ലിങ്ഗപുരാണമ്

വിവാദവ്യാകുലാസ്താ വൈ പ്രജാസ്തൃഷ്ണാക്ഷുധാര്ദിതാഃ തതഃ പ്രാദുര്ബഭൌ താസാം സിദ്ധിസ്ത്രേതായുഗേ പുനഃ

വിവാദങ്ങളും ദാഹവും വിശപ്പും മൂലം ജനങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടി; അപ്പോൾ തൃതായുഗത്തിൽ അവർക്കായി മറ്റൊരു സിദ്ധി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വാര്തായാഃ സാധികാപ്യന്യാ വൃഷ്ടിസ്താസാം നികാമതഃ താസാം വൃഷ്ട്യുദകാദീനി ഹ്യ് അഭവന്നിമ്നഗാനി തു

അവർക്കായി മറ്റൊരു ഉപജീവനമാർഗം ഉണ്ടായി, ആഗ്രഹപ്രകാരം മഴ ലഭിച്ചു; ആ മഴയിൽ നിന്ന് അവർക്കായി ഒഴുകുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടായി.

അഭവന്വൃഷ്ടിസംതത്യാ സ്രോതസ്ഥാനാനി നിമ്നഗാഃ ഏവം നദ്യഃ പ്രവൃത്താസ്തു ദ്വിതീയേ വൃഷ്ടിസര്ജനേ

തുടർച്ചയായ മഴയാൽ ഒഴുകുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായി; അങ്ങനെ, രണ്ടാമതായ മഴ പെയ്തപ്പോൾ നദികൾ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.

യേ പുനസ്തദപാം സ്തോകാഃ പതിതാഃ പൃഥിവീതലേ അപാം ഭൂമേശ് ച സംയോഗാദ് ഓഷധ്യസ്താസ്തദാഭവന്

അവിടെ വെള്ളത്തിന്റെ തുള്ളികൾ ഭൂമിയിൽ വീണപ്പോൾ, വെള്ളവും മണ്ണും ചേർന്നതിന്റെ ഫലമായി ഔഷധികൾ ഉദിച്ചു.

അഥാല്പകൃഷ്ടാശ്ചാനുപ്താ ഗ്രാമ്യാരണ്യാശ്ചതുര്ദശ ഋതുപുഷ്പഫലാശ്ചൈവ വൃക്ഷഗുല്മാശ് ച ജജ്ഞിരേ

അതിനുശേഷം, ചെറിയതും വലിയതുമായ, കാട്ടിലും വീടുകളിലും വളരുന്ന പതിനാലു തരത്തിലുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും, കാലാവസ്ഥാനുസൃതമായി പൂവും പഴവും കായ്ക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും കുറ്റികളും ജനിച്ചു.

പ്രാദുര്ഭൂതാനി ചൈതാനി വൃക്ഷജാത്യൌഷധാനി ച തേനൌഷധേന വര്തന്തേ പ്രജാസ്ത്രേതായുഗേ തദാ

ഇങ്ങനെ വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും ഔഷധികളും ഉദിച്ചു; ഈ ഔഷധികളുടെ സഹായത്തോടെ ത്രേതായുഗത്തിൽ ജീവികൾ ജീവിച്ചു.

തതഃ പുനരഭൂത്താസാം രാഗോ ലോഭശ് ച സര്വശഃ അവശ്യം ഭാവിനാര്ഥേന ത്രേതായുഗവശേന ച

അതിനുശേഷം, ത്രേതായുഗത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു അവരിൽ ആകാംക്ഷയും ലാലസയും പൂർണ്ണമായി ഉണർന്നു.

തതസ്താഃ പര്യഗൃഹ്ണന്ത നദീക്ഷേത്രാണി പര്വതാന് വൃക്ഷഗുല്മൌഷധീശ്ചൈവ പ്രസഹ്യ തു യഥാബലമ്

പിന്നീട്, അവരവരുടെ ശക്തിക്ക് അനുസരിച്ച്, നദികൾ, വയലുകൾ, പർവതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, കുറ്റികൾ, ഔഷധികൾ എന്നിവ ബലമായി കൈവശപ്പെടുത്തി.

വിപര്യയേണ ചൌഷധ്യഃ പ്രനഷ്ടാസ്താശ്ചതുര്ദശ മത്വാ ധരാം പ്രവിഷ്ടാസ്താ ഇത്യൌഷധ്യഃ പിതാമഹഃ

വിപരീതമായി, ആ പതിനാലു ഔഷധികൾ നശിച്ചു; അതിനാൽ അവ ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് ഔഷധികൾ പിതാമഹനായി അറിയപ്പെടുന്നത്.

ദുദോഹ ഗാം പ്രയത്നേന സര്വഭൂതഹിതായ വൈ തദാപ്രഭൃതി ചൌഷധ്യഃ ഫാലകൃഷ്ടാസ്ത്വിതസ്തതഃ

പിതാമഹൻ എല്ലാ ജീവികളുടെ ഭലത്തിനായി പരിശ്രമത്തോടെ ഭൂമിയെ പാൽപോലെ പിഴിഞ്ഞു; അപ്പോൾ മുതൽ ഉഴുവിലൂടെ ഔഷധികൾ പുറത്തെടുക്കപ്പെട്ടു.

