ലിങ്ഗപുരാണമ്

അനാഗതേഷു തദ്വച്ച തര്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു അതീതാനാഗതേഷ്വിഹ

ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന മന്വന്തരങ്ങളിലും, ഇവിടെ ഉണ്ടായതുപോലെ, എല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ ചിന്തിച്ചറിയണം, അതായത് കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും.

തുല്യാഭിമാനിനഃ സര്വേ നാമരൂപൈര്ഭവന്ത്യുത ദേവാ ഹ്യഷ്ടവിധാ യേ ച യേ ച മന്വന്തരേശ്വരാഃ

സമാനമായ അഭിമാനമുള്ളവർ എല്ലാവരും നാമരൂപങ്ങളാൽ അഷ്ടവിധ ദേവന്മാരും മന്വന്തരങ്ങളുടെ അധിപതികളും ആകുന്നു.

ഋഷയോ മനവശ്ചൈവ സര്വേ തുല്യപ്രയോജനാഃ ഏവം വര്ണാശ്രമാണാം തു പ്രവിഭാഗോ യുഗേ യുഗേ

മഹർഷിമാരും മനുമാരും ഒരുപോലെ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അങ്ങനെ തന്നെ, ഓരോ യുഗത്തിലും വർണ്ണാശ്രമങ്ങളുടെ വിഭജനം ഉണ്ടാകുന്നു.

യുഗസ്വഭാവശ് ച തഥാ വിധത്തേ വൈ തദാ പ്രഭുഃ വര്ണാശ്രമവിഭാഗാശ് ച യുഗാനി യുഗസിദ്ധയഃ

യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും അന്നത്തെ ഭഗവാൻ നിർണ്ണയിക്കുന്നു. വർണ്ണാശ്രമ വിഭജനം, യുഗങ്ങൾ എന്നിവ ഓരോ യുഗത്തിലും സിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

യുഗാനാം പരിമാണം തേ കഥിതം ഹി പ്രസങ്ഗതഃ വദാമി ദേവീപുത്രത്വം പദ്മയോനേഃ സമാസതഃ

യുഗങ്ങളുടെ അളവ് നേരത്തേ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി ഞാൻ പദ്മത്തിൽ ജനിച്ചവന്റെ ദൈവിക പുത്രത്വം സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു.

പുനഃ സസര്ജ ഭഗവാന് പ്രഭ്രഷ്ടാഃ പൂര്വവത്പ്രജാഃ സഹസ്രയുഗപര്യന്തേ പ്രഭാതേ തു പിതാമഹഃ

പിന്നീട്, ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് പ്രഭാതത്തിൽ, ഭഗവാൻ പിതാമഹൻ മുമ്പുപോലെ നഷ്ടപ്പെട്ട സൃഷ്ടികളെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു.

ഏവം പരാര്ധേ വിപ്രേന്ദ്ര ദ്വിഗുണേ തു തഥാ ഗതേ തദാ ധരാമ്ഭസി വ്യാപ്താ ഹ്യ് ആപോ വഹ്നൌ സമീരണേ

ഇങ്ങനെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, പരാർദ്ധത്തിന്റെ പാതി ഇരട്ടിയായി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ വെള്ളം വ്യാപിച്ചു, അഗ്നി വായുവിൽ വ്യാപിച്ചു.

വഹ്നിഃ സമീരണശ്ചൈവ വ്യോമ്നി തന്മാത്രസംയുതഃ ഇന്ദ്രിയാണി ദശൈകം ച തന്മാത്രാണി ദ്വിജോത്തമ

അഗ്നിയും വായുവും ആകാശത്തിലെ സൂക്ഷ്മതത്ത്വങ്ങളുമായി ചേർന്നു. ദശേന്ദ്രിയങ്ങളും മറ്റും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവിടെയുണ്ടായി.

അഹങ്കാരമനുപ്രാപ്യ പ്രലീനാസ്തത്ക്ഷണാദഹോ അഭിമാനസ്തദാ തത്ര മഹാന്തം വ്യാപ്യ വൈ ക്ഷണാത്

അവ അഹങ്കാരത്തിൽ എത്തി ഉടൻ ലയിച്ചു. അപ്പോൾ അഭിമാനം മഹത്ത്വത്തിൽ വ്യാപിച്ചു, ഉടൻ അതും ലയിച്ചു.

മഹാനപി തഥാ വ്യക്തം പ്രാപ്യ ലീനോ ഽഭവദ്ദ്വിജ അവ്യക്തം സ്വഗുണൈഃ സാര്ധം പ്രലീനമഭവദ്ഭവേ

മഹത്ത്വവും അങ്ങനെ വ്യക്തതയിൽ എത്തി ലയിച്ചു, ദ്വിജൻ. അവ്യക്തം സ്വഗുണങ്ങളോടൊപ്പം ഭവത്തിൽ ലയിച്ചു.

