ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആരാധ്യ ജഗതാമീശം കേശവം ക്ലേശനാശനമ് ദക്ഷിണാങ്ഗഭവം ശംഭോര് മഹാദേവസ്യ ധീമതഃ

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ, കഷ്ടതകളെ അകറ്റുന്ന, മഹാദേവന്റെ വലതുഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ബുദ്ധിമാനായ കേശവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ,

ജപ നിത്യം മഹാപ്രാജ്ഞ സര്വപാപവിനാശനമ് ഇഷ്ടദം പരമം ശുദ്ധം പവിത്രമമലം പരമ്

എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന, ഇഷ്ടഫലം നൽകുന്ന, പരമശുദ്ധമായ, വിശുദ്ധമായ, മക്കളായ, ഉന്നതമായ മന്ത്രം നീ എപ്പോഴും ജപിക്കണം.

ബ്രൂഹി മന്ത്രമിമം ദിവ്യം പ്രണവേന സമന്വിതമ് നമോ ഽസ്തു വാസുദേവായ ഇത്യേവം നിയതേന്ദ്രിയഃ

പ്രണവത്തോടെ കൂടിയ ഈ ദിവ്യമായ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: 'വാസുദേവനു നമസ്കാരം' എന്ന്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവനായി.

ധ്യായന്സനാതനം വിഷ്ണും ജപഹോമപരായണഃ ഇത്യുക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം വിശ്വാമിത്രം മഹായശാഃ

ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ച്, ജപവും ഹോമവും ഭക്തിപൂർവ്വം ചെയ്തുകൊണ്ട്, മഹാശ്രീയുള്ളവൻ വിശ്വാമിത്രനോട് വിനയത്തോടെ വന്ദിച്ചു.

പ്രാങ്മുഖോ നിയതോ ഭൂത്വാ ജജാപ പ്രീതമാനസഃ ശാകമൂലഫലാഹാരഃ സംവത്സരമതന്ദ്രിതഃ

കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു, ആത്മസംയമനത്തോടെ, സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ, കിഴങ്ങ്, പഴം, ഇല മുതലായവ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ഒരു വർഷം അശ്രാന്തമായി ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ജജാപ മന്ത്രമനിശമ് അജസ്രം സ പുനഃ പുനഃ വേതാലാ രാക്ഷസാ ഘോരാഃ സിംഹാദ്യാശ് ച മഹാമൃഗാഃ

അവൻ രാത്രിയും പകലും നിരന്തരമായി, വീണ്ടും വീണ്ടും മന്ത്രം ജപിച്ചു; ഭയാനകമായ ഭൂതങ്ങൾ, രാക്ഷസന്മാർ, സിംഹംപോലുള്ള വലിയ മൃഗങ്ങൾ എന്നിവ സമീപിച്ചു.

തമഭ്യയുര്മഹാത്മാനം ബുദ്ധിമോഹായ ഭീഷണാഃ ജപന് സ വാസുദേവേതി ന കിംചിത് പ്രത്യപദ്യത

ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ മഹാത്മാവിന്റെ മനസ്സിനെ കുഴപ്പിപ്പിക്കാൻ വന്നു; എന്നാൽ അവൻ 'വാസുദേവ' എന്ന് ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഒന്നും അവനെ ബാധിച്ചില്ല.

സുനീതിര് അസ്യ യാ മാതാ തസ്യാ രൂപേണ സംവൃതാ പിശാചി സമനുപ്രാപ്താ രുരോദ ഭൃശദുഃഖിതാ

അവന്റെ അമ്മ സുനീതിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഒരു പിശാചിയായി അവൾ അവിടെയെത്തി, അതീവ ദുഃഖത്തോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി.

മമ ത്വമേകഃ പുത്രോ ഽസി കിമര്ഥം ക്ലിശ്യതേ ഭവാന് മാമനാഥാമപഹായ തപ ആസ്ഥിതവാനസി

നീ എന്റെ ഏകമകൻ തന്നെയാണ്—എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? അമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി, നീ എന്തിനാണ് ഈ കഠിനതപം സ്വീകരിച്ചത്?