വാര്താം കൃഷിം സമായാതാ വര്തുകാമാഃ പ്രയത്നതഃ വാര്താ വൃത്തിഃ സമാഖ്യാതാ കൃഷികാമപ്രയത്നതഃ

ജീവികയ്ക്കായി മനുഷ്യർ ഉത്സാഹത്തോടെ കൃഷിയിൽ ഏർപ്പെട്ടു; ഈ പരിശ്രമം ജീവിതോപാധി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, കൃഷി ജീവിതം നയിക്കുന്ന മാർഗം ആയി അറിയപ്പെടുന്നു.

അന്യഥാ ജീവിതം താസാം നാസ്തി ത്രേതായുഗാത്യയേ ഹസ്തോദ്ഭവാ ഹ്യപശ്ചൈവ ഭവന്തി ബഹുശസ്തദാ

അല്ലാതെ, ത്രേതായുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആ ഔഷധികൾ നിലനില്ക്കില്ല; അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉല്പന്നവും കൈകൊണ്ട് വളർത്തുന്നതും അനേകം ഉണ്ടാകും.

തത്രാപി ജഗൃഹുഃ സര്വേ ചാന്യോന്യം ക്രോധമൂര്ഛിതാഃ സുതദാരധനാദ്യാംസ്തു ബലാദ്യുഗബലേന തു

അവിടെയും, എല്ലാവരും കോപത്തിൽ ആകൃശ്ടരായി പരസ്പരം പിടിച്ചുപറ്റി, മക്കളെയും ഭാര്യമാരെയും ധനവും ബലപ്രയോഗത്തോടെ കൈവശപ്പെടുത്തി.

മര്യാദായാഃ പ്രതിഷ്ഠാര്ഥം ജ്ഞാത്വാ തദഖിലം വിഭുഃ സസര്ജ ക്ഷത്രിയാംസ്ത്രാതും ക്ഷതാത്കമലസംഭവഃ

പരിധികൾ സ്ഥാപിക്കാൻ, ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞ്, കമലത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ സംരക്ഷണത്തിനായി ക്ഷത്രിയരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

വര്ണാശ്രമപ്രതിഷ്ഠാം ച ചകാര സ്വേന തേജസാ വൃത്തേന വൃത്തിനാ വൃത്തം വിശ്വാത്മാ നിര്മമേ സ്വയമ്

സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഭഗവാൻ വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിച്ചു; നല്ല പെരുമാറ്റവും ജീവിതോപാധിയും കൊണ്ട് ലോകാത്മാവ് തന്നെ ഈ ക്രമം സൃഷ്ടിച്ചു.

യജ്ഞപ്രവര്തനം ചൈവ ത്രേതായാമഭവത്ക്രമാത് പശുയജ്ഞം ന സേവന്തേ കേചിത്തത്രാപി സുവ്രതാഃ

യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്നത് ത്രേതായുഗത്തിൽ ക്രമാത്മകമായി ആരംഭിച്ചു; അവിടെ ചില സദാചാരികൾ പശുയാഗം അനുഷ്ഠിച്ചില്ല.

ബലാദ്വിഷ്ണുസ്തദാ യജ്ഞമ് അകരോത്സര്വദൃക് ക്രമാത് ദ്വിജാസ്തദാ പ്രശംസന്തി തതസ്ത്വാഹിംസകം മുനേ

അപ്പോൾ സർവ്വജ്ഞനായ വിഷ്ണു ബലപ്രയോഗംകൊണ്ട് യാഗം നടത്തി; അപ്പോൾ ദ്വിജന്മാർ അതിനെ പ്രശംസിച്ചു, പിന്നെ, മഹർഷേ, അഹിംസയുള്ള യാഗം നടന്നു.

ദ്വാപരേഷ്വപി വര്തന്തേ മതിഭേദാസ്തദാ നൃണാമ് മനസാ കര്മണാ വാചാ കൃച്ഛ്രാദ്വാര്താ പ്രസിധ്യതി

ദ്വാപരയുഗത്തും മനുഷ്യരിൽ അഭിപ്രായഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടായി; മനസ്സിലും പ്രവർത്തിയിലും വാക്കിലും പരിശ്രമത്തോടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി.

തദാ തു സര്വഭൂതാനാം കായക്ലേശവശാത്ക്രമാത് ലോഭോ ഭൃതിര്വണിഗ്യുദ്ധം തത്ത്വാനാമവിനിശ്ചയഃ

അപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളിലും ശരീരശ്രമം മൂലം ക്രമാത്മകമായി ലാഭലോഭം, വേതനം, വ്യാപാരം, യുദ്ധം, സത്യങ്ങളുടെ അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവ ഉണ്ടായി.

