ലിങ്ഗപുരാണമ്

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പിതാ മേ ലോകവിശ്രുതഃ ശിലാദ ഇതി പുണ്യാത്മാ പുനഃ പ്രാഹ ശചീപതിമ്

അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തനായ എന്റെ പിതാവ് ശിലാദൻ, പുണ്യവാൻ, വീണ്ടും ശചീഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്നണ്ഡയോനിത്വം പദ്മയോനിത്വമേവ ച മഹേശ്വരാങ്ഗയോനിത്വം ശ്രുതം വൈ ബ്രഹ്മണോ മയാ

പ്രഭുവേ, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും, താമരയിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും, മഹേശ്വരന്റെ അംശത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നുമുള്ള ജനനത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

പുരാ മഹേന്ദ്രദായാദാദ് ഗദതശ്ചാസ്യ പൂര്വജാത് നാരദാദ്വൈ മഹാബാഹോ കഥമത്രാശു നോ വദ

മഹാബലശാലിയേ, മുമ്പ് മഹേന്ദ്രന്റെ വംശത്തിൽ നിന്ന്, അതുപോലെ തന്നെ മുൻജന്മങ്ങളിൽ നാരദനിൽ നിന്നുമാണ് ഞാൻ ഇതെല്ലാം കേട്ടത്; ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ദയവായി വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞുതരൂ.

ദാക്ഷായണീ സാ ദക്ഷോ ഽപി ദേവഃ പദ്മോദ്ഭവാത്മജഃ പൌത്രീകനകഗര്ഭസ്യ കഥം തസ്യാഃ സുതോ വിഭുഃ

ദക്ഷായണിയായ ദക്ഷന്റെ മകളാണ്, താമരയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ദൈവം അവളുടെ മകനാണ്; എങ്കിൽ അവൾ സ്വർണ്ണഗർഭയുടെ മകളായതും, ആ ശക്തിമാൻ അവളുടെ മകനായതും എങ്ങനെയാണ്?

സ്ഥാനേ സംശയിതും വിപ്ര തവ വക്ഷ്യാമി കാരണമ് കല്പേ തത്പുരുഷേ വൃത്തം ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

ബ്രാഹ്മണനേ, സംശയിക്കാൻ നിനക്ക് അവകാശമുണ്ട്; അതിന്റെ കാരണം ഞാൻ പറയാം. പുരുഷകല്പത്തിൽ പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനെക്കുറിച്ചാണ് ഈ സംഭവം നടന്നത്.

സസര്ജ സകലം ധ്യാത്വാ ബ്രഹ്മാണം പരമേശ്വരഃ ജനാര്ദനോ ജഗന്നാഥഃ കല്പേ വൈ മേഘവാഹനേ

പരമേശ്വരനായ ജനാർദ്ദനൻ, ലോകനാഥൻ, ധ്യാനിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെയും മറ്റു സകല ജിവികളെയും മെഘവാഹന കല്പത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചു.

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം തു മേഘോ ഭൂത്വാവഹദ്ധരമ് നാരായണോ മഹാദേവം ബഹുമാനേന സാദരമ്

ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കാലം, മേഘമായി മാറി, നാരായണൻ മഹാദേവനെ വലിയ ആദരവോടെയും ഭക്തിയോടെയും ചുമന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ ഭാവം മഹാദേവോ ഹരേഃ സ്വാത്മനി ശങ്കരഃ പ്രദദൌ തസ്യ സകലം സ്രഷ്ടും വൈ ബ്രഹ്മണാ സഹ

ഹരിയുടെ ഭാവം തന്റെ ഉള്ളിൽ കണ്ടശേഷം, ശങ്കരൻ മഹാദേവൻ ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം സകലവും സൃഷ്ടിക്കാൻ അവനു ശക്തി നൽകി.

തദാ തം കല്പമാഹുര്വൈ മേഘവാഹനസംജ്ഞയാ ഹിരണ്യഗര്ഭസ്തം ദൃഷ്ട്വാ തസ്യ ദേഹോദ്ഭവസ്തദാ

അപ്പോൾ ആ കല്പം മെഘവാഹനമെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു; ഹിരണ്യഗർഭൻ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.

ജനാര്ദനസുതഃ പ്രാഹ തപസാ പ്രാപ്യ ശങ്കരമ് തവ വാമാങ്ഗജോ വിഷ്ണുര് ദക്ഷിണാങ്ഗഭവോ ഹ്യഹമ്

ജനാർദ്ദനന്റെ മകൻ, തപസ്സിലൂടെ ശങ്കരനെ പ്രാപിച്ചശേഷം പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ഇടതുവശത്തിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു ജനിച്ചു, ഞാൻ വലതുവശത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.'