ഏവമാദീനി വാക്യാനി ഭാഷമാണാം മഹാതപാഃ അനിരീക്ഷ്യൈവ ഹൃഷ്ടാത്മാ ഹരേര്നാമ ജജാപ സഃ

അവൾ ഇങ്ങനെ പല വാക്കുകളും പറഞ്ഞിട്ടും, മഹാതപസ്വി അവളെ നോക്കിയില്ല; സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയുടെ നാമം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

തതഃ പ്രശേമുഃ സര്വത്ര വിഘ്നരൂപാണി തത്ര വൈ തതോ ഗരുഡമാരുഹ്യ കാലമേഘസമദ്യുതിഃ

അതിനുശേഷം അവിടെയുള്ള എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും അകന്നു; പിന്നെ, കറുത്ത മേഘംപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, വിഷ്ണു ഗരുഡനിൽ കയറി അവിടെ എത്തി.

സര്വദേവൈഃ പരിവൃതഃ സ്തൂയമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ ആയയൌ ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ ധ്രുവാന്തികമ് അരാതിഹാ

എല്ലാ ദേവന്മാരാലും വളയപ്പെട്ടു, മഹർഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട്, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗവാൻ വിഷ്ണു ധ്രുവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

സമാഗതം വിലോക്യാഥ കോ ഽസാവിത്യേവ ചിന്തയന് പിബന്നിവ ഹൃഷീകേശം നയനാഭ്യാം ജഗത്പതിമ്

അവൻ സമീപിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, 'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്ന് വിചാരിച്ചു; ലോകനാഥനായ ഹൃഷീകേശനെ കണ്ണുകൊണ്ട് ആസ്വദിക്കുന്നപോലെ നോക്കി.

ജപന് സ വാസുദേവേതി ധ്രുവസ്തസ്ഥൌ മഹാദ്യുതിഃ ശങ്ഖപ്രാന്തേന ഗോവിന്ദഃ പസ്പര്ശാസ്യം ഹി തസ്യ വൈ

മഹാതേജസ്സുള്ള ധ്രുവൻ 'വാസുദേവ' എന്ന് ജപിച്ചുകൊണ്ടു നിന്നു; ഗോവിന്ദൻ തന്റെ ശംഖത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖം സ്പർശിച്ചു.

തതഃ സ പരമം ജ്ഞാനമ് അവാപ്യ പുരുഷോത്തമമ് തുഷ്ടാവ പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ സര്വലോകേശ്വരം ഹരിമ്

അതിനുശേഷം, പരമജ്ഞാനം പ്രാപിച്ച്, പരമപുരുഷനായി, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായ ഹരിയെ കയ്യുകൂപ്പി സ്തുതിച്ചു.

പ്രസീദ ദേവദേവേശ ശങ്ഖചക്രഗദാധര ലോകാത്മന് വേദഗുഹ്യാത്മന് ത്വാം പ്രപന്നോ ഽസ്മി കേശവ

ദേവദേവേശാ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ളവാ, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവേ, വേദങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങളെ അറിയുന്നവാ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, കേശവാ, ദയവായി കൃപചെയ്യണം.

ന വിദുസ്ത്വാം മഹാത്മാനം സനകാദ്യാ മഹര്ഷയഃ തത്കഥം ത്വാമഹം വിദ്യാം നമസ്തേ ഭുവനേശ്വര

സനകാദി മഹർഷിമാരും നിന്നെ അറിയുന്നില്ല, മഹാത്മാവേ; ഞാൻ എങ്ങനെ നിന്നെ അറിയാൻ കഴിയും? ലോകനാഥനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

തമാഹ പ്രഹസന്വിഷ്ണുര് ഏഹി വത്സ ധ്രുവോ ഭവാന് സ്ഥാനം ധ്രുവം സമാസാദ്യ ജ്യോതിഷാമ് അഗ്രഭുഗ് ഭവ

വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'വരിക, ധ്രുവാ, നീ സ്ഥിരമായ സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിച്ച്, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവനാകുക.'

മാത്രാ ത്വം സഹിതസ്തത്ര ജ്യോതിഷാം സ്ഥാനമാപ്നുഹി മത്സ്ഥാനമേതത്പരമം ധ്രുവം നിത്യം സുശോഭനമ്

അവിടെ, അമ്മയോടൊപ്പം, നീ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കണം; എന്റെ ഈ പരമവും ശാശ്വതവും മനോഹരവുമായ സ്ഥാനം തന്നെയാണ് അത്.