വേദശാഖാപ്രണയനം ധര്മാണാം സംകരസ് തഥാ വര്ണാശ്രമപരിധ്വംസഃ കാമദ്വേഷൌ തഥൈവ ച

വേദശാഖകൾ വ്യാപിച്ചു, ധർമ്മങ്ങൾ കലങ്ങി, വർണ്ണാശ്രമങ്ങൾ നശിച്ചു, ആഗ്രഹവും വൈരാഗ്യവും ഉദിച്ചു.

ദ്വാപരേ തു പ്രവര്തന്തേ രാഗോ ലോഭോ മദസ് തഥാ വേദോ വ്യാസൈശ്ചതുര്ധാ തു വ്യസ്യതേ ദ്വാപരാദിഷു

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ആകാംക്ഷ, ലാഭം, മദം എന്നിവ പ്രബലമായി; ദ്വാപരയുഗത്തും അതിനുശേഷവും വ്യാസൻ വേദത്തെ നാലായി വിഭജിച്ചു.

ഏകോ വേദശ്ചതുഷ്പാദസ് ത്രേതാസ്വിഹ വിധീയതേ സംക്ഷയാദായുഷശ്ചൈവ വ്യസ്യതേ ദ്വാപരേഷു സഃ

ത്രേതായുഗത്തിൽ ഒരു വേദം നാലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; ആയുസ്സിന്റെ കുറവുകൊണ്ട് ദ്വാപരയുഗത്തിൽ അത് കൂടുതൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു.

ഋഷിപുത്രൈഃ പുനര്ഭേദാ ഭിദ്യന്തേ ദൃഷ്ടിവിഭ്രമൈഃ മന്ത്രബ്രാഹ്മണവിന്യാസൈഃ സ്വരവര്ണവിപര്യയൈഃ

കാണുന്നവരുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ കൊണ്ടും മന്ത്രങ്ങളും ബ്രാഹ്മണങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായി ക്രമീകരിച്ചതും സ്വരവും അക്ഷരങ്ങളും മാറിയതുമൂലം, ഋഷികളുടെ മക്കൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിഭജിക്കുന്നു.

സംഹിതാ ഋഗ്യജുഃസാമ്നാം സംഹന്യന്തേ മനീഷിഭിഃ സാമാന്യാ വൈകൃതാശ്ചൈവ ദ്രഷ്ടൃഭിസ്തൈഃ പൃഥക്പൃഥക്

ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളുടെ സംഹിതകൾ ജ്ഞാനികൾ ചേർത്ത് തയ്യാറാക്കി; പൊതുവായതും മാറ്റം വന്നതുമായ രൂപങ്ങൾ ഓരോ ദർശകരും വേറേ വേറേ സ്ഥാപിച്ചു.

ബ്രാഹ്മണം കല്പസൂത്രാണി മന്ത്രപ്രവചനാനി ച അന്യേ തു പ്രസ്ഥിതാസ്താന്വൈ കേചിത്താന്പ്രത്യവസ്ഥിതാഃ

ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ, കല്പസൂത്രങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ—ചിലർ ഇതുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു, ചിലർ പഴയതിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഇതിഹാസപുരാണാനി ഭിദ്യന്തേ കാലഗൌരവാത് ബ്രാഹ്മം പാദ്മം വൈഷ്ണവം ച ശൈവം ഭാഗവതം തഥാ

ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും കാലത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു: ബ്രാഹ്മം, പാദ്മം, വൈഷ്ണവം, ശൈവം, ഭാഗവതം എന്നിവയും.

ഭവിഷ്യം നാരദീയം ച മാര്കണ്ഡേയമതഃ പരമ് ആഗ്നേയം ബ്രഹ്മവൈവര്തം ലൈങ്ഗം വാരാഹമേവ ച

ഭവിഷ്യ, നാരദ, മാർക്കണ്ടേയ, പിന്നെ ആഗ്നേയ, ബ്രഹ്മവൈവർത, ലൈംഗ, വാരാഹം എന്നിവയും.

വാമനാഖ്യം തതഃ കൂര്മം മാത്സ്യം ഗാരുഡമേവ ച സ്കാന്ദം തഥാ ച ബ്രഹ്മാണ്ഡം തേഷാം ഭേദഃ പ്രകഥ്യതേ

വാമന, കൂർമ, മത്സ്യ, ഗാരുഡ, സ്കാന്ദ, ബ്രഹ്മാണ്ഡം—ഇവയുടെ വിഭജനം ഇങ്ങനെ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

ലൈങ്ഗമ് ഏകാദശവിധം പ്രഭിന്നം ദ്വാപരേ ശുഭമ് മന്വത്രിവിഷ്ണുഹാരീതയാജ്ഞവല്ക്യോശനോ ഽങ്ഗിരാഃ

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ലൈംഗപുരാണം പതിനൊന്ന് വകഭേദങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു: മനു, ത്രി, വിഷ്ണു, ഹാരിത, യാജ്ഞവൽക്ക്യ, ഉശനസ്, അങ്കിരസ്.