ലിങ്ഗപുരാണമ്

സ്വയംഭുവോ ഽപി വൃത്തസ്യ കാലോ വിശ്വാത്മനസ്തു യഃ ന ശക്യഃ പരിസംഖ്യാതുമ് അപി വര്ഷശതൈരപി

സ്വയംഭൂവായ, സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവായ അവന്റെ കാലം, നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും അളക്കാൻ കഴിയില്ല.

കാലസംഖ്യാവിവൃത്തസ്യ പരാര്ധോ ബ്രഹ്മണഃ സ്മൃതഃ താവച്ഛേഷോ ഽസ്യ കാലോ ഽന്യസ് തസ്യാന്തേ പ്രതിസൃജ്യതേ

കാലത്തിന്റെ എണ്ണമില്ലാത്ത പരമാവധി കാലഘട്ടം ബ്രഹ്മാവിന്റെ പരാർദ്ധം എന്നാണു പറയുന്നത്. അവന്റെ ശേഷിക്കുന്ന കാലം മറ്റൊന്നാണ്, അതും അവസാനം ലയിക്കുന്നു.

കോടികോടിസഹസ്രാണി അഹര്ഭൂതാനി യാനി വൈ സമതീതാനി കല്പാനാം താവച്ഛേഷാഃ പരേ തു യേ യസ്ത്വയം വര്തതേ കല്പോ വാരാഹസ്തം നിബോധത

മുന്‍കാല കല്‍പങ്ങളില്‍ കോടിക്കണക്കിന് ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. അത്രയും ദിവസങ്ങള്‍ ഇനി ശേഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ വരാഹകല്‍പത്തിന്റെ കഥ കേൾക്കൂ.

പ്രഥമഃ സാംപ്രതസ്തേഷാം കല്പോ ഽയം വര്തതേ ദ്വിജാഃ യസ്മിന്സ്വായംഭുവാദ്യാസ്തു മനവസ്തേ ചതുര്ദശ

ദ്വിജന്മാരേ, ആ കല്‍പങ്ങളില്‍ ഇതാണ് ഇപ്പോഴുള്ള ആദ്യത്തെ കല്‍പം. ഇതിൽ സ്വായംഭുവൻ തുടങ്ങി പതിനാലു മനുക്കൾ ഉണ്ടായി.

അതീതാ വര്തമാനാശ് ച ഭവിഷ്യാ യേ ച വൈ പുനഃ തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപ്തദ്വീപാ സപര്വതാ

മുന്‍കാലത്തും, ഇപ്പോഴും, ഭാവിയിലും, ആ മനുക്കൾ ഈ ഭൂമി മുഴുവൻ, ഏഴു ദ്വീപുകളും പർവതങ്ങളുമൊക്കെയും ഭരിക്കുന്നു.

പൂര്ണം യുഗസഹസ്രം വൈ പരിപാല്യാ മഹേശ്വരൈഃ പ്രജാഭിസ്തപസാ ചൈവ തേഷാം ശൃണുത വിസ്തരമ്

പൂർണ്ണമായ ആയിരം യുഗങ്ങൾ മഹേശ്വരന്മാർ തപസ്സിനാലും, ജനങ്ങളോടൊപ്പം, ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അവയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

മന്വന്തരേണ ചൈകേന സര്വാണ്യേവാന്തരാണി ച കഥിതാനി ഭവിഷ്യന്തി കല്പഃ കല്പേന ചൈവ ഹി

ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും ഇടയ്ക്കാലങ്ങൾ എല്ലാം വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ കല്‍പത്തിലും അതുപോലെയാണ്.

അതീതാനി ച കല്പാനി സോദര്കാണി സഹാന്വയൈഃ അനാഗതേഷു തദ്വച്ച തര്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ

മുന്‍കാല കല്‍പങ്ങളും അവയുടെ ഉപസൃഷ്ടികളും വംശാവലികളും, അതുപോലെ വരാനിരിക്കുന്നവയും, അറിവുള്ളവർ അങ്ങനെ തന്നെ വിചാരിക്കണം.

ആപോ ഹ്യഗ്രേ സമഭവന് നഷ്ടേ ച പൃഥിവീതലേ ശാന്തതാരൈകനീരേ ഽസ്മിന് ന പ്രാജ്ഞായത കിംചന

ആദ്യത്തിൽ വെള്ളം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. ആ ശാന്തമായ ഒരൊറ്റ ജലസമുദ്രത്തിൽ ഒന്നും കാണാനാവില്ലായിരുന്നു.

ഏകാര്ണവേ തദാ തസ്മിന് നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ തദാ ഭവതി വൈ ബ്രഹ്മാ സഹസ്രാക്ഷഃ സഹസ്രപാത്

അപ്പോൾ, ആ ഏകസമുദ്രത്തിൽ, നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും എല്ലാം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുകളും ആയിരം കാലുകളും ഉള്ള ബ്രഹ്മാവു ഉദിച്ചു.

