ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഗതാഗതം മനുഷ്യേണ ജ്യോതിഷാം മാംസചക്ഷുഷാ ആഗമാദനുമാനാച്ച പ്രത്യക്ഷാദുപപത്തിതഃ

ജ്യോതിഷങ്ങളുടെ വരവും പോകലും മനുഷ്യന് കണ്ണിലൂടെ, ആചാരപരമ്പരയിലൂടെ, അനുമാനത്തിലൂടെ, നേരിട്ടുള്ള അനുഭവത്തിലൂടെ, യുക്തിയിലൂടെ അറിയാവുന്നതാണ്.

പരീക്ഷ്യ നിപുണം ബുദ്ധ്യാ ശ്രദ്ധാതവ്യം വിപശ്ചിതാ ചക്ഷുഃ ശാസ്ത്രം ജലം ലേഖ്യം ഗണിതം മുനിസത്തമാഃ

തീക്ഷ്ണമായ ബുദ്ധിയോടെ പരിശോധിച്ചശേഷം വിശ്വാസം വേണം, ജ്ഞാനിയേ; കണ്ണ്, ശാസ്ത്രം, വെള്ളം, എഴുത്ത്, ഗണിതം — ഇതെല്ലാം പ്രധാനമാണ്, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവരേ.

പഞ്ചൈതേ ഹേതവോ ജ്ഞേയാ ജ്യോതിര്മാനവിനിര്ണയേ

ജ്യോതിഷങ്ങളുടെ അളവ് നിർണ്ണയിക്കാൻ ഈ അഞ്ചു കാരണങ്ങൾ അറിയേണ്ടതാണ്.

കഥം വിഷ്ണോഃ പ്രസാദാദ്വൈ ധ്രുവോ ബുദ്ധിമതാം വരഃ മേഢീഭൂതോ ഗ്രാഹാണാം വൈ വക്തുമര്ഹസി സാംപ്രതമ്

വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപയാൽ ധ്രുവൻ എങ്ങനെ ഗ്രഹങ്ങളിൽ അസ്ഥിരമായ തൂണായി മാറി? ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇത് ഇപ്പോൾ പറയണം.

ഏതമര്ഥം മയാ പൃഷ്ടോ നാനാശാസ്ത്രവിശാരദഃ മാര്കണ്ഡേയഃ പുരാ പ്രാഹ മഹ്യം ശുശ്രൂഷവേ ദ്വിജാഃ

ഈ കാര്യത്തിൽ വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മാർക്കണ്ടേയൻ ഒരിക്കൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു; ഞാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ കേൾക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു, ദ്വിജന്മാരേ.

സാര്വഭൌമോ മഹാതേജാഃ സര്വശസ്ത്രഭൃതാം വരഃ ഉത്താനപാദോ രാജാ വൈ പാലയാമാസ മേദിനീമ്

സകലരാജാക്കന്മാരിലും പ്രഭാവം നിറഞ്ഞവനും ആയുധധാരികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനുമായ ഉത്താനപാദൻ ഭൂമിയെ ഭരിച്ചു.

തസ്യ ഭാര്യാദ്വയമ് അഭൂത് സുനീതിഃ സുരുചിസ് തഥാ അഗ്രജായാമഭൂത്പുത്രഃ സുനീത്യാം തു മഹായശാഃ

അവനു രണ്ടു ഭാര്യമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു—സുനീതിയും സുരുചിയും. സുനീതിയിൽ നിന്നു, മൂത്ത ഭാര്യയിൽ നിന്നു, മഹാപ്രശസ്തനായ ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.

ധ്രുവോ നാമ മഹാപ്രാജ്ഞഃ കുലദീപോ മഹാമതിഃ കദാചിത് സപ്തവര്ഷേ ഽപി പിതുരങ്കമ് ഉപാവിശത്

ധ്രുവൻ എന്ന പേരിലുള്ള ആ ബാലൻ, കുടുംബത്തിന്റെ വിളക്കായും വലിയ ബുദ്ധിയുള്ളവനുമായും, ഏഴാം വയസ്സിൽ തന്നെ അപ്പന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു.

സുരുചിസ്തം വിനിര്ധൂയ സ്വപുത്രം പ്രീതിമാനസാ ന്യവേശയത്തം വിപ്രേന്ദ്രാ ഹ്യ് അങ്കം രൂപേണ മാനിതാ

സുരുചി അവനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു, സന്തോഷത്തോടെ സ്വന്തം മകനെ അപ്പന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, അവന്റെ രൂപം കണ്ട് ആദരവോടെ നോക്കി.

