ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഋഷിഃ സര്വഗതത്വാച്ച ശരീരീ സോ ഽസ്യ യത്പ്രഭുഃ സ്വാമിത്വമസ്യ യത്സര്വം വിഷ്ണുഃ സര്വപ്രവേശനാത്

എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ അവൻ ഋഷിയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ദേഹമുള്ളവൻ അതിന്റെ അധിപതിയാണ്; എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉടമയായതിനാൽ അവൻ വിഷ്ണുവാണ്, കാരണം അവൻ എല്ലായിടത്തും പ്രവേശിക്കുന്നു.

ഭഗവാന് ഭഗവദ്ഭാവാന് നിര്മലത്വാച്ഛിവഃ സ്മൃതഃ പരമഃ സമ്പ്രകൃഷ്ടത്വാദ് അവനാദ് ഓമിതി സ്മൃതഃ

ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ അവനെ ഭഗവാൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു; നിർമ്മലനായതിനാൽ ശിവൻ എന്നും, പരമമായതിനാൽ പരമൻ എന്നും, രക്ഷകനായതിനാൽ ഓം എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

സര്വജ്ഞഃ സര്വവിജ്ഞാനാത് സര്വഃ സര്വമയോ യതഃ ത്രിധാ വിഭജ്യ ചാത്മാനം ത്രൈലോക്യം സമ്പ്രവര്തതേ

എല്ലാവിധ ജ്ഞാനവും ഉള്ളതിനാൽ അവൻ സർവ്വജ്ഞൻ; എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ സർവ്വൻ; സ്വയം മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് അവൻ ത്രിലോകത്തെയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു.

സൃജതേ ഗ്രസതേ ചൈവ രക്ഷതേ ച ത്രിഭിഃ സ്വയമ് ആദിത്വാദ് ആദിദേവോ ഽസാവ് അജാതത്വാദ് അജഃ സ്മൃതഃ

അവൻ തന്നെ മൂന്നു രൂപങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും ഗ്രസിക്കുകയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ആദിയിൽ ഉണ്ടായതിനാൽ ആദിദേവൻ എന്നും, ജനനം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അജൻ എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

പാതി യസ്മാത്പ്രജാഃ സര്വാഃ പ്രജാപതിര് ഇതി സ്മൃതഃ ദേവേഷു ച മഹാന്ദേവോ മഹാദേവസ്തതഃ സ്മൃതഃ

എല്ലാ ജീവികളെയും രക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ പ്രജാപതി എന്നു വിളിക്കുന്നു; ദേവന്മാരിൽ മഹത്തായവൻ ആകയാൽ മഹാദേവൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

സര്വഗത്വാച്ച ദേവാനാമ് അവശ്യത്വാച്ച ഈശ്വരഃ ബൃഹത്ത്വാച്ച സ്മൃതോ ബ്രഹ്മാ ഭൂതത്വാദ്ഭൂത ഉച്യതേ

എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായതിനാൽ അവൻ ഈശ്വരൻ; വിശാലനായതിനാൽ ബ്രഹ്മാവ്; സത്ത്വം ഉള്ളതിനാൽ ഭൂതൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

ക്ഷേത്രജ്ഞഃ ക്ഷേത്രവിജ്ഞാനാദ് ഏകത്വാത്കേവലഃ സ്മൃതഃ യസ്മാത്പുര്യാം സ ശേതേ ച തസ്മാത്പൂരുഷ ഉച്യതേ

ക്ഷേത്രത്തെ അറിയുന്നതിനാൽ അവൻ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ; ഒരേയൊരുവൻ ആയതിനാൽ അവനെ കേവലൻ എന്നും, ശരീരരൂപമായ നഗരത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ പുരുഷൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

അനാദിത്വാച്ച പൂര്വത്വാത് സ്വയംഭൂരിതി സംസ്മൃതഃ യാജ്യത്വാദുച്യതേ യജ്ഞഃ കവിര് വിക്രാന്തദര്ശനാത്

ആദിയില്ലാത്തതും, എല്ലാറ്റിനും മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതും കൊണ്ടാണ് സ്വയംഭൂവെന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ടതുകൊണ്ടാണ് യജ്ഞനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അവൻ കവി, അത്ഭുതമായ ദർശനശക്തിയുള്ളവൻ.

ക്രമണഃ ക്രമണീയത്വാത് പാലകശ്ചാപി പാലനാത് ആദിത്യസംജ്ഞഃ കപിലോ ഹ്യ് അഗ്രജോ ഽഗ്നിരിതി സ്മൃതഃ

നടക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവനെ ക്രമണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. രക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പാലകൻ എന്നും പറയുന്നു. അവൻ ആദിത്യൻ, കപിലൻ, മൂത്തവൻ, അഗ്നി എന്നിങ്ങനെയും അറിയപ്പെടുന്നു.

