ലിങ്ഗപുരാണമ്

വിസ്താരാന്മണ്ഡലാച്ചൈവ പുഷ്കരസ്യ സമേന തു ഏവം ദ്വീപാഃ സമുദ്രൈസ്തു സപ്തസപ്തഭിര് ആവൃതാഃ

പുഷ്കരദ്വീപത്തിന്റെ വിസ്താരവും വലിപ്പവും തുല്യമാണ്. ഇങ്ങനെ ഏഴു ദ്വീപുകളും ഓരോന്നും ഏഴു സമുദ്രങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ദ്വീപസ്യാനന്തരോ യസ്തു സമുദ്രഃ സപ്തമസ്തു വൈ ഏവം ദ്വീപസമുദ്രാണാം വൃദ്ധിര്ജ്ഞേയാ പരസ്പരമ്

ഓരോ ദ്വീപിനും പിന്നാലെ വരുന്ന സമുദ്രം ഏഴാമത്തേതാണ്. ഇങ്ങനെ ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും പരസ്പരം തുടർച്ചയായി വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

പരേണ പുഷ്കരസ്യാഥ അനുവൃത്യ സ്ഥിതോ മഹാന് സ്വാദൂദകസമുദ്രസ്തു സമന്താത്പരിവേഷ്ട്യ ച

പുഷ്കരത്തിന് അപ്പുറം, അതിന്റെ തുടർച്ചയായി, വലിയൊരു മധുരജലസമുദ്രം എല്ലാം ചുറ്റിപ്പറ്റി നിലകൊള്ളുന്നു.

പരേണ തസ്യ മഹതീ ദൃശ്യതേ ലോകസംസ്ഥിതിഃ കാഞ്ചനീ ദ്വിഗുണാ ഭൂമിഃ സര്വാ ചൈകശിലോപമാ

അതിനപ്പുറം, ഇരട്ട വലിപ്പമുള്ള, മുഴുവൻ ഒരു പൊന്നുപോലെയുള്ള, ഒറ്റ ശിലയെപ്പോലെയുള്ള വലിയൊരു ഭൂമി കാണാം. അവിടെയാണ് ലോകങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നത്.

തസ്യാഃ പരേണ ശൈലസ്തു മര്യാദാപാരമണ്ഡലഃ പ്രകാശശ്ചാപ്രകാശശ് ച ലോകാലോകഃ സ ഉച്യതേ

അതിനപ്പുറം, പരിമിതിയുടെ അതിരായി, പ്രകാശവും അപ്രകാശവും ഉള്ള, ലോകാലോകം എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു പർവ്വതം നിലകൊള്ളുന്നു.

ദൃശ്യാദൃശ്യഗിരിര് യാവത് താവദേഷാ ധരാ ദ്വിജാഃ യോജനാനാം സഹസ്രാണി ദശ തസ്യോച്ഛ്രയഃ സ്മൃതഃ

ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ ആ പർവ്വതം എത്ര ദൂരമാണോ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്, അത്രയോളം ഈ ഭൂമി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ. അതിന്റെ ഉയരം പത്ത് ആയിരം യോജനമാണെന്ന് പറയുന്നു.

താവാംശ് ച വിസ്തരസ്തസ്യ ലോകാലോകമഹാഗിരേഃ അര്വാചീനേ തു തസ്യാര്ധേ ചരന്തി രവിരശ്മയഃ

ലോകാലോക മഹാപർവ്വതത്തിന്റെ വീതിയും അത്രയേറെ തന്നെ. അതിന്റെ അടുത്ത ഭാഗത്ത് സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

പരാര്ധേ തു തമോ നിത്യം ലോകാലോകസ്തതഃ സ്മൃതഃ ഏവം സംക്ഷേപതഃ പ്രോക്തോ ഭൂര്ലോകസ്യ ച വിസ്തരഃ

പക്ഷേ, അപ്പുറം ഭാഗത്ത് എപ്പോഴും ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ ലോകാലോകം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ ഭൂലോകത്തിന്റെ വിസ്താരം സംക്ഷിപ്തമായി വിവരിച്ചു.

