ലിങ്ഗപുരാണമ്

രുദന്തം പുത്രമാഹേദം മാതാ ശോകപരിപ്ലുതാ സുരുചിര്ദയിതാ ഭര്തുസ് തസ്യാഃ പുത്രോ ഽപി താദൃശഃ

മകൻ കരയുന്നത് കണ്ട അമ്മ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, അവനോട് പറഞ്ഞു. ഭർത്താവിന്റെ പ്രിയയായ സുരുചിക്കും അങ്ങനെ ഒരു മകനുണ്ടായിരുന്നു.

മമ ത്വം മന്ദഭാഗ്യായാ ജാതഃ പുത്രോ ഽപ്യഭാഗ്യവാന് കിം ശോചസി കിമര്ഥം ത്വം രോദമാനഃ പുനഃ പുനഃ

നിന്റെ അമ്മയായ ഞാൻ ദാരിദ്ര്യശാലിയാണ്; നീയും അതുപോലെ ദാരിദ്ര്യശാലിയാണെന്നു തോന്നുന്നു. നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖിച്ചു കരയുന്നത്?

സംതപ്തഹൃദയോ ഭൂത്വാ മമ ശോകം കരിഷ്യസി സ്വസ്ഥസ്ഥാനം ധ്രുവം പുത്ര സ്വശക്ത്യാ ത്വം സമാപ്നുയാഃ

നിന്റെ ഹൃദയം ദുഃഖത്തിൽ കത്തിക്കരിഞ്ഞാൽ, അതു എന്റെ ദുഃഖം മാത്രം കൂട്ടും. എന്റെ മകനേ, നീ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ നിനക്ക് ഉചിതമായ സ്ഥാനം നേടണം.

ഇത്യുക്തഃ സ തു മാത്രാ വൈ നിര്ജഗാമ തദാ വനമ് വിശ്വാമിത്രം തതോ ദൃഷ്ട്വാ പ്രണിപത്യ യഥാവിധി

അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവൻ അപ്പോൾ തന്നെ കാടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ വിശ്വാമിത്രനെ കണ്ടു, വിധിപ്രകാരം നമസ്കരിച്ചു.

ഉവാച പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ ഭഗവന് വക്തുമര്ഹസി സര്വേഷാമുപരിസ്ഥാനം കേന പ്രാപ്സ്യാമി സത്തമ

കൈകൂപ്പി ഭക്തിയോടെ, 'ഭഗവനേ, ദയവായി പറയേണം, എങ്ങനെ ഞാൻ എല്ലാവരിലും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തെത്താം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.

പിതുരങ്കേ സമാസീനം മാതാ മാം സുരുചിര്മുനേ വ്യധൂനയത്സ തം രാജാ പിതാ നോവാച കിംചന

എന്റെ അപ്പന്റെ മടിയിൽ ഞാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ, മഹർഷേ, അമ്മയായ സുരുചി എന്നെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു; രാജാവായ അപ്പൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഏതസ്മാത് കാരണാദ് ബ്രഹ്മംസ് ത്രസ്തോ ഽഹം മാതരം ഗതഃ സുനീതിരാഹ മേ മാതാ മാ കൃഥാഃ ശോകമുത്തമമ്

ഇതുകൊണ്ടാണ്, ബ്രാഹ്മണേ, ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു അമ്മയുടെ അടുക്കൽ പോയത്. സുനീതി എന്ന എന്റെ അമ്മ, 'നീ അത്യന്തം ദുഃഖിക്കേണ്ട' എന്നു പറഞ്ഞു.

സ്വകര്മണാ പരം സ്ഥാനം പ്രാപ്തുമര്ഹസി പുത്രക തസ്യാ ഹി വചനം ശ്രുത്വാ സ്ഥാനം തവ മഹാമുനേ

നിന്റെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയാൽ നീ ഉന്നതമായ സ്ഥാനം നേടണം, മകനേ. അമ്മയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, മഹർഷേ, നിന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പാകും.

പ്രാപ്തോ വനമിദം ബ്രഹ്മന്ന് അദ്യ ത്വാം ദൃഷ്ടവാന്പ്രഭോ തവ പ്രസാദാത് പ്രാപ്സ്യേ ഽഹം സ്ഥാനമദ്ഭുതമുത്തമമ്

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ കാടിൽ എത്തി, ബ്രാഹ്മണേ, ഇന്ന് നിന്നെ കണ്ടു. നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ അത്ഭുതകരമായ ഉന്നതമായ സ്ഥാനം നേടും.