ഹിരണ്യമസ്യ ഗര്ഭോ ഽഭൂദ് ധിരണ്യസ്യാപി ഗര്ഭജഃ തസ്മാദ്ധിരണ്യഗര്ഭത്വം പുരാണേ ഽസ്മിന്നിരുച്യതേ

അവൻ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഗർഭമായി, സ്വർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പുരാണത്തിൽ അവനെ ഹിരണ്യഗർഭൻ, അതായത് സ്വർണ്ണഗർഭം എന്നു പറയുന്നത്.

സ്വയംഭുവോ ഽപി വൃത്തസ്യ കാലോ വിശ്വാത്മനസ്തു യഃ ന ശക്യഃ പരിസംഖ്യാതുമ് അപി വര്ഷശതൈരപി

സ്വയംഭൂവായ, സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവായ അവന്റെ കാലം, നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും അളക്കാൻ കഴിയില്ല.

കാലസംഖ്യാവിവൃത്തസ്യ പരാര്ധോ ബ്രഹ്മണഃ സ്മൃതഃ താവച്ഛേഷോ ഽസ്യ കാലോ ഽന്യസ് തസ്യാന്തേ പ്രതിസൃജ്യതേ

കാലത്തിന്റെ എണ്ണമില്ലാത്ത പരമാവധി കാലഘട്ടം ബ്രഹ്മാവിന്റെ പരാർദ്ധം എന്നാണു പറയുന്നത്. അവന്റെ ശേഷിക്കുന്ന കാലം മറ്റൊന്നാണ്, അതും അവസാനം ലയിക്കുന്നു.

കോടികോടിസഹസ്രാണി അഹര്ഭൂതാനി യാനി വൈ സമതീതാനി കല്പാനാം താവച്ഛേഷാഃ പരേ തു യേ യസ്ത്വയം വര്തതേ കല്പോ വാരാഹസ്തം നിബോധത

മുന്‍കാല കല്‍പങ്ങളില്‍ കോടിക്കണക്കിന് ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. അത്രയും ദിവസങ്ങള്‍ ഇനി ശേഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ വരാഹകല്‍പത്തിന്റെ കഥ കേൾക്കൂ.

പ്രഥമഃ സാംപ്രതസ്തേഷാം കല്പോ ഽയം വര്തതേ ദ്വിജാഃ യസ്മിന്സ്വായംഭുവാദ്യാസ്തു മനവസ്തേ ചതുര്ദശ

ദ്വിജന്മാരേ, ആ കല്‍പങ്ങളില്‍ ഇതാണ് ഇപ്പോഴുള്ള ആദ്യത്തെ കല്‍പം. ഇതിൽ സ്വായംഭുവൻ തുടങ്ങി പതിനാലു മനുക്കൾ ഉണ്ടായി.

അതീതാ വര്തമാനാശ് ച ഭവിഷ്യാ യേ ച വൈ പുനഃ തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപ്തദ്വീപാ സപര്വതാ

മുന്‍കാലത്തും, ഇപ്പോഴും, ഭാവിയിലും, ആ മനുക്കൾ ഈ ഭൂമി മുഴുവൻ, ഏഴു ദ്വീപുകളും പർവതങ്ങളുമൊക്കെയും ഭരിക്കുന്നു.

പൂര്ണം യുഗസഹസ്രം വൈ പരിപാല്യാ മഹേശ്വരൈഃ പ്രജാഭിസ്തപസാ ചൈവ തേഷാം ശൃണുത വിസ്തരമ്

പൂർണ്ണമായ ആയിരം യുഗങ്ങൾ മഹേശ്വരന്മാർ തപസ്സിനാലും, ജനങ്ങളോടൊപ്പം, ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അവയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

മന്വന്തരേണ ചൈകേന സര്വാണ്യേവാന്തരാണി ച കഥിതാനി ഭവിഷ്യന്തി കല്പഃ കല്പേന ചൈവ ഹി

ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും ഇടയ്ക്കാലങ്ങൾ എല്ലാം വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ കല്‍പത്തിലും അതുപോലെയാണ്.

അതീതാനി ച കല്പാനി സോദര്കാണി സഹാന്വയൈഃ അനാഗതേഷു തദ്വച്ച തര്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ

മുന്‍കാല കല്‍പങ്ങളും അവയുടെ ഉപസൃഷ്ടികളും വംശാവലികളും, അതുപോലെ വരാനിരിക്കുന്നവയും, അറിവുള്ളവർ അങ്ങനെ തന്നെ വിചാരിക്കണം.

ആപോ ഹ്യഗ്രേ സമഭവന് നഷ്ടേ ച പൃഥിവീതലേ ശാന്തതാരൈകനീരേ ഽസ്മിന് ന പ്രാജ്ഞായത കിംചന

ആദ്യത്തിൽ വെള്ളം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. ആ ശാന്തമായ ഒരൊറ്റ ജലസമുദ്രത്തിൽ ഒന്നും കാണാനാവില്ലായിരുന്നു.

