ലിങ്ഗപുരാണമ്

അദൃശ്യന്തീം മഹാഭാഗാം രക്ഷ വത്സ മഹാമതേ അരുന്ധതീം ച പിതരം വസിഷ്ഠം മമ സര്വദാ

മഹാമനസ്സുള്ള വത്സാ, മഹാഭാഗയായ അദൃശ്യയായ അരുന്ധതിയെയും നിന്റെ അച്ഛനായ വസിഷ്ഠനെയും എപ്പോഴും എന്റെ പേരിൽ സംരക്ഷിക്കണം.

അന്വയഃ സകലോ വത്സ മമ സംതാരിതസ്ത്വയാ പുത്രേണ ലോകാഞ്ജയതീത്യ് ഉക്തം സദ്ഭിഃ സദൈവ ഹി

കുഞ്ഞേ, എന്റെ വംശം മുഴുവൻ നീ, എന്റെ മകനായി, രക്ഷിച്ചു. ലോകങ്ങളെ ജയിക്കുന്നവൻ മക്കളുടെ വഴി ആണെന്ന് സദാചാരികൾ എല്ലായ്പ്പോഴും പറയുന്നു.

ഈപ്സിതം വരയേശാനം ജഗതാം പ്രഭവം പ്രഭുമ് ഗമിഷ്യാമ്യഭിവന്ദ്യേശം ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ ശങ്കരമ്

എനിക്ക് ഇഷ്ടമായ വരമായി ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും അധിപതിയുമായ ഈശ്വരനെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ ശങ്കരനെ വന്ദിക്കാൻ പോകുന്നു.

ഏവം പുത്രമുപാമന്ത്ര്യ പ്രണമ്യ ച മഹേശ്വരമ് നിരീക്ഷ്യ ഭാര്യാം സദസി ജഗാമ പിതരം വശീ

ഇങ്ങനെ മകനോട് പറഞ്ഞ് മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ച്, വശിയായവൻ സഭയിൽ ഭാര്യയെ നോക്കി തന്റെ അച്ഛനോടൊപ്പം പോയി.

ഗതം ദൃഷ്ട്വാഥ പിതരം തദാഭ്യര്ച്യൈവ ശങ്കരമ് തുഷ്ടാവ വാഗ്ഭിര് ഇഷ്ടാഭിഃ ശാക്തേയഃ ശശിഭൂഷണമ്

അച്ഛൻ പോയതറിഞ്ഞ്, ശാക്തേയൻ ശങ്കരനെ ആരാധിച്ചു, ഇഷ്ടമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ചന്ദ്രകിരീടിയായ പ്രഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു.

തതസ്തുഷ്ടോ മഹാദേവോ മന്മഥാന്ധകമര്ദനഃ അനുഗൃഹ്യാഥ ശാക്തേയം തത്രൈവാന്തരധീയത

അപ്പോൾ മന്മഥനെയും അന്ധകനെyum സംഹരിക്കുന്ന മഹാദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ ശാക്തേയനെ അനുഗ്രഹിച്ചു അവിടെയേ വെച്ച് അദൃശ്യനായി.

ഗതേ മഹേശ്വരേ സാംബേ പ്രണമ്യ ച മഹേശ്വരമ് ദദാഹ രാക്ഷസാനാം തു കുലം മന്ത്രേണ മന്ത്രവിത്

മഹേശ്വരൻ പോയശേഷം, ശാംഭു മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു, മന്ത്രജ്ഞനായവൻ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് രാക്ഷസരുടെ വംശം ദഹിപ്പിച്ചു.

തദാഹ പൌത്രം ധര്മജ്ഞോ വസിഷ്ഠോ മുനിഭിര് വൃതഃ അലമ് അത്യന്തകോപേന താത മന്യുമിമം ജഹി

അപ്പോൾ ധർമ്മത്തെ അറിയുന്ന വസിഷ്ഠൻ, മുനിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, തന്റെ മുമ്മക്കനോട് പറഞ്ഞു: "മകൻ, ഈ അത്യന്തം കോപം മതിയാകട്ടെ, ഈ ക്രോധം നിയന്ത്രിക്കണം."

രാക്ഷസാ നാപരാധ്യന്തി പിതുസ് തേ വിഹിതം തഥാ മൂഢാനാമേവ ഭവതി ക്രോധോ ബുദ്ധിമതാം ന ഹി

രാക്ഷസുകൾക്ക് യാതൊരു പാപവും ചെയ്തിട്ടില്ല; ഇത് നിന്റെ അച്ഛൻ നിർണ്ണയിച്ചതാണ്. ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് കോപം വരാറില്ല, അത് മണ്ടന്മാർക്കാണ്.