തപസാരാധ്യ ദേവേശം പുരാ ലബ്ധം ഹി ശങ്കരാത് വാസുദേവേതി യോ നിത്യം പ്രണവേന സമന്വിതമ്

പണ്ടു, കഠിനതപസ്സിലൂടെ ദേവനാഥനെ ആരാധിച്ച്, ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ഇതു ലഭിച്ചു: 'വാസുദേവ' എന്ന നാമം പ്രണവത്തോടൊപ്പം എപ്പോഴും ജപിക്കുന്നവൻ—

നമസ്കാരസമായുക്തം ഭഗവച്ഛബ്ദസംയുതമ് ജപേദേവം ഹി യോ വിദ്വാന് ധ്രുവം സ്ഥാനം പ്രപദ്യതേ

നമസ്കാരവും 'ഭഗവാൻ' എന്ന ശബ്ദവും ചേർത്ത് ഭക്തിപൂർവ്വം ജപിക്കുന്ന ജ്ഞാനി ധ്രുവന്റെ സ്ഥിരമായ സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കും.

തതോ ദേവാഃ സഗന്ധര്വാഃ സിദ്ധാശ് ച പരമര്ഷയഃ മാത്രാ സഹ ധ്രുവം സര്വേ തസ്മിന് സ്ഥാനേ ന്യവേശയന്

അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും അവരുടെ അമ്മമാരോടൊപ്പം ആ സ്ഥലത്ത് ഉറപ്പോടെ താമസിച്ചു.

വിഷ്ണോരാജ്ഞാം പുരസ്കൃത്യ ജ്യോതിഷാം സ്ഥാനമാപ്തവാന് ഏവം ധ്രുവോ മഹാതേജാ ദ്വാദശാക്ഷരവിദ്യയാ

വിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം മഹാതേജസ്സുള്ള ധ്രുവൻ പന്ത്രണ്ടക്ഷര മന്ത്രത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഇടയിൽ സ്ഥാനം നേടി.

അവാപ മഹതീം സിദ്ധിമ് ഏതത്തേ കഥിതം മയാ

അവൻ വലിയ സിദ്ധി നേടി; ഇതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്.

തസ്മാദ്യോ വാസുദേവായ പ്രണാമം കുരുതേ നരഃ സ യാതി ധ്രുവസാലോക്യം ധ്രുവത്വം തസ്യ തത്തഥാ

അതിനാൽ വാസുദേവനോട് നമസ്കരിക്കുന്ന ആരും ധ്രുവന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും; അവന്റെ സ്ഥിരതയും ധ്രുവനുപോലെയാകും.

ദേവാനാം ദാനവാനാം ച ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ് ഉത്പത്തിം ബ്രൂഹി സൂതാദ്യ യഥാക്രമമനുത്തമമ്

ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും ഗാന്ധർവന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും ഉത്ഭവം എങ്ങനെ എന്നിങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ പറയൂ, സൂതാ.

സംകല്പാദ്ദര്ശനാത്സ്പര്ശാത് പൂര്വേഷാം സൃഷ്ടിരുച്യതേ ദക്ഷാത്പ്രാചേതസാദൂര്ധ്വം സൃഷ്ടിര്മൈഥുനസംഭവാ

മുന്‍പ് സൃഷ്ടി ചിന്തയിലും ദർശനത്തിലും സ്പർശത്തിലും നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്; പ്രചേതസിന്റെ മകനായ ദക്ഷൻ ശേഷം, സൃഷ്ടി ലൈംഗിക സംയോജനത്തിലൂടെ നടന്നു.

യദാ തു സൃജതസ്തസ്യ ദേവര്ഷിഗണപന്നഗാന് ന വൃദ്ധിമഗമല്ലോകസ് തദാ മൈഥുനയോഗതഃ

ദേവന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും പാമ്പുകളെയും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ ലോകങ്ങൾ വളരുന്നില്ലായിരുന്നു; അപ്പോൾ ലൈംഗിക സംയോജനത്തിലൂടെ വളർച്ച ഉണ്ടായി.

ദക്ഷഃ പുത്രസഹസ്രാണി പഞ്ച സൂത്യാമജീജനത് താംസ്തു ദൃഷ്ട്വാ മഹാഭാഗാന് സിസൃക്ഷുര്വിവിധാഃ പ്രജാഃ

ദക്ഷൻ ജനനത്തിലൂടെ അഞ്ചായിരം പുത്രന്മാരെ ഉണ്ടാക്കി; അവരെ കണ്ടു, പലതരം ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, ദക്ഷൻ ഭാഗ്യവാൻ ആയിരുന്നു.