തതഃ സൃഷ്ടിരഭൂത്തസ്മാത് പൂര്വവത്പുരുഷാച്ഛിവാത് അഥ സൃഷ്ടാസ്തദാ തസ്യ മനസാ തേന മാനസാഃ

അതിനുശേഷം, മുമ്പുപോലെ, ശിവസ്വരൂപനായ പുരുഷനിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി. അപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മനസ്സിൽ ജനിച്ചവർ പിറന്നു.

ന വ്യവര്ധന്ത ലോകേ ഽസ്മിന് പ്രജാഃ കമലയോനിനാ വൃദ്ധ്യര്ഥം ഭഗവാന്ബ്രഹ്മാ പുത്രൈര്വൈ മാനസൈഃ സഹ

കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ സൃഷ്ടിച്ച ജീവികൾ ഈ ലോകത്ത് വർദ്ധിച്ചില്ല. അവരുടെ വളർച്ചക്കായി, ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ മാനസപുത്രന്മാരോടൊപ്പം,

ദുശ്ചരം വിചചാരേശം സമുദ്ദിശ്യ തപഃ സ്വയമ് തുഷ്ടസ്തു തപസാ തസ്യ ഭവോ ജ്ഞാത്വാ സ വാഞ്ഛിതമ്

കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു, ഭഗവാനെ ലക്ഷ്യമാക്കി. അവന്റെ തപസ്സിൽ സന്തുഷ്ടനായ ഭവൻ അവന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി.

ലലാടമധ്യം നിര്ഭിദ്യ ബ്രഹ്മണഃ പുരുഷസ്യ തു പുത്രസ്നേഹമിതി പ്രോച്യ സ്ത്രീപുംരൂപോ ഽഭവത്തദാ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ നെറ്റിയുടെ നടുവിൽ കുത്തി, പിതൃസ്നേഹം പറഞ്ഞ്, അപ്പോൾ ഭഗവാൻ സ്ത്രീപുരുഷസ്വരൂപിയായി.

തസ്യ പുത്രോ മഹാദേവോ ഹ്യ് അര്ധനാരീശ്വരോ ഽഭവത് ദദാഹ ഭഗവാന്സര്വം ബ്രഹ്മാണം ച ജഗദ്ഗുരുമ്

അവന്റെ പുത്രൻ മഹാദേവൻ അർദ്ധനാരീശ്വരനായി. ഭഗവാൻ എല്ലാം, ബ്രഹ്മാവിനെയും ലോകഗുരുവിനെയും ദഹിപ്പിച്ചു.

അഥാര്ധമാത്രാം കല്യാണീമ് ആത്മനഃ പരമേശ്വരീമ് ബുഭുജേ യോഗമാര്ഗേണ വൃദ്ധ്യര്ഥം ജഗതാം ശിവഃ

ശിവൻ തന്റെ പരമാത്മാവിന്റെ അർദ്ധഭാഗമായ മംഗളസ്വരൂപിയെ യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അനുഭവിച്ചു, ലോകങ്ങളുടെ വളർച്ചക്കായി.

തസ്യാം ഹരിം ച ബ്രഹ്മാണം സസര്ജ പരമേശ്വരഃ വിശ്വേശ്വരസ്തു വിശ്വാത്മാ ചാസ്ത്രം പാശുപതം തഥാ

അവളിൽ, പരമേശ്വരൻ ഹരിയെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. വിശ്വേശ്വരനും വിശ്വാത്മാവും പാശുപതാസ്ത്രവും സൃഷ്ടിച്ചു.

തസ്മാദ്ബ്രഹ്മാ മഹാദേവ്യാശ് ചാംശജശ് ച ഹരിസ് തഥാ അണ്ഡജഃ പദ്മജശ്ചൈവ ഭവാങ്ഗഭവ ഏവ ച

അതിനാൽ മഹാദേവിയിലുനിന്ന് ബ്രഹ്മാവും, അവളുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഹരിയും, അണ്ടത്തിൽ ജനിച്ചവനും താമരയിൽ ജനിച്ചവനും ഭവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുയർന്നവനും ജനിച്ചു.

ഏതത്തേ കഥിതം സര്വമ് ഇതിഹാസം പുരാതനമ് പരാര്ധം ബ്രഹ്മണോ യാവത് താവദ്ഭൂതിഃ സമാസതഃ

ഈ പ്രാചീനമായ കഥ ഞാൻ മുഴുവനും പറഞ്ഞുതന്നു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഐശ്വര്യം ഒരു പരാർദ്ധം വരെ നീണ്ടുനിന്നു, ഇതാണ് സംക്ഷേപത്തിൽ.

വൈരാഗ്യം ബ്രഹ്മണോ വക്ഷ്യേ തമോദ്ഭൂതം സമാസതഃ നാരായണോ ഽപി ഭഗവാന് ദ്വിധാ കൃത്വാത്മനസ്തനുമ്

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിരക്തിയെ കുറിച്ച്, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുയർന്നതിനെ കുറിച്ച്, സംക്ഷേപത്തിൽ പറയും; ഭഗവാൻ നാരായണനും തന്റെ രൂപം രണ്ടായി വിഭജിച്ച്—

സസര്ജ സകലം തസ്മാത് സ്വാങ്ഗാദേവ ചരാചരമ് തതോ ബ്രഹ്മാണമസൃജദ് ബ്രഹ്മാ രുദ്രം പിതാമഹഃ

തന്റെ അവയവത്തിൽ നിന്നു സകല ചലനചലനങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് രുദ്രനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

മുനേ കല്പാന്തരേ രുദ്രോ ഹരിം ബ്രഹ്മാണമ് ഈശ്വരമ് തതോ ബ്രഹ്മാണമസൃജന് മുനേ കല്പാന്തരേ ഹരിഃ

മഹർഷേ, ഒരു കല്പാന്തത്തിൽ രുദ്രൻ ഹരിയെയും ബ്രാഹ്മണനെയും ഈശ്വരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ മറ്റൊരു കല്പാന്തത്തിൽ ഹരി ബ്രാഹ്മണനെയും സൃഷ്ടിച്ചു, മഹർഷേ.

നാരായണം പുനര്ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മാണം ച പുനര്ഭവഃ തദാ വിചാര്യ വൈ ബ്രഹ്മാ ദുഃഖം സംസാര ഇത്യജഃ

വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവ് നാരായണനെയും ഭവൻ ബ്രാഹ്മണനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ആലോചിച്ച്, ഈ ലോകജീവിതം ദുഃഖമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

സര്ഗം വിസൃജ്യ ചാത്മാനമ് ആത്മന്യേവ നിയോജ്യ ച സംഹൃത്യ പ്രാണസഞ്ചാരം പാഷാണ ഇവ നിശ്ചലഃ

സൃഷ്ടി പിൻവലിച്ച്, ആത്മാവിനെ തന്നെക്കുള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ശ്വാസചലനം നിയന്ത്രിച്ച്, അവൻ കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലനായി.

ദശവര്ഷസഹസ്രാണി സമാധിസ്ഥോ ഽഭവത്പ്രഭുഃ അധോമുഖം തു യത്പദ്മം ഹൃദി സംസ്ഥം സുശോഭനമ്

അവൻ പത്തായിരം വർഷങ്ങൾ സമാധിയിൽ ഇരുന്നു; ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന താഴോട്ടു നോക്കുന്ന മനോഹരമായ താമര—

പൂരിതം പൂരകേണൈവ പ്രബുദ്ധം ചാഭവത്തദാ തദൂര്ധ്വവക്ത്രമ് അഭവത് കുമ്ഭകേന നിരോധിതമ്

പൂരകപ്രാണായാമംകൊണ്ട് ആ താമര നിറഞ്ഞു, പിന്നെ ഉണർന്നു; കുംഭകപ്രാണായാമംകൊണ്ട് അതിന്റെ മേൽഭാഗം നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു.

തത്പദ്മകര്ണികാമധ്യേ സ്ഥാപയാമാസ ചേശ്വരമ് തദോമിതി ശിവം ദേവമ് അര്ധമാത്രാപരം പരമ്

ആ താമരയുടെ നടുവിൽ, അവൻ ഈശ്വരനെ, 'ഓം' എന്ന ശബ്ദത്തെ, ശിവനെ, പരമേശ്വരനെ, അർദ്ധമാത്രയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ള പരമാത്മാവിനെ സ്ഥാപിച്ചു.

മൃണാലതന്തുഭാഗൈകശതഭാഗേ വ്യവസ്ഥിതമ് യമീ യമവിശുദ്ധാത്മാ നിയമ്യൈവം ഹൃദീശ്വരമ്

താമരനാരിന്റെ നൂറിലൊന്നാം ഭാഗത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഹൃദയത്തിലെ ഈശ്വരനെ ഇങ്ങനെ നിയന്ത്രിച്ച്, മനസ്സിൽ ശുദ്ധനായ യമനായി—

യമപുഷ്പാദിഭിഃ പൂജ്യം യാജ്യോ ഹ്യയജദവ്യയമ് തസ്യ ഹൃത്കമലസ്ഥസ്യ നിയോഗാച്ചാംശജോ വിഭുഃ

യമപുഷ്പം മുതലായവകൊണ്ട് പൂജിക്കപ്പെടുന്ന, യാഗയോഗ്യനും അനശ്വരനും അക്ഷയനുമായ അവൻ ഹൃദയത്തിലെ താമരത്തിൽ വസിക്കുന്നവന്റെ ആജ്ഞയാൽ ഭാഗംകൊണ്ടു ജനിച്ചു.