ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശംകരോ ഽപി തദാ രുദ്രൈര് നിവൃത്താത്മാ ഹ്യധിഷ്ഠിതഃ സ്ഥാണുത്വം തസ്യ വൈ വിപ്രാഃ ശംകരസ്യ മഹാത്മനഃ

അപ്പോൾ ശങ്കരൻ, രുദ്രന്മാരാൽ നിരാകുലതയിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊണ്ടു; മഹാത്മാവായ ശങ്കരന്റെ ഈ മഹത്വം, മഹർഷിമാരേ.

നിഷ്കലസ്യാത്മനഃ ശമ്ഭോഃ സ്വേച്ഛാധൃതശരീരിണഃ ശം രുദ്രഃ സര്വഭൂതാനാം കരോതി ഘൃണയാ യതഃ

നിഷ്കളനായ ആത്മാവായ ശംഭുവിന്റെ സ്വച്ഛാനുസൃതമായി ശരീരം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ദയാമയനായ രുദ്രൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഭാവനക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ശംകരശ്ചാപ്രയത്നേന തദാത്മാ യോഗവിദ്യയാ വൈരാഗ്യസ്ഥം വിരക്തസ്യ വിമുക്തിര്യച്ഛമുച്യതേ

ശംകരൻ, യോഗവിദ്യയിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ തന്നെ, വൈരാഗ്യത്തിൽ ഉറച്ചവർക്കും വിരക്തരായവർക്കും മോക്ഷം നൽകുന്നു. ഈ മോക്ഷം 'ശം' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.

അണോസ്തു വിഷയത്യാഗഃ സംസാരഭയതഃ ക്രമാത് വൈരാഗ്യാജ്ജായതേ പുംസോ വിരാഗോ ദര്ശനാന്തരേ

ലോകജീവിതത്തിൽനിന്നുള്ള ഭയത്തിൽനിന്ന് ക്രമേണ ഉത്ഭവിക്കുന്ന വിഷയവിരക്തി, മനുഷ്യനിൽ വൈരാഗ്യം ഉണർത്തുന്നു. ഈ വൈരാഗ്യം മറ്റു ഉപദേശങ്ങളിലും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

വിമുഖ്യോ വിഗുണത്യാഗോ വിജ്ഞാനസ്യാവിചാരതഃ തസ്യ ചാസ്യ ച സംധാനം പ്രസാദാത്പരമേഷ്ഠിനഃ

ദോഷങ്ങളിൽനിന്നും ഗുണങ്ങളിൽനിന്നും മാറിനിൽക്കൽ, ആലോചനയില്ലാതെ, ജ്ഞാനത്തിൽനിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഇതിന്റെയും അതിന്റെയും ഐക്യം പരമേശ്വരന്റെ കൃപയാൽ ലഭിക്കുന്നു.

ധര്മോ ജ്ഞാനം ച വൈരാഗ്യമ് ഐശ്വര്യം ശംകരാദിഹ സ ഏവ ശംകരഃ സാക്ഷാത് പിനാകീ നീലലോഹിതഃ

ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം—ഇവ എല്ലാം ഇവിടെ ശംകരനാണ്. അവൻ നേരിട്ടാണ് പിനാകി, നീലവും ചുവപ്പും കലർന്നവൻ.

യേ ശംകരാശ്രിതാഃ സര്വേ മുച്യന്തേ തേ ന സംശയഃ ന ഗച്ഛന്ത്യേവ നരകം പാപിഷ്ഠാ അപി ദാരുണമ്

ശംകരനിൽ ആശ്രയം തേടുന്ന എല്ലാവരും സംശയമില്ലാതെ മോചിതരാവുന്നു; ഏറ്റവും പാപികളായവരും ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ പോലും പോകുന്നില്ല.

ആശ്രിതാഃ ശംകരം തസ്മാത് പ്രാപ്നുവന്തി ച ശാശ്വതമ് മായാന്താശ്ചൈവ ഘോരാദ്യാ ഹ്യ് അഷ്ടവിംശതിരേവ ച

അതുകൊണ്ട്, ശംകരനിൽ ആശ്രയം തേടുന്നവർ ശാശ്വതമായത് നേടുന്നു; മായയുടെ ഭയങ്കരമായ ഇരുപത്തിയെട്ട് രൂപങ്ങൾക്കും അവസാനം വരുന്നു.

കോടയോ നരകാണാം തു പച്യന്തേ താസു പാപിനഃ അനാശ്രിതാഃ ശിവം രുദ്രം ശംകരം നീലലോഹിതമ്

കോടിക്കണക്കിന് നരകങ്ങൾ ഉണ്ടു, അവിടെ പാപികൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നു; ശിവനിൽ, രുദ്രനിൽ, ശംകരനിൽ, നീലചുവപ്പനായവനിൽ ആശ്രയം തേടാത്തവർക്ക്.

ആശ്രയം സര്വഭൂതാനാമ് അവ്യയം ജഗതാം പതിമ് പുരുഷം പരമാത്മാനം പുരുഹൂതം പുരുഷ്ടുതമ്

അവൻ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആശ്രയമാണ്, അക്ഷയം, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, പരമാത്മാവ്, പുരുഹൂതൻ, മനുഷ്യർ പുകഴ്ത്തുന്നവൻ.

തമസാ കാലരുദ്രാഖ്യം രജസാ കനകാണ്ഡജമ് സത്ത്വേന സര്വഗം വിഷ്ണും നിര്ഗുണത്വേ മഹേശ്വരമ്

അന്ധകാരംകൊണ്ടു അവൻ കാലരുദ്രൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; രാജസ്സുകൊണ്ടു പൊന്നിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ; സത്ത്വംകൊണ്ടു സകലവ്യാപിയായ വിഷ്ണു; ഗുണാതീതനായി മഹേശ്വരൻ.

കേന ഗച്ഛന്തി നരകം നരാഃ കേന മഹാമതേ കര്മണാകര്മണാ വാപി ശ്രോതും കൌതൂഹലം ഹി നഃ

മനുഷ്യർ എങ്ങനെ നരകത്തിൽ പോകുന്നു, മഹാമതിയുള്ളവനേ? പ്രവൃത്തിയാലോ, അപ്രവൃത്തിയാലോ? ഞങ്ങൾക്കു കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.

രഹസ്യം വഃ പ്രവക്ഷ്യാമി ഭവസ്യാമിതതേജസഃ പ്രഭാവം ശംകരസ്യാദ്യം സംക്ഷേപാത്സര്വദര്ശിനഃ

ഭവന്റെ അപ്പാരമായ തേജസ്സും, ശംകരന്റെ ആദിപ്രഭാവവും, സകലരും കാണുന്ന രഹസ്യവും ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു സംക്ഷിപ്തമായി പറയും.

യോഗിനഃ സര്വതത്ത്വജ്ഞാഃ പരം വൈരാഗ്യമാസ്ഥിതാഃ

യോഗികൾ എല്ലാത്തത്വങ്ങളും അറിയുന്നവരും പരമവൈരാഗ്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരുമാണ്.

പ്രാണായാമാദിഭിശ്ചാഷ്ടസാധനൈഃ സഹചാരിണഃ

പ്രാണായാമം തുടങ്ങിയ എട്ടു ഉപായങ്ങൾക്കൊപ്പം അവർ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

കരുണാദിഗുണോപേതാഃ കൃത്വാപി വിവിധാനി തേ കര്മാണി നരകം സ്വര്ഗം ഗച്ഛന്ത്യേവ സ്വകര്മണാ

കരുണയുപമാനമായ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവരും, പലവിധം പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തിട്ടും, സ്വകൃതി പ്രകാരം സ്വർഗത്തിലോ നരകത്തിലോ പോകുന്നു.

പ്രസാദാജ്ജായതേ ജ്ഞാനം ജ്ഞാനാദ്യോഗഃ പ്രവര്തതേ യോഗേന ജായതേ മുക്തിഃ പ്രസാദാദഖിലം തതഃ

കൃപകൊണ്ടു ജ്ഞാനം ഉണരുന്നു; ജ്ഞാനത്തിൽനിന്ന് യോഗം ആരംഭിക്കുന്നു; യോഗത്തിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു; കൃപയാൽ ഇതെല്ലാം നടക്കുന്നു.

പ്രസാദാദ് യദി വിജ്ഞാനം സ്വരൂപം വക്തുമര്ഹസി ദിവ്യം മാഹേശ്വരം ചൈവ യോഗം യോഗവിദാം വര

കൃപയാൽ, ദിവ്യമായ മഹേശ്വരയോഗത്തിന്റെ സ്വരൂപം പറയാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ, യോഗവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, അതു പറയണം.

കഥം കരോതി ഭഗവാന് ചിന്തയാ രഹിതഃ ശിവഃ പ്രസാദം യോഗമാര്ഗേണ കസ്മിന്കാലേ നൃണാം വിഭുഃ

ചിന്തയില്ലാതെ ഭഗവാൻ ശിവൻ യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ എങ്ങനെ കൃപ നൽകുന്നു? ഏത് സമയത്താണ് മഹാത്മാവായവൻ മനുഷ്യർക്കു അതു നൽകുന്നത്?

ദേവാനാം ച ഋഷീണാം ച പിതൄണാം സംനിധൌ പുരാ ശൈലാദിനാ തു കഥിതം ശൃണ്വന്തു ബ്രഹ്മസൂനവേ

ദേവന്മാരുടെയും ഋഷിമാരുടെയും പിതാക്കന്മാരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ, പഴയകാലത്ത് ശൈലാദി ഈ കഥ പറഞ്ഞിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രൻ ഈ കഥ കേൾക്കട്ടെ.

