂപം ആരാധിക്കുന്നു.

തതോ ഹ്യന്യാം പുനര്ബ്രഹ്മാ തനും വൈ സമഗൃഹ്ണത രജോമാത്രാത്മികായാം തു മനസാ സോ ഽസൃജത്പ്രഭുഃ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു; അത് മുഴുവനും രാജസ്സിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ആ മഹാത്മാവ് സൃഷ്ടി നടത്തി.

രജഃപ്രിയാംസ്തതഃ സോ ഽഥ മാനസാനസൃജത്സുതാന് മനസ്വിനസ്തതസ്തസ്യ മാനവാ ജജ്ഞിരേ സുതാഃ

അവൻ രാജസ്സിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പുത്രന്മാരെ മനസ്സിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു. അവിടുന്ന് മനസ്സുള്ള ആ പുത്രന്മാർ മനുഷ്യരായി ജനിച്ചു.

സൃഷ്ട്വാ പുനഃ പ്രജാശ്ചാപി സ്വാം തനും താമ് അപോഹത സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന ജ്യോത്സ്നാ സദ്യസ്ത്വജായത

പിന്നീട് അവൻ വീണ്ടും പ്രജകളെ സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നെ തന്റെ ആ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു. ആ രൂപം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഉടൻ തന്നെ ജ്യോത്സ്ന ജനിച്ചു.

യസ്മാദ്ഭവന്തി സംഹൃഷ്ടാ ജ്യോത്സ്നായാ ഉദ്ഭവേ പ്രജാഃ ഇത്യേതാസ്തനവസ്തേന ഹ്യ് അപവിദ്ധാ മഹാത്മനാ

ജ്യോത്സ്നയുടെ ഉദയത്തിൽ പ്രജകൾ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നതിനാൽ, ആ മഹാത്മാവ് ആ രൂപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.

സദ്യോ രാത്ര്യഹനീ ചൈവ സംധ്യാ ജ്യോത്സ്നാ ച ജജ്ഞിരേ ജ്യോത്സ്നാ സംധ്യാ അഹശ്ചൈവ സത്ത്വമാത്രാത്മകം ത്രയമ്

ഉടൻ തന്നെ രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ, ജ്യോത്സ്ന ഇവ ജനിച്ചു. ജ്യോത്സ്ന, സന്ധ്യ, പകൽ — ഇവ മൂന്നും ശുദ്ധ സത്ത്വഗുണത്തിൽ നിന്നുള്ളവയാണ്.

തമോമാത്രാത്മികാ രാത്രിഃ സാ വൈ തസ്മാന്നിശാത്മികാ തസ്മാദ്ദേവാ ദിവാതന്വാ തുഷ്ട്യാ സൃഷ്ടാ മുഖാത്തു വൈ

രാത്രി മുഴുവനും തമസ്സിൽ നിന്നുള്ളതും ഇരുണ്ടതുമായതാണ്. അതിനാൽ, പകൽ രൂപത്തിൽ നിന്നുള്ള ദേവന്മാർ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ജനിച്ചു.

യസ്മാത്തേഷാം ദിവാ ജന്മ ബലിനസ്തേന വൈ ദിവാ തന്വാ യയാസുരാന് രാത്രൌ ജഘനാദസൃജത്പ്രഭുഃ

അവർ പകൽ ജനിച്ചതിനാൽ, പകൽ സമയത്ത് അവർ ശക്തരാണ്. ആ രൂപത്തിൽ, അദ്ധേഹം രാത്രി തന്റെ വയറിൽ നിന്ന് അസുരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

പ്രാണേഭ്യോ നിശിജന്മാനോ ബലിനോ നിശി തേന തേ ഏതാന്യേവ ഭവിഷ്യാണാം ദേവാനാമസുരൈഃ സഹ

പ്രാണങ്ങളിൽ നിന്ന് രാത്രിയിൽ ജനിച്ചവർ രാത്രിയിൽ ശക്തരാണ്; ഭാവിയിൽ ദേവന്മാരിൽ ഇവരും അസുരന്മാരും ഉണ്ടാകും.

