ലിങ്ഗപുരാണമ്

മയാ സഹ ജഗത്സര്വം തഥാപ്യസൃജദച്യുതഃ ജഗന്മയോ ഽവഹദ്യസ്മാന് മേഘോ ഭൂത്വാ ദിവാനിശമ്

എന്നെയും കൂടെ ഉൾപ്പെടുത്തി, അച്യുതൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ സാരമായ അവൻ, മേഘമായി മാറി, ഞങ്ങളെ പകലും രാത്രിയും ചുമന്നു.

ഭവന്തമവഹദ്വിഷ്ണുര് ദേവദേവം ജഗദ്ഗുരുമ് നാരായണാദപി വിഭോ ഭക്തോ ഽഹം തവ ശങ്കര

വിഷ്ണു നിന്നെ, ദേവദേവനേ, ലോകഗുരുവേ, ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. മഹാത്മാവേ, നാരായണനേക്കാളും ഞാൻ നിന്റെ ഭക്തനാണ്, ശങ്കര.

പ്രസീദ ദേഹി മേ സര്വം സര്വാത്മത്വം തവ പ്രഭോ തദാഥ ലബ്ധ്വാ ഭഗവാന് ഭവാത്സര്വാത്മതാം ക്ഷണാത്

പ്രഭുവേ, ദയവായി എനിക്ക് എല്ലാം തരിക, നീയല്ലോ എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവൻ. അപ്പോൾ അതു ലഭിച്ചവൻ, ഭഗവാൻ, നിനക്കു നിന്നു ഉടനെ എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവനായി.

ത്വരമാണോ ഽഥ സംഗമ്യ ദദര്ശ പുരുഷോത്തമമ് ഏകാര്ണവാലയേ ശുഭ്രേ ത്വ് അന്ധകാരേ സുദാരുണേ

അവൻ വേഗത്തിൽ ചെന്നു, ആ മഹാപുരുഷനെ കണ്ടു, ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ വാസസ്ഥലത്തിൽ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ഇരുണ്ടതിൽ.

ഹേമരത്നചിതേ ദിവ്യേ മനസാ ച വിനിര്മിതേ ദുഷ്പ്രാപ്യേ ദുര്ജനൈഃ പുണ്യൈഃ സനകാദ്യൈരഗോചരേ

പൊന്നും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ദിവ്യമായ സ്ഥലത്ത്, മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചതും, ദുഷ്ടന്മാർക്കു ലഭിക്കാനാവാത്തതും, പുണ്യവാൻമാർക്കു മാത്രം കാണാവുന്നതും, സനകാദിമുനിമാർക്കു പോലും അപ്രാപ്യമായതും.

ജഗദാവാസഹൃദയം ദദര്ശ പുരുഷം ത്വജഃ അനന്തഭോഗശയ്യായാം ശായിനം പങ്കജേക്ഷണമ്

ജനനമില്ലാത്തവൻ, ലോകത്തിന്റെ ഹൃദയമായവനെ, അനന്തൻ എന്ന പാമ്പിന്റെ മേൽ കിടക്കുന്നവനെ, താമരപൂവ് പോലെ കണ്ണുകളുള്ളവനെ കണ്ടു.

ശങ്ഖചക്രഗദാപദ്മം ധാരയന്തം ചതുര്ഭുജമ് സര്വാഭരണസംയുക്തം ശശിമണ്ഡലസന്നിഭമ്

ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, താമരപൂവ് എന്നിവ കൈവശമുള്ള നാലു കൈകളോടെയും, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനെയും, ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലുള്ളവനെയും.

ശ്രീവത്സലക്ഷണം ദേവം പ്രസന്നാസ്യം ജനാര്ദനമ് രമാമൃദുകരാമ്ഭോജസ്പര്ശരക്തപദാമ്ബുജമ്

ശ്രീവത്സം എന്ന അടയാളമുള്ള ദേവനെയും, ദയാപൂർണ്ണമായ മുഖമുള്ള ജനാർദ്ദനനെയും, ലക്ഷ്മിയുടെ സ്നേഹമുള്ള കൈകളാൽ സ്പർശിച്ച് ചുവന്ന താമരപാദങ്ങളുള്ളവനെയും.

പരമാത്മാനമീശാനം തമസാ കാലരൂപിണമ് രജസാ സര്വലോകാനാം സര്ഗലീലാപ്രവര്തകമ്

പരമാത്മാവായ ഈശ്വരനെ, കാലത്തിന്റെ രൂപമായ ഇരുണ്ടതായവനെയും, രാജസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സൃഷ്ടിയുടെ കളി ആരംഭിപ്പിക്കുന്നവനെയും.