അലബ്ധ്വാ സ പിതുര്ധീമാന് അങ്കം ദുഃഖിതമാനസഃ മാതുഃ സമീപമാഗമ്യ രുരോദ സ പുനഃ പുനഃ

അപ്പന്റെ മടി ലഭിക്കാതെ, ആ ബുദ്ധിമാൻ ബാലൻ ദുഃഖഭാരമുള്ള മനസ്സോടെ അമ്മയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി.

രുദന്തം പുത്രമാഹേദം മാതാ ശോകപരിപ്ലുതാ സുരുചിര്ദയിതാ ഭര്തുസ് തസ്യാഃ പുത്രോ ഽപി താദൃശഃ

മകൻ കരയുന്നത് കണ്ട അമ്മ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, അവനോട് പറഞ്ഞു. ഭർത്താവിന്റെ പ്രിയയായ സുരുചിക്കും അങ്ങനെ ഒരു മകനുണ്ടായിരുന്നു.

മമ ത്വം മന്ദഭാഗ്യായാ ജാതഃ പുത്രോ ഽപ്യഭാഗ്യവാന് കിം ശോചസി കിമര്ഥം ത്വം രോദമാനഃ പുനഃ പുനഃ

നിന്റെ അമ്മയായ ഞാൻ ദാരിദ്ര്യശാലിയാണ്; നീയും അതുപോലെ ദാരിദ്ര്യശാലിയാണെന്നു തോന്നുന്നു. നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖിച്ചു കരയുന്നത്?

സംതപ്തഹൃദയോ ഭൂത്വാ മമ ശോകം കരിഷ്യസി സ്വസ്ഥസ്ഥാനം ധ്രുവം പുത്ര സ്വശക്ത്യാ ത്വം സമാപ്നുയാഃ

നിന്റെ ഹൃദയം ദുഃഖത്തിൽ കത്തിക്കരിഞ്ഞാൽ, അതു എന്റെ ദുഃഖം മാത്രം കൂട്ടും. എന്റെ മകനേ, നീ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ നിനക്ക് ഉചിതമായ സ്ഥാനം നേടണം.

ഇത്യുക്തഃ സ തു മാത്രാ വൈ നിര്ജഗാമ തദാ വനമ് വിശ്വാമിത്രം തതോ ദൃഷ്ട്വാ പ്രണിപത്യ യഥാവിധി

അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവൻ അപ്പോൾ തന്നെ കാടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ വിശ്വാമിത്രനെ കണ്ടു, വിധിപ്രകാരം നമസ്കരിച്ചു.

ഉവാച പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ ഭഗവന് വക്തുമര്ഹസി സര്വേഷാമുപരിസ്ഥാനം കേന പ്രാപ്സ്യാമി സത്തമ

കൈകൂപ്പി ഭക്തിയോടെ, 'ഭഗവനേ, ദയവായി പറയേണം, എങ്ങനെ ഞാൻ എല്ലാവരിലും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തെത്താം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.

പിതുരങ്കേ സമാസീനം മാതാ മാം സുരുചിര്മുനേ വ്യധൂനയത്സ തം രാജാ പിതാ നോവാച കിംചന

എന്റെ അപ്പന്റെ മടിയിൽ ഞാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ, മഹർഷേ, അമ്മയായ സുരുചി എന്നെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു; രാജാവായ അപ്പൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഏതസ്മാത് കാരണാദ് ബ്രഹ്മംസ് ത്രസ്തോ ഽഹം മാതരം ഗതഃ സുനീതിരാഹ മേ മാതാ മാ കൃഥാഃ ശോകമുത്തമമ്

ഇതുകൊണ്ടാണ്, ബ്രാഹ്മണേ, ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു അമ്മയുടെ അടുക്കൽ പോയത്. സുനീതി എന്ന എന്റെ അമ്മ, 'നീ അത്യന്തം ദുഃഖിക്കേണ്ട' എന്നു പറഞ്ഞു.

സ്വകര്മണാ പരം സ്ഥാനം പ്രാപ്തുമര്ഹസി പുത്രക തസ്യാ ഹി വചനം ശ്രുത്വാ സ്ഥാനം തവ മഹാമുനേ

നിന്റെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയാൽ നീ ഉന്നതമായ സ്ഥാനം നേടണം, മകനേ. അമ്മയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, മഹർഷേ, നിന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പാകും.

പ്രാപ്തോ വനമിദം ബ്രഹ്മന്ന് അദ്യ ത്വാം ദൃഷ്ടവാന്പ്രഭോ തവ പ്രസാദാത് പ്രാപ്സ്യേ ഽഹം സ്ഥാനമദ്ഭുതമുത്തമമ്

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ കാടിൽ എത്തി, ബ്രാഹ്മണേ, ഇന്ന് നിന്നെ കണ്ടു. നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ അത്ഭുതകരമായ ഉന്നതമായ സ്ഥാനം നേടും.