ഹന്യതേ താത കഃ കേന യതഃ സ്വകൃതഭുക്പുമാന് സംചിതസ്യാതിമഹതാ വത്സ ക്ലേശേന മാനവൈഃ

മകൻ, ആരെ ആരാണ് കൊല്ലുന്നത്? ഓരോരുത്തനും തങ്ങളുടെ തന്നെ പ്രവർത്തികളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. മനുഷ്യർക്ക് തങ്ങളുടെ തന്നെ കർമ്മഫലങ്ങൾ മൂലം വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

യശസസ്തപസശ്ചൈവ ക്രോധോ നാശകരഃ സ്മൃതഃ അലം ഹി രാക്ഷസൈര് ദഗ്ധൈര് ദീനൈര് അനപരാധിഭിഃ

യശസ്സിനെയും തപസ്സിനെയും കോപം നശിപ്പിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. പാവപ്പെട്ട, കുറ്റമറ്റ രാക്ഷസരെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് മതിയാകട്ടെ.

സത്രം തേ വിരമത്വേതത് ക്ഷമാസാരാ ഹി സാധവഃ ഏവം വസിഷ്ഠവാക്യേന ശാക്തേയോ മുനിപുങ്ഗവഃ

നിന്റെ യാഗം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കണം; ക്ഷമയാണ് സത്പുരുഷന്മാരുടെ സാരാംശം. ഇങ്ങനെ വസിഷ്ഠന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ശാക്തേയൻ...

ഉപസംഹൃതവാന് സത്രം സദ്യസ്തദ്വാക്യഗൌരവാത് തതഃ പ്രീതശ് ച ഭഗവാന് വസിഷ്ഠോ മുനിസത്തമഃ

...അന്നേരത്തേ തന്നെ ആ യാഗം അവസാനിപ്പിച്ചു, ആ വാക്കുകൾക്ക് മാന്യം കൊടുത്ത്. അതിനുശേഷം മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠൻ സന്തോഷിച്ചു.

സമ്പ്രാപ്തശ് ച തദാ സത്രം പുലസ്ത്യോ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ വസിഷ്ഠേന തു ദത്താര്ഘ്യഃ കൃതാസനപരിഗ്രഹഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ പുലസ്ത്യൻ ആ യാഗത്തിൽ എത്തി. വസിഷ്ഠൻ അവനു അർഘ്യം നൽകി, പുലസ്ത്യൻ ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ചു.

പരാശരമുവാചേദം പ്രണിപത്യ സ്ഥിതം മുനിഃ വൈരേ മഹതി യദ്വാക്യാദ് ഗുരോര് അദ്യാശ്രിതാ ക്ഷമാ

മുനി, വിനയത്തോടെ നില്ക്കുന്ന പരാശരനോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് നീ ഇന്ന് വലിയ വൈരാഗ്യത്തിനിടയിലും ക്ഷമയെ ആശ്രയിച്ചു."

ത്വയാ തസ്മാത്സമസ്താനി ഭവാഞ്ഛാസ്ത്രാണി വേത്സ്യതി സംതതേര്മമ ന ഛേദഃ ക്രുദ്ധേനാപി യതഃ കൃതഃ

അതുകൊണ്ട്, നീ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും അറിയും; എന്റെ വംശത്തിൽ ഒരിക്കലും വിച്ഛേദം ഉണ്ടാകില്ല, കാരണം കോപം കൊണ്ടുപോലും അതിന് അവസാനം വരുത്താൻ കഴിയില്ല.

ത്വയാ തസ്മാന്മഹാഭാഗ ദദാമ്യന്യം മഹാവരമ് പുരാണസംഹിതാകര്താ ഭവാന്വത്സ ഭവിഷ്യതി

അതിനാൽ, മഹാഭാഗനേ, ഞാൻ നിന്നെ മറ്റൊരു വലിയ വരം നൽകുന്നു: കുഞ്ഞേ, നീ പുരാണസംഹിതയുടെ കർത്താവായിരിക്കും.

ദേവതാപരമാര്ഥം ച യഥാവദ്വേത്സ്യതേ ഭവാന് പ്രവൃത്തൌ വാ നിവൃത്തൌ വാ കര്മണസ് തേ ഽമലാ മതിഃ

ദേവതകളുടെ പരമാർത്ഥം, ഭവാൻ സത്യം മനസ്സിലാക്കും. പ്രവർത്തിയിലോ, വിരമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴോ, ഭവാൻ്റെ മനസ്സ് കർമ്മത്തിൽ നിർമലമായിരിക്കുന്നു.

മത്പ്രസാദാദസംദിഗ്ധാ തവ വത്സ ഭവിഷ്യതി തതശ് ച പ്രാഹ ഭഗവാന് വസിഷ്ഠോ വദതാം വരഃ

എൻ്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, കുട്ടിയേ, ഭവാൻ്റെ മനസ്സിൽ സംശയം ഇല്ലാതാകും. അതിനുശേഷം, വസിഷ്ഠൻ, വാക്കിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, പ്രസ്താവിച്ചു.