വ്യാസാവതാരാണി തഥാ ദ്വാപരാന്തേ ച സുവ്രതാഃ യോഗാചാര്യാവതാരാണി തഥാ തിഷ്യേ തു ശൂലിനഃ

ദ്വാപരയുഗത്തിന്റെ അവസാനം, ധർമ്മശീലന്മാരേ, വ്യാസന്മാരുടെ അവതാരങ്ങളും യോഗാചാര്യന്മാരുടെ അവതാരങ്ങളും, അതുപോലെ തിഷ്യയുഗത്തിൽ ത്രിശൂലധാരിയുടെ അവതാരങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

തത്രതത്ര വിഭോഃ ശിഷ്യാശ് ചത്വാരഃ ശമഭാജനാഃ പ്രശിഷ്യാ ബഹവസ്തേഷാം പ്രസീദത്യേവമീശ്വരഃ

ഓരോ സ്ഥലത്തും, പരമേശ്വരന്റെ നാല് ശിഷ്യന്മാർ, ശാന്തിയുടെ ആധാരങ്ങൾ, അവരിൽ അനേകം ഉപശിഷ്യന്മാരുമുണ്ട്. ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു.

ഏവം ക്രമാഗതം ജ്ഞാനം മുഖാദേവ നൃണാം വിഭോഃ വൈശ്യാന്തം ബ്രാഹ്മണാദ്യം ഹി ഘൃണയാ ചാനുരൂപതഃ

ഇങ്ങനെ, ജ്ഞാനം ക్రమമായി ഭഗവാന്റെ വായിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരിലേക്കു എത്തുന്നു; ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് വൈശ്യന്മാരിൽവരെ, ഓരോരുത്തരുടെയും സ്വഭാവവും കരുണയും അനുസരിച്ച്.

ദ്വാപരേ ദ്വാപരേ വ്യാസാഃ കേ വൈ കുത്രാന്തരേഷു വൈ കല്പേഷു കസ്മിന്കല്പേ നോ വക്തുമര്ഹസി ചാത്ര താന്

ഓരോ ദ്വാപരയുഗത്തും ആരൊക്കെയാണ് വ്യാസന്മാർ, അവര് എവിടെയാണ് ജനിച്ചത്, ഏത് കല്പയിലായിരുന്നു, ഇതൊക്കെ ഇവിടെ നീ പറയണം.

ശൃണ്വന്തു കല്പേ വാരാഹേ ദ്വിജാ വൈവസ്വതാന്തരേ വ്യാസാംശ് ച സാമ്പ്രതം രുദ്രാംസ് തഥാ സര്വാന്തരേഷു വൈ

കേൾക്കട്ടെ, വാരാഹകല്പത്തിൽ, വൈവസ്വതമനുവിന്റെ അന്തരത്തിൽ, ഇപ്പോഴത്തെ വ്യാസന്മാരെയും രുദ്രന്മാരെയും, അതുപോലെ എല്ലാ അന്തരങ്ങളിലും ഉണ്ടായവരെയും.

വേദാനാം ച പുരാണാനാം തഥാ ജ്ഞാനപ്രദര്ശകാന് യഥാക്രമം പ്രവക്ഷ്യാമി സര്വാവര്തേഷു സാമ്പ്രതമ്

വേദങ്ങളും പുരാണങ്ങളും ജ്ഞാനവും വെളിപ്പെടുത്തിയവരെ, ഓരോ ക്രമത്തിലും, എല്ലാ അന്തരങ്ങളിലും ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിവരിച്ച് പറയും.

ക്രതുഃ സത്യോ ഭാര്ഗവശ് ച അങ്ഗിരാഃ സവിതാ ദ്വിജാഃ മൃത്യുഃ ശതക്രതുര്ധീമാന് വസിഷ്ഠോ മുനിപുംഗവഃ

ക്രതു, സത്യൻ, ഭാർഗവൻ, അങ്കിരാസ്, സവിതാവ്, മരണം, ശതക്രതു എന്ന ബുദ്ധിമാൻ, വസിഷ്ഠൻ എന്ന മഹാമുനി ഇവരാണ്.

സാരസ്വതസ്ത്രിധാമാ ച ത്രിവൃതോ മുനിപുംഗവഃ ശതതേജാഃ സ്വയംധര്മോ നാരായണ ഇതി ശ്രുതഃ

സാരസ്വതൻ, ത്രിധാമാവ്, ത്രിവൃത് എന്ന മഹാമുനി, ശതതേജസ്, സ്വയംധർമ്മൻ, നാരായണൻ — ഇവരെപ്പറ്റിയാണ് കേട്ടിരുന്നത്.

തരക്ഷുശ്ചാരുണിര്ധീമാംസ് തഥാ ദേവഃ കൃതംജയഃ ഋതംജയോ ഭരദ്വാജോ ഗൌതമഃ കവിസത്തമഃ

തരക്ഷു, അറുണി എന്ന ധീരൻ, ദേവൻ, കൃതംജയൻ, ഋതംജയൻ, ഭരദ്വാജൻ, ഗൗതമൻ എന്ന കവി എന്നിവരും.