ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഹുത്വാ ത്രിയംബകേനൈവ മധുനൈവ ച സംപ്ലുതാമ് ദൂര്വാമയുതസംഖ്യാതാം സര്വദ്രവ്യസമന്വിതാമ്

അവർ ത്രിയംബകനെ ഹോമം ചെയ്തു, തേൻ ഒഴിച്ച്, ദർഭയുടെ എണ്ണത്തിന് തുല്യമായ ഹോമദ്രവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു.

പിതാ വിഗതസംജ്ഞശ് ച തഥാ ചൈവ പിതാമഹഃ വിചേഷ്ടശ് ച ലലാപാസൌ മൃതവന്നിപപാത ച

എന്റെ അച്ഛനും അപ്പൂപ്പനും ബോധംകേട് പിടിച്ചു; അവൻ വേദനയിൽ വലഞ്ഞ് കരഞ്ഞു, മരിച്ചവനെപ്പോലെ വീണു.

മൃത്യോര് ഭീതോ ഽഹമ് അചിരാച് ഛിരസാ ചാഭിവന്ദ്യ തമ് മൃതവത്പതിതം സാക്ഷാത് പിതരം ച പിതാമഹമ്

മരണത്തെ ഭയന്ന്, ഞാൻ ഉടൻ തലകുനിച്ച്, എന്റെ മുന്നിൽ മരിച്ചവരെപ്പോലെ വീണ അച്ഛനും അപ്പൂപ്പനും വണങ്ങി.

പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ ച തം രുദ്രജാപ്യരതോ ഽഭവമ് ഹൃത്പുണ്ഡരീകേ സുഷിരേ ധ്യാത്വാ ദേവം ത്രിയംബകമ്

അവരെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ഞാൻ രുദ്രജപത്തിൽ ലീനനായി, ഹൃദയകമലത്തിലെ സൂക്ഷ്മസ്ഥലത്ത് ത്രിയംബകദേവനെ ധ്യാനിച്ചു.

ത്ര്യക്ഷം ദശഭുജം ശാന്തം പഞ്ചവക്ത്രം സദാശിവമ് സരിതശ്ചാന്തരേ പുണ്യേ സ്ഥിതം മാം പരമേശ്വരഃ

മൂന്നു കണ്ണും പത്ത് കൈകളും, ശാന്തസ്വഭാവവും അഞ്ചു മുഖങ്ങളും ഉള്ള, സദാശിവനായ പരമേശ്വരൻ, പുണ്യജലത്തിനുള്ളിൽ എന്റെ മുമ്പിൽ നില്ക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

തുഷ്ടോ ഽബ്രവീന്മഹാദേവഃ സോമഃ സോമാര്ധഭൂഷണഃ വത്സ നന്ദിന്മഹാബാഹോ മൃത്യോര്ഭീതിഃ കുതസ്തവ

സന്തോഷത്തോടെ ചന്ദ്രക്കലാഭൂഷിതനായ മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: 'കുഞ്ഞേ നന്ദിൻ, മഹാബാഹുവേ, നിനക്ക് മരണത്തെ ഭയപ്പെടേണ്ടതെന്ത്?''

മയൈവ പ്രേഷിതൌ വിപ്രൌ മത്സമസ്ത്വം ന സംശയഃ വത്സൈനത്തവ ദേഹം ച ലൌകികം പരമാര്ഥതഃ

അവരെ അയച്ചത് ഞാനാണ്; നീ എന്നപോലെയാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല. കുഞ്ഞേ, നിന്റെ ശരീരം ലോകത്തിൽ സാധാരണമായതാണ്.

നാസ്ത്യേവ ദൈവികം ദൃഷ്ടം ശിലാദേന പുരാ തവ ദേവൈശ് ച മുനിഭിഃ സിദ്ധൈര് ഗന്ധര്വൈര്ദാനവോത്തമൈഃ

ദൈവികമായ ശരീരം മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല, നീയും ദേവന്മാരും മുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും ദാനവശ്രേഷ്ഠന്മാരും പോലും.

പൂജിതം യത്പുരാ വത്സ ദൈവികം നന്ദികേശ്വര സംസാരസ്യ സ്വഭാവോ ഽയം സുഖം ദുഃഖം പുനഃ പുനഃ

കുഞ്ഞേ നന്ദികേശ്വരാ, മുമ്പ് ദൈവികമെന്നു പൂജിച്ചിരുന്നത്, ഈ ലോകജീവിതത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്—സന്തോഷവും ദുഃഖവും വീണ്ടും വീണ്ടും വരികയാണ്.

നൃണാം യോനിപരിത്യാഗഃ സര്വഥൈവ വിവേകിനഃ ഏവമുക്ത്വാ തു മാം സാക്ഷാത് സര്വദേവമഹേശ്വരഃ

മനുഷ്യർക്ക് ജന്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് എപ്പോഴും വിവേകമുള്ളവർക്കാണ്. ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് എന്നോട് സർവ്വദേവന്മാരുടെ മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു.