മയാ സഹ ജഗത്സര്വം തഥാപ്യസൃജദച്യുതഃ ജഗന്മയോ ഽവഹദ്യസ്മാന് മേഘോ ഭൂത്വാ ദിവാനിശമ്

എന്നെയും കൂടെ ഉൾപ്പെടുത്തി, അച്യുതൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ സാരമായ അവൻ, മേഘമായി മാറി, ഞങ്ങളെ പകലും രാത്രിയും ചുമന്നു.

ഭവന്തമവഹദ്വിഷ്ണുര് ദേവദേവം ജഗദ്ഗുരുമ് നാരായണാദപി വിഭോ ഭക്തോ ഽഹം തവ ശങ്കര

വിഷ്ണു നിന്നെ, ദേവദേവനേ, ലോകഗുരുവേ, ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. മഹാത്മാവേ, നാരായണനേക്കാളും ഞാൻ നിന്റെ ഭക്തനാണ്, ശങ്കര.

പ്രസീദ ദേഹി മേ സര്വം സര്വാത്മത്വം തവ പ്രഭോ തദാഥ ലബ്ധ്വാ ഭഗവാന് ഭവാത്സര്വാത്മതാം ക്ഷണാത്

പ്രഭുവേ, ദയവായി എനിക്ക് എല്ലാം തരിക, നീയല്ലോ എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവൻ. അപ്പോൾ അതു ലഭിച്ചവൻ, ഭഗവാൻ, നിനക്കു നിന്നു ഉടനെ എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവനായി.

ത്വരമാണോ ഽഥ സംഗമ്യ ദദര്ശ പുരുഷോത്തമമ് ഏകാര്ണവാലയേ ശുഭ്രേ ത്വ് അന്ധകാരേ സുദാരുണേ

അവൻ വേഗത്തിൽ ചെന്നു, ആ മഹാപുരുഷനെ കണ്ടു, ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ വാസസ്ഥലത്തിൽ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ഇരുണ്ടതിൽ.

ഹേമരത്നചിതേ ദിവ്യേ മനസാ ച വിനിര്മിതേ ദുഷ്പ്രാപ്യേ ദുര്ജനൈഃ പുണ്യൈഃ സനകാദ്യൈരഗോചരേ

പൊന്നും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ദിവ്യമായ സ്ഥലത്ത്, മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചതും, ദുഷ്ടന്മാർക്കു ലഭിക്കാനാവാത്തതും, പുണ്യവാൻമാർക്കു മാത്രം കാണാവുന്നതും, സനകാദിമുനിമാർക്കു പോലും അപ്രാപ്യമായതും.

ജഗദാവാസഹൃദയം ദദര്ശ പുരുഷം ത്വജഃ അനന്തഭോഗശയ്യായാം ശായിനം പങ്കജേക്ഷണമ്

ജനനമില്ലാത്തവൻ, ലോകത്തിന്റെ ഹൃദയമായവനെ, അനന്തൻ എന്ന പാമ്പിന്റെ മേൽ കിടക്കുന്നവനെ, താമരപൂവ് പോലെ കണ്ണുകളുള്ളവനെ കണ്ടു.

ശങ്ഖചക്രഗദാപദ്മം ധാരയന്തം ചതുര്ഭുജമ് സര്വാഭരണസംയുക്തം ശശിമണ്ഡലസന്നിഭമ്

ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, താമരപൂവ് എന്നിവ കൈവശമുള്ള നാലു കൈകളോടെയും, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനെയും, ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലുള്ളവനെയും.

ശ്രീവത്സലക്ഷണം ദേവം പ്രസന്നാസ്യം ജനാര്ദനമ് രമാമൃദുകരാമ്ഭോജസ്പര്ശരക്തപദാമ്ബുജമ്

ശ്രീവത്സം എന്ന അടയാളമുള്ള ദേവനെയും, ദയാപൂർണ്ണമായ മുഖമുള്ള ജനാർദ്ദനനെയും, ലക്ഷ്മിയുടെ സ്നേഹമുള്ള കൈകളാൽ സ്പർശിച്ച് ചുവന്ന താമരപാദങ്ങളുള്ളവനെയും.

പരമാത്മാനമീശാനം തമസാ കാലരൂപിണമ് രജസാ സര്വലോകാനാം സര്ഗലീലാപ്രവര്തകമ്

പരമാത്മാവായ ഈശ്വരനെ, കാലത്തിന്റെ രൂപമായ ഇരുണ്ടതായവനെയും, രാജസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സൃഷ്ടിയുടെ കളി ആരംഭിപ്പിക്കുന്നവനെയും.

