ലിങ്ഗപുരാണമ്

രക്ഷാര്ഥമാഗതസ്ത്വദ്യ മമ ബാലേന്ദുഭൂഷണഃ കോ ഽന്യഃ സമോ മയാ ലോകേ ദേവോ വാ ദാനവോ ഽപി വാ

'ഇന്ന്, ചന്ദ്രക്കല അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ എന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി വന്നിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത് ദേവന്മാരിലോ ദാനവന്മാരിലോ എന്നെപ്പോലെ ആരുമുണ്ടോ?'

അഥ തസ്മിന്ക്ഷണാദേവ ദദര്ശ ദിവി സംസ്ഥിതമ് പിതരം ഭ്രാതൃഭിഃ സാര്ധം ശാക്തേയസ്തു പരാശരഃ

അപ്പോൾ അതേ സമയത്ത്, ശക്തിയിൽ ഭക്തിയുള്ള പാരാശരൻ ആകാശത്തിൽ തന്റെ പിതാവിനെയും സഹോദരന്മാരെയും കണ്ടു.

സൂര്യമണ്ഡലസംകാശേ വിമാനേ വിശ്വതോമുഖേ ഭ്രാതൃഭിഃ സഹിതം ദൃഷ്ട്വാ നനാമ ച ജഹര്ഷ ച

സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലുള്ള, എല്ലാ ദിക്കിലും മുഖം കാണിക്കുന്ന ദിവ്യവിമാനത്തിൽ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം പിതാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ വണങ്ങി സന്തോഷിച്ചു.

തദാ വൃഷധ്വജോ ദേവഃ സഭാര്യഃ സഗണേശ്വരഃ വസിഷ്ഠപുത്രം പ്രാഹേദം പുത്രദര്ശനതത്പരമ്

അപ്പോൾ കാളയെ ചിഹ്നമായുള്ള ദേവൻ, ഭാര്യയോടും ഗണന്മാരോടും കൂടെ, തന്റെ മകനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച വസിഷ്ഠപുത്രനോട് പറഞ്ഞു:

ശക്തേ പശ്യ സുതം ബാലമ് ആനന്ദാസ്രാവിലേക്ഷണമ് അദൃശ്യന്തീം ച വിപ്രേന്ദ്ര വസിഷ്ഠം പിതരം തവ

'ശക്തി, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള നിന്റെ മകനെയും, മഹാബ്രാഹ്മണനായ നീ, ഇപ്പോഴും ദൃശ്യമാകാത്ത വസിഷ്ഠനെയും നോക്കൂ.'

അരുന്ധതീം മഹാഭാഗാം കല്യാണീം ദേവതോപമാമ് മാതരം പിതരം ചോഭൌ നമസ്കുരു മഹാമതേ

'മഹാഭാഗയായ, മംഗളമായ, ദേവതയെപ്പോലെയുള്ള അരുന്ധതിയെ—നിന്റെ അമ്മയെ—കാണൂ. മഹാമതിയായവനേ, അമ്മയെയും അച്ഛനെയും വണങ്ങൂ.'

തദാ ഹരം പ്രണമ്യാശു ദേവദേവമുമാം തഥാ വസിഷ്ഠം ച തദാ ശ്രേഷ്ഠം ശക്തിര് വൈ ശങ്കരാജ്ഞയാ

അപ്പോൾ ശങ്കരന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ശക്തി ഹരനെയും ദേവദേവിയായ ഉമയെയും വസിഷ്ഠനെയും വേഗത്തിൽ വണങ്ങി.

മാതരം ച മഹാഭാഗാം കല്യാണീം പതിദേവതാമ് അരുന്ധതീം ജഗന്നാഥനിയോഗാത്പ്രാഹ ശക്തിമാന്

പിന്നീട്, ലോകനാഥന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ശക്തൻ മഹാഭാഗ്യവതിയായ, മംഗളമായ, ഭർത്താവിനെ ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്ന അരുന്ധതിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ഭോ വത്സ വത്സ വിപ്രേന്ദ്ര പരാശര മഹാദ്യുതേ രക്ഷിതോ ഽഹം ത്വയാ താത ഗര്ഭസ്ഥേന മഹാത്മനാ

'കുഞ്ഞേ, കുഞ്ഞേ, മഹാബ്രാഹ്മണനായ പാരാശരാ, മഹാതേജസ്സുള്ളവനേ, ഞാൻ ഗർഭസ്ഥനായിരുന്നപ്പോൾ നീ എന്നെ സംരക്ഷിച്ചു, പിതാവേ മഹാത്മാവേ.'

അണിമാദിഗുണൈശ്വര്യം മയാ വത്സ പരാശര ലബ്ധമദ്യാനനം ദൃഷ്ടം തവ ബാല മമാജ്ഞയാ

പരാശരാ, എന്റെ കല്പനപ്രകാരം നീ അണിമാദി ശക്തികളിൽ പ്രഭുത്വം നേടിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നിവിടെ, കുഞ്ഞേ, ഞാൻ നിന്റെ മുഖം കണ്ടു സന്തോഷപ്പെട്ടു.

അദൃശ്യന്തീം മഹാഭാഗാം രക്ഷ വത്സ മഹാമതേ അരുന്ധതീം ച പിതരം വസിഷ്ഠം മമ സര്വദാ

മഹാമനസ്സുള്ള വത്സാ, മഹാഭാഗയായ അദൃശ്യയായ അരുന്ധതിയെയും നിന്റെ അച്ഛനായ വസിഷ്ഠനെയും എപ്പോഴും എന്റെ പേരിൽ സംരക്ഷിക്കണം.

അന്വയഃ സകലോ വത്സ മമ സംതാരിതസ്ത്വയാ പുത്രേണ ലോകാഞ്ജയതീത്യ് ഉക്തം സദ്ഭിഃ സദൈവ ഹി

കുഞ്ഞേ, എന്റെ വംശം മുഴുവൻ നീ, എന്റെ മകനായി, രക്ഷിച്ചു. ലോകങ്ങളെ ജയിക്കുന്നവൻ മക്കളുടെ വഴി ആണെന്ന് സദാചാരികൾ എല്ലായ്പ്പോഴും പറയുന്നു.

ഈപ്സിതം വരയേശാനം ജഗതാം പ്രഭവം പ്രഭുമ് ഗമിഷ്യാമ്യഭിവന്ദ്യേശം ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ ശങ്കരമ്

എനിക്ക് ഇഷ്ടമായ വരമായി ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും അധിപതിയുമായ ഈശ്വരനെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ ശങ്കരനെ വന്ദിക്കാൻ പോകുന്നു.

ഏവം പുത്രമുപാമന്ത്ര്യ പ്രണമ്യ ച മഹേശ്വരമ് നിരീക്ഷ്യ ഭാര്യാം സദസി ജഗാമ പിതരം വശീ

ഇങ്ങനെ മകനോട് പറഞ്ഞ് മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ച്, വശിയായവൻ സഭയിൽ ഭാര്യയെ നോക്കി തന്റെ അച്ഛനോടൊപ്പം പോയി.

ഗതം ദൃഷ്ട്വാഥ പിതരം തദാഭ്യര്ച്യൈവ ശങ്കരമ് തുഷ്ടാവ വാഗ്ഭിര് ഇഷ്ടാഭിഃ ശാക്തേയഃ ശശിഭൂഷണമ്

അച്ഛൻ പോയതറിഞ്ഞ്, ശാക്തേയൻ ശങ്കരനെ ആരാധിച്ചു, ഇഷ്ടമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ചന്ദ്രകിരീടിയായ പ്രഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു.

തതസ്തുഷ്ടോ മഹാദേവോ മന്മഥാന്ധകമര്ദനഃ അനുഗൃഹ്യാഥ ശാക്തേയം തത്രൈവാന്തരധീയത

അപ്പോൾ മന്മഥനെയും അന്ധകനെyum സംഹരിക്കുന്ന മഹാദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ ശാക്തേയനെ അനുഗ്രഹിച്ചു അവിടെയേ വെച്ച് അദൃശ്യനായി.

ഗതേ മഹേശ്വരേ സാംബേ പ്രണമ്യ ച മഹേശ്വരമ് ദദാഹ രാക്ഷസാനാം തു കുലം മന്ത്രേണ മന്ത്രവിത്

മഹേശ്വരൻ പോയശേഷം, ശാംഭു മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു, മന്ത്രജ്ഞനായവൻ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് രാക്ഷസരുടെ വംശം ദഹിപ്പിച്ചു.

തദാഹ പൌത്രം ധര്മജ്ഞോ വസിഷ്ഠോ മുനിഭിര് വൃതഃ അലമ് അത്യന്തകോപേന താത മന്യുമിമം ജഹി

അപ്പോൾ ധർമ്മത്തെ അറിയുന്ന വസിഷ്ഠൻ, മുനിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, തന്റെ മുമ്മക്കനോട് പറഞ്ഞു: "മകൻ, ഈ അത്യന്തം കോപം മതിയാകട്ടെ, ഈ ക്രോധം നിയന്ത്രിക്കണം."

രാക്ഷസാ നാപരാധ്യന്തി പിതുസ് തേ വിഹിതം തഥാ മൂഢാനാമേവ ഭവതി ക്രോധോ ബുദ്ധിമതാം ന ഹി

രാക്ഷസുകൾക്ക് യാതൊരു പാപവും ചെയ്തിട്ടില്ല; ഇത് നിന്റെ അച്ഛൻ നിർണ്ണയിച്ചതാണ്. ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് കോപം വരാറില്ല, അത് മണ്ടന്മാർക്കാണ്.

