ലിങ്ഗപുരാണമ്

ദ്യുതിര്ദ്യുതിമതാം കൃത്സ്നം യത്തേജഃ സര്വലൌകികമ് സര്വാത്മാ സര്വലോകേശോ മഹാദേവഃ പ്രജാപതിഃ

പ്രകാശമുള്ളവരുടെ പ്രകാശം മുഴുവൻ, നിന്റെ ലോകത്തിലെ എല്ലാ തേജസ്സും, സർവ്വാത്മാവും സർവ്വലോകങ്ങളുടെ അധിപനും മഹാദേവനും പ്രജാപതിയും ആകുന്നു.

സൂര്യ ഏവ ത്രിലോകേശോ മൂലം പരമദൈവതമ് തതഃ സംജായതേ സര്വം തത്രൈവ പ്രവിലീയതേ

സൂര്യൻ മാത്രം മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ഇശ്വരനും പരമദൈവവുമാണ്. അവനിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, എല്ലാം അവനിൽ തന്നെ ലയിക്കുന്നു.

ഭാവാഭാവൌ ഹി ലോകാനാമ് ആദിത്യാന്നിഃസൃതൌ പുരാ അവിജ്ഞേയോ ഗ്രഹോ വിപ്രാ ദീപ്തിമാന്സുപ്രഭോ രവിഃ

ലോകങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും നാശവും ആദിയിൽ സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ ഗ്രഹം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, എളുപ്പത്തിൽ അറിയാൻ കഴിയില്ല—അവൻ പ്രകാശമുള്ള രവി തന്നെയാണ്.

അത്ര ഗച്ഛന്തി നിധനം ജായന്തേ ച പുനഃ പുനഃ ക്ഷണാ മുഹൂര്താ ദിവസാ നിശാഃ പക്ഷാശ് ച കൃത്സ്നശഃ

ഇവിടെ, നിമിഷങ്ങൾ, മുഹൂർത്തങ്ങൾ, പകലുകൾ, രാത്രികൾ, പക്ഷങ്ങൾ എല്ലാം അവസാനിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മാസാഃ സംവത്സരശ്ചൈവ ഋതവോ ഽഥ യുഗാനി ച തദാദിത്യാദൃതേ ഹ്യേഷാ കാലസംഖ്യാ ന വിദ്യതേ

മാസങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, ঋതുക്കൾ, യുകങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം സൂര്യനെ ഇല്ലാതെ കാലത്തിന്റെ അളവ് എന്നതൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല.

കാലാദൃതേ ന നിയമോ ന ദീക്ഷാ നാഹ്നികക്രമഃ ഋതൂനാം ച വിഭാഗശ് ച പുഷ്പം മൂലം ഫലം കുതഃ

കാലം ഇല്ലാതെ നിയമവും ദീക്ഷയും ദൈനംദിനക്രമവും ഇല്ല. ঋതുക്കളുടെ വിഭജനം, പൂവ്, വേരു, പഴം എന്നിവയും ഉണ്ടാകില്ല.

കുതഃ സസ്യവിനിഷ്പത്തിസ് തൃണൌഷധിഗണോ ഽപി ച അഭാവോ വ്യവഹാരാണാം ജന്തൂനാം ദിവി ചേഹ ച

വിത്തിന്റെ വിളവെടുപ്പ് എങ്ങനെയുണ്ടാകും? പുല്ലും ഔഷധികളും എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? ജീവികൾക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും നിലനിൽപ്പില്ല.

ജഗത്പ്രതാപനമൃതേ ഭാസ്കരം രുദ്രരൂപിണമ് സ ഏഷ കാലശ്ചാഗ്നിശ് ച ദ്വാദശാത്മാ പ്രജാപതിഃ

ഭാസ്‌കരൻ എന്ന രുദ്രസ്വരൂപനായ സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ ലോകം പ്രകാശിക്കില്ല. അവൻ തന്നെയാണ് കാലവും അഗ്നിയും പന്ത്രണ്ടുവിധ പ്രജാപതിയും.

തപത്യേഷ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാസ് ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് സ ഏഷ തേജസാം രാശിഃ സമസ്തഃ സാര്വലൌകികഃ

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അവൻ ചലനശീലികളെയും അചലങ്ങളെയും ഉൾപ്പെടെ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ഉഷ്ണമാക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ തേജസ്സിന്റെയും ആകെ സമാഹാരമാണ്, സർവ്വലോകങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഉത്തമം മാര്ഗമാസ്ഥായ രാത്ര്യഹോഭിര് ഇദം ജഗത് പാര്ശ്വത ഊര്ധ്വമ് അധശ് ചൈവ താപയത്യേഷ സര്വശഃ

ഉയർന്ന മാർഗം സ്വീകരിച്ച്, പകലും രാത്രിയും ഈ ലോകം അവൻ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും, മുകളിൽ നിന്ന്, താഴെ നിന്ന് മുഴുവനായും ഉഷ്ണമാക്കുന്നു.

