ലിങ്ഗപുരാണമ്

സത്ത്വം കൃതം രജസ്ത്രേതാ ദ്വാപരം ച രജസ്തമഃ കലിസ്തമശ് ച വിജ്ഞേയം യുഗവൃത്തിര്യുഗേഷു ച

കൃതയുഗം സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞതാണ്, ത്രേതായുഗം രാജസഗുണം, ദ്വാപരയുഗം രാജസും തമസും കലർന്നതാണ്, കലിയുഗം തമോഗുണം മാത്രം ഉള്ളതാണെന്നും ഓരോ യുഗത്തിന്റെയും സ്വഭാവം ഇങ്ങനെ വേണമെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ധ്യാനം പരം കൃതയുഗേ ത്രേതായാം യജ്ഞ ഉച്യതേ ഭജനം ദ്വാപരേ ശുദ്ധം ദാനമേവ കലൌ യുഗേ

കൃതയുഗത്തിൽ ധ്യാനമാണ് പ്രധാനമായത്; ത്രേതായുഗത്തിൽ യജ്ഞം പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ശുദ്ധമായ ഭജനമാണ് ഉത്തമം; കലിയുഗത്തിൽ ദാനം മാത്രം മഹത്വം നേടുന്നു.

ചത്വാരി ച സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം തത്കൃതം യുഗമ് തസ്യ താവച്ഛതീ സംധ്യാ സംധ്യാംശശ് ച തഥാവിധഃ

കൃതയുഗം നാലായിരം വർഷം നീളുന്നു; അതിന്റെ സന്ധ്യാകാലം നാലുനൂറ് വർഷവും, സന്ധ്യാംശവും അത്രയേറെ തന്നെയാണ്.

ചത്വാരി ച സഹസ്രാണി മാനുഷാണി ശിലാശന ആയുഃ കൃതയുഗേ വിദ്ധി പ്രജാനാമിഹ സുവ്രത

ശിലകൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ ആയുസ്സ് കൃതയുഗത്തിൽ നാലായിരം വർഷമാണെന്ന് നീ അറിയണം, ഭക്തനായവനേ.

തതഃ കൃതയുഗേ തസ്മിന് സംധ്യാംശേ ച ഗതേ തു വൈ പാദാവശിഷ്ടോ ഭവതി യുഗധര്മസ്തു സര്വതഃ

അങ്ങനെ കൃതയുഗവും അതിന്റെ സന്ധ്യാംശവും കഴിഞ്ഞാൽ, യുഗധർമ്മങ്ങളിൽ നാലിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കും.

ചതുര്ഭാഗൈകഹീനം തു ത്രേതായുഗമനുത്തമമ് കൃതാര്ധം ദ്വാപരം വിദ്ധി തദര്ധം തിഷ്യമുച്യതേ

ത്രേതായുഗം കൃതയുഗത്തേക്കാൾ നാലിൽ ഒരു ഭാഗം കുറവാണ്; ദ്വാപരയുഗം കൃതയുഗത്തിന്റെ പാതിയാണ്; അതിന്റെ പാതിയാണ് തിഷ്യയുഗം.

ത്രിശതീ ദ്വിശതീ സംധ്യാ തഥാ ചൈകശതീ മുനേ സംധ്യാംശകം തഥാപ്യേവം കല്പേഷ്വേവം യുഗേ യുഗേ

മുനിവേ, സന്ധ്യാകാലങ്ങൾ മൂന്നുനൂറ്, രണ്ടുനൂറ്, ഒന്നു നൂറ് എന്നിങ്ങനെയാണ്; സന്ധ്യാംശവും അതുപോലെയാണ്; ഓരോ യുഗത്തിലും, ഓരോ കല്പത്തിലും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

ആദ്യേ കൃതയുഗേ ധര്മശ് ചതുഷ്പാദഃ സനാതനഃ ത്രേതായുഗേ ത്രിപാദസ്തു ദ്വിപാദോ ദ്വാപരേ സ്ഥിതഃ

ആദ്യ കൃതയുഗത്തിൽ ധർമ്മം നാലു കാലുകളിലും ഉറച്ചിരിക്കുന്നു; ത്രേതായുഗത്തിൽ മൂന്നു കാലുകളിലും; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ രണ്ടു കാലുകളിലും നിലകൊള്ളുന്നു.

ത്രിപാദഹീനസ്തിഷ്യേ തു സത്താമാത്രേണ ധിഷ്ഠിതഃ കൃതേ തു മിഥുനോത്പത്തിര് വൃത്തിഃ സാക്ഷാദ്രസോല്ലസാ

തിഷ്യയുഗത്തിൽ മൂന്നു കാലുകൾ ഇല്ലാതായി, സത്ത്വം മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു; കൃതയുഗത്തിൽ ദമ്പതികളുടെ ഉത്ഭവം നേരിട്ടാണ്, ജീവിതം സാരഭരിതവും സമ്പന്നവുമാണ്.

പ്രജാസ്തൃപ്താഃ സദാ സര്വാഃ സര്വാനന്ദാശ് ച ഭോഗിനഃ അധമോത്തമതാ താസാം ന വിശേഷാഃ പ്രജാഃ ശുഭാഃ

എല്ലാ ജനങ്ങളും എപ്പോഴും തൃപ്തരായും എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും അനുഭവിച്ചും ജീവിക്കുന്നു; അവരിൽ ഉന്നതതയും അധമതയും എന്നിങ്ങനെയുള്ള വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല, എല്ലാവരും ശുഭപ്രജകളാണ്.

തുല്യമായുഃ സുഖം രൂപം താസാം തസ്മിന്കൃതേ യുഗേ താസാം പ്രീതിര്ന ച ദ്വന്ദ്വം ന ദ്വേഷോ നാസ്തി ച ക്ലമഃ

കൃതയുഗത്തിൽ അവർക്കെല്ലാം ഒരുപോലെയുള്ള ആയുസ്സും സൗഖ്യവും രൂപവും ഉണ്ട്; അവരിൽ പരസ്പരസ്നേഹം സ്ഥിരമാണ്, വൈരാഗ്യമോ ദ്വേഷമോ ക്ഷീണമോ ഇല്ല.

പര്വതോദധിവാസിന്യോ ഹ്യ് അനികേതാശ്രയാസ്തു താഃ വിശോകാഃ സത്ത്വബഹുലാ ഏകാന്തബഹുലാസ് തഥാ

അവർ പർവതങ്ങളിലും സമുദ്രങ്ങളിലും വസിക്കുന്നു, സ്ഥിരമായ താമസസ്ഥലമില്ല; ദുഃഖമില്ല, സത്ത്വം അധികം, ഏകാഗ്രതയും സമൃദ്ധിയുമാണ്.

താ വൈ നിഷ്കാമചാരിണ്യോ നിത്യം മുദിതമാനസാഃ അപ്രവൃത്തിഃ കൃതയുഗേ കര്മണോഃ ശുഭപാപയോഃ

അവർ ആഗ്രഹമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, മനസ്സിൽ എപ്പോഴും സന്തോഷം; കൃതയുഗത്തിൽ നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നിങ്ങനെയുള്ള കർമ്മങ്ങൾ നടക്കുന്നില്ല.

വര്ണാശ്രമവ്യവസ്ഥാ ച തദാസീന്ന ച സംകരഃ രസോല്ലാസഃ കാലയോഗാത് ത്രേതാഖ്യേ നശ്യതേ ദ്വിജ

അപ്പോൾ വർണ്ണാശ്രമക്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ കലവറയില്ല; കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ ത്രേതായുഗത്തിൽ ആ സമ്പന്നത ഇല്ലാതാകുന്നു, ദ്വിജനേ.

തസ്യാം സിദ്ധൌ പ്രനഷ്ടായാമ് അന്യാ സിദ്ധിഃ പ്രജായതേ അപാം സൌക്ഷ്മ്യേ പ്രതിഗതേ തദാ മേഘാത്മനാ തു വൈ

ആ സമ്പൂർണ്ണത നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റൊരു സമ്പൂർണ്ണത ഉദിക്കുന്നു; വെള്ളത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത വീണ്ടും വരുമ്പോൾ, അതു മേഘങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ്.

മേഘേഭ്യസ്തനയിത്നുഭ്യഃ പ്രവൃത്തം വൃഷ്ടിസര്ജനമ് സകൃദ് ഏവ തഥാ വൃഷ്ട്യാ സംയുക്തേ പൃഥിവീതലേ

മേഘങ്ങളിലും ഇടിമിന്നലിലും നിന്നു മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി; ആ മഴയിൽ ഭൂമിയുടെ മേൽപ്പറമ്പ് മുഴുവൻ നനഞ്ഞു.

പ്രാദുരാസംസ്തദാ താസാം വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ സര്വവൃത്ത്യുപഭോഗസ്തു താസാം തേഭ്യഃ പ്രജായതേ

അപ്പോൾ അവിടെ 'വീട്-വൃക്ഷങ്ങൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചു; അവർക്കുള്ള എല്ലാ ഉപജീവനവും ആനന്ദവും ഇവയിൽ നിന്നു ലഭിച്ചു.

വര്തയന്തി സ്മ തേഭ്യസ്താസ് ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രജാഃ തതഃ കാലേന മഹതാ താസാമേവ വിപര്യയാത്

തൃതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ജനങ്ങൾ ആ വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നു ജീവിച്ചു; എന്നാൽ വലിയൊരു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരിൽ മാറ്റം സംഭവിച്ചു.

രാഗലോഭാത്മകോ ഭാവസ് തദാ ഹ്യാകസ്മികോ ഽഭവത് വിപര്യയേണ താസാം തു തേന തത്കാലഭാവിനാ

അപ്പോൾ അവരിൽ ആകസ്മികമായി മോഹവും ലാഭവും നിറഞ്ഞ മനോഭാവം ഉണ്ടായി; ആ മാറ്റം കൊണ്ടു അന്നത്തെ അവസ്ഥ മാറി.

പ്രണശ്യന്തി തതഃ സര്വേ വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ തതസ്തേഷു പ്രനഷ്ടേഷു വിഭ്രാന്താ മൈഥുനോദ്ഭവാഃ

അങ്ങനെ ആ വീട്വൃക്ഷങ്ങൾ എല്ലാം നശിച്ചു; അവ നശിച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ട് ലൈംഗികസംയോജനത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.

അപി ധ്യായന്തി താം സിദ്ധിം സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ പ്രാദുര്ബഭൂവുസ്താസാം തു വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ

എന്നിരുന്നാലും സത്യം ആഗ്രഹിച്ചവർ ആ സിദ്ധിയെ ധ്യാനിച്ചു; അവർക്കായി വീട്വൃക്ഷങ്ങൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വസ്ത്രാണി തേ പ്രസൂയന്തേ ഫലാന്യാഭരണാനി ച തേഷ്വേവ ജായതേ താസാം ഗന്ധവര്ണരസാന്വിതമ്

അവയിൽ നിന്നു വസ്ത്രങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ ഉണ്ടായി; അവർക്കായി സുഗന്ധവും നിറവും രുചിയും ഉള്ള വസ്തുക്കളും ജനിച്ചു.

അമാക്ഷികം മഹീവീര്യം പുടകേ പുടകേ മധു തേന താ വര്തയന്തി സ്മ സുഖമായുഃ സദൈവ ഹി

ഓരോ കുലയിലും ഭൂമിയുടെ ശക്തിയുള്ള തേൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിനാൽ അവർ എന്നും സന്തോഷത്തോടെ ദീർഘായുസോടെ ജീവിച്ചു.

ഹൃഷ്ടപുഷ്ടാസ്തയാ സിദ്ധ്യാ പ്രജാ വൈ വിഗതജ്വരാഃ തതഃ കാലാന്തരേണൈവ പുനര്ലോഭാവൃതാസ്തു താഃ

ആ സിദ്ധിയുടെ ഫലമായി ജനങ്ങൾ സന്തോഷവും പോഷണവും അനുഭവിച്ചു, ദുഃഖം ഇല്ലാതെ; എന്നാൽ കുറേകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും ലാഭത്തിൽ അകപ്പെട്ടു.

വൃക്ഷാംസ്താന്പര്യഗൃഹ്ണന്തി മധു വാ മാക്ഷികം ബലാത് താസാം തേനോപചാരേണ പുനര്ലോഭകൃതേന വൈ

അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങളും തേനും ബലമായി പിടിച്ചെടുത്തു; ആ രീതിയിലുള്ള പെരുമാറ്റം വീണ്ടും ലാഭം മൂലം ഉണ്ടായി.

പ്രനഷ്ടാ മധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷാഃ ക്വചിത്ക്വചിത് തസ്യാമേവാല്പശിഷ്ടായാം സിദ്ധ്യാം കാലവശാത്തദാ

ആ കല്പവൃക്ഷങ്ങളും തേനും ഇടയ്ക്കിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി; അപ്പോൾ ആ സിദ്ധിയുടെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ,

ആവര്തനാത്തു ത്രേതായാം ദ്വന്ദ്വാന്യഭ്യുത്ഥിതാനി വൈ ശീതവര്ഷാതപൈസ്തീവ്രൈസ് തതസ്താ ദുഃഖിതാ ഭൃശമ്

തൃതായുഗം മാറുമ്പോൾ തീവ്രമായ ചൂടും മഴയും തണുപ്പും പോലുള്ള ദ്വന്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായി; അതിനാൽ അവർ വളരെ ദുഃഖിതരായി.

ദ്വന്ദ്വൈഃ സമ്പീഡ്യമാനാശ് ച ചക്രുര് ആവരണാനി തു കൃതദ്വന്ദ്വപ്രതീഘാതാഃ കേതനാനി ഗിരൌ തതഃ

ആ ദ്വന്ദങ്ങളിൽ പീഡിതരായവർ സംരക്ഷണത്തിനായി മറവുകൾ ഉണ്ടാക്കി; ആ ദ്വന്ദങ്ങളെ തടയാൻ അവർ പർവ്വതങ്ങളിൽ കുടിലുകൾ പണിതു.

പൂര്വം നികാമചാരാസ്താ ഹ്യ് അനികേതാ അഥാവസന് യഥായോഗം യഥാപ്രീതി നികേതേഷ്വവസന്പുനഃ

മുൻകാലത്ത് അവർ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു, സ്ഥിരമായ വീട് ഇല്ലാതെ; പിന്നീടാവട്ടെ, ആവശ്യമോ ഇഷ്ടമോ അനുസരിച്ച് വീടുകളിൽ താമസിക്കാൻ തുടങ്ങി.