പുലസ്ത്യേന യദുക്തം തേ സര്വമേതദ്ഭവിഷ്യതി അഥ തസ്യ പുലസ്ത്യസ്യ വസിഷ്ഠസ്യ ച ധീമതഃ

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഭവാനെക്കുറിച്ച് തീർച്ചയായും സംഭവിക്കും. പിന്നെ ആ പുലസ്ത്യനും ധീരനായ വസിഷ്ഠനും തമ്മിൽ—

പ്രസാദാദ്വൈഷ്ണവം ചക്രേ പുരാണം വൈ പരാശരഃ ഷട്പ്രകാരം സമസ്താര്ഥസാധകം ജ്ഞാനസംചയമ്

അവരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ, പരാശരൻ ആറുവിധങ്ങളായ അറിവുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, എല്ലാ അർത്ഥങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കുന്ന വൈഷ്ണവപുരാണം രചിച്ചു.

ഷട്സാഹസ്രമിതം സര്വം വേദാര്ഥേന ച സംയുതമ് ചതുര്ഥം ഹി പുരാണാനാം സംഹിതാസു സുശോഭനമ്

അത് ആറായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, വേദാർത്ഥത്തോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കുന്നു. പുരാണങ്ങളിൽ നാലാമത്തേതായി, സമാഹിതികളിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്.

ഏഷ വഃ കഥിതഃ സര്വോ വാസിഷ്ഠാനാം സമാസതഃ പ്രഭവഃ ശക്തിസൂനോശ് ച പ്രഭാവോ മുനിപുങ്ഗവാഃ

ഇങ്ങനെ, വസിഷ്ഠന്മാരുടെ ഉത്ഭവവും ശക്തിയുടെ പുത്രൻ്റെ മഹത്വവും ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

ആദിത്യവംശം സോമസ്യ വംശം വംശവിദാം വര വക്തുമര്ഹസി ചാസ്മാകം സംക്ഷേപാദ് രോമഹര്ഷണ

വംശജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രോമഹർഷണാ, ആദിത്യവംശവും സോമവംശവും സംക്ഷിപ്തമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയേണ്ടതാണു.

അദിതിഃ സുഷുവേ പുത്രമ് ആദിത്യം കശ്യപാദ്ദ്വിജാഃ തസ്യാദിത്യസ്യ ചൈവാസീദ് ഭാര്യാ ത്രയമ് അഥാപരമ്

അദിതി, കശ്യപനിൽ നിന്ന് ആദിത്യനെന്ന പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു, ദ്വിജന്മാരേ. ആ ആദിത്യന് മൂന്നു ഭാര്യമാരും പിന്നീട് മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.

സംജ്ഞാ രാജ്ഞീ പ്രഭാ ഛായാ പുത്രാംസ്താസാം വദാമി വഃ സംജ്ഞാ ത്വാഷ്ട്രീ ച സുഷുവേ സൂര്യാന്മനുമനുത്തമമ്

സംജ്ഞാ, രാജ്ഞി, പ്രഭാ, ഛായാ—ഇവരാണ് അവരുടെ പേരുകൾ. അവരുടെ മക്കളെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയും. ത്വഷ്ടൃപുത്രിയായ സംജ്ഞാ, സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഉത്തമനായ മനുവിനെ പ്രസവിച്ചു.

യമം ച യമുനാം ചൈവ രാജ്ഞീ രേവതമേവ ച പ്രഭാ പ്രഭാതമ് ആദിത്യാച് ഛായാം സംജ്ഞാപ്യകല്പയത്

അവൾ യമനെയും യമുനയെയും രാജ്ഞിയായ രേവതിയെയും പ്രസവിച്ചു. പ്രഭാ, ആദിത്യനിൽ നിന്ന് പ്രഭാതനെ പ്രസവിച്ചു. സംജ്ഞാ, തനിക്കു പകരം ഛായയെ നിയമിച്ചു.

ഛായാ ച തസ്മാത്സുഷുവേ സാവര്ണിം ഭാസ്കരാദ്ദ്വിജാഃ തതഃ ശനിം ച തപതീം വിഷ്ടിം ചൈവ യഥാക്രമമ്

ഛായ, ഭാസ്കരനിൽ നിന്ന് സാവർണിയെ പ്രസവിച്ചു, ദ്വിജന്മാരേ. പിന്നെ, ക്രമത്തിൽ ശനി, തപതി, വിഷ്ടി എന്നിവരെയും പ്രസവിച്ചു.

ഛായാ സ്വപുത്രാഭ്യധികം സ്നേഹം ചക്രേ മനൌ തദാ പൂര്വോ മനുര്ന ചക്ഷാമ യമസ്തു ക്രോധമൂര്ഛിതഃ

അന്നത്തെ കാലത്ത്, ഛായ തന്റെ സ്വന്തം മക്കളെ മനുവിനേക്കാൾ അധികം സ്നേഹിച്ചു. മുൻ മനു അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല, പക്ഷേ യമൻ ക്രോധത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.