ലിങ്ഗപുരാണമ്

മമ ത്വം പുണ്ഡരീകാക്ഷ വിശിഷ്ടം ഗുണവത്തരമ് സുരേശസംമിതം പുത്രം പ്രസന്നോ ദാതുമര്ഹസി

'കണ്ണിന്മലരേ, ദൈവങ്ങളുടെ പ്രഭുവിനും പ്രിയപ്പെട്ട, ഗുണവാനായും വിശിഷ്ടനുമായ ഒരു പുത്രനെ നീ എനിക്ക് ദയവായി നൽകണം'.

ജാമ്ബവത്യാ വചഃ ശ്രുത്വാ ജഗന്നാഥസ്തതോ ഹരിഃ തപസ്തപ്തും സമാരേഭേ തപോനിധിരനിന്ദിതഃ

ജാംബവതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ലോകനാഥനായ ഹരിയും, പാപരഹിതനും തപസ്സിന്റെ ആകാരം ആയവനും, തപസ്സ് ചെയ്യാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു.

സോ ഽഥ നാരായണഃ കൃഷ്ണഃ ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ വ്യാഘ്രപാദസ്യ ച മുനേര് ഗത്വാ ചൈവാശ്രമോത്തമമ്

അതിനുശേഷം ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ള നാരായണനും കൃഷ്ണനും, വ്യാഘ്രപാദമുനിയുടെ ഉത്തമമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.

ഋഷിം ദൃഷ്ട്വാ ത്വങ്ഗിരസം പ്രണിപത്യ ജനാര്ദനഃ ദിവ്യം പാശുപതം യോഗം ലബ്ധവാംസ്തസ്യ ചാജ്ഞയാ

അവിടെ അംഗിരസെന്ന ഋഷിയെ കണ്ടു, ജനാർദ്ദനൻ വന്ദനം നടത്തി, അവന്റെ കല്പനപ്രകാരം ദിവ്യമായ പാശുപതയോഗം ലഭിച്ചു.

പ്രലുപ്തശ്മശ്രുകേശശ് ച ഘൃതാക്തോ മുഞ്ജമേഖലീ ദീക്ഷിതോ ഭഗവാന്കൃഷ്ണസ് തതാപ ച പരംതപഃ

മുടിയും താടിയും വെട്ടി നീക്കി, നെയ്യിൽ അഭിഷേകം ചെയ്ത്, മുന്ജ് പുല്ല് കെട്ടിയുള്ള കെട്ടുപെട്ട്, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.

ഊര്ധ്വബാഹുര് നിരാലംബഃ പാദാങ്ഗുഷ്ഠാഗ്രധിഷ്ഠിതഃ ഫലാമ്ബനിലഭോജീ ച ഋതുത്രയമ് അധോക്ഷജഃ

കൈകൾ ഉയർത്തി, എങ്ങും ആശ്രയമില്ലാതെ, കാലിന്റെ വിരൽതുമ്പിൽ നിൽക്കുകയും, പഴം, വെള്ളം, വായു മാത്രം ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത്, അദ്ധോക്ഷജൻ മൂന്നു ঋതുക്കളോളം തപസ്സ് ചെയ്തു.

തപസാ തസ്യ സംതുഷ്ടോ ദദൌ രുദ്രോ ബഹൂന് വരാന് സാമ്ബം ജാംബവതീപുത്രം കൃഷ്ണായ ച മഹാത്മനേ

അവന്റെ തപസ്സിൽ തൃപ്തനായ രുദ്രൻ, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന് അനേകം വരങ്ങൾ നൽകി, ജാംബവതിയുടെ മകനായ സാംബനെയും അനുഗ്രഹിച്ചു.

തഥാ ജാംബവതീ ചൈവ സാംബം ഭാര്യാ ഹരേഃ സുതമ് പ്രഹര്ഷമതുലം ലേഭേ ലബ്ധ്വാദിത്യം യഥാദിതിഃ

അങ്ങനെ ഹരിയുടെ ഭാര്യയായ ജാംബവതി, സാംബനെ മകനായി ലഭിച്ച്, അതുല്യമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു, അദിതിക്ക് ആദിത്യനെ ലഭിച്ചപ്പോലെ.

ബാണസ്യ ച തദാ തേന ഛേദിതം മുനിപുങ്ഗവാഃ ഭുജാനാം ചൈവ സാഹസ്രം ശാപാദ്രുദ്രസ്യ ധീമതഃ

അപ്പോൾ, മഹാമുനികളേ, ധീരനായ രുദ്രന്റെ ശാപം മൂലം, ബാണന്റെ ആയിരം കൈകൾ അവൻ വെട്ടി നീക്കി.