യഥാ പ്രഭാകരോ ദീപോ ഗൃഹമധ്യേ ഽവലമ്ബിതഃ പാര്ശ്വത ഊര്ധ്വമ് അധശ്ചൈവ തമോ നാശയതേ സമമ്

ഒരു പ്രകാശമുള്ള വിളക്ക് വീട്ടിന്റെ നടുവിൽ തൂങ്ങിയാൽ, അതിന്റെ പ്രകാശം എല്ലാ വശത്തും, മുകളിൽ, താഴെ എല്ലായിടത്തും ഇരുണ്ടുപോകുന്നത് പോലെ—

തദ്വത്സഹസ്രകിരണോ ഗ്രഹരാജോ ജഗത്പ്രഭുഃ സൂര്യോ ഗോഭിര് ജഗത് സര്വമ് ആദീപയതി സര്വതഃ

അതു പോലെ, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള ഗ്രഹാധിപനായ സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് ലോകം മുഴുവൻ എല്ലാ ദിശകളിലുമാണ് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത്.

രവേ രശ്മിസഹസ്രം യത് പ്രാങ്മയാ സമുദാഹൃതമ് തേഷാം ശ്രേഷ്ഠാഃ പുനഃ സപ്ത രശ്മയോ ഗ്രഹയോനയഃ

രവിയുടെ ആയിരം കിരണങ്ങളിൽ ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതിൽ, ഏഴു കിരണങ്ങൾ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമാണ്—അവയാണ് ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉത്ഭവകാരണം.

സുഷുമ്നോ ഹരികേശശ് ച വിശ്വകര്മാ തഥൈവ ച വിശ്വവ്യചാഃ പുനശ്ചാദ്യഃ സംനദ്ധശ് ച തതഃ പരഃ

സുഷുമ്നൻ, ഹരികേശൻ, വിശ്വകർമ്മൻ, വിശ്വവ്യചാച്, ആദ്യൻ, സംനദ്ധൻ, അവർക്കു ശേഷം പരൻ— ഇവരാണ്.

സര്വാവസുഃ പുനശ്ചാന്യഃ സ്വരാഡന്യഃ പ്രകീര്തിതഃ സുഷുമ്നഃ സൂര്യരശ്മിസ്തു ദക്ഷിണാം രാശിമ് ഐധയത്

സർവാവസു എന്നൊരാൾ കൂടി ഉണ്ട്, സ്വരാജ് എന്നും പറയുന്നു; സുഷുമ്നൻ സൂര്യന്റെ കിരണം ദക്ഷിണ ഭാഗം പ്രകാശിപ്പിച്ചു.

ന്യഗൂര്ധ്വാധഃ പ്രചാരോ ഽസ്യ സുഷുമ്നഃ പരികീര്തിതഃ ഹരികേശഃ പുരസ്താദ് യോ ഋക്ഷയോനിഃ പ്രകീര്ത്യതേ

സുഷുമ്നൻ താഴേക്കും മുകളേക്കും ചുവടെക്കുമാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത് എന്ന് പറയുന്നു; ഹരികേശൻ മുന്നിലുണ്ട്, അവൻ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഉറവിടം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ദക്ഷിണേ വിശ്വകര്മാ ച രശ്മിര്വര്ധയതേ ബുധമ് വിശ്വവ്യചാസ്തു യഃ പശ്ചാച് ഛുക്രയോനിഃ സ്മൃതോ ബുധൈഃ

ദക്ഷിണഭാഗത്ത് വിശ്വകർമ്മൻ ബുധനു വേണ്ടി കിരണം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു; വിശ്വവ്യചാച് പിന്നിലുണ്ട്, ജ്ഞാനികൾ അവനെ ശുക്രന്റെ ഉറവിടം എന്ന് ഓർക്കുന്നു.

സംനദ്ധശ് ച തു യോ രശ്മിഃ സ യോനിര് ലോഹിതസ്യ തു ഷഷ്ഠഃ സര്വാവസൂ രശ്മിഃ സ യോനിസ്തു ബൃഹസ്പതേഃ

സംനദ്ധൻ എന്ന കിരണം ചൊവ്വയുടെ ഉറവിടമാണ്; ആറാമത്തേതായ സർവാവസു കിരണം ഗുരുവിന്റെ ഉറവിടമാണ്.

ശനൈശ്ചരം പുനശ് ചാപി രശ്മിര് ആപ്യായതേ സ്വരാട് ഏവം സൂര്യപ്രഭാവേന നക്ഷത്രഗ്രഹതാരകാഃ

ശനൈശ്ചരൻ എന്ന ശനിയെ ആ കിരണം വീണ്ടും പോഷിപ്പിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്താൽ നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും താരകളും വിളങ്ങുന്നു.