കരാഭ്യാം സുശുഭാഭ്യാം ച ഉഭാഭ്യാം പരമേശ്വരഃ പസ്പര്ശ ഭഗവാന് രുദ്രഃ പരമാര്തിഹരോ ഹരഃ

രണ്ടു മനോഹരമായ കൈകളാൽ പരമേശ്വരൻ, പരമാര്ത്തി നീക്കുന്ന ഹരൻ, എന്നെ സ്പർശിച്ചു.

ഉവാച ച മഹാദേവസ് തുഷ്ടാത്മാ വൃഷഭധ്വജഃ നിരീക്ഷ്യ ഗണപാംശ്ചൈവ ദേവീം ഹിമവതഃ സുതാമ്

സന്തോഷപൂർവമായ ഹൃദയത്തോടെ, കാളയെ പതാകയാക്കി ധരിക്കുന്ന മഹാദേവൻ, ഗണന്മാരെയും ഹിമവാന്റെ മകളായ ദേവിയെയും നോക്കി പറഞ്ഞു.

സമാലോക്യ ച തുഷ്ടാത്മാ മഹാദേവഃ സുരേശ്വരഃ അജരോ ജരയാ ത്യക്തോ നിത്യം ദുഃഖവിവര്ജിതഃ

അവരെ നോക്കി, ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനായ മഹാദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ പ്രായമില്ലാത്തവൻ, വൃദ്ധതയില്ലാത്തവൻ, എപ്പോഴും ദുഃഖരഹിതൻ.'

അക്ഷയശ്ചാവ്യയശ്ചൈവ സപിതാ സസുഹൃജ്ജനഃ മമേഷ്ടോ ഗണപശ്ചൈവ മദ്വീര്യോ മത്പരാക്രമഃ

നീ അക്ഷയനും ക്ഷയമില്ലാത്തവനും, അച്ഛനും സുഹൃത്തുക്കളുമൊപ്പമുള്ളവനും, എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഗണനും, എന്റെ ശക്തിയും വീര്യവും നിറഞ്ഞവനും ആകുന്നു.

ഇഷ്ടോ മമ സദാ ചൈവ മമ പാര്ശ്വഗതഃ സദാ മദ്ബലശ്ചൈവ ഭവിതാ മഹായോഗബലാന്വിതഃ

നീ എപ്പോഴും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, എപ്പോഴും എന്റെ അരികിലുണ്ടാകുന്നവൻ; നീ എന്റെ ശക്തിയും മഹായോഗശക്തിയും പ്രാപിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ ച മാം ദേവോ ഭഗവാന് സഗണസ്തദാ കുശേശയമയീം മാലാം സമുന്മുച്യാത്മനസ്തദാ

ഇങ്ങനെ എന്നോട് ദൈവമായ ഭഗവാൻ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം, തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള കുശതൃണമാല അഴിച്ചു.

ആബബന്ധ മഹാതേജാ മമ ദേവോ വൃഷധ്വജഃ തയാഹം മാലയാ ജാതഃ ശുഭയാ കണ്ഠസക്തയാ

മഹാതേജസ്സുള്ള വൃഷധ്വജൻ ആ മാല എന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി; ആ ശുഭമായ മാല കഴുത്തിൽ ധരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ മാറ്റം പ്രാപിച്ചു.

ത്ര്യക്ഷോ ദശഭുജശ്ചൈവ ദ്വിതീയ ഇവ ശങ്കരഃ തത ഏവ സമാദായ ഹസ്തേന പരമേശ്വരഃ

മൂന്നു കണ്ണുകളും പത്ത് കൈകളും ഉള്ളവനായി, രണ്ടാമത്തെ ശങ്കരനായി ഞാൻ മാറി; അതേ മാലയിൽ നിന്ന് പരമേശ്വരൻ തന്റെ കൈകൊണ്ട് എടുത്തു.

ഉവാച ബ്രൂഹി കിം തേ ഽദ്യ ദദാമി വരമുത്തമമ് തതോ ജടാശ്രിതം വാരി ഗൃഹീത്വാ ചാതിനിര്മലമ്

അവൻ പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഇന്ന് എന്ത് വേണം, പറയു; ഞാൻ ഉത്തമമായ വരം നൽകാം.' പിന്നെ, തന്റെ ജടയിൽ നിന്നുള്ള അത്യന്തം ശുദ്ധമായ വെള്ളം എടുത്തു.