സത്ത്വേന സര്വഭൂതാനാം സ്ഥാപകം പരമേശ്വരമ് സര്വാത്മാനം മഹാത്മാനം പരമാത്മാനമീശ്വരമ്

സത്ത്വഗുണംകൊണ്ട് എല്ലാ ജീവികളെയും നിലനിറുത്തുന്ന പരമേശ്വരനെയും, എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവനെയും, മഹാത്മാവിനെയും, പരമാത്മാവിനെയും, ഈശ്വരനെയും.

ക്ഷീരാര്ണവേ ഽമൃതമയേ ശായിനം യോഗനിദ്രയാ തം ദൃഷ്ട്വാ പ്രാഹ വൈ ബ്രഹ്മാ ഭഗവന്തം ജനാര്ദനമ്

പാൽസമുദ്രത്തിൽ അമൃതംപോലുള്ള വാസസ്ഥലത്തിൽ യോഗനിദ്രയിൽ കിടക്കുന്നവനെ കണ്ടു. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഭഗവാനായ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു.

ഗ്രസാമി ത്വാം പ്രസാദേന യഥാപൂര്വം ഭവാനഹമ് സ്മയമാനസ്തു ഭഗവാന് പ്രതിബുധ്യ പിതാമഹമ്

'നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, മുമ്പുപോലെ, ഞാൻ നിന്നെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, കാരണം ഞാൻ നീയാണല്ലോ.' എന്നാൽ ഭഗവാൻ, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, പിതാമഹനെ ഉണർത്തി.

ഉദൈക്ഷത മഹാബാഹുഃ സ്മിതമീഷച്ചകാര സഃ വിവേശ ചാണ്ഡജം തം തു ഗ്രസ്തസ്തേന മഹാത്മനാ

മഹാബാഹുവായവൻ അവനെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, പിന്നെ അണ്ഡത്തിൽ ജനിച്ചവനിൽ പ്രവേശിച്ചു, അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവാൽ അവൻ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടു.

തതസ്തം ചാസൃജദ്ബ്രഹ്മാ ഭ്രുവോര്മധ്യേന ചാച്യുതമ് സൃഷ്ടസ്തേന ഹരിഃ പ്രേക്ഷ്യ സ്ഥിതസ്തസ്യാഥ സംനിധൌ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ കണികകളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് അച്യുതനായി അവനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഹരി അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നു.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ രുദ്രഃ സര്വദേവഭവോദ്ഭവഃ വികൃതം രൂപമാസ്ഥായ പുരാ ദത്തവരസ്തയോഃ

അതേസമയം, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ രുദ്രൻ, മുമ്പ് ഇരുവർക്കും നൽകിയ വരപ്രസാദം പോലെ ഭയങ്കരമായ രൂപം ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ആഗച്ഛദ്യത്ര വൈ വിഷ്ണുര് വിശ്വാത്മാ പരമേശ്വരഃ പ്രസാദമതുലം കര്തും ബ്രഹ്മണശ് ച ഹരേഃ പ്രഭുഃ

അപ്പോൾ വിശ്വാത്മാവും പരമേശ്വരനുമായ വിഷ്ണു അവിടെ എത്തി, ബ്രഹ്മാവിനും ഹരിക്കും അപാരമായ അനുഗ്രഹം നൽകാൻ.

തതഃ സമേത്യ തൌ ദേവൌ സര്വദേവഭവോദ്ഭവമ് അപശ്യതാം ഭവം ദേവം കാലാഗ്നിസദൃശം പ്രഭുമ്

അപ്പോൾ ആ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന്, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ ഭവനെ, കാലാഗ്നിപോലുള്ള ഭയങ്കരനായ പ്രഭുവിനെ കണ്ടു.

തൌ തം തുഷ്ടുവതുശ്ചൈവ ശര്വമുഗ്രം കപര്ദിനമ് പ്രണേമതുശ് ച വരദം ബഹുമാനേന ദൂരതഃ

അവർ ശർവ്വനെയും, ഉഗ്രനെയും, ജടാമുടിയുള്ളവനെയും സ്തുതിച്ചു, ദൂരത്ത് നിന്ന് വലിയ ആദരവോടെ വരദായകനായവനോട് നമസ്കരിച്ചു.

ഭവോ ഽപി ഭഗവാന് ദേവമ് അനുഗൃഹ്യ പിതാമഹമ് ജനാര്ദനം ജഗന്നാഥസ് തത്രൈവാന്തരധീയത

ഭവൻ, ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാവിനെയും ജനാർദ്ദനനെയും അനുഗ്രഹിച്ച്, ലോകനാഥനായവൻ അവിടെയുതന്നെ അദൃശ്യമായി.