അഥ ദൈത്യവധം ചക്രേ ഹലായുധസഹായവാന് തഥാ ദുഷ്ടക്ഷിതീശാനാം ലീലയൈവ രണാജിരേ

പിന്നീട്, ഹലായുധൻ എന്ന സഹായി കൂടെകൊണ്ട്, അവൻ ദൈത്യന്മാരെ കൊല്ലുകയും, ദുഷ്ടരാജാക്കന്മാരെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ലീലയായി സംഹരിക്കുകയും ചെയ്തു.

സ ഹത്വാ ദേവസമ്ഭൂതം നരകം ദൈത്യപുങ്ഗവമ് ബ്രാഹ്മണസ്യോര്ധ്വചക്രസ്യ വരദാനാന്മഹാത്മനഃ

ദേവന്മാരിൽ ജനിച്ച ദൈത്യശ്രേഷ്ഠനായ നരകനെ, മഹാത്മാവായ ഉർദ്ധ്വചക്ര ബ്രാഹ്മണന്റെ വരപ്രസാദത്തോടെ, അവൻ സംഹരിച്ചു.

സ്വോപഭോഗ്യാനി കന്യാനാം ഷോഡശാതുലവിക്രമഃ ശതാധികാനി ജഗ്രാഹ സഹസ്രാണി മഹാബലഃ

അസാധാരണമായ വീര്യശാലിയായവൻ, സ്വയം ആസ്വദിക്കാൻ പതിനാറായിരത്തിലധികം യുവതികളെ സ്വീകരിച്ചു.

ശാപവ്യാജേന വിപ്രാണാമ് ഉപസംഹൃതവാന് കുലമ് സംഹൃത്യ തത്കുലം ചൈവ പ്രഭാസേ ഽതിഷ്ഠദച്യുതഃ

ശാപം എന്ന നിമിത്തത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണരുടെ വംശം അവൻ നശിപ്പിച്ചു; ആ വംശം ഇല്ലാതാക്കിയശേഷം, അച്യുതൻ പ്രഭാസയിൽ പാർത്തി.

തദാ തസ്യൈവ തു ഗതം വര്ഷാണാമധികം ശതമ് കൃഷ്ണസ്യ ദ്വാരകായാം വൈ ജരാക്ലേശാപഹാരിണഃ

അപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, ജരാവ്യാധി അകറ്റുന്നവൻ, ദ്വാരകയിൽ നൂറുവർഷത്തോളം താമസിച്ചു.

വിശ്വാമിത്രസ്യ കണ്വസ്യ നാരദസ്യ ച ധീമതഃ ശാപം പിണ്ഡാരകേ ഽരക്ഷദ് വചോ ദുര്വാസസസ്തദാ

അപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രൻ, കണ്വൻ, ധീരനായ നാരദൻ എന്നിവരുടെ ശാപം സംബന്ധിച്ച ദുർവാസസിന്റെ വാക്കുകൾ കൃഷ്ണൻ പിണ്ഡാരകയിൽ സംരക്ഷിച്ചു.

ത്യക്ത്വാ ച മാനുഷം രൂപം ജരകാസ്ത്രച്ഛലേന തു അനുഗൃഹ്യ ച കൃഷ്ണോ ഽപി ലുബ്ധകം പ്രയയൌ ദിവമ്

പിന്നീട്, ജരയുടെ അമ്പ് എന്ന بہാനയിൽ മനുഷ്യരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ആ വേട്ടക്കാരനെ അനുഗ്രഹിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

അഷ്ടാവക്രസ്യ ശാപേന ഭാര്യാഃ കൃഷ്ണസ്യ ധീമതഃ ചൌരൈശ്ചാപഹൃതാഃ സര്വാസ് തസ്യ മായാബലേന ച

അഷ്ടാവക്രന്റെ ശാപം മൂലം, ധീരനായ കൃഷ്ണന്റെ എല്ലാ ഭാര്യകളും കള്ളന്മാർ മായാബലത്തോടെ അപഹരിച്ചു.

ബലഭദ്രോ ഽപി സംത്യജ്യ നാഗോ ഭൂത്വാ ജഗാമ ച മഹിഷ്യസ്തസ്യ കൃഷ്ണസ്യ രുക്മിണീപ്രമുഖാഃ ശുഭാഃ

ബലഭദ്രനും സന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ച്, പാമ്പായി മാറി യാത്രയായി; കൃഷ്ണന്റെ രുക്മിണി മുതലായ ശുഭമായ ഭാര്യകളും അങ്ങനെ തന്നെ.

സഹാഗ്നിം വിവിശുഃ സര്വാഃ കൃഷ്ണേനാക്ലിഷ്ടകര്മണാ രേവതീ ച തഥാ ദേവീ ബലഭദ്രേണ ധീമതാ

അവരൊക്കെയും അഗ്നിയോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അതുപോലെ ദേവിയായ രേവതിയും ധീരനായ ബലഭദ്രനോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ ചേർന്നു.