ഉക്താ നദീ ഭവസ്വേതി ഉത്സസര്ജ വൃഷധ്വജഃ തതഃ സാ ദിവ്യതോയാ ച പൂര്ണാസിതജലാ ശുഭാ

'ഇത് ഒരു നദിയാകട്ടെ' എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച് വൃഷധ്വജൻ അതു ഒഴിച്ചു. അപ്പോൾ ആ ദിവ്യജലം, നിറഞ്ഞും ഇരുണ്ടും ശുഭമായതുമായത്,

പദ്മോത്പലവനോപേതാ പ്രാവര്തത മഹാനദീ താമാഹ ച മഹാദേവോ നദീം പരമശോഭനാമ്

താമരയും നീലോത്പലവും നിറഞ്ഞ മഹാനദിയായി ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. മഹാദേവൻ ആ അതിമനോഹരമായ നദിയോട് പറഞ്ഞു.

യസ്മാജ്ജടോദകാദേവ പ്രവൃത്താ ത്വം മഹാനദീ തസ്മാജ്ജടോദകാ പുണ്യാ ഭവിഷ്യസി സരിദ്വരാ

നീ ജടയിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച മഹാനദിയായതിനാൽ, ജടോദക എന്ന പുണ്യനദിയായി നീ അറിയപ്പെടും.

ത്വയി സ്നാത്വാ നരഃ കശ്ചിത് സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ തതോ ദേവ്യാ മഹാദേവഃ ശിലാദതനയം പ്രഭുഃ

നിനക്കു स्नാനം ചെയ്താൽ ആരും എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴുകും. പിന്നെ മഹാദേവൻ, ദേവിയിലൂടെ ശിലാദന്റെ മകനോട് പ്രസംഗിച്ചു.

പുത്രസ്തേ ഽയമിതി പ്രോച്യ പാദയോഃ സംന്യപാതയത് സാ മാമാഘ്രായ ശിരസി പാണിഭ്യാം പരിമാര്ജതീ

അവള്‍ 'ഇവന്‍ നിന്റെ മകനാണ്' എന്നു പറഞ്ഞ് എന്നെ തന്റെ കാലുകള്‍ക്കരികില്‍ വെച്ചു. എന്നെ അങ്ങേല്‍ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് തലയില്‍ മണമെടുത്തു, കൈകളാല്‍ സ്നേഹത്തോടെ തലയില്‍ തൊട്ടു.

പുത്രപ്രേമ്ണാഭ്യഷിഞ്ചച്ച സ്രോതോഭിസ്തനയൈസ്ത്രിഭിഃ പയസാ ശങ്ഖഗൌരേണ ദേവദേവം നിരീക്ഷ്യ സാ

മകനെ കാണുന്ന അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തില്‍ അവള്‍ തനിക്കു നിന്ന മൂന്ന് പാല്‍വാരികളാല്‍ എന്നെ കുളിപ്പിച്ചു, ശംഖംപോലെ ശുദ്ധനായ ദേവദേവനെ നോക്കി നിന്നു.

താനി സ്രോതാംസി ത്രീണ്യസ്യാഃ സ്രോതസ്വിന്യോ ഽഭവംസ്തദാ നദീം ത്രിസ്രോതസം ദേവോ ഭഗവാനവദദ്ഭവഃ

അവളുടെ ആ മൂന്ന് പാല്‍വാരികള്‍ മൂന്ന് നദികളായി മാറി. അപ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞു: 'ഇത് മൂന്നു ഒഴുക്കുള്ള നദിയായിരിക്കട്ടെ'.

ത്രിസ്രോതസം നദീം ദൃഷ്ട്വാ വൃഷഃ പരമഹര്ഷിതഃ നനാദ നാദാത്തസ്മാച്ച സരിദന്യാ തതോ ഽഭവത്

മൂന്നു ഒഴുക്കുള്ള ആ നദിയെ കണ്ടു കാള വലിയ സന്തോഷത്തില്‍ ഉച്ചത്തിൽ കൂവിയപ്പോൾ, ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നദിയും ഉദിച്ചു.

വൃഷധ്വനിരിതി ഖ്യാതാ ദേവദേവേന സാ നദീ ജാംബൂനദമയം ചിത്രം സര്വരത്നമയം ശുഭമ്

ആ നദിയെ ദേവദേവന്‍ 'വൃഷധ്വനി' എന്നു വിളിച്ചു. ജാംബൂനദമെന്നു സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള അത്ഭുതകരമായ, എല്ലാ രത്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ, ശുഭമായ നദിയായിരുന്നു അത്.

സ്വം ദേവശ്ചാദ്ഭുതം ദിവ്യം നിര്മിതം വിശ്വകര്മണാ മുകുടം ചാബബന്ധേശോ മമ മൂര്ധ്നി വൃഷധ്വജഃ

അപ്പോൾ വൃഷധ്വജനായ ഭഗവാൻ, വിശ്വകര്‍മ്മന്‍ നിർമ്മിച്ച അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യമായ കിരീടം എന്റെ തലയില്‍ കെട്ടി.