ലിങ്ഗപുരാണമ്

സഹസ്രപാദസൌ വഹ്നിര് വൃത്തകുമ്ഭനിഭഃ സ്മൃതഃ ആദത്തേ സ തു നാഡീനാം സഹസ്രേണ സമന്തതഃ

ആ അഗ്നിക്ക് ആയിരം പാദങ്ങളുണ്ട്, വൃത്തമായ ഒരു കലശംപോലെയാണ്; അതു ചുറ്റും ആയിരം നാളികളിലൂടെ ആകർഷിക്കുന്നു.

നാദേയീശ്ചൈവ സാമുദ്രീഃ കൂപാശ്ചൈവ തഥാ ഘനാഃ സ്ഥാവരാ ജങ്ഗമാശ്ചൈവ വാപീകുല്യാദികാ അപഃ

ആ നാളികൾ സമുദ്രത്തിലെവയും, കിണറുകളും, മേഘങ്ങളും, നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും, കുളം, കുള്യ തുടങ്ങിയ ജലസ്രോതസ്സുകളും ആണ്.

തസ്യ രശ്മിസഹസ്രം തച് ഛീതവര്ഷോഷ്ണനിഃസ്രവമ് താസാം ചതുഃശതാ നാഡ്യോ വര്ഷന്തേ ചിത്രമൂര്തയഃ

അതിന്റേതായ ആയിരം കിരണങ്ങൾ തണുപ്പ്, മഴ, ചൂട് എന്നിവ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു; അതിൽ നാലുനൂറ് നാളികൾ അത്ഭുതരൂപങ്ങളോടെ മഴവർഷിക്കുന്നു.

ഭജനാശ്ചൈവ മാല്യാശ് ച കേതനാഃ പതനാസ് തഥാ അമൃതാ നാമതഃ സര്വാ രശ്മയോ വൃഷ്ടിസര്ജനാഃ

അവയെ പാത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, പതാകകൾ, വീഴുന്ന ജലസ്രോതസ്സുകൾ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു; മഴവർഷിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ കിരണങ്ങൾക്കും 'അമൃതം' എന്ന പേരുണ്ട്.

ഹിമോദ്വഹാശ് ച താ നാഡ്യോ രശ്മയസ് ത്രിശതാഃ പുനഃ രേശാ മേഘാശ് ച വാത്സ്യാശ് ച ഹ്ലാദിന്യോ ഹിമസര്ജനാഃ

അവയിൽ മൂവായിരം നാളികൾ ഹിമം കൊണ്ടുപോകുന്ന കിരണങ്ങളാണ്; അവയിൽ തന്തുക്കൾ, മേഘങ്ങൾ, മഴവർഷങ്ങൾ എന്നിവയും ഉണ്ട്, അവ തണുപ്പും ഹിമം നൽകുന്നു.

ചന്ദ്രഭാ നാമതഃ സര്വാ പീതാഭാശ് ച ഗഭസ്തയഃ ശുക്ലാശ് ച കകുഭാശ്ചൈവ ഗാവോ വിശ്വഭൃതസ് തഥാ

അവയെല്ലാം 'ചന്ദ്രകിരണം' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; മഞ്ഞള നിറമുള്ളവയും വെള്ളയും ദിശകളും ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന പശുക്കളും കൂടിയാണ്.

ശുക്ലാസ്താ നാമതഃ സര്വാസ് ത്രിശതീര്ഘര്മസര്ജനാഃ സോമോ ബിഭര്തി താഭിസ്തു മനുഷ്യപിതൃദേവതാഃ

വെള്ള നിറമുള്ള ആ മൂവായിരം കിരണങ്ങൾ ചൂട് നൽകുന്നവയാണെന്നും, അവയാൽ ചന്ദ്രൻ മനുഷ്യരെയും പിതൃകളെയും ദേവതകളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു.

മനുഷ്യാനൌഷധേനേഹ സ്വധയാ ച പിതൄനപി അമൃതേന സുരാന് സര്വാംസ് തിസൃഭിസ് തര്പയത്യസൌ

ഇവിടെ, ഔഷധങ്ങളാൽ മനുഷ്യരെ, സ്വധയാൽ പിതൃകളെ, അമൃതംകൊണ്ട് ദേവന്മാരെ — ഈ മൂന്നു വഴികളിൽ അവൻ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

വസന്തേ ചൈവ ഗ്രീഷ്മേ ച ശതൈഃ സ തപതേ ത്രിഭിഃ വര്ഷാസ്വഥോ ശരദി ച ചതുര്ഭിഃ സംപ്രവര്ഷതി

വസന്തത്തിലും ഗ്രീഷ്മത്തിലും അവൻ മൂവായിരം കിരണങ്ങളോടെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; മഴക്കാലത്തും ശരത്തിലും നാലായിരം കിരണങ്ങളോടെ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു.