പിതൄണാം മാനവാനാം ച അതീതാനാഗതേഷു വൈ മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു നിമിത്താനി ഭവന്തി ഹി

പിതാക്കന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും, കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും ഇവയാണ് കാരണം.

ജ്യോത്സ്നാ രാത്ര്യഹനീ സംധ്യാ ചത്വാര്യംഭാംസി താനി വൈ ഭാന്തി യസ്മാത് തതോ ഽംഭാംസി ശബ്ദോ ഽയം സുമനീഷിഭിഃ

ജ്യോത്സ്ന, രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ — ഈ നാലും 'അംഭാംസി' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; ഇവ പ്രകാശിക്കുന്നതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ ഈ പേര് ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഭാതിര്ദീപ്തൌ നിഗദിതഃ പുനശ്ചാഥ പ്രജാപതിഃ സോ ഽമ്ഭാംസ്യേതാനി സൃഷ്ട്വാ തു ദേവമാനുഷദാനവാന്

'ഭാതി' എന്നത് പ്രകാശം എന്നർത്ഥം വരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നു. അതിനുശേഷം പ്രജാപതി ഈ അംഭാംസികളെ സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നെ ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ദാനവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

പിതൄംശ്ചൈവ സൃജത്തന്വാ ആത്മനാ വിവിധാന്പുനഃ താമുത്സൃജ്യ തനും ജ്യോത്സ്നാം തതോ ഽന്യാം പ്രാപ്യ സ പ്രഭുഃ

അവൻ തന്റെ രൂപത്തിൽ നിന്ന് പിതാക്കന്മാരെയും, പിന്നെയും വിവിധ ജീവികളും സൃഷ്ടിച്ചു. ജ്യോത്സ്ന എന്ന ആ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, അദ്ധേഹം മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

മൂര്തിം തമോരജഃപ്രായാം പുനരേവാഭ്യപൂജയത് അന്ധകാരേ ക്ഷുധാവിഷ്ടാംസ് തതോ ഽന്യാന് സോ ഽസൃജത് പ്രഭുഃ

താമസും രാജസ്സും കൂടുതലുള്ള, ഇരുട്ടിലും വിശപ്പിലും നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു രൂപം അദ്ധേഹം വീണ്ടും ആരാധിച്ചു; പിന്നെ അദ്ധേഹം മറ്റുള്ളവരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

തേന സൃഷ്ടാഃ ക്ഷുധാത്മാനോ അംഭാംസ്യാദാതുമ് ഉദ്യതാഃ അമ്ഭാംസ്യേതാനി രക്ഷാമ ഉക്തവന്തസ്തു തേഷു യേ

അവൻ സൃഷ്ടിച്ചവർ വിശപ്പാണ് സ്വഭാവം, അവർ അംഭാംസികളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; അവരിൽ ചിലർ 'നാം അംഭാംസികളെ സംരക്ഷിക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു.

രാക്ഷസാ നാമ തേ യസ്മാത് ക്ഷുധാവിഷ്ടാ നിശാചരാഃ യേ ഽബ്രുവന് യക്ഷമോ ഽമ്ഭാംസി തേഷാം ഹൃഷ്ടാഃ പരസ്പരമ്

അവർ വിശപ്പിൽ ആക്രമിച്ച് രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനാൽ, അവരെ 'രാക്ഷസന്മാർ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. 'നാം അംഭാംസികളെ ആസ്വദിക്കാം' എന്ന് പറഞ്ഞവർ പരസ്പരം സന്തോഷിച്ചു.