ഏകാര്ണവേ തദാ തസ്മിന് നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ തദാ ഭവതി വൈ ബ്രഹ്മാ സഹസ്രാക്ഷഃ സഹസ്രപാത്

അപ്പോൾ, ആ ഏകസമുദ്രത്തിൽ, നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും എല്ലാം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുകളും ആയിരം കാലുകളും ഉള്ള ബ്രഹ്മാവു ഉദിച്ചു.

സഹസ്രശീര്ഷാ പുരുഷോ രുക്മവര്ണസ് ത്വതീന്ദ്രിയഃ ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യസ്തു സുഷ്വാപ സലിലേ തദാ

ആയിരം തലകളുള്ള പുരുഷൻ, പൊന്നനിറമുള്ളവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ളവൻ, ബ്രഹ്മാവെന്നും നാരായണനെന്നും അറിയപ്പെടുന്നവൻ, അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

സത്ത്വോദ്രേകാത്പ്രബുദ്ധസ്തു ശൂന്യം ലോകമുദൈക്ഷത ഇമം ചോദാഹരന്ത്യത്ര ശ്ലോകം നാരായണം പ്രതി

സത്ത്വഗുണം കൂടുതലായപ്പോൾ അവൻ ഉണർന്നു, ശൂന്യമായ ലോകം കണ്ടു. അപ്പോൾ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഈ ശ്ലോകം പറയുന്നു.

ആപോ നാരാശ് ച സൂനവ ഇത്യപാം നാമ ശുശ്രുമഃ ആപൂര്യ താഭിര് അയനം കൃതവാനാത്മനോ യതഃ

വെള്ളം നാരങ്ങൾ എന്നും അവൻ അവയുടെ പുത്രൻ എന്നും ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ വെള്ളം നിറച്ച് അവൻ അതിനെ തന്റെ വിശ്രമസ്ഥലമാക്കി.

അപ്സു ശേതേ യതസ്തസ്മാത് തതോ നാരായണഃ സ്മൃതഃ ചതുര്യുഗസഹസ്രസ്യ നൈശം കാലമ് ഉപാസ്യതഃ

വെള്ളത്തിൽ കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവനെ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. നാലായിരം യുഗങ്ങളടങ്ങിയ ആയിരം രാത്രികൾക്കാലം അവൻ അവിടെ വിശ്രമിക്കുന്നു.

ശര്വര്യന്തേ പ്രകുരുതേ ബ്രഹ്മത്വം സര്ഗകാരണാത് ബ്രഹ്മാ തു സലിലേ തസ്മിന് വായുര്ഭൂത്വാ സമാചരത്

രാത്രി അവസാനിക്കുമ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം അവൻ സ്വീകരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവായി, അവൻ വെള്ളത്തിൽ വായുവായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

നിശായാമിവ ഖദ്യോതഃ പ്രാവൃട്കാലേ തതസ്തു സഃ തതസ് തു സലിലേ തസ്മിന് വിജ്ഞായാന്തര്ഗതാം മഹീമ്

മഴക്കാലത്തെ രാത്രിയില്‍ ഒരു മിണ്ടുമിനുക്കു പോലെ, അവന്‍ അപ്പോള്‍ ആ ജലത്തില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ഭൂമിയെ കണ്ടു.

അനുമാനാദ് അസംമൂഢോ ഭൂമേരുദ്ധരണം പുനഃ അകരോത്സ തനൂമന്യാം കല്പാദിഷു യഥാപുരാ

അവന്‍ മനസ്സിലാക്കി, സംശയമില്ലാതെ, മുന്‍പ് ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ, സൂക്ഷ്മമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഭൂമിയെ വീണ്ടും ഉയര്‍ത്തി.

തതോ മഹാത്മാ ഭഗവാന് ദിവ്യരൂപമ് അചിന്തയത് സലിലേനാപ്ലുതാം ഭൂമിം ദൃഷ്ട്വാ സ തു സമന്തതഃ

അതിനുശേഷം മഹാത്മാവായ ഭഗവാന്‍, ചുറ്റും വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിയ ഭൂമിയെ കണ്ടു, ദൈവീകമായ ഒരു രൂപം ചിന്തിച്ചു.

കിംനു രൂപമഹം കൃത്വാ ഉദ്ധരേയം മഹീമിമാമ് ജലക്രീഡാനുസദൃശം വാരാഹം രൂപമാവിശത്

ഏത് രൂപം സ്വീകരിച്ചാല്‍ ഈ ഭൂമിയെ ഉയര്‍ത്താന്‍ കഴിയുമെന്ന് അവന്‍ വിചാരിച്ചു. വെള്ളത്തില്‍ കളിക്കുന്നതിനുള്ളതുപോലെയുള്ള, വരാഹത്തിന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് കടന്നുപോയി.