സത്ത്വേന സര്വഭൂതാനാം സ്ഥാപകം പരമേശ്വരമ് സര്വാത്മാനം മഹാത്മാനം പരമാത്മാനമീശ്വരമ്

സത്ത്വഗുണംകൊണ്ട് എല്ലാ ജീവികളെയും നിലനിറുത്തുന്ന പരമേശ്വരനെയും, എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവനെയും, മഹാത്മാവിനെയും, പരമാത്മാവിനെയും, ഈശ്വരനെയും.

ക്ഷീരാര്ണവേ ഽമൃതമയേ ശായിനം യോഗനിദ്രയാ തം ദൃഷ്ട്വാ പ്രാഹ വൈ ബ്രഹ്മാ ഭഗവന്തം ജനാര്ദനമ്

പാൽസമുദ്രത്തിൽ അമൃതംപോലുള്ള വാസസ്ഥലത്തിൽ യോഗനിദ്രയിൽ കിടക്കുന്നവനെ കണ്ടു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഭഗവാനായ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു.

ഗ്രസാമി ത്വാം പ്രസാദേന യഥാപൂര്വം ഭവാനഹമ് സ്മയമാനസ്തു ഭഗവാന് പ്രതിബുധ്യ പിതാമഹമ്

'നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, മുമ്പുപോലെ, ഞാൻ നിന്നെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, കാരണം ഞാൻ നീയാണല്ലോ.' എന്നാൽ ഭഗവാൻ, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, പിതാമഹനെ ഉണർത്തി.

ഉദൈക്ഷത മഹാബാഹുഃ സ്മിതമീഷച്ചകാര സഃ വിവേശ ചാണ്ഡജം തം തു ഗ്രസ്തസ്തേന മഹാത്മനാ

മഹാബാഹുവായവൻ അവനെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, പിന്നെ അണ്ഡത്തിൽ ജനിച്ചവനിൽ പ്രവേശിച്ചു, അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവാൽ അവൻ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടു.

തതസ്തം ചാസൃജദ്ബ്രഹ്മാ ഭ്രുവോര്മധ്യേന ചാച്യുതമ് സൃഷ്ടസ്തേന ഹരിഃ പ്രേക്ഷ്യ സ്ഥിതസ്തസ്യാഥ സംനിധൌ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ കണികകളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് അച്യുതനായി അവനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഹരി അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നു.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ രുദ്രഃ സര്വദേവഭവോദ്ഭവഃ വികൃതം രൂപമാസ്ഥായ പുരാ ദത്തവരസ്തയോഃ

അതേസമയം, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ രുദ്രൻ, മുമ്പ് ഇരുവർക്കും നൽകിയ വരപ്രസാദം പോലെ ഭയങ്കരമായ രൂപം ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ആഗച്ഛദ്യത്ര വൈ വിഷ്ണുര് വിശ്വാത്മാ പരമേശ്വരഃ പ്രസാദമതുലം കര്തും ബ്രഹ്മണശ് ച ഹരേഃ പ്രഭുഃ

അപ്പോൾ വിശ്വാത്മാവും പരമേശ്വരനുമായ വിഷ്ണു അവിടെ എത്തി, ബ്രഹ്മാവിനും ഹരിക്കും അപാരമായ അനുഗ്രഹം നൽകാൻ.

തതഃ സമേത്യ തൌ ദേവൌ സര്വദേവഭവോദ്ഭവമ് അപശ്യതാം ഭവം ദേവം കാലാഗ്നിസദൃശം പ്രഭുമ്

അപ്പോൾ ആ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന്, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ ഭവനെ, കാലാഗ്നിപോലുള്ള ഭയങ്കരനായ പ്രഭുവിനെ കണ്ടു.

തൌ തം തുഷ്ടുവതുശ്ചൈവ ശര്വമുഗ്രം കപര്ദിനമ് പ്രണേമതുശ് ച വരദം ബഹുമാനേന ദൂരതഃ

അവർ ശർവ്വനെയും, ഉഗ്രനെയും, ജടാമുടിയുള്ളവനെയും സ്തുതിച്ചു, ദൂരത്ത് നിന്ന് വലിയ ആദരവോടെ വരദായകനായവനോട് നമസ്കരിച്ചു.

ഭവോ ഽപി ഭഗവാന് ദേവമ് അനുഗൃഹ്യ പിതാമഹമ് ജനാര്ദനം ജഗന്നാഥസ് തത്രൈവാന്തരധീയത

ഭവൻ, ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാവിനെയും ജനാർദ്ദനനെയും അനുഗ്രഹിച്ച്, ലോകനാഥനായവൻ അവിടെയുതന്നെ അദൃശ്യമായി.