ആ ഭാനോര്വൈ ഭുവഃ സ്വസ്തു ആ ധ്രുവാന്മുനിസത്തമാഃ ആവഹാദ്യാ നിവിഷ്ടാസ്തു വായോര്വൈ സപ്ത നേമയഃ

സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഭൂലോകവും സ്വർഗ്ഗവും, ധ്രുവനക്ഷത്രം വരെ, മഹർഷിമാരേ, ആവഹ തുടങ്ങിയ ഏഴു വായു വലയങ്ങൾ അവിടെ സ്ഥാപിതമാണ്.

ആവഹഃ പ്രവഹശ്ചൈവ തതശ്ചാനുവഹസ് തഥാ സംവഹോ വിവഹശ്ചാഥ തതശ്ചോര്ധ്വം പരാവഹഃ

ആവഹ, പ്രവഹ, അതിന്റെ പിന്നാലെ അനുവഹ, സംവഹ, വിവഹ, പിന്നെ അതിനുമുകളിൽ പരാവഹ എന്നിങ്ങനെ.

ദ്വിജാഃ പരിവഹശ്ചേതി വായോര്വൈ സപ്ത നേമയഃ ബലാഹകാസ് തഥാ ഭാനുശ് ചന്ദ്രോ നക്ഷത്രരാശയഃ

ദ്വിജന്മാരേ, പരിവഹയാണ് ഏഴാമത്തേത്. വായുവിന്റെ ഈ ഏഴു വലയങ്ങൾ, അതുപോലെ മേഘങ്ങൾ, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രഗണങ്ങൾ എന്നിവയും ഉണ്ട്.

ഗ്രഹാണി ഋഷയഃ സപ്ത ധ്രുവോ വിപ്രാഃ ക്രമാദിഹ യോജനാനാം മഹീപൃഷ്ഠാദ് ഊര്ധ്വം പഞ്ചദശ ആ ധ്രുവാത്

ഗ്രഹങ്ങൾ, ഏഴു മഹർഷിമാർ, ധ്രുവനക്ഷത്രം എന്നിവയും, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഇവിടെയെല്ലാം ക്രമമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് പതിനഞ്ച് യോജനം ഉയരത്തിൽ ധ്രുവനക്ഷത്രം വരെ ഇവയുണ്ട്.

നിയുതാന്യേകനിയുതം ഭൂപൃഷ്ഠാദ്ഭാനുമണ്ഡലമ് രഥഃ ഷോഡശസാഹസ്രോ ഭാസ്കരസ്യ തഥോപരി

ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യന്റെ മണ്ഡലം വരെ ഒരു ലക്ഷം യോജനമാണ്. അതിന് മുകളിൽ സൂര്യന്റെ രഥം പതിനാറായിരം യോജന ഉയരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

ചതുരശീതിസാഹസ്രോ മേരുശ്ചോപരി ഭൂതലാത് കോടിയോജനമാക്രമ്യ മഹര്ലോകോ ധ്രുവാദ്ധ്രുവഃ

ഭൂതലത്തിൽ നിന്ന് മേരു പർവ്വതം എൺപത്തിനാലായിരം യോജന ഉയരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ധ്രുവനക്ഷത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കോടി യോജന ദൂരത്ത് മഹർലോകം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

ജനലോകോ മഹര്ലോകാത് തഥാ കോടിദ്വയം ദ്വിജാഃ ജനലോകാത്തപോലോകശ് ചതസ്രഃ കോടയോ മതഃ

മഹർലോകത്തിൽ നിന്ന് ജനലോകം വരെ രണ്ട് കോടി യോജന ദൂരമാണ്, ദ്വിജന്മാരേ. ജനലോകത്തിൽ നിന്ന് തപോലോകം വരെ നാലു കോടി യോജനമെന്ന് പറയുന്നു.

