ലിങ്ഗപുരാണമ്

ക്ഷീരാര്ണവേ ഽമൃതമയേ ശായിനം യോഗനിദ്രയാ തം ദൃഷ്ട്വാ പ്രാഹ വൈ ബ്രഹ്മാ ഭഗവന്തം ജനാര്ദനമ്

പാൽസമുദ്രത്തിൽ അമൃതംപോലുള്ള വാസസ്ഥലത്തിൽ യോഗനിദ്രയിൽ കിടക്കുന്നവനെ കണ്ടു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഭഗവാനായ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു.

ഗ്രസാമി ത്വാം പ്രസാദേന യഥാപൂര്വം ഭവാനഹമ് സ്മയമാനസ്തു ഭഗവാന് പ്രതിബുധ്യ പിതാമഹമ്

'നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, മുമ്പുപോലെ, ഞാൻ നിന്നെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, കാരണം ഞാൻ നീയാണല്ലോ.' എന്നാൽ ഭഗവാൻ, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, പിതാമഹനെ ഉണർത്തി.

ഉദൈക്ഷത മഹാബാഹുഃ സ്മിതമീഷച്ചകാര സഃ വിവേശ ചാണ്ഡജം തം തു ഗ്രസ്തസ്തേന മഹാത്മനാ

മഹാബാഹുവായവൻ അവനെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, പിന്നെ അണ്ഡത്തിൽ ജനിച്ചവനിൽ പ്രവേശിച്ചു, അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവാൽ അവൻ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടു.

തതസ്തം ചാസൃജദ്ബ്രഹ്മാ ഭ്രുവോര്മധ്യേന ചാച്യുതമ് സൃഷ്ടസ്തേന ഹരിഃ പ്രേക്ഷ്യ സ്ഥിതസ്തസ്യാഥ സംനിധൌ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ കണികകളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് അച്യുതനായി അവനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഹരി അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നു.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ രുദ്രഃ സര്വദേവഭവോദ്ഭവഃ വികൃതം രൂപമാസ്ഥായ പുരാ ദത്തവരസ്തയോഃ

അതേസമയം, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ രുദ്രൻ, മുമ്പ് ഇരുവർക്കും നൽകിയ വരപ്രസാദം പോലെ ഭയങ്കരമായ രൂപം ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ആഗച്ഛദ്യത്ര വൈ വിഷ്ണുര് വിശ്വാത്മാ പരമേശ്വരഃ പ്രസാദമതുലം കര്തും ബ്രഹ്മണശ് ച ഹരേഃ പ്രഭുഃ

അപ്പോൾ വിശ്വാത്മാവും പരമേശ്വരനുമായ വിഷ്ണു അവിടെ എത്തി, ബ്രഹ്മാവിനും ഹരിക്കും അപാരമായ അനുഗ്രഹം നൽകാൻ.

തതഃ സമേത്യ തൌ ദേവൌ സര്വദേവഭവോദ്ഭവമ് അപശ്യതാം ഭവം ദേവം കാലാഗ്നിസദൃശം പ്രഭുമ്

അപ്പോൾ ആ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന്, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ ഭവനെ, കാലാഗ്നിപോലുള്ള ഭയങ്കരനായ പ്രഭുവിനെ കണ്ടു.

തൌ തം തുഷ്ടുവതുശ്ചൈവ ശര്വമുഗ്രം കപര്ദിനമ് പ്രണേമതുശ് ച വരദം ബഹുമാനേന ദൂരതഃ

അവർ ശർവ്വനെയും, ഉഗ്രനെയും, ജടാമുടിയുള്ളവനെയും സ്തുതിച്ചു, ദൂരത്ത് നിന്ന് വലിയ ആദരവോടെ വരദായകനായവനോട് നമസ്കരിച്ചു.

ഭവോ ഽപി ഭഗവാന് ദേവമ് അനുഗൃഹ്യ പിതാമഹമ് ജനാര്ദനം ജഗന്നാഥസ് തത്രൈവാന്തരധീയത

ഭവൻ, ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാവിനെയും ജനാർദ്ദനനെയും അനുഗ്രഹിച്ച്, ലോകനാഥനായവൻ അവിടെയുതന്നെ അദൃശ്യമായി.

ഗതേ മഹേശ്വരേ ദേവേ തമുദ്ദിശ്യ ജനാര്ദനഃ പ്രണമ്യ ഭഗവാന്പ്രാഹ പദ്മയോനിമജോദ്ഭവഃ

മഹേശ്വരൻ അകന്നു പോയപ്പോൾ, ജനാർദ്ദനൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു.