ഹേമന്തേ ശിശിരേ ചൈവ ഹിമമുത്സൃജതേ ത്രിഭിഃ ഇന്ദ്രോ ധാതാ ഭഗഃ പൂഷാ മിത്രോ ഽഥ വരുണോ ഽര്യമാ

ഹേമന്തത്തിലും ശിശിരത്തിലും അവൻ മൂന്നു കിരണങ്ങളാൽ തണുത്ത മഞ്ഞ് വിടുന്നു; ഇന്ദ്രൻ, ധാതാവ്, ഭാഗൻ, പൂഷൻ, മിത്രൻ, വരുണൻ, അര്യാമൻ — ഇവരാണ്.

അംശുര് വിവസ്വാംസ്ത്വഷ്ടാ ച പര്ജന്യോ വിഷ്ണുരേവ ച വരുണോ മാഘമാസേ തു സൂര്യ ഏവ തു ഫാല്ഗുനേ

അംശു, വിവസ്വാൻ, ത്വഷ്ടാവ്, പർജന്യൻ, വിഷ്ണു, മാഘമാസത്തിൽ വരുണൻ, ഫാൽഗുനത്തിൽ സൂര്യൻ.

ചൈത്രേ മാസി ഭവേദംശുര് ധാതാ വൈശാഖതാപനഃ ജ്യേഷ്ഠേ മാസി ഭവേദിന്ദ്ര ആഷാഢേ ചാര്യമാ രവിഃ

ചൈത്രമാസത്തിൽ അംശു, വൈശാഖത്തിൽ ധാതാവ്, ജ്യേഷ്ഠയിൽ ഇന്ദ്രൻ, ആശാഢത്തിൽ അര്യാമനും രവിയും.

വിവസ്വാന് ശ്രാവണേ മാസി പ്രൌഷ്ഠപദേ ഭഗഃ സ്മൃതഃ പര്ജന്യോ ഽശ്വയുജേ മാസി ത്വഷ്ടാ വൈ കാര്തികേ രവിഃ

ശ്രാവണത്തിൽ വിവസ്വാൻ, പ്രൗഷ്ടപദത്തിൽ ഭാഗൻ, ആശ്വയുജത്തിൽ പർജന്യൻ, കാർത്തികയിൽ ത്വഷ്ടാവും രവിയും.

മാര്ഗശീര്ഷേ ഭവേന്മിത്രഃ പൌഷേ വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ പഞ്ചരശ്മിസഹസ്രാണി വരുണസ്യാര്കകര്മണി

മാർഗശീർഷത്തിൽ മിത്രൻ, പൗഷത്തിൽ ശാശ്വതനായ വിഷ്ണു; വരുണന്റെ സൂര്യപ്രവൃത്തിക്ക് അയ്യായിരം കിരണങ്ങളുണ്ട്.

ഷഡ്ഭിഃ സഹസ്രൈഃ പൂഷാ തു ദേവോ ഽംശുഃ സപ്തഭിസ് തഥാ ധാതാഷ്ടഭിഃ സഹസ്രൈസ്തു നവഭിസ്തു ശതക്രതുഃ

പൂഷൻ ദേവൻ ആറായിരം കിരണങ്ങളാൽ, ധാതാവ് ഏഴായിരം കിരണങ്ങളാൽ, ശതക്രതു എട്ടായിരം കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.

വിവസ്വാന് ദശഭിര് യാതി യാത്യേകാദശഭിര് ഭഗഃ സപ്തഭിസ്തപതേ മിത്രസ് ത്വഷ്ടാ ചൈവാഷ്ടഭിഃ സ്മൃതഃ

വിവസ്വാൻ പത്ത് കിരണങ്ങളോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഭാഗൻ പതിനൊന്ന് കിരണങ്ങളോടെ; മിത്രൻ ഏഴ് കിരണങ്ങളാൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; ത്വഷ്ടാവ് എട്ട് കിരണങ്ങളാൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

അര്യമാ ദശഭിര് യാതി പര്ജന്യോ നവഭിസ് തഥാ ഷഡ്ഭീ രശ്മിസഹസ്രൈസ്തു വിഷ്ണുസ്തപതി മേദിനീമ്

അര്യാമൻ പത്ത് കിരണങ്ങളോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; പർജന്യൻ ഒമ്പത് കിരണങ്ങളോടെ; വിഷ്ണു ആറായിരം കിരണങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ ചൂടാക്കുന്നു.

വസംതേ കപിലഃ സൂര്യോ ഗ്രീഷ്മേ കാഞ്ചനസപ്രഭഃ ശ്വേതോ വര്ഷാസു വര്ണേന പാണ്ഡുഃ ശരദി ഭാസ്കരഃ

വസന്തത്തിൽ സൂര്യൻ കപിലവർണ്ണനാണ്; ഗ്രീഷ്മത്തിൽ പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രകാശം; മഴക്കാലത്ത് വെളുപ്പ്; ശരത്തിൽ പാണ്ടു നിറം.

ഹേമന്തേ താമ്രവര്ണസ്തു ശിശിരേ ലോഹിതോ രവിഃ ഇതി വര്ണാഃ സമാഖ്യാതാ മയാ സൂര്യസമുദ്ഭവാഃ

ഹേമന്തത്തിൽ താമ്രവർണ്ണവും, ശിശിരത്തിൽ ചുവപ്പും; ഇങ്ങനെ സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള നിറങ്ങൾ ഞാൻ വിവരിച്ചു.

