ലിങ്ഗപുരാണമ്

സ ഹത്വാ ദേവസമ്ഭൂതം നരകം ദൈത്യപുങ്ഗവമ് ബ്രാഹ്മണസ്യോര്ധ്വചക്രസ്യ വരദാനാന്മഹാത്മനഃ

ദേവന്മാരിൽ ജനിച്ച ദൈത്യശ്രേഷ്ഠനായ നരകനെ, മഹാത്മാവായ ഉർദ്ധ്വചക്ര ബ്രാഹ്മണന്റെ വരപ്രസാദത്തോടെ, അവൻ സംഹരിച്ചു.

സ്വോപഭോഗ്യാനി കന്യാനാം ഷോഡശാതുലവിക്രമഃ ശതാധികാനി ജഗ്രാഹ സഹസ്രാണി മഹാബലഃ

അസാധാരണമായ വീര്യശാലിയായവൻ, സ്വയം ആസ്വദിക്കാൻ പതിനാറായിരത്തിലധികം യുവതികളെ സ്വീകരിച്ചു.

ശാപവ്യാജേന വിപ്രാണാമ് ഉപസംഹൃതവാന് കുലമ് സംഹൃത്യ തത്കുലം ചൈവ പ്രഭാസേ ഽതിഷ്ഠദച്യുതഃ

ശാപം എന്ന നിമിത്തത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണരുടെ വംശം അവൻ നശിപ്പിച്ചു; ആ വംശം ഇല്ലാതാക്കിയശേഷം, അച്യുതൻ പ്രഭാസയിൽ പാർത്തി.

തദാ തസ്യൈവ തു ഗതം വര്ഷാണാമധികം ശതമ് കൃഷ്ണസ്യ ദ്വാരകായാം വൈ ജരാക്ലേശാപഹാരിണഃ

അപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, ജരാവ്യാധി അകറ്റുന്നവൻ, ദ്വാരകയിൽ നൂറുവർഷത്തോളം താമസിച്ചു.

വിശ്വാമിത്രസ്യ കണ്വസ്യ നാരദസ്യ ച ധീമതഃ ശാപം പിണ്ഡാരകേ ഽരക്ഷദ് വചോ ദുര്വാസസസ്തദാ

അപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രൻ, കണ്വൻ, ധീരനായ നാരദൻ എന്നിവരുടെ ശാപം സംബന്ധിച്ച ദുർവാസസിന്റെ വാക്കുകൾ കൃഷ്ണൻ പിണ്ഡാരകയിൽ സംരക്ഷിച്ചു.

ത്യക്ത്വാ ച മാനുഷം രൂപം ജരകാസ്ത്രച്ഛലേന തു അനുഗൃഹ്യ ച കൃഷ്ണോ ഽപി ലുബ്ധകം പ്രയയൌ ദിവമ്

പിന്നീട്, ജരയുടെ അമ്പ് എന്ന بہാനയിൽ മനുഷ്യരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ആ വേട്ടക്കാരനെ അനുഗ്രഹിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

അഷ്ടാവക്രസ്യ ശാപേന ഭാര്യാഃ കൃഷ്ണസ്യ ധീമതഃ ചൌരൈശ്ചാപഹൃതാഃ സര്വാസ് തസ്യ മായാബലേന ച

അഷ്ടാവക്രന്റെ ശാപം മൂലം, ധീരനായ കൃഷ്ണന്റെ എല്ലാ ഭാര്യകളും കള്ളന്മാർ മായാബലത്തോടെ അപഹരിച്ചു.

ബലഭദ്രോ ഽപി സംത്യജ്യ നാഗോ ഭൂത്വാ ജഗാമ ച മഹിഷ്യസ്തസ്യ കൃഷ്ണസ്യ രുക്മിണീപ്രമുഖാഃ ശുഭാഃ

ബലഭദ്രനും സന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ച്, പാമ്പായി മാറി യാത്രയായി; കൃഷ്ണന്റെ രുക്മിണി മുതലായ ശുഭമായ ഭാര്യകളും അങ്ങനെ തന്നെ.

സഹാഗ്നിം വിവിശുഃ സര്വാഃ കൃഷ്ണേനാക്ലിഷ്ടകര്മണാ രേവതീ ച തഥാ ദേവീ ബലഭദ്രേണ ധീമതാ

അവരൊക്കെയും അഗ്നിയോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അതുപോലെ ദേവിയായ രേവതിയും ധീരനായ ബലഭദ്രനോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ ചേർന്നു.