ഹന്യതേ താത കഃ കേന യതഃ സ്വകൃതഭുക്പുമാന് സംചിതസ്യാതിമഹതാ വത്സ ക്ലേശേന മാനവൈഃ

മകൻ, ആരെ ആരാണ് കൊല്ലുന്നത്? ഓരോരുത്തനും തങ്ങളുടെ തന്നെ പ്രവർത്തികളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. മനുഷ്യർക്ക് തങ്ങളുടെ തന്നെ കർമ്മഫലങ്ങൾ മൂലം വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

യശസസ്തപസശ്ചൈവ ക്രോധോ നാശകരഃ സ്മൃതഃ അലം ഹി രാക്ഷസൈര് ദഗ്ധൈര് ദീനൈര് അനപരാധിഭിഃ

യശസ്സിനെയും തപസ്സിനെയും കോപം നശിപ്പിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. പാവപ്പെട്ട, കുറ്റമറ്റ രാക്ഷസരെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് മതിയാകട്ടെ.

സത്രം തേ വിരമത്വേതത് ക്ഷമാസാരാ ഹി സാധവഃ ഏവം വസിഷ്ഠവാക്യേന ശാക്തേയോ മുനിപുങ്ഗവഃ

നിന്റെ യാഗം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കണം; ക്ഷമയാണ് സത്പുരുഷന്മാരുടെ സാരാംശം. ഇങ്ങനെ വസിഷ്ഠന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ശാക്തേയൻ...

ഉപസംഹൃതവാന് സത്രം സദ്യസ്തദ്വാക്യഗൌരവാത് തതഃ പ്രീതശ് ച ഭഗവാന് വസിഷ്ഠോ മുനിസത്തമഃ

...അന്നേരത്തേ തന്നെ ആ യാഗം അവസാനിപ്പിച്ചു, ആ വാക്കുകൾക്ക് മാന്യം കൊടുത്ത്. അതിനുശേഷം മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠൻ സന്തോഷിച്ചു.

സമ്പ്രാപ്തശ് ച തദാ സത്രം പുലസ്ത്യോ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ വസിഷ്ഠേന തു ദത്താര്ഘ്യഃ കൃതാസനപരിഗ്രഹഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ പുലസ്ത്യൻ ആ യാഗത്തിൽ എത്തി. വസിഷ്ഠൻ അവനു അർഘ്യം നൽകി, പുലസ്ത്യൻ ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ചു.

പരാശരമുവാചേദം പ്രണിപത്യ സ്ഥിതം മുനിഃ വൈരേ മഹതി യദ്വാക്യാദ് ഗുരോര് അദ്യാശ്രിതാ ക്ഷമാ

മുനി, വിനയത്തോടെ നില്ക്കുന്ന പരാശരനോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് നീ ഇന്ന് വലിയ വൈരാഗ്യത്തിനിടയിലും ക്ഷമയെ ആശ്രയിച്ചു."

ത്വയാ തസ്മാത്സമസ്താനി ഭവാഞ്ഛാസ്ത്രാണി വേത്സ്യതി സംതതേര്മമ ന ഛേദഃ ക്രുദ്ധേനാപി യതഃ കൃതഃ

അതുകൊണ്ട്, നീ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും അറിയും; എന്റെ വംശത്തിൽ ഒരിക്കലും വിച്ഛേദം ഉണ്ടാകില്ല, കാരണം കോപം കൊണ്ടുപോലും അതിന് അവസാനം വരുത്താൻ കഴിയില്ല.

ത്വയാ തസ്മാന്മഹാഭാഗ ദദാമ്യന്യം മഹാവരമ് പുരാണസംഹിതാകര്താ ഭവാന്വത്സ ഭവിഷ്യതി

അതിനാൽ, മഹാഭാഗനേ, ഞാൻ നിന്നെ മറ്റൊരു വലിയ വരം നൽകുന്നു: കുഞ്ഞേ, നീ പുരാണസംഹിതയുടെ കർത്താവായിരിക്കും.

ദേവതാപരമാര്ഥം ച യഥാവദ്വേത്സ്യതേ ഭവാന് പ്രവൃത്തൌ വാ നിവൃത്തൌ വാ കര്മണസ് തേ ഽമലാ മതിഃ

ദേവതകളുടെ പരമാർത്ഥം, ഭവാൻ സത്യം മനസ്സിലാക്കും. പ്രവർത്തിയിലോ, വിരമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴോ, ഭവാൻ്റെ മനസ്സ് കർമ്മത്തിൽ നിർമലമായിരിക്കുന്നു.

മത്പ്രസാദാദസംദിഗ്ധാ തവ വത്സ ഭവിഷ്യതി തതശ് ച പ്രാഹ ഭഗവാന് വസിഷ്ഠോ വദതാം വരഃ

എൻ്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, കുട്ടിയേ, ഭവാൻ്റെ മനസ്സിൽ സംശയം ഇല്ലാതാകും. അതിനുശേഷം, വസിഷ്ഠൻ, വാക്കിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, പ്രസ്താവിച്ചു.