ലിങ്ഗപുരാണമ്

കഥം ഹി രക്ഷസാ ശക്തിര് ഭക്ഷിതഃ സോ ഽനുജൈഃ സഹ വാസിഷ്ഠോ വദതാം ശ്രേഷ്ഠ സൂത വക്തുമിഹാര്ഹസി

രാക്ഷസൻ ശക്തിയെയും സഹോദരന്മാരെയും എങ്ങനെ ഭക്ഷിച്ചു? വാചകന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സൂതൻ, നീ ഇതു ഇവിടെ പറയേണ്ടതാണല്ലോ.

രാക്ഷസോ രുധിരോ നാമ വസിഷ്ഠസ്യ സുതം പുരാ ശക്തിം സ ഭക്ഷയാമാസ ശക്തേഃ ശാപാത്സഹാനുജൈഃ

രുധിരൻ എന്നൊരു രാക്ഷസൻ, വസിഷ്ഠന്റെ മകൻ ശക്തിയെയും സഹോദരന്മാരെയും, ശക്തിയുടെ ശാപം മൂലം, ഒരിക്കൽ ഭക്ഷിച്ചു.

വസിഷ്ഠയാജ്യം വിപ്രേന്ദ്രാസ് തദാദിശ്യൈവ ഭൂപതിമ് കല്മാഷപാദം രുധിരോ വിശ്വാമിത്രേണ ചോദിതഃ

വിശ്വാമിത്രൻ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവായ കല്മാഷപാദന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, രുധിരൻ വസിഷ്ഠന്റെ യാഗഹവിസ്സ് ഭക്ഷിച്ചു.

ഭക്ഷിതഃ സ ഇതി ശ്രുത്വാ വസിഷ്ഠസ്തേന രക്ഷസാ ശക്തിഃ ശക്തിമതാം ശ്രേഷ്ഠോ ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ ധര്മവിത്

ശക്തി എന്ന ധർമ്മജ്ഞനും ശക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായവൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ആ രാക്ഷസൻ ഭക്ഷിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ ദുഃഖത്തിൽ ആകയായിരുന്നു.

ഹാ പുത്ര പുത്ര പുത്രേതി ക്രന്ദമാനോ മുഹുര്മുഹുഃ അരുന്ധത്യാ സഹ മുനിഃ പപാത ഭുവി ദുഃഖിതഃ

'എൻ്റെ മകനേ, മകനേ, മകനേ' എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചുകൊണ്ട്, അരുന്ധതിയോടൊപ്പം ആ മുനി ദുഃഖത്തോടെ നിലത്തേക്ക് വീണു.

നഷ്ടം കുലമിതി ശ്രുത്വാ മര്തും ചക്രേ മതിം തദാ സ്മരന്പുത്രശതം ചൈവ ശക്തിജ്യേഷ്ഠം ച ശക്തിമാന്

തൻ്റെ വംശം നശിച്ചുവെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, വസിഷ്ഠൻ മരിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു; തൻ്റെ നൂറു മക്കളെയും മുതിർന്നവനും ശക്തിയുള്ളവനുമായ ശക്തിയെയും ഓർത്തുകൊണ്ട്.

ന തം വിനാഹം ജീവിഷ്യേ ഇതി നിശ്ചിത്യ ദുഃഖിതഃ

'അവനെ ഇല്ലാതെ ഞാൻ ജീവിക്കില്ല' എന്ന് ദുഃഖത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

ആരുഹ്യ മൂര്ധാനമ് അജാത്മജോ ഽസൌ തയാത്മവാന് സര്വവിദ് ആത്മവിച്ച ധരാധരസ്യൈവ തദാ ധരായാം പപാത പത്ന്യാ സഹ സാശ്രുദൃഷ്ടിഃ

എല്ലാം അറിയുന്ന ആത്മജ്ഞാനിയുമായ അജാതപുത്രൻ, ഭാര്യയോടൊപ്പം കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് കയറി, കണ്ണുനീരോടെ നിലത്തേക്ക് വീണു.