പ്രവിഷ്ടാ പാവകം വിപ്രാഃ സാ ച ഭര്തൃപഥം ഗതാ പ്രേതകാര്യം ഹരേഃ കൃത്വാ പാര്ഥഃ പരമവീര്യവാന്

ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിയിൽ കടന്നു, അവളും ഭർത്താവിന്റെ വഴി പിന്തുടർന്നു; ഹരിയുടെ ശവസംസ്കാരം നടത്തി, അപ്രതിമ വീരനായ പാർഥൻ,

രാമസ്യ ച തഥാന്യേഷാം വൃഷ്ണീനാമപി സുവ്രതഃ കന്ദമൂലഫലൈസ്തസ്യ ബലികാര്യം ചകാര സഃ

രാമനും മറ്റുള്ളവർക്കും, വൃഷ്ണികൾക്കുമൊക്കെ, നല്ല വ്രതം പാലിച്ചവൻ വേരുകളും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും കൊണ്ടു ബലികർമ്മം നടത്തി.

ദ്രവ്യാഭാവാത് സ്വയം പാര്ഥോ ഭ്രാതൃഭിശ് ച ദിവം ഗതഃ ഏവം സംക്ഷേപതഃ പ്രോക്തഃ കൃഷ്ണസ്യാക്ലിഷ്ടകര്മണഃ

ദ്രവ്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, പാർഥനും സഹോദരന്മാരും സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി; അങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ നിർമലമായ പ്രവർത്തികളുടെ കഥ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പ്രഭാവോ വിലയശ്ചൈവ സ്വേച്ഛയൈവ മഹാത്മനഃ ഇത്യേതത്സോമവംശാനാം നൃപാണാം ചരിതം ദ്വിജാഃ

മഹാത്മാവിന്റെ ഉദ്ഭവവും ലയവും എല്ലാം അവന്റെ ഇച്ഛയാൽ മാത്രമാണ്; ഇതാണ് സോമവംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രം, ദ്വിജന്മാരേ.

യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി ബ്രാഹ്മണാന് ശ്രാവയേദപി സ യാതി വൈഷ്ണവം ലോകം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ

ഇത് ആരെങ്കിലും വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ നിർബന്ധമായി വൈഷ്ണവ ലോകം പ്രാപിക്കും; ഇതിൽ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല.

ആദിസര്ഗസ്ത്വയാ സൂത സൂചിതോ ന പ്രകാശിതഃ സാംപ്രതം വിസ്തരേണൈവ വക്തുമര്ഹസി സുവ്രത

സൂതാ, ആദിസൃഷ്ടിയെ നീ സൂചിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, വിശദമായി വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല; അതുകൊണ്ട്, നീ ഇപ്പോൾ അതിനെ വിശദമായി പറയണം, ധർമ്മനിഷ്ഠനേ.

മഹേശ്വരോ മഹാദേവഃ പ്രകൃതേഃ പുരുഷസ്യ ച പരത്വേ സംസ്ഥിതോ ദേവഃ പരമാത്മാ മുനീശ്വരാഃ

മഹേശ്വരൻ, മഹാദേവൻ, പ്രകൃതിയുടെയും പുരുഷന്റെയും അതീതനായി നിലകൊള്ളുന്നു; ദേവൻ, പരമാത്മാവ്, മുനിമാരുടെ നാഥൻ.

അവ്യക്തം ചേശ്വരാത്തസ്മാദ് അഭവത്കാരണം പരമ് പ്രധാനം പ്രകൃതിശ്ചേതി യദാഹുസ്തത്ത്വചിന്തകാഃ

അവിടുന്ന് അവ്യക്തം, അതായത് പരമകാരണം ഉദിച്ചുവന്നു; അതാണ് പ്രധാനം, പ്രകൃതി എന്നു സത്യത്തെ ചിന്തിക്കുന്നവർ പറയുന്നു.

ഗന്ധവര്ണരസൈര് ഹീനം ശബ്ദസ്പര്ശവിവര്ജിതമ് അജരം ധ്രുവമക്ഷയ്യം നിത്യം സ്വാത്മന്യവസ്ഥിതമ്

ഗന്ധവും വർണ്ണവും രുചിയും ഇല്ലാത്തത്, ശബ്ദവും സ്പർശവും രഹിതം, വൃദ്ധിയില്ലാത്തത്, സ്ഥിരവും അക്ഷയവും ശാശ്വതവും സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും.

ജഗദ്യോനിം മഹാഭൂതം പരം ബ്രഹ്മ സനാതനമ് വിഗ്രഹഃ സര്വഭൂതാനാമ് ഈശ്വരാജ്ഞാപ്രചോദിതമ്

ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവകാരണമായ മഹാഭൂതം, പരബ്രഹ്മം, ശാശ്വതം; എല്ലാ ജീവികളുടെയും രൂപം, ഈശ്വരന്റെ ആജ്ഞയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും.

അനാദ്യന്തമജം സൂക്ഷ്മം ത്രിഗുണം പ്രഭവാവ്യയമ് അപ്രകാശമവിജ്ഞേയം ബ്രഹ്മാഗ്രേ സമവര്തത

ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത്, ജനനം ഇല്ലാത്തത്, സൂക്ഷ്മമായത്, മൂന്നു ഗുണങ്ങളുള്ളത്, ഉത്ഭവവും അക്ഷയവുമാണ്; അതു പ്രകടമല്ലാത്തത്, അറിയാനാകാത്തത്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആദിയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നത്.