തേന തേ കര്മണാ യക്ഷാ ഗുഹ്യകാ ഗൂഢകര്മണാ രക്ഷേതി പാലനേ ചാപി ധാതുരേഷ വിഭാഷ്യതേ

അങ്ങനെ രഹസ്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെ യക്ഷന്മാർ, ഗുഹ്യകർ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; 'രക്ഷ' എന്നത് സംരക്ഷണം എന്നർത്ഥത്തിലും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഏവം ച യക്ഷതിര് ധാതുര് ഭക്ഷണേ സ നിരുച്യതേ തം ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യപ്രിയേണാസ്യ കേശാഃ ശീര്ണാസ്തു ധീമതഃ

'യക്ഷ' എന്നത് ഭക്ഷണം എന്നർത്ഥത്തിലും പറയുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ധീരനായവന്റെ മുടി ദുഃഖത്തിൽ വീണു.

തേ ശീര്ണാശ്ചോത്ഥിതാ ഹ്യൂര്ധ്വം തേ ചൈവാരുരുധുഃ പ്രഭുമ് ഹീനാസ്തച്ഛിരസോ വാലാ യസ്മാച്ചൈവാവസര്പിണഃ

അവരുടെ തലകൾ അകറ്റപ്പെട്ടവരിൽ ചിലർ മേലോട്ട് ഉയർന്നു. പ്രഭുവിനായി കരഞ്ഞവർ തലകൊഴിഞ്ഞവരായി. അവരിൽ നിന്നാണ് വാലാ എന്ന ജീവികൾ ഉത്ഭവിച്ചത്.

വ്യാലാത്മാനഃ സ്മൃതാ വാലാ ഹീനത്വാദഹയഃ സ്മൃതാഃ പതത്വാത്പന്നഗാശ്ചൈവ സര്പാശ്ചൈവാവസര്പണാത്

വാലാ എന്നവർ പാമ്പുപോലെയുള്ള സ്വഭാവമുള്ളവരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. അവരിൽ കുറവ് ഉള്ളതിനാൽ അവർക്ക് പാമ്പ് എന്ന പേരുണ്ട്. വീഴുന്നവരായതിനാൽ പണ്ണഗന്മാർ എന്നും, ഇഴയുന്നവരായതിനാൽ സർപ്പങ്ങൾ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

തസ്യ ക്രോധോദ്ഭവോ യോ ഽസൌ അഗ്നിഗര്ഭഃ സുദാരുണഃ സ തു സര്പാന് സഹോത്പന്നാന് ആവിവേശ വിഷാത്മകഃ

അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് തീയിൽ ജനിച്ച അതീവ ഭയങ്കരനായ ഒരാൾ ഉദയം ചെയ്തു. ആ വിഷസ്വഭാവമുള്ളവൻ പാമ്പുകളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

സര്പാന്സൃഷ്ട്വാ തതഃ ക്രുദ്ധഃ ക്രോധാത്മാനോ വിനിര്മമേ വര്ണേന കപിശേനോഗ്രാസ് തേ ഭൂതാഃ പിശിതാശനാഃ

പാമ്പുകളെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, കോപഭാവമുള്ള ദൈവം കാപ്പി നിറമുള്ള, ഭയങ്കര സ്വഭാവമുള്ള, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഭൂതത്വാത്തേ സ്മൃതാ ഭൂതാഃ പിശാചാഃ പിശിതാശനാത് പ്രസന്നം ഗായതസ്തസ്യ ഗന്ധര്വാ ജജ്ഞിരേ യദാ

അവർ ജീവികൾ ആയതിനാൽ ഭൂതങ്ങൾ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ പിശാചുകൾ എന്നും പറയുന്നു. മനസ്സിൽ ശാന്തതയോടെ പാടുമ്പോൾ ഗന്ധർവന്മാർ ജനിച്ചു.

ധയതീത്യേഷ വൈ ധാതുഃ പാനത്വേ പരിപഠ്യതേ ധയന്തോ ജജ്ഞിരേ വാചം ഗന്ധര്വാസ്തേന തേ സ്മൃതാഃ

'ധയതി' എന്നത് കുടിയ്ക്കുക എന്നർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. വാക്ക് കുടിച്ചവരായാണ് ഗന്ധർവന്മാർ ജനിച്ചത്, അതിനാൽ അവരെ ആ പേരിൽ വിളിക്കുന്നു.