ധരാധരാത്തം പതിതം ധരാ തദാ ദധാര തത്രാപി വിചിത്രകണ്ഠീ കരാംബുജാഭ്യാം കരിഖേലഗാമിനീ രുദന്തമാദായ രുരോദ സാ ച

കുന്നിൽ നിന്ന് വീണവനെ ഭൂമി അന്നേരം പിടിച്ചു. അതിനുമപ്പുറം, അത്ഭുതകരമായ കഴുത്തുള്ള, ആനപോലെ സുന്ദരമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന അവൾ, തന്റെ കമലപോലുള്ള കൈകളാൽ കരയുന്ന മുനിയെ ഉയർത്തി പിടിച്ചു, അവളും കരഞ്ഞു.

തദാ തസ്യ സ്നുഷാ പ്രാഹ പത്നീ ശക്തേര്മഹാമുനിമ് വസിഷ്ഠം വദതാം ശ്രേഷ്ഠം രുദന്തീ ഭയവിഹ്വലാ

അപ്പോള്‍ ശക്തിയുടെ ഭാര്യയായ അവളുടെ മരുമകള്‍ ഭയത്താല്‍ വിങ്ങി കരയുമ്പോള്‍, മഹാമുനിയായ വസിഷ്ഠന്‍ എന്ന വാക്കുകളുടെ ശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ തവ ദേഹമ് ഇദം ശുഭമ് പാലയസ്വ വിഭോ ദ്രഷ്ടും തവ പൌത്രം മമാത്മജമ്

ഭഗവന്‍, ബ്രാഹ്മണന്മാരില്‍ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഈ പുണ്യമായ ശരീരം സംരക്ഷിക്കണമേ, എന്റെ മകനായ നിന്റെ പൗത്രനെ കാണാന്‍ വേണ്ടി.

ന ത്യാജ്യം തവ വിപ്രേന്ദ്ര ദേഹമേതത്സുശോഭനമ് ഗര്ഭസ്ഥോ മമ സര്വാര്ഥസാധകഃ ശക്തിജോ യതഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരില്‍ പ്രധാനനായവനേ, ഈ മനോഹരമായ ശരീരം നീ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. കാരണം, എന്റെ ഗര്‍ഭത്തിലെ ശക്തിയുടെ മകനാണ് എല്ലാം സാധിപ്പിക്കാനുള്ളവന്‍.

ഏവമുക്ത്വാഥ ധര്മജ്ഞാ കരാഭ്യാം കമലേക്ഷണാ ഉത്ഥാപ്യ ശ്വശുരം നത്വാ നേത്രേ സംമൃജ്യ വാരിണാ

അവള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ധര്‍മ്മത്തെ അറിയുന്ന കമലനയനിയായ അവള്‍ കൈകൊണ്ട് തന്റെ ശ്വശുരനെ എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു, വണങ്ങി, വെള്ളം കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ചു.

ദുഃഖിതാപി പരിത്രാതും ശ്വശുരം ദുഃഖിതം തദാ അരുന്ധതീം ച കല്യാണീം പ്രാര്ഥയാമാസ ദുഃഖിതാമ്

വേദനയിലായിരുന്നെങ്കിലും, തന്റെ ദുഃഖിതനായ ശ്വശുരനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, ദുഃഖം നിറഞ്ഞിരുന്ന അരുന്ധതിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനുമാണ് അവള്‍ ശ്രമിച്ചത്.

സ്നുഷാവാക്യം തതഃ ശ്രുത്വാ വസിഷ്ഠ ഉത്ഥായ ഭൂതലാത് സംജ്ഞാമവാപ്യ ചാലിങ്ഗ്യ സാ പപാത സുദുഃഖിതാ

മരുമകളുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട വസിഷ്ഠന്‍ നിലത്തു നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, അവളെ അണച്ചു, അതിനുശേഷം അത്യന്തം ദുഃഖിതയായ അവള്‍ വീണുപോയി.