ഇത്യുക്തഃ സ മുനിഃ ശ്രീമാന് പ്രഹസന്ന് ഇദമ് അബ്രവീത് രാജപുത്ര ശൃണുഷ്വേദം സ്ഥാനമുത്തമമാപ്സ്യസി

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിന് ശേഷം, ആ മഹർഷി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'രാജകുമാരാ, കേൾക്കൂ; നീ ആ ഉത്തമസ്ഥാനം നേടും.'

ആരാധ്യ ജഗതാമീശം കേശവം ക്ലേശനാശനമ് ദക്ഷിണാങ്ഗഭവം ശംഭോര് മഹാദേവസ്യ ധീമതഃ

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ, കഷ്ടതകളെ അകറ്റുന്ന, മഹാദേവന്റെ വലതുഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ബുദ്ധിമാനായ കേശവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ,

ജപ നിത്യം മഹാപ്രാജ്ഞ സര്വപാപവിനാശനമ് ഇഷ്ടദം പരമം ശുദ്ധം പവിത്രമമലം പരമ്

എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന, ഇഷ്ടഫലം നൽകുന്ന, പരമശുദ്ധമായ, വിശുദ്ധമായ, മക്കളായ, ഉന്നതമായ മന്ത്രം നീ എപ്പോഴും ജപിക്കണം.

ബ്രൂഹി മന്ത്രമിമം ദിവ്യം പ്രണവേന സമന്വിതമ് നമോ ഽസ്തു വാസുദേവായ ഇത്യേവം നിയതേന്ദ്രിയഃ

പ്രണവത്തോടെ കൂടിയ ഈ ദിവ്യമായ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: 'വാസുദേവനു നമസ്കാരം' എന്ന്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവനായി.

ധ്യായന്സനാതനം വിഷ്ണും ജപഹോമപരായണഃ ഇത്യുക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം വിശ്വാമിത്രം മഹായശാഃ

ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ച്, ജപവും ഹോമവും ഭക്തിപൂർവ്വം ചെയ്തുകൊണ്ട്, മഹാശ്രീയുള്ളവൻ വിശ്വാമിത്രനോട് വിനയത്തോടെ വന്ദിച്ചു.

പ്രാങ്മുഖോ നിയതോ ഭൂത്വാ ജജാപ പ്രീതമാനസഃ ശാകമൂലഫലാഹാരഃ സംവത്സരമതന്ദ്രിതഃ

കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു, ആത്മസംയമനത്തോടെ, സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ, കിഴങ്ങ്, പഴം, ഇല മുതലായവ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ഒരു വർഷം അശ്രാന്തമായി ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ജജാപ മന്ത്രമനിശമ് അജസ്രം സ പുനഃ പുനഃ വേതാലാ രാക്ഷസാ ഘോരാഃ സിംഹാദ്യാശ് ച മഹാമൃഗാഃ

അവൻ രാത്രിയും പകലും നിരന്തരമായി, വീണ്ടും വീണ്ടും മന്ത്രം ജപിച്ചു; ഭയാനകമായ ഭൂതങ്ങൾ, രാക്ഷസന്മാർ, സിംഹംപോലുള്ള വലിയ മൃഗങ്ങൾ എന്നിവ സമീപിച്ചു.

തമഭ്യയുര്മഹാത്മാനം ബുദ്ധിമോഹായ ഭീഷണാഃ ജപന് സ വാസുദേവേതി ന കിംചിത് പ്രത്യപദ്യത

ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ മഹാത്മാവിന്റെ മനസ്സിനെ കുഴപ്പിപ്പിക്കാൻ വന്നു; എന്നാൽ അവൻ 'വാസുദേവ' എന്ന് ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഒന്നും അവനെ ബാധിച്ചില്ല.

സുനീതിര് അസ്യ യാ മാതാ തസ്യാ രൂപേണ സംവൃതാ പിശാചി സമനുപ്രാപ്താ രുരോദ ഭൃശദുഃഖിതാ

അവന്റെ അമ്മ സുനീതിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഒരു പിശാചിയായി അവൾ അവിടെയെത്തി, അതീവ ദുഃഖത്തോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി.

മമ ത്വമേകഃ പുത്രോ ഽസി കിമര്ഥം ക്ലിശ്യതേ ഭവാന് മാമനാഥാമപഹായ തപ ആസ്ഥിതവാനസി

നീ എന്റെ ഏകമകൻ തന്നെയാണ്—എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? അമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി, നീ എന്തിനാണ് ഈ കഠിനതപം സ്വീകരിച്ചത്?