ലിങ്ഗപുരാണമ്

കരാഭ്യാം സുശുഭാഭ്യാം ച ഉഭാഭ്യാം പരമേശ്വരഃ പസ്പര്ശ ഭഗവാന് രുദ്രഃ പരമാര്തിഹരോ ഹരഃ

രണ്ടു മനോഹരമായ കൈകളാൽ പരമേശ്വരൻ, പരമാര്ത്തി നീക്കുന്ന ഹരൻ, എന്നെ സ്പർശിച്ചു.

ഉവാച ച മഹാദേവസ് തുഷ്ടാത്മാ വൃഷഭധ്വജഃ നിരീക്ഷ്യ ഗണപാംശ്ചൈവ ദേവീം ഹിമവതഃ സുതാമ്

സന്തോഷപൂർവമായ ഹൃദയത്തോടെ, കാളയെ പതാകയാക്കി ധരിക്കുന്ന മഹാദേവൻ, ഗണന്മാരെയും ഹിമവാന്റെ മകളായ ദേവിയെയും നോക്കി പറഞ്ഞു.

സമാലോക്യ ച തുഷ്ടാത്മാ മഹാദേവഃ സുരേശ്വരഃ അജരോ ജരയാ ത്യക്തോ നിത്യം ദുഃഖവിവര്ജിതഃ

അവരെ നോക്കി, ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനായ മഹാദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ പ്രായമില്ലാത്തവൻ, വൃദ്ധതയില്ലാത്തവൻ, എപ്പോഴും ദുഃഖരഹിതൻ.'

അക്ഷയശ്ചാവ്യയശ്ചൈവ സപിതാ സസുഹൃജ്ജനഃ മമേഷ്ടോ ഗണപശ്ചൈവ മദ്വീര്യോ മത്പരാക്രമഃ

നീ അക്ഷയനും ക്ഷയമില്ലാത്തവനും, അച്ഛനും സുഹൃത്തുക്കളുമൊപ്പമുള്ളവനും, എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഗണനും, എന്റെ ശക്തിയും വീര്യവും നിറഞ്ഞവനും ആകുന്നു.

ഇഷ്ടോ മമ സദാ ചൈവ മമ പാര്ശ്വഗതഃ സദാ മദ്ബലശ്ചൈവ ഭവിതാ മഹായോഗബലാന്വിതഃ

നീ എപ്പോഴും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, എപ്പോഴും എന്റെ അരികിലുണ്ടാകുന്നവൻ; നീ എന്റെ ശക്തിയും മഹായോഗശക്തിയും പ്രാപിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ ച മാം ദേവോ ഭഗവാന് സഗണസ്തദാ കുശേശയമയീം മാലാം സമുന്മുച്യാത്മനസ്തദാ

ഇങ്ങനെ എന്നോട് ദൈവമായ ഭഗവാൻ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം, തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള കുശതൃണമാല അഴിച്ചു.

ആബബന്ധ മഹാതേജാ മമ ദേവോ വൃഷധ്വജഃ തയാഹം മാലയാ ജാതഃ ശുഭയാ കണ്ഠസക്തയാ

മഹാതേജസ്സുള്ള വൃഷധ്വജൻ ആ മാല എന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി; ആ ശുഭമായ മാല കഴുത്തിൽ ധരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ മാറ്റം പ്രാപിച്ചു.

ത്ര്യക്ഷോ ദശഭുജശ്ചൈവ ദ്വിതീയ ഇവ ശങ്കരഃ തത ഏവ സമാദായ ഹസ്തേന പരമേശ്വരഃ

മൂന്നു കണ്ണുകളും പത്ത് കൈകളും ഉള്ളവനായി, രണ്ടാമത്തെ ശങ്കരനായി ഞാൻ മാറി; അതേ മാലയിൽ നിന്ന് പരമേശ്വരൻ തന്റെ കൈകൊണ്ട് എടുത്തു.

ഉവാച ബ്രൂഹി കിം തേ ഽദ്യ ദദാമി വരമുത്തമമ് തതോ ജടാശ്രിതം വാരി ഗൃഹീത്വാ ചാതിനിര്മലമ്

അവൻ പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഇന്ന് എന്ത് വേണം, പറയു; ഞാൻ ഉത്തമമായ വരം നൽകാം.' പിന്നെ, തന്റെ ജടയിൽ നിന്നുള്ള അത്യന്തം ശുദ്ധമായ വെള്ളം എടുത്തു.

ഉക്താ നദീ ഭവസ്വേതി ഉത്സസര്ജ വൃഷധ്വജഃ തതഃ സാ ദിവ്യതോയാ ച പൂര്ണാസിതജലാ ശുഭാ

'ഇത് ഒരു നദിയാകട്ടെ' എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച് വൃഷധ്വജൻ അതു ഒഴിച്ചു. അപ്പോൾ ആ ദിവ്യജലം, നിറഞ്ഞും ഇരുണ്ടും ശുഭമായതുമായത്,

പദ്മോത്പലവനോപേതാ പ്രാവര്തത മഹാനദീ താമാഹ ച മഹാദേവോ നദീം പരമശോഭനാമ്

താമരയും നീലോത്പലവും നിറഞ്ഞ മഹാനദിയായി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. മഹാദേവൻ ആ അതിമനോഹരമായ നദിയോട് പറഞ്ഞു.

യസ്മാജ്ജടോദകാദേവ പ്രവൃത്താ ത്വം മഹാനദീ തസ്മാജ്ജടോദകാ പുണ്യാ ഭവിഷ്യസി സരിദ്വരാ

നീ ജടയിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച മഹാനദിയായതിനാൽ, ജടോദക എന്ന പുണ്യനദിയായി നീ അറിയപ്പെടും.

ത്വയി സ്നാത്വാ നരഃ കശ്ചിത് സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ തതോ ദേവ്യാ മഹാദേവഃ ശിലാദതനയം പ്രഭുഃ

നിനക്കു स्नാനം ചെയ്താൽ ആരും എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴുകും. പിന്നെ മഹാദേവൻ, ദേവിയിലൂടെ ശിലാദന്റെ മകനോട് പ്രസംഗിച്ചു.

പുത്രസ്തേ ഽയമിതി പ്രോച്യ പാദയോഃ സംന്യപാതയത് സാ മാമാഘ്രായ ശിരസി പാണിഭ്യാം പരിമാര്ജതീ

അവള്‍ 'ഇവന്‍ നിന്റെ മകനാണ്' എന്നു പറഞ്ഞ് എന്നെ തന്റെ കാലുകള്‍ക്കരികില്‍ വെച്ചു. എന്നെ അങ്ങേല്‍ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് തലയില്‍ മണമെടുത്തു, കൈകളാല്‍ സ്നേഹത്തോടെ തലയില്‍ തൊട്ടു.

പുത്രപ്രേമ്ണാഭ്യഷിഞ്ചച്ച സ്രോതോഭിസ്തനയൈസ്ത്രിഭിഃ പയസാ ശങ്ഖഗൌരേണ ദേവദേവം നിരീക്ഷ്യ സാ

മകനെ കാണുന്ന അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തില്‍ അവള്‍ തനിക്കു നിന്ന മൂന്ന് പാല്‍വാരികളാല്‍ എന്നെ കുളിപ്പിച്ചു, ശംഖംപോലെ ശുദ്ധനായ ദേവദേവനെ നോക്കി നിന്നു.

താനി സ്രോതാംസി ത്രീണ്യസ്യാഃ സ്രോതസ്വിന്യോ ഽഭവംസ്തദാ നദീം ത്രിസ്രോതസം ദേവോ ഭഗവാനവദദ്ഭവഃ

അവളുടെ ആ മൂന്ന് പാല്‍വാരികള്‍ മൂന്ന് നദികളായി മാറി. അപ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞു: 'ഇത് മൂന്നു ഒഴുക്കുള്ള നദിയായിരിക്കട്ടെ'.

ത്രിസ്രോതസം നദീം ദൃഷ്ട്വാ വൃഷഃ പരമഹര്ഷിതഃ നനാദ നാദാത്തസ്മാച്ച സരിദന്യാ തതോ ഽഭവത്

മൂന്നു ഒഴുക്കുള്ള ആ നദിയെ കണ്ടു കാള വലിയ സന്തോഷത്തില്‍ ഉച്ചത്തിൽ കൂവിയപ്പോൾ, ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നദിയും ഉദിച്ചു.

വൃഷധ്വനിരിതി ഖ്യാതാ ദേവദേവേന സാ നദീ ജാംബൂനദമയം ചിത്രം സര്വരത്നമയം ശുഭമ്

ആ നദിയെ ദേവദേവന്‍ 'വൃഷധ്വനി' എന്നു വിളിച്ചു. ജാംബൂനദമെന്നു സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള അത്ഭുതകരമായ, എല്ലാ രത്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ, ശുഭമായ നദിയായിരുന്നു അത്.

സ്വം ദേവശ്ചാദ്ഭുതം ദിവ്യം നിര്മിതം വിശ്വകര്മണാ മുകുടം ചാബബന്ധേശോ മമ മൂര്ധ്നി വൃഷധ്വജഃ

അപ്പോൾ വൃഷധ്വജനായ ഭഗവാൻ, വിശ്വകര്‍മ്മന്‍ നിർമ്മിച്ച അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യമായ കിരീടം എന്റെ തലയില്‍ കെട്ടി.

കുണ്ഡലേ ച ശുഭേ ദിവ്യേ വജ്രവൈഡൂര്യഭൂഷിതേ ആബബന്ധ മഹാദേവഃ സ്വയമേവ മഹേശ്വരഃ

വജ്രവും വൈഡൂര്യവും അലങ്കരിച്ച ദിവ്യമായ മനോഹരമായ കുണ്ഡലങ്ങളും മഹാദേവന്‍ സ്വയം എന്റെ കാതില്‍ കെട്ടി.