പ്രാജാപത്യാദ്ബ്രഹ്മലോകഃ കോടിഷട്കം വിസൃജ്യ തു പുണ്യലോകാസ്തു സപ്തൈതേ ഹ്യ് അണ്ഡേ ഽസ്മിന്കഥിതാ ദ്വിജാഃ

പ്രജാപതിയുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മലോകം വരെ ആറ് കോടി യോജന ദൂരമാണ്. ഈ ഏഴ് പുണ്യലോകങ്ങൾ ഈ അണ്ടത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ.

അധഃ സപ്തതലാനാം തു നരകാണാം ഹി കോടയഃ മായാന്താശ്ചൈവ ഘോരാദ്യാ അഷ്ടാവിംശതിരേവ തു

അടിയിൽ ഏഴു തലങ്ങളുള്ള പാതാളങ്ങൾ ഉണ്ട്. നരകങ്ങൾ കോടികളാണ്. മായയോടെ അവസാനിക്കുന്ന ഭയാനകമായ ഇരുപത്തിയെട്ട് നരകങ്ങൾ ഉണ്ട്.

പാപിനസ്തേഷു പച്യന്തേ സ്വസ്വകര്മാനുരൂപതഃ അവീച്യന്താനി സര്വാണി രൌരവാദ്യാനി തേഷു ച

പാപികൾ അവിടെയെല്ലാം തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിക്ക് അനുസരിച്ച് കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നു. അവിടെയുണ്ട് അവീചി, റൗരവം എന്നിവയുപോലെയുള്ള എല്ലാ നരകങ്ങളും.

പ്രത്യേകം പഞ്ചകാന്യാഹുര് നരകാണി വിശേഷതഃ അണ്ഡമാദൌ മയാ പ്രോക്തമ് അണ്ഡസ്യാവരണാനി ച

ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യേകമായി അഞ്ചു നരകങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. അണ്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും അതിന്റെ പുറംമൂടുകളും ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ഹിരണ്യഗര്ഭസര്ഗശ് ച പ്രസംഗാദ്ബഹുവിസ്തരാത് അണ്ഡാനാമീദൃശാനാം തു കോട്യോ ജ്ഞേയാഃ സഹസ്രശഃ

ഹിരണ്യഗർഭന്റെ സൃഷ്ടി വളരെ വ്യാപകമാണ്. അങ്ങനെ അനേകം കോടിയോളം അണ്ടങ്ങൾ ആയിരക്കണക്കിന് ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

സര്വഗത്വാത് പ്രധാനസ്യ തിര്യഗ് ഊര്ധ്വമ് അധസ് തഥാ അണ്ഡേഷ്വേതേഷു സര്വേഷു ഭുവനാനി ചതുര്ദശ

പ്രധാനത്വം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു — അങ്ങോട്ടും, മുകളിലും, കീഴിലും. ഈ അണ്ടങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പതിനാലു ലോകങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രത്യണ്ഡം ദ്വിജശാര്ദൂലാസ് തേഷാം ഹേതുര്മഹേശ്വരഃ അണ്ഡേഷു ചാണ്ഡബാഹ്യേഷു തഥാണ്ഡാവരണേഷു ച

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഓരോ അണ്ടത്തിനും കാരണം മഹേശ്വരനാണ്. അണ്ടത്തിനകത്തും പുറത്തും അതിന്റെ പുറംമൂടികളിലുമാണ് അവൻ നിലകൊള്ളുന്നത്.

തമോ ഽന്തേ ച തമഃപാരേ ചാഷ്ടമൂര്തിര്വ്യവസ്ഥിതഃ അസ്യാത്മനോ മഹേശസ്യ മഹാദേവസ്യ ധീമതഃ

അന്ധകാരത്തിന്റെ അറ്റത്തും അതിന് അപ്പുറത്തും അഷ്ടമൂർത്തിയായവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അതാണ് മഹേശന്റെ, മഹാദേവന്റെ ആത്മാവ്.

അദേഹിനസ് ത്വഹോ ദേഹമ് അഖിലം പരമാത്മനഃ അസ്യാഷ്ടമൂര്തേഃ ശര്വസ്യ ശിവസ്യ ഗൃഹമേധിനഃ

ദേഹമില്ലാത്തവൻ തന്നെയാണ് പരമാത്മാവിന്റെ മുഴുവൻ ശരീരം — അഷ്ടമൂർത്തിയായ ശർവ്വൻ, ശിവൻ, ഗൃഹസ്ഥൻ.

ഗൃഹിണീ പ്രകൃതിര്ദിവ്യാ പ്രജാശ് ച മഹദാദയഃ പശവഃ കിങ്കരാസ്തസ്യ സര്വേ ദേഹാഭിമാനിനഃ

ദിവ്യമായ പ്രകൃതിയാണ് ഭാര്യ; മഹത് മുതലായവയാണ് മക്കൾ; ശരീരത്തെ തന്നെ എന്നു കരുതുന്നവരാണ് പശുക്കളും സേവകരും.

ആദ്യന്തഹീനോ ഭഗവാന് അനന്തഃ പുമാന്പ്രധാനപ്രമുഖാശ് ച സപ്ത പ്രധാനമൂര്തിസ്ത്വഥ ഷോഡശാങ്ഗോ മഹേശ്വരശ്ചാഷ്ടതനുഃ സ ഏവ

ആ ഭഗവാൻ ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തവൻ, അനന്തൻ. പ്രധാനം മുതലായ ഏഴു പേരും പ്രധാനത്തിന്റെ രൂപവും, പിന്നെ പതിനാറു അംശങ്ങളുള്ള മഹേശ്വരനും അഷ്ടതനുവും — അവൻ ഒരുവൻ തന്നെ.

ആജ്ഞാബലാത്തസ്യ ധരാ സ്ഥിതേഹ ധരാധരാ വാരിധരാഃ സമുദ്രാഃ ജ്യോതിര്ഗണഃ ശക്രമുഖാഃ സുരാശ് ച വൈമാനികാഃ സ്ഥാവരജങ്ഗമാശ് ച

അവന്റെ ആജ്ഞാബലത്തിൽ ഭൂമി നിലകൊള്ളുന്നു; പർവതങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഇന്ദ്രൻ മുതലായ ദേവന്മാർ, വൈമാനികർ, ചലനമില്ലാത്തവയും ചലിക്കുന്നവയും എല്ലാം അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ യക്ഷം ലക്ഷണൈര്ഹീനമീശം ദൃഷ്ട്വാ സേന്ദ്രാസ്തേ കിമേതത്ത്വിഹേതി യക്ഷം ഗത്വാ നിശ്ചയാത്പാവകാദ്യാഃ ശക്തിക്ഷീണാശ്ചാഭവന് യത്തതോ ഽപി

ലക്ഷണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത യക്ഷനെ കണ്ടു, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം പ്രഭുവിനെ കണ്ടു, അവർ വിചാരിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്?' തീയും മറ്റുള്ളവരും ഉറപ്പോടെ യക്ഷനോട് സമീപിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ ശക്തി തീർന്നുപോയി.

ദഗ്ധും തൃണം വാപി സമക്ഷമസ്യ യക്ഷസ്യ വഹ്നിര്ന ശശാക വിപ്രാഃ വായുസ്തൃണം ചാലയിതും തഥാന്യേ സ്വാന്സ്വാന്പ്രഭാവാന് സകലാമരേന്ദ്രാഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ യക്ഷന്റെ മുമ്പിൽ തീക്ക് ഒരു പുല്ല് പോലും ചുട്ടുകളയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; വായുവിന് ആ പുല്ല് ഇളക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല; ഇന്ദ്രൻ അടക്കമുള്ള ദേവന്മാർക്കും തങ്ങളുടെ ശക്തി കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.