പ്രവിഷ്ടാ പാവകം വിപ്രാഃ സാ ച ഭര്തൃപഥം ഗതാ പ്രേതകാര്യം ഹരേഃ കൃത്വാ പാര്ഥഃ പരമവീര്യവാന്

ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിയിൽ കടന്നു, അവളും ഭർത്താവിന്റെ വഴി പിന്തുടർന്നു; ഹരിയുടെ ശവസംസ്കാരം നടത്തി, അപ്രതിമ വീരനായ പാർഥൻ,

രാമസ്യ ച തഥാന്യേഷാം വൃഷ്ണീനാമപി സുവ്രതഃ കന്ദമൂലഫലൈസ്തസ്യ ബലികാര്യം ചകാര സഃ

രാമനും മറ്റുള്ളവർക്കും, വൃഷ്ണികൾക്കുമൊക്കെ, നല്ല വ്രതം പാലിച്ചവൻ വേരുകളും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും കൊണ്ടു ബലികർമ്മം നടത്തി.

ദ്രവ്യാഭാവാത് സ്വയം പാര്ഥോ ഭ്രാതൃഭിശ് ച ദിവം ഗതഃ ഏവം സംക്ഷേപതഃ പ്രോക്തഃ കൃഷ്ണസ്യാക്ലിഷ്ടകര്മണഃ

ദ്രവ്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, പാർഥനും സഹോദരന്മാരും സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി; അങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ നിർമലമായ പ്രവർത്തികളുടെ കഥ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പ്രഭാവോ വിലയശ്ചൈവ സ്വേച്ഛയൈവ മഹാത്മനഃ ഇത്യേതത്സോമവംശാനാം നൃപാണാം ചരിതം ദ്വിജാഃ

മഹാത്മാവിന്റെ ഉദ്ഭവവും ലയവും എല്ലാം അവന്റെ ഇച്ഛയാൽ മാത്രമാണ്; ഇതാണ് സോമവംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രം, ദ്വിജന്മാരേ.

യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി ബ്രാഹ്മണാന് ശ്രാവയേദപി സ യാതി വൈഷ്ണവം ലോകം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ

ഇത് ആരെങ്കിലും വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ നിർബന്ധമായി വൈഷ്ണവ ലോകം പ്രാപിക്കും; ഇതിൽ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല.

ആദിസര്ഗസ്ത്വയാ സൂത സൂചിതോ ന പ്രകാശിതഃ സാംപ്രതം വിസ്തരേണൈവ വക്തുമര്ഹസി സുവ്രത

സൂതാ, ആദിസൃഷ്ടിയെ നീ സൂചിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, വിശദമായി വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല; അതുകൊണ്ട്, നീ ഇപ്പോൾ അതിനെ വിശദമായി പറയണം, ധർമ്മനിഷ്ഠനേ.

മഹേശ്വരോ മഹാദേവഃ പ്രകൃതേഃ പുരുഷസ്യ ച പരത്വേ സംസ്ഥിതോ ദേവഃ പരമാത്മാ മുനീശ്വരാഃ

മഹേശ്വരൻ, മഹാദേവൻ, പ്രകൃതിയുടെയും പുരുഷന്റെയും അതീതനായി നിലകൊള്ളുന്നു; ദേവൻ, പരമാത്മാവ്, മുനിമാരുടെ നാഥൻ.

അവ്യക്തം ചേശ്വരാത്തസ്മാദ് അഭവത്കാരണം പരമ് പ്രധാനം പ്രകൃതിശ്ചേതി യദാഹുസ്തത്ത്വചിന്തകാഃ

അവിടുന്ന് അവ്യക്തം, അതായത് പരമകാരണം ഉദിച്ചുവന്നു; അതാണ് പ്രധാനം, പ്രകൃതി എന്നു സത്യത്തെ ചിന്തിക്കുന്നവർ പറയുന്നു.

ഗന്ധവര്ണരസൈര് ഹീനം ശബ്ദസ്പര്ശവിവര്ജിതമ് അജരം ധ്രുവമക്ഷയ്യം നിത്യം സ്വാത്മന്യവസ്ഥിതമ്

ഗന്ധവും വർണ്ണവും രുചിയും ഇല്ലാത്തത്, ശബ്ദവും സ്പർശവും രഹിതം, വൃദ്ധിയില്ലാത്തത്, സ്ഥിരവും അക്ഷയവും ശാശ്വതവും സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും.

ജഗദ്യോനിം മഹാഭൂതം പരം ബ്രഹ്മ സനാതനമ് വിഗ്രഹഃ സര്വഭൂതാനാമ് ഈശ്വരാജ്ഞാപ്രചോദിതമ്

ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവകാരണമായ മഹാഭൂതം, പരബ്രഹ്മം, ശാശ്വതം; എല്ലാ ജീവികളുടെയും രൂപം, ഈശ്വരന്റെ ആജ്ഞയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും.