ലിങ്ഗപുരാണമ്

യശസസ്തപസശ്ചൈവ ക്രോധോ നാശകരഃ സ്മൃതഃ അലം ഹി രാക്ഷസൈര് ദഗ്ധൈര് ദീനൈര് അനപരാധിഭിഃ

യശസ്സിനെയും തപസ്സിനെയും കോപം നശിപ്പിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. പാവപ്പെട്ട, കുറ്റമറ്റ രാക്ഷസരെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് മതിയാകട്ടെ.

സത്രം തേ വിരമത്വേതത് ക്ഷമാസാരാ ഹി സാധവഃ ഏവം വസിഷ്ഠവാക്യേന ശാക്തേയോ മുനിപുങ്ഗവഃ

നിന്റെ യാഗം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കണം; ക്ഷമയാണ് സത്പുരുഷന്മാരുടെ സാരാംശം. ഇങ്ങനെ വസിഷ്ഠന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ശാക്തേയൻ...

ഉപസംഹൃതവാന് സത്രം സദ്യസ്തദ്വാക്യഗൌരവാത് തതഃ പ്രീതശ് ച ഭഗവാന് വസിഷ്ഠോ മുനിസത്തമഃ

...അന്നേരത്തേ തന്നെ ആ യാഗം അവസാനിപ്പിച്ചു, ആ വാക്കുകൾക്ക് മാന്യം കൊടുത്ത്. അതിനുശേഷം മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠൻ സന്തോഷിച്ചു.

സമ്പ്രാപ്തശ് ച തദാ സത്രം പുലസ്ത്യോ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ വസിഷ്ഠേന തു ദത്താര്ഘ്യഃ കൃതാസനപരിഗ്രഹഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ പുലസ്ത്യൻ ആ യാഗത്തിൽ എത്തി. വസിഷ്ഠൻ അവനു അർഘ്യം നൽകി, പുലസ്ത്യൻ ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ചു.

പരാശരമുവാചേദം പ്രണിപത്യ സ്ഥിതം മുനിഃ വൈരേ മഹതി യദ്വാക്യാദ് ഗുരോര് അദ്യാശ്രിതാ ക്ഷമാ

മുനി, വിനയത്തോടെ നില്ക്കുന്ന പരാശരനോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് നീ ഇന്ന് വലിയ വൈരാഗ്യത്തിനിടയിലും ക്ഷമയെ ആശ്രയിച്ചു."

ത്വയാ തസ്മാത്സമസ്താനി ഭവാഞ്ഛാസ്ത്രാണി വേത്സ്യതി സംതതേര്മമ ന ഛേദഃ ക്രുദ്ധേനാപി യതഃ കൃതഃ

അതുകൊണ്ട്, നീ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും അറിയും; എന്റെ വംശത്തിൽ ഒരിക്കലും വിച്ഛേദം ഉണ്ടാകില്ല, കാരണം കോപം കൊണ്ടുപോലും അതിന് അവസാനം വരുത്താൻ കഴിയില്ല.

ത്വയാ തസ്മാന്മഹാഭാഗ ദദാമ്യന്യം മഹാവരമ് പുരാണസംഹിതാകര്താ ഭവാന്വത്സ ഭവിഷ്യതി

അതിനാൽ, മഹാഭാഗനേ, ഞാൻ നിന്നെ മറ്റൊരു വലിയ വരം നൽകുന്നു: കുഞ്ഞേ, നീ പുരാണസംഹിതയുടെ കർത്താവായിരിക്കും.

ദേവതാപരമാര്ഥം ച യഥാവദ്വേത്സ്യതേ ഭവാന് പ്രവൃത്തൌ വാ നിവൃത്തൌ വാ കര്മണസ് തേ ഽമലാ മതിഃ

ദേവതകളുടെ പരമാർത്ഥം, ഭവാൻ സത്യം മനസ്സിലാക്കും. പ്രവർത്തിയിലോ, വിരമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴോ, ഭവാൻ്റെ മനസ്സ് കർമ്മത്തിൽ നിർമലമായിരിക്കുന്നു.

മത്പ്രസാദാദസംദിഗ്ധാ തവ വത്സ ഭവിഷ്യതി തതശ് ച പ്രാഹ ഭഗവാന് വസിഷ്ഠോ വദതാം വരഃ

എൻ്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, കുട്ടിയേ, ഭവാൻ്റെ മനസ്സിൽ സംശയം ഇല്ലാതാകും. അതിനുശേഷം, വസിഷ്ഠൻ, വാക്കിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, പ്രസ്താവിച്ചു.

പുലസ്ത്യേന യദുക്തം തേ സര്വമേതദ്ഭവിഷ്യതി അഥ തസ്യ പുലസ്ത്യസ്യ വസിഷ്ഠസ്യ ച ധീമതഃ

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഭവാനെക്കുറിച്ച് തീർച്ചയായും സംഭവിക്കും. പിന്നെ ആ പുലസ്ത്യനും ധീരനായ വസിഷ്ഠനും തമ്മിൽ—

പ്രസാദാദ്വൈഷ്ണവം ചക്രേ പുരാണം വൈ പരാശരഃ ഷട്പ്രകാരം സമസ്താര്ഥസാധകം ജ്ഞാനസംചയമ്

അവരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ, പരാശരൻ ആറുവിധങ്ങളായ അറിവുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, എല്ലാ അർത്ഥങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കുന്ന വൈഷ്ണവപുരാണം രചിച്ചു.

ഷട്സാഹസ്രമിതം സര്വം വേദാര്ഥേന ച സംയുതമ് ചതുര്ഥം ഹി പുരാണാനാം സംഹിതാസു സുശോഭനമ്

അത് ആറായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, വേദാർത്ഥത്തോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കുന്നു. പുരാണങ്ങളിൽ നാലാമത്തേതായി, സമാഹിതികളിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്.

ഏഷ വഃ കഥിതഃ സര്വോ വാസിഷ്ഠാനാം സമാസതഃ പ്രഭവഃ ശക്തിസൂനോശ് ച പ്രഭാവോ മുനിപുങ്ഗവാഃ

ഇങ്ങനെ, വസിഷ്ഠന്മാരുടെ ഉത്ഭവവും ശക്തിയുടെ പുത്രൻ്റെ മഹത്വവും ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

ആദിത്യവംശം സോമസ്യ വംശം വംശവിദാം വര വക്തുമര്ഹസി ചാസ്മാകം സംക്ഷേപാദ് രോമഹര്ഷണ

വംശജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രോമഹർഷണാ, ആദിത്യവംശവും സോമവംശവും സംക്ഷിപ്തമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയേണ്ടതാണു.

അദിതിഃ സുഷുവേ പുത്രമ് ആദിത്യം കശ്യപാദ്ദ്വിജാഃ തസ്യാദിത്യസ്യ ചൈവാസീദ് ഭാര്യാ ത്രയമ് അഥാപരമ്

അദിതി, കശ്യപനിൽ നിന്ന് ആദിത്യനെന്ന പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു, ദ്വിജന്മാരേ. ആ ആദിത്യന് മൂന്നു ഭാര്യമാരും പിന്നീട് മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.

സംജ്ഞാ രാജ്ഞീ പ്രഭാ ഛായാ പുത്രാംസ്താസാം വദാമി വഃ സംജ്ഞാ ത്വാഷ്ട്രീ ച സുഷുവേ സൂര്യാന്മനുമനുത്തമമ്

സംജ്ഞാ, രാജ്ഞി, പ്രഭാ, ഛായാ—ഇവരാണ് അവരുടെ പേരുകൾ. അവരുടെ മക്കളെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയും. ത്വഷ്ടൃപുത്രിയായ സംജ്ഞാ, സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഉത്തമനായ മനുവിനെ പ്രസവിച്ചു.

യമം ച യമുനാം ചൈവ രാജ്ഞീ രേവതമേവ ച പ്രഭാ പ്രഭാതമ് ആദിത്യാച് ഛായാം സംജ്ഞാപ്യകല്പയത്

അവൾ യമനെയും യമുനയെയും രാജ്ഞിയായ രേവതിയെയും പ്രസവിച്ചു. പ്രഭാ, ആദിത്യനിൽ നിന്ന് പ്രഭാതനെ പ്രസവിച്ചു. സംജ്ഞാ, തനിക്കു പകരം ഛായയെ നിയമിച്ചു.

ഛായാ ച തസ്മാത്സുഷുവേ സാവര്ണിം ഭാസ്കരാദ്ദ്വിജാഃ തതഃ ശനിം ച തപതീം വിഷ്ടിം ചൈവ യഥാക്രമമ്

ഛായ, ഭാസ്കരനിൽ നിന്ന് സാവർണിയെ പ്രസവിച്ചു, ദ്വിജന്മാരേ. പിന്നെ, ക്രമത്തിൽ ശനി, തപതി, വിഷ്ടി എന്നിവരെയും പ്രസവിച്ചു.

ഛായാ സ്വപുത്രാഭ്യധികം സ്നേഹം ചക്രേ മനൌ തദാ പൂര്വോ മനുര്ന ചക്ഷാമ യമസ്തു ക്രോധമൂര്ഛിതഃ

അന്നത്തെ കാലത്ത്, ഛായ തന്റെ സ്വന്തം മക്കളെ മനുവിനേക്കാൾ അധികം സ്നേഹിച്ചു. മുൻ മനു അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല, പക്ഷേ യമൻ ക്രോധത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.

സംതാഡയാമാസ രുഷാ പാദമുദ്യമ്യ ദക്ഷിണമ് യമേന താഡിതാ സാ തു ഛായാ വൈ ദുഃഖിതാഭവത്

യമൻ, വലതുകാൽ ഉയർത്തി, കോപത്തോടെ അവളെ അടിച്ചു. യമൻ അടിച്ചതിനാൽ ഛായ ദുഃഖിതയായി.

ഛായാശാപാത് പദം ചൈകം യമസ്യ ക്ലിന്നമുത്തമമ് പൂയശോണിതസമ്പൂര്ണം കൃമീണാം നിചയാന്വിതമ്

ഛായയുടെ ശാപം മൂലം, യമന്റെ ഒരു കാൽ പുഴു നിറഞ്ഞ, രക്തവും പുഴുവുമുള്ള രോഗം പിടിച്ചുപറ്റി.

സോ ഽപി ഗോകര്ണമാശ്രിത്യ ഫലകേനാനിലാശനഃ ആരാധയന്മഹാദേവം യാവദ്വര്ഷായുതായുതമ്

അവൻ ഗോകർണത്തിൽ പോയി, ഭക്ഷണം ഉപവസിച്ച് വായുവിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു, മഹാദേവനെ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ആരാധിച്ചു.

ഭവപ്രസാദാദ് ആഗത്യ ലോകപാലത്വമുത്തമമ് പിതൄണാമാധിപത്യം തു ശാപമോക്ഷം തഥൈവ ച

ഭവന്റെ കൃപയാൽ, അവൻ ലോകപാലനിലെയും പിതൃഭാവനിലെയും ഉന്നത സ്ഥാനം നേടി, ശാപത്തിൽ നിന്നു മോചനം ലഭിച്ചു.

ലബ്ധവാന്ദേവദേവസ്യ പ്രഭാവാച്ഛൂലപാണിനഃ അസഹന്തീ പുരാ ഭാനോസ് തേജോമയമ് അനിന്ദിതാ

ശൂലധാരിയായ ദേവദേവന്റെ ശക്തിയാൽ അവൻ ഇതെല്ലാം നേടി. മുമ്പ്, ഭാനുവിന്റെ നിർദോഷിയായ ഭാര്യ, ഭാനുവിന്റെ അതിവിശേഷമായ തേജസ് സഹിക്കാനായില്ല.

രൂപം ത്വാഷ്ട്രീ സ്വദേഹാത്തു ഛായാഖ്യാം സാ ത്വകല്പയത് വഡവാരൂപമാസ്ഥായ തപസ്തേപേ തു സുവ്രതാ

അതിനാൽ, ത്വഷ്ടൃപുത്രിയായ അവൾ തൻ്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഛായയെന്ന പേരിൽ മറ്റൊരുത്തിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. കുതിരയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ആ ധാർമ്മികവതി കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.

കാലാത്പ്രയത്നതോ ജ്ഞാത്വാ ഛായാം ഛായാപതിഃ പ്രഭുഃ വഡവാമഗമത്സംജ്ഞാമ് അശ്വരൂപേണ ഭാസ്കരഃ

കാലം കഴിഞ്ഞ് പരിശ്രമത്തോടെ അറിഞ്ഞ്, ഛായയുടെ ഭർത്താവായ സൂര്യദേവൻ, കുതിരയുടെ രൂപം ധരിച്ച് വഡവയായ ഛായയെ സമീപിച്ചു.

വഡവാ ച തദാ ത്വാഷ്ട്രീ സംജ്ഞാ തസ്മാദ്ദിവാകരാത് സുഷുവേ ചാശ്വിനൌ ദേവൌ ദേവാനാം തു ഭിഷഗ്വരൌ

അപ്പോൾ വഡവയായ, ത്വഷ്ടാവിന്റെ മകളായ ഛായ, സൂര്യദേവനിൽ നിന്ന് അശ്വിനീദേവന്മാരെ പ്രസവിച്ചു; അവർ ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ച വൈദ്യന്മാരായി പ്രശസ്തരാണ്.

ലിഖിതോ ഭാസ്കരഃ പശ്ചാത് സംജ്ഞാപിത്രാ മഹാത്മനാ വിഷ്ണോശ്ചക്രം തു യദ്ഘോരം മണ്ഡലാദ്ഭാസ്കരസ്യ തു

പിന്നീട് മഹാത്മാവായ സംജ്ഞയുടെ പിതാവാൽ സൂര്യൻ ചിഹ്നീകരിക്കപ്പെട്ടു; വിഷ്ണുവിന്റെ ഭയങ്കരമായ ചക്രം സൂര്യന്റെ വട്ടത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്.

നിര്മമേ ഭഗവാംസ്ത്വഷ്ടാ പ്രധാനം ദിവ്യമായുധമ് രുദ്രപ്രസാദാച്ച ശുഭം സുദര്ശനമിതി സ്മൃതമ്

ഭഗവാൻ ത്വഷ്ടാവ്, രുദ്രന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, പ്രധാനമായ ദൈവായുധമായ സുദർശനം നിർമ്മിച്ചു; അതാണ് ശുഭമായതെന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.