ദൃശ്യന്തേ ദിവി താഃ സര്വാഃ വിശ്വം ചേദം പുനര്ജഗത് ന ക്ഷീയന്തേ യതസ്താനി തസ്മാന്നക്ഷത്രതാ സ്മൃതാ

ഇവയെല്ലാം ആകാശത്ത് കാണാം, ഈ മുഴുവൻ ലോകവും അങ്ങനെ തന്നെ; അവ നശിക്കാത്തതിനാൽ അവയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ക്ഷേത്രാണ്യേതാനി സര്വാണി ആതപന്തി ഗഭസ്തിഭിഃ തേഷാം ക്ഷേത്രാണ്യഥാദത്തേ സൂര്യോ നക്ഷത്രതാരകാഃ

ഇവയെല്ലാം നിലങ്ങൾ അവരുടെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; അവയിൽ നിന്നാണ് സൂര്യൻ നക്ഷത്രങ്ങളും താരങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നത്.

ചീര്ണേന സുകൃതേനേഹ സുകൃതാന്തേ ഗ്രഹാശ്രയാഃ താരണാത്താരകാ ഹ്യേതാഃ ശുക്ലത്വാച്ചൈവ താരകാഃ

ഇവിടെ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താൽ, അതിന്റെ ഫലമായി ഗ്രഹങ്ങളിൽ എത്തുന്നു; കടന്നുപോകുന്നതുകൊണ്ട് ഇവയെ താരങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു, വെളുപ്പിനാൽ കൂടി താരങ്ങൾ എന്നും പറയുന്നു.

ദിവ്യാനാം പാര്ഥിവാനാം ച നൈശാനാം ചൈവ സര്വശഃ ആദാനാന്നിത്യമാദിത്യസ് തേജസാം തമസാമപി

ദൈവികമായതും ഭൂമിയിലെതും രാത്രിയിലേതും എല്ലാം, സൂര്യൻ അവയുടെ പ്രകാശം എപ്പോഴും സ്വീകരിക്കുന്നു, ഇരുണ്ടവയുടേത് പോലും.

സവനേ സ്യന്ദനേ ഽര്ഥേ ച ധാതുര് ഏഷ വിഭാഷ്യതേ സവനാത്തേജസോ ഽപാം ച തേനാസൌ സവിതാ മതഃ

യാഗത്തിനും സഞ്ചാരത്തിനും വേണ്ടിയാണ് ഈ ഘടകം പറയുന്നത്; ജലത്തിന്റെ പ്രകാശം ആകർഷിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ സവിറ്റാവ് എന്ന് പറയുന്നു.

ബഹുലശ്ചന്ദ്ര ഇത്യേഷ ഹ്ലാദനേ ധാതുരുച്യതേ ശുക്ലത്വേ ചാമൃതത്വേ ച ശീതത്വേ ച വിഭാവ്യതേ

പൗർണമി ചന്ദ്രൻ ആനന്ദത്തിന്റേതാണ് എന്ന് പറയുന്നു; വെളുപ്പിലും അമൃതത്തിലും തണുപ്പിലും അതിന്റെ സ്വഭാവം കാണാം.

സൂര്യാചന്ദ്രമസോര്ദിവ്യേ മണ്ഡലേ ഭാസ്വരേ ഖഗേ ജലതേജോമയേ ശുക്ലേ വൃത്തകുംഭനിഭേ ശുഭേ

സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ദിവ്യമായ പ്രകാശമുള്ള വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഭംഗിയുള്ള മണ്ടലങ്ങളിൽ, ജലവും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ വെളുത്തതും ശുഭവുമാണ്.

ഘനതോയാത്മകം തത്ര മണ്ഡലം ശശിനഃ സ്മൃതമ് ഘനതേജോമയം ശുക്ലം മണ്ഡലം ഭാസ്കരസ്യ തു

അവിടെ ചന്ദ്രന്റെ മണ്ടലം കട്ടിയുള്ള വെള്ളത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളതാണെന്ന് പറയുന്നു; സൂര്യന്റെ മണ്ടലം കട്ടിയുള്ള പ്രകാശം നിറഞ്ഞ വെളുത്തതുമാണ്.

വസന്തി സര്വദേവാശ് ച സ്ഥാനാന്യേതാനി സര്വശഃ മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു ഋക്ഷസൂര്യഗ്രഹാശ്രയാഃ

എല്ലാ ദേവന്മാരും ഈ സ്ഥാനങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു; എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും അവർ നക്ഷത്രങ്ങൾ, സൂര്യൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

തേന ഗ്രഹാ ഗൃഹാണ്യേവ തദാഖ്യാസ്തേ ഭവന്തി ച സൌരം സൂര്യോ ഽവിശത്സ്ഥാനം സൌമ്യം സോമസ്തഥൈവ ച

അതിനാൽ ഗ്രഹങ്ങളെ വീടുകൾ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്; സൂര്യൻ സൂര്യന്റെ വാസസ്ഥലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ചന്ദ്രൻ ചന്ദ്രന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലും.