ലിങ്ഗപുരാണമ്

തതഃ സൃഷ്ടിരഭൂത്തസ്മാത് പൂര്വവത്പുരുഷാച്ഛിവാത് അഥ സൃഷ്ടാസ്തദാ തസ്യ മനസാ തേന മാനസാഃ

അതിനുശേഷം, മുമ്പുപോലെ, ശിവസ്വരൂപനായ പുരുഷനിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി. അപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മനസ്സിൽ ജനിച്ചവർ പിറന്നു.

ന വ്യവര്ധന്ത ലോകേ ഽസ്മിന് പ്രജാഃ കമലയോനിനാ വൃദ്ധ്യര്ഥം ഭഗവാന്ബ്രഹ്മാ പുത്രൈര്വൈ മാനസൈഃ സഹ

കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ സൃഷ്ടിച്ച ജീവികൾ ഈ ലോകത്ത് വർദ്ധിച്ചില്ല. അവരുടെ വളർച്ചക്കായി, ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മാനസപുത്രന്മാരോടൊപ്പം,

ദുശ്ചരം വിചചാരേശം സമുദ്ദിശ്യ തപഃ സ്വയമ് തുഷ്ടസ്തു തപസാ തസ്യ ഭവോ ജ്ഞാത്വാ സ വാഞ്ഛിതമ്

കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു, ഭഗവാനെ ലക്ഷ്യമാക്കി. അവന്റെ തപസ്സിൽ സന്തുഷ്ടനായ ഭവൻ അവന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി.

ലലാടമധ്യം നിര്ഭിദ്യ ബ്രഹ്മണഃ പുരുഷസ്യ തു പുത്രസ്നേഹമിതി പ്രോച്യ സ്ത്രീപുംരൂപോ ഽഭവത്തദാ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെറ്റിയുടെ നടുവിൽ കുത്തി, പിതൃസ്നേഹം പറഞ്ഞ്, അപ്പോൾ ഭഗവാൻ സ്ത്രീപുരുഷസ്വരൂപിയായി.

തസ്യ പുത്രോ മഹാദേവോ ഹ്യ് അര്ധനാരീശ്വരോ ഽഭവത് ദദാഹ ഭഗവാന്സര്വം ബ്രഹ്മാണം ച ജഗദ്ഗുരുമ്

അവന്റെ പുത്രൻ മഹാദേവൻ അർദ്ധനാരീശ്വരനായി. ഭഗവാൻ എല്ലാം, ബ്രഹ്മാവിനെയും ലോകഗുരുവിനെയും ദഹിപ്പിച്ചു.

അഥാര്ധമാത്രാം കല്യാണീമ് ആത്മനഃ പരമേശ്വരീമ് ബുഭുജേ യോഗമാര്ഗേണ വൃദ്ധ്യര്ഥം ജഗതാം ശിവഃ

ശിവൻ തന്റെ പരമാത്മാവിന്റെ അർദ്ധഭാഗമായ മംഗളസ്വരൂപിയെ യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അനുഭവിച്ചു, ലോകങ്ങളുടെ വളർച്ചക്കായി.

തസ്യാം ഹരിം ച ബ്രഹ്മാണം സസര്ജ പരമേശ്വരഃ വിശ്വേശ്വരസ്തു വിശ്വാത്മാ ചാസ്ത്രം പാശുപതം തഥാ

അവളിൽ, പരമേശ്വരൻ ഹരിയെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. വിശ്വേശ്വരനും വിശ്വാത്മാവും പാശുപതാസ്ത്രവും സൃഷ്ടിച്ചു.

തസ്മാദ്ബ്രഹ്മാ മഹാദേവ്യാശ് ചാംശജശ് ച ഹരിസ് തഥാ അണ്ഡജഃ പദ്മജശ്ചൈവ ഭവാങ്ഗഭവ ഏവ ച

അതിനാൽ മഹാദേവിയിലുനിന്ന് ബ്രഹ്മാവും, അവളുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഹരിയും, അണ്ടത്തിൽ ജനിച്ചവനും താമരയിൽ ജനിച്ചവനും ഭവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുയർന്നവനും ജനിച്ചു.

ഏതത്തേ കഥിതം സര്വമ് ഇതിഹാസം പുരാതനമ് പരാര്ധം ബ്രഹ്മണോ യാവത് താവദ്ഭൂതിഃ സമാസതഃ

ഈ പ്രാചീനമായ കഥ ഞാൻ മുഴുവനും പറഞ്ഞുതന്നു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഐശ്വര്യം ഒരു പരാർദ്ധം വരെ നീണ്ടുനിന്നു, ഇതാണ് സംക്ഷേപത്തിൽ.