പരമേശോ ജഗന്നാഥഃ ശങ്കരസ്ത്വേഷ സര്വഗഃ ആവയോരഖിലസ്യേശഃ ശരണം ച മഹേശ്വരഃ

പരമേശ്വരൻ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ശങ്കരൻ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ ആണ്; അവൻ നമ്മുടെയൊക്കെ രക്ഷയും, മഹേശ്വരൻ തന്നെയാണ്.

അഹം വാമാങ്ഗജോ ബ്രഹ്മന് ശങ്കരസ്യ മഹാത്മനഃ ഭവാന് ഭവസ്യ ദേവസ്യ ദക്ഷിണാങ്ഗഭവഃ സ്വയമ്

ബ്രഹ്മാ, ഞാൻ മഹാത്മാവായ ശങ്കരന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് നിന്നാണ് ജനിച്ചത്; ഭവൻ ഭവദേവന്റെ വലതുഭാഗത്ത് നിന്നാണ് സ്വയം ജനിച്ചത്.

മാമാഹുര് ഋഷയഃ പ്രേക്ഷ്യ പ്രധാനം പ്രകൃതിം തഥാ അവ്യക്തമജമിത്യേവം ഭവന്തം പുരുഷസ്ത്വിതി

മഹർഷികൾ എന്നെ നോക്കി, പ്രധാനമായ പ്രകൃതിയും, അവ്യക്തവും, അജനും എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ഭവന്തനെ പുരുഷൻ എന്നാണ് അവർ വിളിക്കുന്നത്.

ഏവമാഹുര്മഹാദേവമ് ആവയോരപി കാരണമ് ഈശം സര്വസ്യ ജഗതഃ പ്രഭുമവ്യയമീശ്വരമ്

ഇങ്ങനെ അവർ മഹാദേവനെ നമ്മളിരുവരുടെയും കാരണമെന്നു, ലോകങ്ങളുടെ യജമാനനെന്നു, അക്ഷയനായ പ്രഭുവെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

സോ ഽപി തസ്യാമരേശസ്യ വചനാദ്വാരിജോദ്ഭവഃ വരേണ്യം വരദം രുദ്രമ് അസ്തുവത്പ്രണനാമ ച

അമരനായ ആ പ്രഭുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, വരദാനങ്ങൾ നൽകുന്ന, ആരാധ്യനായ രുദ്രനെ സ്തുതിച്ചു നമസ്കരിച്ചു.

അഥാമ്ഭസാ പ്ലുതാം ഭൂമീം സമാധായ ജനാര്ദനഃ പൂര്വവത്സ്ഥാപയാമാസ വാരാഹം രൂപമാസ്ഥിതഃ

അതിനുശേഷം, ജനാർദ്ദനൻ വരാഹരൂപം ധരിച്ച്, വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയ ഭൂമിയെ മുൻപുപോലെ നിലനിർത്തി സ്ഥാപിച്ചു.

നദീനദസമുദ്രാംശ് ച പൂര്വവച്ചാകരോത്പ്രഭുഃ കൃത്വാ ചോര്വീം പ്രയത്നേന നിമ്നോന്നതവിവര്ജിതാമ്

പ്രഭു, നദികൾ, കുളങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഭൂമിയെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, താഴ്വരകളും കുന്നുകളും ഇല്ലാതെ സമമായി ഉണ്ടാക്കി.

ധരായാം സോ ഽചിനോത്സര്വാന് ഭൂധരാന് ഭൂധരാകൃതിഃ ഭൂരാദ്യാംശ്ചതുരോ ലോകാന് കല്പയാമാസ പൂര്വവത്

പർവ്വതത്തിന്റെ രൂപം എടുത്ത്, അവൻ ഭൂമിയിൽ എല്ലാ പർവ്വതങ്ങളെയും സ്ഥാപിച്ചു; ഭൂലോകം മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സ്രഷ്ടും ച ഭഗവാംശ്ചക്രേ മതിം മതിമതാം വരഃ മുഖ്യം ച തൈര്യഗ്യോന്യം ച ദൈവികം മാനുഷം തഥാ

ഭഗവാൻ, ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സൃഷ്ടിക്കാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു; പ്രധാന ജീവികൾ, അണ്ഡജന്മാക്കളും, ദേവതകളും, മനുഷ്യരും സൃഷ്ടിച്ചു.

വിഭുശ്ചാനുഗ്രഹം തത്ര കൌമാരകമ് അദീനധീഃ പുരസ്താദസൃജദ്ദേവഃ സനന്ദം സനകം തഥാ

വലിയ പ്രഭു, ദയയും ഉത്സാഹവും നിറഞ്ഞവൻ, ആദ്യം സനന്ദനും സനകനെയും അനുഗ്രഹിച്ച് സൃഷ്ടിച്ചു.