ഇത്യുക്തഃ സ മുനിഃ ശ്രീമാന് പ്രഹസന്ന് ഇദമ് അബ്രവീത് രാജപുത്ര ശൃണുഷ്വേദം സ്ഥാനമുത്തമമാപ്സ്യസി

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിന് ശേഷം, ആ മഹർഷി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'രാജകുമാരാ, കേൾക്കൂ; നീ ആ ഉത്തമസ്ഥാനം നേടും.'

ആരാധ്യ ജഗതാമീശം കേശവം ക്ലേശനാശനമ് ദക്ഷിണാങ്ഗഭവം ശംഭോര് മഹാദേവസ്യ ധീമതഃ

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ, കഷ്ടതകളെ അകറ്റുന്ന, മഹാദേവന്റെ വലതുഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ബുദ്ധിമാനായ കേശവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ,

ജപ നിത്യം മഹാപ്രാജ്ഞ സര്വപാപവിനാശനമ് ഇഷ്ടദം പരമം ശുദ്ധം പവിത്രമമലം പരമ്

എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന, ഇഷ്ടഫലം നൽകുന്ന, പരമശുദ്ധമായ, വിശുദ്ധമായ, മക്കളായ, ഉന്നതമായ മന്ത്രം നീ എപ്പോഴും ജപിക്കണം.

ബ്രൂഹി മന്ത്രമിമം ദിവ്യം പ്രണവേന സമന്വിതമ് നമോ ഽസ്തു വാസുദേവായ ഇത്യേവം നിയതേന്ദ്രിയഃ

പ്രണവത്തോടെ കൂടിയ ഈ ദിവ്യമായ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: 'വാസുദേവനു നമസ്കാരം' എന്ന്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവനായി.

ധ്യായന്സനാതനം വിഷ്ണും ജപഹോമപരായണഃ ഇത്യുക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം വിശ്വാമിത്രം മഹായശാഃ

ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ച്, ജപവും ഹോമവും ഭക്തിപൂർവ്വം ചെയ്തുകൊണ്ട്, മഹാശ്രീയുള്ളവൻ വിശ്വാമിത്രനോട് വിനയത്തോടെ വന്ദിച്ചു.

പ്രാങ്മുഖോ നിയതോ ഭൂത്വാ ജജാപ പ്രീതമാനസഃ ശാകമൂലഫലാഹാരഃ സംവത്സരമതന്ദ്രിതഃ

കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു, ആത്മസംയമനത്തോടെ, സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ, കിഴങ്ങ്, പഴം, ഇല മുതലായവ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ഒരു വർഷം അശ്രാന്തമായി ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ജജാപ മന്ത്രമനിശമ് അജസ്രം സ പുനഃ പുനഃ വേതാലാ രാക്ഷസാ ഘോരാഃ സിംഹാദ്യാശ് ച മഹാമൃഗാഃ

അവൻ രാത്രിയും പകലും നിരന്തരമായി, വീണ്ടും വീണ്ടും മന്ത്രം ജപിച്ചു; ഭയാനകമായ ഭൂതങ്ങൾ, രാക്ഷസന്മാർ, സിംഹംപോലുള്ള വലിയ മൃഗങ്ങൾ എന്നിവ സമീപിച്ചു.

തമഭ്യയുര്മഹാത്മാനം ബുദ്ധിമോഹായ ഭീഷണാഃ ജപന് സ വാസുദേവേതി ന കിംചിത് പ്രത്യപദ്യത

ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ മഹാത്മാവിന്റെ മനസ്സിനെ കുഴപ്പിപ്പിക്കാൻ വന്നു; എന്നാൽ അവൻ 'വാസുദേവ' എന്ന് ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഒന്നും അവനെ ബാധിച്ചില്ല.

സുനീതിര് അസ്യ യാ മാതാ തസ്യാ രൂപേണ സംവൃതാ പിശാചി സമനുപ്രാപ്താ രുരോദ ഭൃശദുഃഖിതാ

അവന്റെ അമ്മ സുനീതിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഒരു പിശാചിയായി അവൾ അവിടെയെത്തി, അതീവ ദുഃഖത്തോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി.

മമ ത്വമേകഃ പുത്രോ ഽസി കിമര്ഥം ക്ലിശ്യതേ ഭവാന് മാമനാഥാമപഹായ തപ ആസ്ഥിതവാനസി

നീ എന്റെ ഏകമകൻ തന്നെയാണ്—എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? അമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി, നീ എന്തിനാണ് ഈ കഠിനതപം സ്വീകരിച്ചത്?

ഏവമാദീനി വാക്യാനി ഭാഷമാണാം മഹാതപാഃ അനിരീക്ഷ്യൈവ ഹൃഷ്ടാത്മാ ഹരേര്നാമ ജജാപ സഃ

അവൾ ഇങ്ങനെ പല വാക്കുകളും പറഞ്ഞിട്ടും, മഹാതപസ്വി അവളെ നോക്കിയില്ല; സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയുടെ നാമം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

തതഃ പ്രശേമുഃ സര്വത്ര വിഘ്നരൂപാണി തത്ര വൈ തതോ ഗരുഡമാരുഹ്യ കാലമേഘസമദ്യുതിഃ

അതിനുശേഷം അവിടെയുള്ള എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും അകന്നു; പിന്നെ, കറുത്ത മേഘംപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, വിഷ്ണു ഗരുഡനിൽ കയറി അവിടെ എത്തി.

സര്വദേവൈഃ പരിവൃതഃ സ്തൂയമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ ആയയൌ ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ ധ്രുവാന്തികമ് അരാതിഹാ

എല്ലാ ദേവന്മാരാലും വളയപ്പെട്ടു, മഹർഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട്, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗവാൻ വിഷ്ണു ധ്രുവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

സമാഗതം വിലോക്യാഥ കോ ഽസാവിത്യേവ ചിന്തയന് പിബന്നിവ ഹൃഷീകേശം നയനാഭ്യാം ജഗത്പതിമ്

അവൻ സമീപിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, 'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്ന് വിചാരിച്ചു; ലോകനാഥനായ ഹൃഷീകേശനെ കണ്ണുകൊണ്ട് ആസ്വദിക്കുന്നപോലെ നോക്കി.

ജപന് സ വാസുദേവേതി ധ്രുവസ്തസ്ഥൌ മഹാദ്യുതിഃ ശങ്ഖപ്രാന്തേന ഗോവിന്ദഃ പസ്പര്ശാസ്യം ഹി തസ്യ വൈ

മഹാതേജസ്സുള്ള ധ്രുവൻ 'വാസുദേവ' എന്ന് ജപിച്ചുകൊണ്ടു നിന്നു; ഗോവിന്ദൻ തന്റെ ശംഖത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖം സ്പർശിച്ചു.

തതഃ സ പരമം ജ്ഞാനമ് അവാപ്യ പുരുഷോത്തമമ് തുഷ്ടാവ പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ സര്വലോകേശ്വരം ഹരിമ്

അതിനുശേഷം, പരമജ്ഞാനം പ്രാപിച്ച്, പരമപുരുഷനായി, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായ ഹരിയെ കയ്യുകൂപ്പി സ്തുതിച്ചു.

പ്രസീദ ദേവദേവേശ ശങ്ഖചക്രഗദാധര ലോകാത്മന് വേദഗുഹ്യാത്മന് ത്വാം പ്രപന്നോ ഽസ്മി കേശവ

ദേവദേവേശാ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ളവാ, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവേ, വേദങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങളെ അറിയുന്നവാ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, കേശവാ, ദയവായി കൃപചെയ്യണം.

ന വിദുസ്ത്വാം മഹാത്മാനം സനകാദ്യാ മഹര്ഷയഃ തത്കഥം ത്വാമഹം വിദ്യാം നമസ്തേ ഭുവനേശ്വര

സനകാദി മഹർഷിമാരും നിന്നെ അറിയുന്നില്ല, മഹാത്മാവേ; ഞാൻ എങ്ങനെ നിന്നെ അറിയാൻ കഴിയും? ലോകനാഥനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

തമാഹ പ്രഹസന്വിഷ്ണുര് ഏഹി വത്സ ധ്രുവോ ഭവാന് സ്ഥാനം ധ്രുവം സമാസാദ്യ ജ്യോതിഷാമ് അഗ്രഭുഗ് ഭവ

വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'വരിക, ധ്രുവാ, നീ സ്ഥിരമായ സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിച്ച്, നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവനാകുക.'

മാത്രാ ത്വം സഹിതസ്തത്ര ജ്യോതിഷാം സ്ഥാനമാപ്നുഹി മത്സ്ഥാനമേതത്പരമം ധ്രുവം നിത്യം സുശോഭനമ്

അവിടെ, അമ്മയോടൊപ്പം, നീ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കണം; എന്റെ ഈ പരമവും ശാശ്വതവും മനോഹരവുമായ സ്ഥാനം തന്നെയാണ് അത്.