വൈരാഗ്യം ബ്രഹ്മണോ വക്ഷ്യേ തമോദ്ഭൂതം സമാസതഃ നാരായണോ ഽപി ഭഗവാന് ദ്വിധാ കൃത്വാത്മനസ്തനുമ്

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിരക്തിയെ കുറിച്ച്, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുയർന്നതിനെ കുറിച്ച്, സംക്ഷേപത്തിൽ പറയും; ഭഗവാൻ നാരായണനും തന്റെ രൂപം രണ്ടായി വിഭജിച്ച്—

സസര്ജ സകലം തസ്മാത് സ്വാങ്ഗാദേവ ചരാചരമ് തതോ ബ്രഹ്മാണമസൃജദ് ബ്രഹ്മാ രുദ്രം പിതാമഹഃ

തന്റെ അവയവത്തിൽ നിന്നു സകല ചലനചലനങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് രുദ്രനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

മുനേ കല്പാന്തരേ രുദ്രോ ഹരിം ബ്രഹ്മാണമ് ഈശ്വരമ് തതോ ബ്രഹ്മാണമസൃജന് മുനേ കല്പാന്തരേ ഹരിഃ

മഹർഷേ, ഒരു കല്പാന്തത്തിൽ രുദ്രൻ ഹരിയെയും ബ്രാഹ്മണനെയും ഈശ്വരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ മറ്റൊരു കല്പാന്തത്തിൽ ഹരി ബ്രാഹ്മണനെയും സൃഷ്ടിച്ചു, മഹർഷേ.

നാരായണം പുനര്ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മാണം ച പുനര്ഭവഃ തദാ വിചാര്യ വൈ ബ്രഹ്മാ ദുഃഖം സംസാര ഇത്യജഃ

വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനെയും ഭവൻ ബ്രാഹ്മണനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ആലോചിച്ച്, ഈ ലോകജീവിതം ദുഃഖമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

സര്ഗം വിസൃജ്യ ചാത്മാനമ് ആത്മന്യേവ നിയോജ്യ ച സംഹൃത്യ പ്രാണസഞ്ചാരം പാഷാണ ഇവ നിശ്ചലഃ

സൃഷ്ടി പിൻവലിച്ച്, ആത്മാവിനെ തന്നെക്കുള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ശ്വാസചലനം നിയന്ത്രിച്ച്, അവൻ കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലനായി.

ദശവര്ഷസഹസ്രാണി സമാധിസ്ഥോ ഽഭവത്പ്രഭുഃ അധോമുഖം തു യത്പദ്മം ഹൃദി സംസ്ഥം സുശോഭനമ്

അവൻ പത്തായിരം വർഷങ്ങൾ സമാധിയിൽ ഇരുന്നു; ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന താഴോട്ടു നോക്കുന്ന മനോഹരമായ താമര—

പൂരിതം പൂരകേണൈവ പ്രബുദ്ധം ചാഭവത്തദാ തദൂര്ധ്വവക്ത്രമ് അഭവത് കുമ്ഭകേന നിരോധിതമ്

പൂരകപ്രാണായാമംകൊണ്ട് ആ താമര നിറഞ്ഞു, പിന്നെ ഉണർന്നു; കുംഭകപ്രാണായാമംകൊണ്ട് അതിന്റെ മേൽഭാഗം നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു.

തത്പദ്മകര്ണികാമധ്യേ സ്ഥാപയാമാസ ചേശ്വരമ് തദോമിതി ശിവം ദേവമ് അര്ധമാത്രാപരം പരമ്

ആ താമരയുടെ നടുവിൽ, അവൻ ഈശ്വരനെ, 'ഓം' എന്ന ശബ്ദത്തെ, ശിവനെ, പരമേശ്വരനെ, അർദ്ധമാത്രയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ള പരമാത്മാവിനെ സ്ഥാപിച്ചു.

മൃണാലതന്തുഭാഗൈകശതഭാഗേ വ്യവസ്ഥിതമ് യമീ യമവിശുദ്ധാത്മാ നിയമ്യൈവം ഹൃദീശ്വരമ്

താമരനാരിന്റെ നൂറിലൊന്നാം ഭാഗത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഹൃദയത്തിലെ ഈശ്വരനെ ഇങ്ങനെ നിയന്ത്രിച്ച്, മനസ്സിൽ ശുദ്ധനായ യമനായി—

യമപുഷ്പാദിഭിഃ പൂജ്യം യാജ്യോ ഹ്യയജദവ്യയമ് തസ്യ ഹൃത്കമലസ്ഥസ്യ നിയോഗാച്ചാംശജോ വിഭുഃ

യമപുഷ്പം മുതലായവകൊണ്ട് പൂജിക്കപ്പെടുന്ന, യാഗയോഗ്യനും അനശ്വരനും അക്ഷയനുമായ അവൻ ഹൃദയത്തിലെ താമരത്തിൽ വസിക്കുന്നവന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഭാഗംകൊണ്ടു ജനിച്ചു.