സഹസ്രശീര്ഷാ പുരുഷോ രുക്മവര്ണസ് ത്വതീന്ദ്രിയഃ ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യസ്തു സുഷ്വാപ സലിലേ തദാ

ആയിരം തലകളുള്ള പുരുഷൻ, പൊന്നനിറമുള്ളവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ളവൻ, ബ്രഹ്മാവെന്നും നാരായണനെന്നും അറിയപ്പെടുന്നവൻ, അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

സത്ത്വോദ്രേകാത്പ്രബുദ്ധസ്തു ശൂന്യം ലോകമുദൈക്ഷത ഇമം ചോദാഹരന്ത്യത്ര ശ്ലോകം നാരായണം പ്രതി

സത്ത്വഗുണം കൂടുതലായപ്പോൾ അവൻ ഉണർന്നു, ശൂന്യമായ ലോകം കണ്ടു. അപ്പോൾ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഈ ശ്ലോകം പറയുന്നു.

ആപോ നാരാശ് ച സൂനവ ഇത്യപാം നാമ ശുശ്രുമഃ ആപൂര്യ താഭിര് അയനം കൃതവാനാത്മനോ യതഃ

വെള്ളം നാരങ്ങൾ എന്നും അവൻ അവയുടെ പുത്രൻ എന്നും ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ വെള്ളം നിറച്ച് അവൻ അതിനെ തന്റെ വിശ്രമസ്ഥലമാക്കി.

അപ്സു ശേതേ യതസ്തസ്മാത് തതോ നാരായണഃ സ്മൃതഃ ചതുര്യുഗസഹസ്രസ്യ നൈശം കാലമ് ഉപാസ്യതഃ

വെള്ളത്തിൽ കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവനെ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. നാലായിരം യുഗങ്ങളടങ്ങിയ ആയിരം രാത്രികൾക്കാലം അവൻ അവിടെ വിശ്രമിക്കുന്നു.

ശര്വര്യന്തേ പ്രകുരുതേ ബ്രഹ്മത്വം സര്ഗകാരണാത് ബ്രഹ്മാ തു സലിലേ തസ്മിന് വായുര്ഭൂത്വാ സമാചരത്

രാത്രി അവസാനിക്കുമ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം അവൻ സ്വീകരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവായി, അവൻ വെള്ളത്തിൽ വായുവായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

നിശായാമിവ ഖദ്യോതഃ പ്രാവൃട്കാലേ തതസ്തു സഃ തതസ് തു സലിലേ തസ്മിന് വിജ്ഞായാന്തര്ഗതാം മഹീമ്

മഴക്കാലത്തെ രാത്രിയില്‍ ഒരു മിണ്ടുമിനുക്കു പോലെ, അവന്‍ അപ്പോള്‍ ആ ജലത്തില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ഭൂമിയെ കണ്ടു.

അനുമാനാദ് അസംമൂഢോ ഭൂമേരുദ്ധരണം പുനഃ അകരോത്സ തനൂമന്യാം കല്പാദിഷു യഥാപുരാ

അവന്‍ മനസ്സിലാക്കി, സംശയമില്ലാതെ, മുന്‍പ് ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ, സൂക്ഷ്മമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഭൂമിയെ വീണ്ടും ഉയര്‍ത്തി.

തതോ മഹാത്മാ ഭഗവാന് ദിവ്യരൂപമ് അചിന്തയത് സലിലേനാപ്ലുതാം ഭൂമിം ദൃഷ്ട്വാ സ തു സമന്തതഃ

അതിനുശേഷം മഹാത്മാവായ ഭഗവാന്‍, ചുറ്റും വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിയ ഭൂമിയെ കണ്ടു, ദൈവീകമായ ഒരു രൂപം ചിന്തിച്ചു.

കിംനു രൂപമഹം കൃത്വാ ഉദ്ധരേയം മഹീമിമാമ് ജലക്രീഡാനുസദൃശം വാരാഹം രൂപമാവിശത്

ഏത് രൂപം സ്വീകരിച്ചാല്‍ ഈ ഭൂമിയെ ഉയര്‍ത്താന്‍ കഴിയുമെന്ന് അവന്‍ വിചാരിച്ചു. വെള്ളത്തില്‍ കളിക്കുന്നതിനുള്ളതുപോലെയുള്ള, വരാഹത്തിന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് കടന്നുപോയി.