ഓഷധീഷു ബലം ധത്തേ സ്വധയാ ച പിതൃഷ്വപി സൂര്യോ ഽമരേഷ്വപ്യമൃതം ത്രയം ത്രിഷു നിയച്ഛതി

സൂര്യൻ ഔഷധങ്ങൾക്ക് ശക്തി നൽകുന്നു, പിതൃകൾക്ക് സ്വധ, ദേവന്മാർക്ക് അമൃതം — ഈ മൂന്നു വസ്തുക്കളും മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ഏവം രശ്മിസഹസ്രം തത് സൌരം ലോകാര്ഥസാധകമ് ഭിദ്യതേ ലോകമാസാദ്യ ജലശീതോഷ്ണനിഃസ്രവമ്

ഇങ്ങനെ, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള ആ സൗരശക്തി ലോകങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ സാധിപ്പിക്കുന്നു; അതു ലോകങ്ങളിൽ എത്തുമ്പോൾ ജലംകൊണ്ട് തണുപ്പും ചൂടും വിടരുന്നു.

ഇത്യേതന്മണ്ഡലം ശുക്ലം ഭാസ്വരം സൂര്യസംജ്ഞിതമ് നക്ഷത്രഗ്രഹസോമാനാം പ്രതിഷ്ഠായോനിരേവ ച

ഇങ്ങനെ പ്രകാശമുള്ള ഈ ഭാസ്വരമായ വൃത്തം സൂര്യൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും ഗ്രഹങ്ങൾക്കും ചന്ദ്രനുമുള്ള അടിസ്ഥാനവും ഉദ്ഭവവുമിതാണ്.

ചന്ദ്രഋക്ഷഗ്രഹാഃ സര്വേ വിജ്ഞേയാഃ സൂര്യസംഭവാഃ നക്ഷത്രാധിപതിഃ സോമോ നയനം വാമമീശിതുഃ

എല്ലാ ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവ സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയണം; നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അധിപൻ സോമൻ, ഈശന്റെ ഇടത് കണ്ണാണ്.

നയനം ചൈവമ് ഈശസ്യ ദക്ഷിണം ഭാസ്കരഃ സ്വയമ് തേഷാം ജനാനാം ലോകേ ഽസ്മിന് നയനം നയതേ യതഃ

ഇങ്ങനെ, ഈശന്റെ വലത് കണ്ണ് സ്വയം സൂര്യനാണ്; ഈ ലോകത്തിൽ അവയുടെ കാഴ്ച എല്ലാ ജീവികൾക്കും ദിശയാകുന്നു.

ശേഷാഃ പഞ്ച ഗ്രഹാ ജ്ഞേയാ ഈശ്വരാഃ കാമചാരിണഃ പഠ്യതേ ചാഗ്നിരാദിത്യ ഉദകം ചന്ദ്രമാഃ സ്മൃതഃ

ശേഷിക്കുന്ന അഞ്ചു ഗ്രഹങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളായി അറിയണം; അഗ്നി, സൂര്യൻ, ജലം, ചന്ദ്രൻ — ഇവയും പറയപ്പെടുന്നു.

ശേഷാണാം പ്രകൃതിം സമ്യഗ് വക്ഷ്യമാണാം നിബോധത സുരസേനാപതിഃ സ്കന്ദഃ പഠ്യതേ ഽങ്ഗാരകോ ഗ്രഹഃ

ഇനി ശേഷിച്ചവയുടെ സ്വഭാവം ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നു, ശ്രദ്ധിക്കൂ. ദേവസേനാപതി ആയ സ്കന്ദൻ ഗ്രഹങ്ങളിൽ അങ്കാരകനെന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

നാരായണം ബുധം പ്രാഹുര് ദേവം ജ്ഞാനവിദോ ജനാഃ സര്വലോകപ്രഭുഃ സാക്ഷാദ് യമോ ലോകപ്രഭുഃ സ്വയമ്

ജ്ഞാനമുള്ളവർ ബുധനെ നാരായണൻ എന്ന ദൈവമായാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ യമൻ തന്നെയാണ് സാക്ഷാൽ ലോകപതി.

മഹാഗ്രഹോ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ മന്ദഗാമീ ശനൈശ്ചരഃ ദേവാസുരഗുരൂ ദ്വൌ തു ഭാനുമന്തൌ മഹാഗ്രഹൌ

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, മന്ദഗതിയിലുള്ള ശനൈശ്ചരൻ മഹാഗ്രഹമാണ്, ദേവാസുരരുടെ ഗുരുവുമാണ്. രണ്ട് പ്രകാശമുള്ളവർ രണ്ടും മഹാഗ്രഹങ്ങളാണ്.

പ്രജാപതിസുതാവുക്തൌ തതഃ ശുക്രബൃഹസ്പതീ ആദിത്യമൂലമഖിലം ത്രൈലോക്യം നാത്ര സംശയഃ

പിന്നീട്, ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും പ്രജാപതിയുടെ പുത്രന്മാരാണ് എന്ന് പറയുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.