ലലാടമസ്യ നിര്ഭിദ്യ പ്രാദുരാസീത്പിതാമഹാത് ലോഹിതോ ഽഭൂത് സ്വയം നീലഃ ശിവസ്യ ഹൃദയോദ്ഭവഃ

അവന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് പൊട്ടിപ്പുറത്ത്, പിതാമഹനിൽ നിന്ന് അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ചുവപ്പും സ്വയംനിലവുമുള്ള നീലനായി, ശിവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.

വഹ്നേശ്ചൈവ തു സംയോഗാത് പ്രകൃത്യ പുരുഷഃ പ്രഭുഃ നീലശ് ച ലോഹിതശ്ചൈവ യതഃ കാലാകൃതിഃ പുമാന്

അഗ്നിയുമായി യോജിച്ച്, പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് പുരുഷൻ, പ്രഭു, നീലനും ചുവപ്പും കലർന്നവനും, അവനിൽ നിന്ന് കാലത്തിന്റെ രൂപമായ പുരുഷൻ ഉദിച്ചു.

നീലലോഹിത ഇത്യുക്തസ് തേന ദേവേന വൈ പ്രഭുഃ ബ്രഹ്മണാ ഭഗവാന്കാലഃ പ്രീതാത്മാ ചാഭവദ്വിഭുഃ

അവൻ ആ ദേവനാൽ 'നീലലോഹിതൻ' എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഭഗവാൻ കാലൻ, സന്തുഷ്ടനായ മനസ്സോടെ, പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സുപ്രീതമനസം ദേവം തുഷ്ടാവ ച പിതാമഹഃ നാമാഷ്ടകേന വിശ്വാത്മാ വിശ്വാത്മാനം മഹാമുനേ

ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞ പിതാമഹൻ, വിശ്വാത്മാവായ ദൈവത്തെ, അഷ്ടനാമങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, മഹർഷേ, വിശ്വാത്മാവിനേ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് സ്തുതിച്ചു.

നമസ്തേ ഭഗവന് രുദ്ര ഭാസ്കരാമിതതേജസേ നമോ ഭവായ ദേവായ രസായാമ്ബുമയായ തേ

ഭഗവൻ രുദ്രനേ, സൂര്യനുപോലെ പ്രകാശമുള്ളവനേ, നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു; ഭവനേ, ദേവനേ, സാരവും ജലവും ചേർന്നവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

ശര്വായ ക്ഷിതിരൂപായ സദാ സുരഭിണേ നമഃ ഈശായ വായവേ തുഭ്യം സംസ്പര്ശായ നമോ നമഃ

ക്ഷിതിരൂപിയായ ശർവനേ, എപ്പോഴും സുഗന്ധമുള്ളവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; ഈശനേ, വായുവായവനേ, സ്പർശശക്തിയായവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.

പശൂനാം പതയേ ചൈവ പാവകായാതിതേജസേ ഭീമായ വ്യോമരൂപായ ശബ്ദമാത്രായ തേ നമഃ

സകല ജീവജാലങ്ങളുടെ നാഥനായവനും, അഗ്നിയെക്കാൾ പ്രകാശമുള്ളവനും, ഭയങ്കരനും, ആകാശം പോലെ രൂപമുള്ളവനും, ശബ്ദം മാത്രമായവനും, നിനക്കു വന്ദനം.

മഹാദേവായ സോമായ അമൃതായ നമോ ഽസ്തു തേ ഉഗ്രായ യജമാനായ നമസ്തേ കര്മയോഗിനേ

മഹാദേവനായവനേ, സോമനായവനേ, അമരനായവനേ, ഭയങ്കരനായവനേ, യാഗം ചെയ്യുന്നവനേ, കര്‍മ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി പൈതാമഹമിമം സ്തവമ് രുദ്രായ കഥിതം വിപ്രാഞ് ശ്രാവയേദ്വാ സമാഹിതഃ

രുദ്രനു വേണ്ടി പറഞ്ഞ ഈ പിതാമഹസ്തോത്രം ആരെങ്കിലും വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, ഭക്തിയോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കേൾപ്പിച്ചാലോ,

അഷ്ടമൂര്തേസ്തു സായുജ്യം വര്ഷാദേകാദവാപ്നുയാത് ഏവം സ്തുത്വാ മഹാദേവമ് അവൈക്ഷത പിതാമഹഃ

അവൻ എട്ടുരൂപങ്ങളുള്ളവനോടൊപ്പം ഏകത്വം നേടും, പതിനൊന്ന് വർഷത്തിനകം. ഇങ്ങനെ മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം പിതാമഹൻ അവനെ കണ്ടു.