അസ്യാത്മനാ സര്വമിദം വ്യാപ്തം ത്വാസീച്ഛിവേച്ഛയാ ഗുണസാമ്യേ തദാ തസ്മിന്ന് അവിഭാഗേ തമോമയേ

തന്റെ സ്വഭാവത്താൽ എല്ലാം ആകമാനം വ്യാപിച്ചു, ശിവന്റെ ഇച്ഛയാൽ; അപ്പോൾ ഗുണങ്ങൾ സമതുല്യമായിരുന്നതിനാൽ, അവിഭജ്യമായ അന്ധകാരഭരിതമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

സര്ഗകാലേ പ്രധാനസ്യ ക്ഷേത്രജ്ഞാധിഷ്ഠിതസ്യ വൈ ഗുണഭാവാദ്വ്യജ്യമാനോ മഹാന് പ്രാദുര്ബഭൂവ ഹ

സൃഷ്ടിയുടെ സമയത്ത്, പ്രധാനം, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ നിയന്ത്രിച്ചപ്പോൾ, ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്താൽ മഹത്ത്വം പ്രകടമായി.

സൂക്ഷ്മേണ മഹതാ ചാഥ അവ്യക്തേന സമാവൃതമ് സത്ത്വോദ്രിക്തോ മഹാനഗ്രേ സത്താമാത്രപ്രകാശകഃ

സൂക്ഷ്മമായ മഹത്തും അവ്യക്തം കൊണ്ടു ചുറ്റപ്പെട്ടതും, സത്ത്വം അധികമായത് ആദിയിൽ സത്ത്വത്തിന്റെ മാത്രം പ്രകാശം വെളിപ്പെടുത്തി.

മനോ മഹാംസ്തു വിജ്ഞേയമ് ഏകം തത്കാരണം സ്മൃതമ് സമുത്പന്നം ലിങ്ഗമാത്രം ക്ഷേത്രജ്ഞാധിഷ്ഠിതം ഹി തത്

മനസ്സും മഹത്തും ഒന്നായി മനസ്സിലാക്കണം; അതാണ് അതിന്റെ കാരണം എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ക്ഷേത്രജ്ഞൻ നിയന്ത്രിച്ച സൂക്ഷ്മലിംഗം ഉദിച്ചുവന്നു.

ധര്മാദീനി ച രൂപാണി ലോകതത്ത്വാര്ഥഹേതവഃ മഹാന് സൃഷ്ടിം വികുരുതേ ചോദ്യമാനഃ സിസൃക്ഷയാ

ധർമ്മം മുതലായ രൂപങ്ങൾ ലോകസത്യത്തിനുള്ള കാരണങ്ങൾ; മഹത്ത്വം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഉണർന്നു സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു.

മനോ മഹാന്മതിര്ബ്രഹ്മ പൂര്ബുദ്ധിഃ ഖ്യാതിരീശ്വരഃ പ്രജ്ഞാ ചിതിഃ സ്മൃതിഃ സംവിദ് വിശ്വേശശ്ചേതി സ സ്മൃതഃ

മനസ്സ്, മഹത്ത്വം, ബുദ്ധി, ബ്രഹ്മ, മുൻബോധം, പ്രശസ്തി, ഈശ്വരത്വം, ജ്ഞാനം, ചൈതന്യം, ഓർമ്മ, ബോധം, വിശ്വേശ്വരൻ — ഇതായാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

മനുതേ സര്വഭൂതാനാം യസ്മാച്ചേഷ്ടാ ഫലം തതഃ സൌക്ഷ്മ്യാത്തേന വിഭക്തം തു യേന തന്മന ഉച്യതേ

എല്ലാ ജീവികളുടെ പ്രവർത്തികളും ഫലവും മനസ്സാണ് ആലോചിക്കുന്നത്; അതിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം കൊണ്ടു വ്യത്യസ്തമായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ മനസ്സ് എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

തത്ത്വാനാമ് അഗ്രജോ യസ്മാന് മഹാംശ് ച പരിമാണതഃ വിശേഷേഭ്യോ ഗുണേഭ്യോ ഽപി മഹാനിതി തതഃ സ്മൃതഃ

സകല തത്ത്വങ്ങളിലുമുള്ള പ്രാചീനനും, അതിന്റെ വലിപ്പത്തിലും ഗുണങ്ങളിലും ഏറ്റവും വലിയവനുമാകയാൽ, അവനെ മഹാൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ബിഭര്തി മാനം മനുതേ വിഭാഗം മന്യതേ ഽപി ച പുരുഷോ ഭോഗസംബന്ധാത് തേന ചാസൌ മതിഃ സ്മൃതഃ

മാനവും, വ്യത്യാസങ്ങളും, വിഭജനം എന്നിവ മനസ്സിലാക്കുകയും, അനുഭവം കൊണ്ടുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടു, അതിനെ മനസ്സ് എന്നു പറയുന്നു.