അധൃഷ്യം സര്വഭൂതാനാം വാങ്മയം ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതമ് പൃഥിവ്യുദ്ധരണാര്ഥായ പ്രവിവേശ രസാതലമ്

എല്ലാ ജീവികളും കീഴടക്കാനാവാത്ത, വാക്കില്‍ നിന്നുണ്ടായ, ബ്രഹ്മമെന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ മഹാത്മാവ്, ഭൂമിയെ ഉയര്‍ത്താന്‍ രസാതലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

അദ്ഭിഃ സംഛാദിതാം ഭൂമിം സ താമാശു പ്രജാപതിഃ ഉപഗമ്യോജ്ജഹാരൈനാമ് ആപശ്ചാപി സമാവിശത്

ജലത്തില്‍ മറഞ്ഞിരുന്ന ഭൂമിയിലേക്ക് പ്രജാപതി വേഗത്തില്‍ ചെന്നു, അവളെ പിടിച്ചു, വെള്ളത്തിലേക്കും കടന്നു.

സാമുദ്രാ വൈ സമുദ്രേഷു നാദേയാശ് ച നദീഷു ച രസാതലതലേ മഗ്നാം രസാതലപുടേ ഗതാമ്

നദികള്‍ സമുദ്രങ്ങളിലായിരുന്നു, നദികളില്‍ നന്മകള്‍; ഭൂമി രസാതലത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് മുങ്ങി, അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് കടന്നു.

പ്രഭുര്ലോകഹിതാര്ഥായ ദംഷ്ട്രയാഭ്യുജ്ജഹാര ഗാമ് തതഃ സ്വസ്ഥാനമാനീയ പൃഥിവീം പൃഥിവീധരഃ

ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിന്മേല്‍ കരുതലോടെ, ഭഗവാന്‍ തന്റെ ദന്തംകൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഉയര്‍ത്തി, അവളെ യഥാസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ച്, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവന്‍ അവളെ സ്ഥാപിച്ചു.

മുമോച പൂര്വവദ് അസൌ ധാരയിത്വാ ധരാധരഃ തസ്യോപരി ജലൌഘസ്യ മഹതീ നൌരിവ സ്ഥിതാ

ഭൂമിയെ താങ്ങിയ ശേഷം, ഭൂമിതാങ്ങി അവളെ മുന്‍പുപോലെ വിട്ടുവിട്ടു; അവളുടെ മുകളില്‍ വലിയൊരു വെള്ളക്കൂട്ടം, വലിയൊരു കപ്പല്‍ പോലെ നിലകൊണ്ടു.

തത്സമാ ഹ്യുരുദേഹത്വാന് ന മഹീ യാതി സംപ്ലവമ് തത ഉത്ക്ഷിപ്യ താം ദേവോ ജഗതഃ സ്ഥാപനേച്ഛയാ

അവളുടെ ശരീരം ഭഗവാന്റെ ശരീരത്തില്‍ വിശ്രമിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ഭൂമി വീണ്ടും മുങ്ങിയില്ല; പിന്നെ, അവളെ ഉയര്‍ത്തി, ലോകം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ദേവന്‍ അതു നടത്തി.

പൃഥിവ്യാഃ പ്രവിഭാഗായ മനശ്ചക്രേ ഽമ്ബുജേക്ഷണഃ പൃഥിവീം ച സമാം കൃത്വാ പൃഥിവ്യാം സോ ഽചിനോദ് ഗിരീന്

ഭൂമിയുടെ വിഭജനം നടത്താന്‍ കമലനയനന്‍ മനസ്സില്‍ ആലോചിച്ചു; ഭൂമിയെ സമമാക്കി, അവളുടെ മേല്‍ പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചു.

പ്രാക്സര്ഗേ ദഹ്യമാനേ തു തദാ സംവര്തകാഗ്നിനാ തേനാഗ്നിനാ വിശീര്ണാസ്തേ പര്വതാ ഭൂരിവിസ്തരാഃ

സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തില്‍, സംവർത്തകാഗ്നി എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചപ്പോള്‍, ആ അഗ്നിയില്‍ വലിയ പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നു പോയി.

ശൈത്യാദേകാര്ണവേ തസ്മിന് വായുനാ തേന സംഹതാഃ നിഷിക്താ യത്ര യത്രാസംസ് തത്ര തത്രാചലാഭവന്

ശൈത്യത്താല്‍, ആ ഏകസമുദ്രത്തില്‍, കാറ്റ് അവയെ ഒത്തുചേര്‍ത്തു; അവ എവിടെ പതിഞ്ഞുവോ, അവിടെയൊക്കെ അചലമായ പര്‍വ്വതങ്ങളായി മാറി.

തദാചലത്വാദ് അചലാഃ പര്വഭിഃ പര്വതാഃ സ്മൃതാഃ ഗിരയോ ഹി നിഗീര്ണത്വാച് ഛയാനത്വാച്ഛിലോച്ചയാഃ

അവ ചലിക്കാത്തതിനാല്‍ അവയെ 'അചല' എന്നും, കൂട്ടമായി കിടക്കുന്നതിനാല്‍ 'ശിലോച്ചയ' എന്നും വിളിക്കുന്നു.