ഗതേ മഹേശ്വരേ ദേവേ തമുദ്ദിശ്യ ജനാര്ദനഃ പ്രണമ്യ ഭഗവാന്പ്രാഹ പദ്മയോനിമജോദ്ഭവഃ

മഹേശ്വരൻ അകന്നു പോയപ്പോൾ, ജനാർദ്ദനൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു.

പരമേശോ ജഗന്നാഥഃ ശങ്കരസ്ത്വേഷ സര്വഗഃ ആവയോരഖിലസ്യേശഃ ശരണം ച മഹേശ്വരഃ

പരമേശ്വരൻ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ശങ്കരൻ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ ആണ്; അവൻ നമ്മുടെയൊക്കെ രക്ഷയും, മഹേശ്വരൻ തന്നെയാണ്.

അഹം വാമാങ്ഗജോ ബ്രഹ്മന് ശങ്കരസ്യ മഹാത്മനഃ ഭവാന് ഭവസ്യ ദേവസ്യ ദക്ഷിണാങ്ഗഭവഃ സ്വയമ്

ബ്രഹ്മാ, ഞാൻ മഹാത്മാവായ ശങ്കരന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് നിന്നാണ് ജനിച്ചത്; ഭവൻ ഭവദേവന്റെ വലതുഭാഗത്ത് നിന്നാണ് സ്വയം ജനിച്ചത്.

മാമാഹുര് ഋഷയഃ പ്രേക്ഷ്യ പ്രധാനം പ്രകൃതിം തഥാ അവ്യക്തമജമിത്യേവം ഭവന്തം പുരുഷസ്ത്വിതി

മഹർഷികൾ എന്നെ നോക്കി, പ്രധാനമായ പ്രകൃതിയും, അവ്യക്തവും, അജനും എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ഭവന്തനെ പുരുഷൻ എന്നാണ് അവർ വിളിക്കുന്നത്.

ഏവമാഹുര്മഹാദേവമ് ആവയോരപി കാരണമ് ഈശം സര്വസ്യ ജഗതഃ പ്രഭുമവ്യയമീശ്വരമ്

ഇങ്ങനെ അവർ മഹാദേവനെ നമ്മളിരുവരുടെയും കാരണമെന്നു, ലോകങ്ങളുടെ യജമാനനെന്നു, അക്ഷയനായ പ്രഭുവെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

സോ ഽപി തസ്യാമരേശസ്യ വചനാദ്വാരിജോദ്ഭവഃ വരേണ്യം വരദം രുദ്രമ് അസ്തുവത്പ്രണനാമ ച

അമരനായ ആ പ്രഭുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, വരദാനങ്ങൾ നൽകുന്ന, ആരാധ്യനായ രുദ്രനെ സ്തുതിച്ചു നമസ്കരിച്ചു.

അഥാമ്ഭസാ പ്ലുതാം ഭൂമീം സമാധായ ജനാര്ദനഃ പൂര്വവത്സ്ഥാപയാമാസ വാരാഹം രൂപമാസ്ഥിതഃ

അതിനുശേഷം, ജനാർദ്ദനൻ വരാഹരൂപം ധരിച്ച്, വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയ ഭൂമിയെ മുൻപുപോലെ നിലനിർത്തി സ്ഥാപിച്ചു.

നദീനദസമുദ്രാംശ് ച പൂര്വവച്ചാകരോത്പ്രഭുഃ കൃത്വാ ചോര്വീം പ്രയത്നേന നിമ്നോന്നതവിവര്ജിതാമ്

പ്രഭു, നദികൾ, കുളങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഭൂമിയെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, താഴ്വരകളും കുന്നുകളും ഇല്ലാതെ സമമായി ഉണ്ടാക്കി.

ധരായാം സോ ഽചിനോത്സര്വാന് ഭൂധരാന് ഭൂധരാകൃതിഃ ഭൂരാദ്യാംശ്ചതുരോ ലോകാന് കല്പയാമാസ പൂര്വവത്

പർവ്വതത്തിന്റെ രൂപം എടുത്ത്, അവൻ ഭൂമിയിൽ എല്ലാ പർവ്വതങ്ങളെയും സ്ഥാപിച്ചു; ഭൂലോകം മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സ്രഷ്ടും ച ഭഗവാംശ്ചക്രേ മതിം മതിമതാം വരഃ മുഖ്യം ച തൈര്യഗ്യോന്യം ച ദൈവികം മാനുഷം തഥാ

ഭഗവാൻ, ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സൃഷ്ടിക്കാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു; പ്രധാന ജീവികൾ, അണ്ഡജന്മാക്കളും, ദേവതകളും, മനുഷ്യരും സൃഷ്ടിച്ചു.