അരുന്ധതീ കരാഭ്യാം താം സംസ്പൃശ്യാസ്രാകുലേക്ഷണാമ് രുരോദ മുനിശാര്ദൂലോ ഭാര്യയാ സുതവത്സലഃ

കണ്ണുനീര്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അരുന്ധതി അവളെ തൊട്ടു. ഭാര്യയെ മകനുപോലെ സ്നേഹിച്ച മഹാമുനി വസിഷ്ഠന്‍ അവിടെ കരഞ്ഞു.

അഥ നാഭ്യംബുജേ വിഷ്ണോര് യഥാ തസ്യാശ്ചതുര്മുഖഃ ആസീനോ ഗര്ഭശയ്യായാം കുമാര ഋചമാഹ സഃ

പിന്നീട്, വിഷ്ണുവിന്റെ നാഭികമലത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന നാലുമുഖനുപോലെ, ഗര്‍ഭത്തില്‍ കിടന്നിരുന്ന ആ ബാലന്‍ ഒരു വേദമന്ത്രം ഉച്ചരിച്ചു.

തതോ നിശമ്യ ഭഗവാന് വസിഷ്ഠ ഋചമാദരാത് കേനോക്തമിതി സംചിന്ത്യ തദാതിഷ്ഠത്സമാഹിതഃ

അത് കേട്ട മഹാനായ വസിഷ്ഠന്‍ ഭക്തിയോടെ ആരാണ് ഇത് പറഞ്ഞതെന്ന് ആലോചിച്ചു, മനസ്സ് അതിലേയ്ക്ക് കേന്ദ്രീകരിച്ചു.

വ്യോമാങ്ഗണസ്ഥോ ഽഥ ഹരിഃ പുണ്ഡരീകനിഭേക്ഷണഃ വസിഷ്ഠമാഹ വിശ്വാത്മാ ഘൃണയാ സ ഘൃണാനിധിഃ

അപ്പോള്‍ ആകാശത്ത് നില്ക്കുന്ന, കമലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവായ ഹരി, കരുണയോടെ വസിഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു.

ഭോ വത്സ വത്സ വിപ്രേന്ദ്ര വസിഷ്ഠ സുതവത്സല തവ പൌത്രമുഖാമ്ഭോജാദ് ഋഗ് ഏഷാദ്യ വിനിഃസൃതാ

കുഞ്ഞേ, കുഞ്ഞേ, ബ്രാഹ്മണന്മാരില്‍ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠാ, മകനേ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ, നിന്റെ പൗത്രന്റെ കമലപോലെയുള്ള മുഖത്തില്‍ നിന്നാണ് ഈ വേദമന്ത്രം ഇപ്പോള്‍ പുറത്ത് വന്നത്.

മത്സമസ്തവ പൌത്രോ ഽസൌ ശക്തിജഃ ശക്തിമാന്മുനേ തസ്മാദുത്തിഷ്ഠ സംത്യജ്യ ശോകം ബ്രഹ്മസുതോത്തമ

മഹാമുനിയേ, ശക്തിയുടെ മകനായ നിന്റെ പൗത്രന്‍ എന്റെതും നിന്റെതും ആണു, അവന് ശക്തിയുള്ളവനാണ്. അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മപുത്രന്മാരില്‍ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനേ, ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ച് എഴുന്നേല്‍ക്കൂ.

രുദ്രഭക്തശ് ച ഗര്ഭസ്ഥോ രുദ്രപൂജാപരായണഃ രുദ്രദേവപ്രഭാവേണ കുലം തേ സംതരിഷ്യതി

അവന്‍ ഗര്‍ഭത്തിലിരിക്കുമ്പോഴും രുദ്രഭക്തനാണ്, രുദ്രനെ ആരാധിക്കുന്നതില്‍ മുഴുകിയവനാണ്. രുദ്രദേവന്റെ ശക്തിയാല്‍ നിന്റെ വംശം രക്ഷപ്പെടും.

ഏവമുക്ത്വാ ഘൃണീ വിപ്രം ഭഗവാന് പുരുഷോത്തമഃ വസിഷ്ഠം മുനിശാര്ദൂലം തത്രൈവാന്തരധീയത

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കരുണാനിധിയായ പരമപുരുഷന്‍ മഹാമുനിയായ വസിഷ്ഠന്റെ കാഴ്ചയില്‍ നിന്ന് അവിടെയേല്‍ അപ്രത്യക്ഷനായി.

തതഃ പ്രണമ്യ ശിരസാ വസിഷ്ഠോ വാരിജേക്ഷണമ് അദൃശ്യന്ത്യാ മഹാതേജാഃ പസ്പര്ശോദരമാദരാത്

അതിനു ശേഷം മഹാതേജസ്സുള്ള വസിഷ്ഠന്‍ കമലനയനനായ ഭഗവാനെ തലകുനിഞ്ഞ് വണങ്ങി, അവന്‍ കാണാതായെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഗര്‍ഭത്തെ സ്പര്‍ശിച്ചു.

ഹാ പുത്ര പുത്ര പുത്രേതി പപാത ച സുദുഃഖിതഃ ലലാപാരുന്ധതീ പ്രേക്ഷ്യ തദാസൌ രുദതീം ദ്വിജാഃ

ഹായ് മകനേ, മകനേ എന്നു വിളിച്ചു വസിഷ്ഠന്‍ അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ നിലത്തു വീണു. അരുന്ധതി കരയുന്നത് കണ്ട ബ്രാഹ്മണന്മാര്‍ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

സ്വപുത്രം ച സ്മരന് ദുഃഖാത് പുനരേഹ്യേഹി പുത്രക തവ പുത്രമിമം ദൃഷ്ട്വാ ഭോ ശക്തേ കുലധാരണമ്

തന്റെ മകനെ ഓര്‍ത്തു ദുഃഖത്തില്‍ വീണ്ടും വിളിച്ചു: വരൂ, വരൂ മകനേ! ശക്തിയേ, നിന്റെ മകനായ ഈ വംശധാരിയെ കാണു.

തവാന്തികം ഗമിഷ്യാമി തവ മാത്രാ ന സംശയഃ ഏവമുക്ത്വാ രുദന്വിപ്ര ആലിങ്ഗ്യാരുന്ധതീം തദാ

നിന്റെ അമ്മയോടൊപ്പം ഞാന്‍ നിശ്ചയമായും നിന്റെ അടുക്കല്‍ വരാം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ബ്രാഹ്മണന്‍ കരയുമ്പോള്‍ അരുന്ധതിയെ അണച്ചു.

പപാത താഡയന്തീവ സ്വസ്യ കുക്ഷീ കരേണ വൈ അദൃശ്യന്തീ ജഘാനാഥ ശക്തിജസ്യാലയം ശുഭാ

ആ സ്ത്രീ തന്റെ കൈകൊണ്ട് വയറിൽ അടിച്ച് വേദനയോടെ നിലം വീണു. ശുഭയായ ശക്തിയുടെ ഭാര്യ, ശക്തിയുടെ വാസസ്ഥലത്തേയും നശിപ്പിച്ച്, അപ്രത്യക്ഷയായി.

സ്വോദരം ദുഃഖിതാ ഭൂമൌ ലലാപ ച പപാത ച അരുന്ധതി തദാ ഭീതാ വസിഷ്ഠശ് ച മഹാമതിഃ

വേദനയോടെ അവൾ നിലത്ത് കരഞ്ഞ് വീണു. അപ്പോൾ അരുന്ധതി ഭയപ്പെട്ടു; മഹാമതിയായ വസിഷ്ഠനും ഭയത്തോടെ നിന്നു.