സനാതനം സതാം ശ്രേഷ്ഠം നൈഷ്കര്മ്യേണ ഗതാഃ പരമ് മരീചിഭൃഗ്വങ്ഗിരസം പുലസ്ത്യം പുലഹം ക്രതുമ്

സനാതനൻ, സന്മാർഗ്ഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, നിർമമത്വത്തിലൂടെ പരമാവസ്ഥയെ നേടിയവൻ; മരീചി, ഭൃഗു, അങ്കിരസ്സ്, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു എന്നിവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ദക്ഷമത്രിം വസിഷ്ഠം ച സോ ഽസൃജദ് യോഗവിദ്യയാ സംകല്പം ചൈവ ധര്മം ച ഹ്യ് അധര്മം ഭഗവാന്പ്രഭുഃ

ദക്ഷൻ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരെ യോഗശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിച്ചു; ഭഗവാൻ മനസ്സുറപ്പ്, ധർമ്മം, അതിനൊപ്പം അധർമ്മവും സൃഷ്ടിച്ചു.

ദ്വാദശൈവ പ്രജാസ്ത്വേതാ ബ്രഹ്മണോ ഽവ്യക്തജന്മനഃ ഋഭും സനത്കുമാരം ച സസര്ജാദൌ സനാതനഃ

ഈ പന്ത്രണ്ടു പ്രജാപതിമാരെയും, അവ്യക്തജനനായ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു; ആദിയിൽ സനാതനൻ ഋഭുവും സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

തൌ ചോര്ധ്വരേതസൌ ദിവ്യൌ ചാഗ്രജൌ ബ്രഹ്മവാദിനൌ കുമാരൌ ബ്രഹ്മണസ്തുല്യൌ സര്വജ്ഞൌ സര്വഭാവിനൌ

അവർ ഇരുവരും ദിവ്യരും, ഊർജ്ജം മേലേക്ക് ഒഴുകുന്നവരും, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും, ബ്രഹ്മാവിനോട് തുല്യരും, സർവ്വജ്ഞന്മാരും സർവ്വഭാവികളുമായിരുന്നു.

ഏവം മുഖ്യാദികാന് സൃഷ്ട്വാ പദ്മയോനിഃ ശിലാശന യുഗധര്മാനശേഷാംശ് ച കല്പയാമാസ വിശ്വസൃക്

ഇങ്ങനെ പ്രധാന ജീവികളെയും ആദികളെയും സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച സ്രഷ്ടാവ്, എല്ലാ യുഗധർമ്മങ്ങളെയും സർവ്വലോകക്രമങ്ങളെയും സ്ഥാപിച്ചു.

ശ്രുത്വാ ശക്രേണ കഥിതം പിതാ മമ മഹാമുനിഃ പുനഃ പപ്രച്ഛ ദേവേശം പ്രണമ്യ രചിതാഞ്ജലിഃ

ശക്രൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടശേഷം, എന്റെ അച്ഛൻ മഹാമുനി, വീണ്ടും ദേവന്മാരുടെ നാഥനോടു കയ്യുകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു ചോദിച്ചു.

ഭഗവന് ശക്ര സര്വജ്ഞ ദേവദേവനമസ്കൃത ശചീപതേ ജഗന്നാഥ സഹസ്രാക്ഷ മഹേശ്വര

ഭഗവൻ ശക്ര, സർവ്വജ്ഞൻ, ദേവന്മാർക്ക് ആരാധ്യൻ, ശചീയുടെ ഭർത്താവും, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനും, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനും, മഹേശ്വരനും ആയവനേ.

യുഗധര്മാന്കഥം ചക്രേ ഭഗവാന്പദ്മസംഭവഃ വക്തുമര്ഹസി മേ സര്വം സാംപ്രതം പ്രണതായ മേ

കമലത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ എങ്ങനെ ഓരോ യുഗത്തിന്റെയും ധർമ്മങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു എന്ന് ദയവായി എനിക്കു മുഴുവൻ പറഞ്ഞുതരണമേൻ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിനക്കു ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ശിലാദസ്യ മഹാത്മനഃ വ്യാജഹാര യഥാദൃഷ്ടം യുഗധര്മം സുവിസ്തരമ്

മഹാത്മാവായ ശിലാദന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, അവൻ തന്റെ അനുഭവപ്രകാരം യുഗധർമ്മങ്ങൾ വിശദമായി വിവരിച്ചു.