മാം തഥാഭ്യര്ചിതം വ്യോമ്നി ദൃഷ്ട്വാ മേഘൈഃ പ്രഭാകരഃ മേഘാംഭസാ ചാഭ്യഷിഞ്ചച് ഛിലാദനമ് അഥോ മുനേ

എന്നെ ഇങ്ങനെ ആദരിക്കപ്പെട്ടതായി ആകാശത്ത് കണ്ട സൂര്യന്‍, മഹർഷേ, മേഘജലത്തില്‍ നിന്നു എന്നെ രാജാവിനെപ്പോലെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.

തസ്യാഭിഷിക്തസ്യ തദാ പ്രവൃത്താ സ്രോതസാ ഭൃശമ് യസ്മാത് സുവര്ണാന്നിഃസൃത്യ നദ്യേഷാ സമ്പ്രവര്തതേ

അപ്പോള്‍ എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്തപ്പോള്‍ ശക്തമായ ഒഴുക്ക് ആരംഭിച്ചു; സ്വര്‍ണ്ണത്തില്‍ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നതിനാല്‍ ഈ നദി ഉണ്ടായി.

സ്വര്ണോദകേതി താമാഹ ദേവദേവസ്ത്രിയംബകഃ ജാമ്ബൂനദമയാദ്യസ്മാദ് ദ്വിതീയാ മുകുടാച്ഛുഭാ

മൂന്നു കണ്ണുള്ള ദേവദേവന്‍ അതിനെ 'സ്വര്‍ണോദക' എന്നു വിളിച്ചു, കാരണം അത് സ്വര്‍ണ്ണജാംബൂവില്‍ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്; രണ്ടാമത്തേതായ ശുഭമായത് കിരീടത്തില്‍ നിന്നുമാണ്.

പ്രാവര്തത നദീ പുണ്യാ ഊചുര് ജമ്ബൂനദീതി താമ് ഏതത്പഞ്ചനദം നാമ ജപ്യേശ്വരസമീപഗമ്

പുണ്യമായ ഒരു നദി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി, ജനങ്ങള്‍ അതിനെ ജാംബൂനദി എന്നു വിളിച്ചു; ജപ്യേശ്വരന് സമീപമുള്ള പ്രശസ്തമായ പഞ്ചനദി ഇതാണ്.

യഃ പഞ്ചനദമാസാദ്യ സ്നാത്വാ ജപ്യേശ്വരേശ്വരമ് പൂജയേച്ഛിവസായുജ്യം പ്രയാത്യേവ ന സംശയഃ

ആര്‍ക്കാരും ഈ പഞ്ചനദി എത്തി, ജപ്യേശ്വരേശ്വരനില്‍ സ്നാനം ചെയ്ത് ആരാധിച്ചാല്‍, അവന്‍ ശിവസായുജ്യം നേടും, സംശയമില്ല.

അഥ ദേവോ മഹാദേവഃ സര്വഭൂതപതിര്ഭവഃ ദേവീമുവാച ശര്വാണീമ് ഉമാം ഗിരിസുതാമജാമ്

അതിനുശേഷം സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനായ മഹാദേവന്‍, ശർവാണിയായ ഉമയെ, ഗിരിപുത്രിയെ, പ്രസവമില്ലാത്തവളെ, അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ദേവീ നന്ദീശ്വരം ദേവമ് അഭിഷിഞ്ചാമി ഭൂതപമ് ഗണേന്ദ്രം വ്യാഹരിഷ്യാമി കിം വാ ത്വം മന്യസേ ഽവ്യയേ

ദേവി പറഞ്ഞു: 'ഞാന്‍ ഭൂതപതിയായ നന്ദീശ്വരനെ അഭിഷേകം ചെയ്ത് ഗണങ്ങളുടെ പ്രധാനിയെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കട്ടോ? അല്ലെങ്കില്‍ നീ എന്താണ് കരുതുന്നത്, അക്ഷയനാഥാ?'

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ഭവാനീ ഹര്ഷിതാനനാ സ്മയന്തീ വരദം പ്രാഹ ഭവം ഭൂതപതിം പതിമ്

അവളുടെ ഈ വാക്കുകള്‍ കേട്ട ഭവാനി സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച് ഭവനായ ഭൂതപതിയായ ഭര്‍ത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.

സര്വലോകാധിപത്യം ച ഗണേശത്വം തഥൈവ ച ദാതുമര്ഹസി ദേവേശ ശൈലാദിസ്തനയോ മമ

ദേവദേവാ, അവന്‍ എന്റെ പിതാവായ പര്‍വതപുത്രനാണ്; അതുകൊണ്ട് അവന്‍ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപതിത്വവും ഗണേശത്വവും നല്‍കേണ്ടതാണ്.