ലിങ്ഗപുരാണമ്

അപി ധ്യായന്തി താം സിദ്ധിം സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ പ്രാദുര്ബഭൂവുസ്താസാം തു വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ

എന്നിരുന്നാലും സത്യം ആഗ്രഹിച്ചവർ ആ സിദ്ധിയെ ധ്യാനിച്ചു; അവർക്കായി വീട്വൃക്ഷങ്ങൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വസ്ത്രാണി തേ പ്രസൂയന്തേ ഫലാന്യാഭരണാനി ച തേഷ്വേവ ജായതേ താസാം ഗന്ധവര്ണരസാന്വിതമ്

അവയിൽ നിന്നു വസ്ത്രങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ ഉണ്ടായി; അവർക്കായി സുഗന്ധവും നിറവും രുചിയും ഉള്ള വസ്തുക്കളും ജനിച്ചു.

അമാക്ഷികം മഹീവീര്യം പുടകേ പുടകേ മധു തേന താ വര്തയന്തി സ്മ സുഖമായുഃ സദൈവ ഹി

ഓരോ കുലയിലും ഭൂമിയുടെ ശക്തിയുള്ള തേൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിനാൽ അവർ എന്നും സന്തോഷത്തോടെ ദീർഘായുസോടെ ജീവിച്ചു.

ഹൃഷ്ടപുഷ്ടാസ്തയാ സിദ്ധ്യാ പ്രജാ വൈ വിഗതജ്വരാഃ തതഃ കാലാന്തരേണൈവ പുനര്ലോഭാവൃതാസ്തു താഃ

ആ സിദ്ധിയുടെ ഫലമായി ജനങ്ങൾ സന്തോഷവും പോഷണവും അനുഭവിച്ചു, ദുഃഖം ഇല്ലാതെ; എന്നാൽ കുറേകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും ലാഭത്തിൽ അകപ്പെട്ടു.

വൃക്ഷാംസ്താന്പര്യഗൃഹ്ണന്തി മധു വാ മാക്ഷികം ബലാത് താസാം തേനോപചാരേണ പുനര്ലോഭകൃതേന വൈ

അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങളും തേനും ബലമായി പിടിച്ചെടുത്തു; ആ രീതിയിലുള്ള പെരുമാറ്റം വീണ്ടും ലാഭം മൂലം ഉണ്ടായി.

പ്രനഷ്ടാ മധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷാഃ ക്വചിത്ക്വചിത് തസ്യാമേവാല്പശിഷ്ടായാം സിദ്ധ്യാം കാലവശാത്തദാ

ആ കല്പവൃക്ഷങ്ങളും തേനും ഇടയ്ക്കിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി; അപ്പോൾ ആ സിദ്ധിയുടെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ,

ആവര്തനാത്തു ത്രേതായാം ദ്വന്ദ്വാന്യഭ്യുത്ഥിതാനി വൈ ശീതവര്ഷാതപൈസ്തീവ്രൈസ് തതസ്താ ദുഃഖിതാ ഭൃശമ്

തൃതായുഗം മാറുമ്പോൾ തീവ്രമായ ചൂടും മഴയും തണുപ്പും പോലുള്ള ദ്വന്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായി; അതിനാൽ അവർ വളരെ ദുഃഖിതരായി.

ദ്വന്ദ്വൈഃ സമ്പീഡ്യമാനാശ് ച ചക്രുര് ആവരണാനി തു കൃതദ്വന്ദ്വപ്രതീഘാതാഃ കേതനാനി ഗിരൌ തതഃ

ആ ദ്വന്ദങ്ങളിൽ പീഡിതരായവർ സംരക്ഷണത്തിനായി മറവുകൾ ഉണ്ടാക്കി; ആ ദ്വന്ദങ്ങളെ തടയാൻ അവർ പർവ്വതങ്ങളിൽ കുടിലുകൾ പണിതു.

പൂര്വം നികാമചാരാസ്താ ഹ്യ് അനികേതാ അഥാവസന് യഥായോഗം യഥാപ്രീതി നികേതേഷ്വവസന്പുനഃ

മുൻകാലത്ത് അവർ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു, സ്ഥിരമായ വീട് ഇല്ലാതെ; പിന്നീടാവട്ടെ, ആവശ്യമോ ഇഷ്ടമോ അനുസരിച്ച് വീടുകളിൽ താമസിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കൃത്വാ ദ്വന്ദ്വോപഘാതാംസ്താന് വൃത്ത്യുപായമചിന്തയന് നഷ്ടേഷു മധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷേഷു വൈ തദാ

ആ ദ്വന്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിച്ചവർ ഉപജീവനത്തിനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ആലോചിച്ചു; അപ്പോൾ കല്പവൃക്ഷങ്ങളും തേനും ഇല്ലാതായിരുന്നു.

വിവാദവ്യാകുലാസ്താ വൈ പ്രജാസ്തൃഷ്ണാക്ഷുധാര്ദിതാഃ തതഃ പ്രാദുര്ബഭൌ താസാം സിദ്ധിസ്ത്രേതായുഗേ പുനഃ

വിവാദങ്ങളും ദാഹവും വിശപ്പും മൂലം ജനങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടി; അപ്പോൾ തൃതായുഗത്തിൽ അവർക്കായി മറ്റൊരു സിദ്ധി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വാര്തായാഃ സാധികാപ്യന്യാ വൃഷ്ടിസ്താസാം നികാമതഃ താസാം വൃഷ്ട്യുദകാദീനി ഹ്യ് അഭവന്നിമ്നഗാനി തു

അവർക്കായി മറ്റൊരു ഉപജീവനമാർഗം ഉണ്ടായി, ആഗ്രഹപ്രകാരം മഴ ലഭിച്ചു; ആ മഴയിൽ നിന്ന് അവർക്കായി ഒഴുകുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടായി.

അഭവന്വൃഷ്ടിസംതത്യാ സ്രോതസ്ഥാനാനി നിമ്നഗാഃ ഏവം നദ്യഃ പ്രവൃത്താസ്തു ദ്വിതീയേ വൃഷ്ടിസര്ജനേ

തുടർച്ചയായ മഴയാൽ ഒഴുകുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായി; അങ്ങനെ, രണ്ടാമതായ മഴ പെയ്തപ്പോൾ നദികൾ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.

യേ പുനസ്തദപാം സ്തോകാഃ പതിതാഃ പൃഥിവീതലേ അപാം ഭൂമേശ് ച സംയോഗാദ് ഓഷധ്യസ്താസ്തദാഭവന്

അവിടെ വെള്ളത്തിന്റെ തുള്ളികൾ ഭൂമിയിൽ വീണപ്പോൾ, വെള്ളവും മണ്ണും ചേർന്നതിന്റെ ഫലമായി ഔഷധികൾ ഉദിച്ചു.

അഥാല്പകൃഷ്ടാശ്ചാനുപ്താ ഗ്രാമ്യാരണ്യാശ്ചതുര്ദശ ഋതുപുഷ്പഫലാശ്ചൈവ വൃക്ഷഗുല്മാശ് ച ജജ്ഞിരേ

അതിനുശേഷം, ചെറിയതും വലിയതുമായ, കാട്ടിലും വീടുകളിലും വളരുന്ന പതിനാലു തരത്തിലുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും, കാലാവസ്ഥാനുസൃതമായി പൂവും പഴവും കായ്ക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും കുറ്റികളും ജനിച്ചു.

പ്രാദുര്ഭൂതാനി ചൈതാനി വൃക്ഷജാത്യൌഷധാനി ച തേനൌഷധേന വര്തന്തേ പ്രജാസ്ത്രേതായുഗേ തദാ

ഇങ്ങനെ വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും ഔഷധികളും ഉദിച്ചു; ഈ ഔഷധികളുടെ സഹായത്തോടെ ത്രേതായുഗത്തിൽ ജീവികൾ ജീവിച്ചു.

തതഃ പുനരഭൂത്താസാം രാഗോ ലോഭശ് ച സര്വശഃ അവശ്യം ഭാവിനാര്ഥേന ത്രേതായുഗവശേന ച

അതിനുശേഷം, ത്രേതായുഗത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു അവരിൽ ആകാംക്ഷയും ലാലസയും പൂർണ്ണമായി ഉണർന്നു.

തതസ്താഃ പര്യഗൃഹ്ണന്ത നദീക്ഷേത്രാണി പര്വതാന് വൃക്ഷഗുല്മൌഷധീശ്ചൈവ പ്രസഹ്യ തു യഥാബലമ്

പിന്നീട്, അവരവരുടെ ശക്തിക്ക് അനുസരിച്ച്, നദികൾ, വയലുകൾ, പർവതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, കുറ്റികൾ, ഔഷധികൾ എന്നിവ ബലമായി കൈവശപ്പെടുത്തി.

വിപര്യയേണ ചൌഷധ്യഃ പ്രനഷ്ടാസ്താശ്ചതുര്ദശ മത്വാ ധരാം പ്രവിഷ്ടാസ്താ ഇത്യൌഷധ്യഃ പിതാമഹഃ

വിപരീതമായി, ആ പതിനാലു ഔഷധികൾ നശിച്ചു; അതിനാൽ അവ ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് ഔഷധികൾ പിതാമഹനായി അറിയപ്പെടുന്നത്.

ദുദോഹ ഗാം പ്രയത്നേന സര്വഭൂതഹിതായ വൈ തദാപ്രഭൃതി ചൌഷധ്യഃ ഫാലകൃഷ്ടാസ്ത്വിതസ്തതഃ

പിതാമഹൻ എല്ലാ ജീവികളുടെ ഭലത്തിനായി പരിശ്രമത്തോടെ ഭൂമിയെ പാൽപോലെ പിഴിഞ്ഞു; അപ്പോൾ മുതൽ ഉഴുവിലൂടെ ഔഷധികൾ പുറത്തെടുക്കപ്പെട്ടു.

വാര്താം കൃഷിം സമായാതാ വര്തുകാമാഃ പ്രയത്നതഃ വാര്താ വൃത്തിഃ സമാഖ്യാതാ കൃഷികാമപ്രയത്നതഃ

ജീവികയ്ക്കായി മനുഷ്യർ ഉത്സാഹത്തോടെ കൃഷിയിൽ ഏർപ്പെട്ടു; ഈ പരിശ്രമം ജീവിതോപാധി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, കൃഷി ജീവിതം നയിക്കുന്ന മാർഗം ആയി അറിയപ്പെടുന്നു.

അന്യഥാ ജീവിതം താസാം നാസ്തി ത്രേതായുഗാത്യയേ ഹസ്തോദ്ഭവാ ഹ്യപശ്ചൈവ ഭവന്തി ബഹുശസ്തദാ

അല്ലാതെ, ത്രേതായുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആ ഔഷധികൾ നിലനില്ക്കില്ല; അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉല്പന്നവും കൈകൊണ്ട് വളർത്തുന്നതും അനേകം ഉണ്ടാകും.

തത്രാപി ജഗൃഹുഃ സര്വേ ചാന്യോന്യം ക്രോധമൂര്ഛിതാഃ സുതദാരധനാദ്യാംസ്തു ബലാദ്യുഗബലേന തു

അവിടെയും, എല്ലാവരും കോപത്തിൽ ആകൃശ്ടരായി പരസ്പരം പിടിച്ചുപറ്റി, മക്കളെയും ഭാര്യമാരെയും ധനവും ബലപ്രയോഗത്തോടെ കൈവശപ്പെടുത്തി.

മര്യാദായാഃ പ്രതിഷ്ഠാര്ഥം ജ്ഞാത്വാ തദഖിലം വിഭുഃ സസര്ജ ക്ഷത്രിയാംസ്ത്രാതും ക്ഷതാത്കമലസംഭവഃ

പരിധികൾ സ്ഥാപിക്കാൻ, ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞ്, കമലത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ സംരക്ഷണത്തിനായി ക്ഷത്രിയരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

വര്ണാശ്രമപ്രതിഷ്ഠാം ച ചകാര സ്വേന തേജസാ വൃത്തേന വൃത്തിനാ വൃത്തം വിശ്വാത്മാ നിര്മമേ സ്വയമ്

സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഭഗവാൻ വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിച്ചു; നല്ല പെരുമാറ്റവും ജീവിതോപാധിയും കൊണ്ട് ലോകാത്മാവ് തന്നെ ഈ ക്രമം സൃഷ്ടിച്ചു.

യജ്ഞപ്രവര്തനം ചൈവ ത്രേതായാമഭവത്ക്രമാത് പശുയജ്ഞം ന സേവന്തേ കേചിത്തത്രാപി സുവ്രതാഃ

യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്നത് ത്രേതായുഗത്തിൽ ക്രമാത്മകമായി ആരംഭിച്ചു; അവിടെ ചില സദാചാരികൾ പശുയാഗം അനുഷ്ഠിച്ചില്ല.

ബലാദ്വിഷ്ണുസ്തദാ യജ്ഞമ് അകരോത്സര്വദൃക് ക്രമാത് ദ്വിജാസ്തദാ പ്രശംസന്തി തതസ്ത്വാഹിംസകം മുനേ

അപ്പോൾ സർവ്വജ്ഞനായ വിഷ്ണു ബലപ്രയോഗംകൊണ്ട് യാഗം നടത്തി; അപ്പോൾ ദ്വിജന്മാർ അതിനെ പ്രശംസിച്ചു, പിന്നെ, മഹർഷേ, അഹിംസയുള്ള യാഗം നടന്നു.

ദ്വാപരേഷ്വപി വര്തന്തേ മതിഭേദാസ്തദാ നൃണാമ് മനസാ കര്മണാ വാചാ കൃച്ഛ്രാദ്വാര്താ പ്രസിധ്യതി

ദ്വാപരയുഗത്തും മനുഷ്യരിൽ അഭിപ്രായഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടായി; മനസ്സിലും പ്രവർത്തിയിലും വാക്കിലും പരിശ്രമത്തോടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി.

തദാ തു സര്വഭൂതാനാം കായക്ലേശവശാത്ക്രമാത് ലോഭോ ഭൃതിര്വണിഗ്യുദ്ധം തത്ത്വാനാമവിനിശ്ചയഃ

അപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളിലും ശരീരശ്രമം മൂലം ക്രമാത്മകമായി ലാഭലോഭം, വേതനം, വ്യാപാരം, യുദ്ധം, സത്യങ്ങളുടെ അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവ ഉണ്ടായി.