ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രജാകാമഃ ശിലാദോ ഽഭൂത് പിതാ മമ മഹാമുനേ സോ ഽപ്യന്ധഃ സുചിരം കലം തപസ്തേപേ സുദുശ്ചരമ്

മഹാമുനീ, എന്റെ അച്ഛൻ ശിലാദൻ സന്താനാഗ്രഹത്തോടെ, ദീർഘകാലം കാഴ്ചയില്ലാതെ, അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.

തപതസ്തസ്യ തപസാ സംതുഷ്ടോ വജ്രധൃക് പ്രഭുഃ ശിലാദമാഹ തുഷ്ടോ ഽസ്മി വരയസ്വ വരാനിതി

അവൻ തപസ്സ് ചെയ്തപ്പോൾ, വജ്രധാരിയായ ഭഗവാൻ അതിൽ സന്തോഷിച്ചു; ശിലാദനോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, നീ വേണമെന്ന വരങ്ങൾ ചോദിക്കൂ'.

തതഃ പ്രണമ്യ ദേവേശം സഹസ്രാക്ഷം സഹാമരൈഃ പ്രോവാച മുനിശാര്ദൂല കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഹരിമ്

അപ്പോൾ, സഹസ്രാക്ഷിയായ ദേവേന്ദ്രനെ, അമരന്മാരോടൊപ്പം, മഹാമുനി കൂപ്പുകൈയോടെ വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ച് ഹരിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ഭഗവന്ദേവതാരിഘ്ന സഹസ്രാക്ഷ വരപ്രദ അയോനിജം മൃത്യുഹീനം പുത്രമിച്ഛാമി സുവ്രത

ദേവതകളുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ആയിരം കണ്ണുകളുള്ളവനേ, അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവനേ, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാത്ത, മരണമില്ലാത്ത ഒരു മകനെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ധർമ്മശീലനായവനേ.

പുത്രം ദാസ്യാമി വിപ്രര്ഷേ യോനിജം മൃത്യുസംയുതമ് അന്യഥാ തേ ന ദാസ്യാമി മൃത്യുഹീനാ ന സന്തി വൈ

ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ നിനക്ക് ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന, മരണത്തിന് വിധേയനായ ഒരു മകനെ തന്നേക്കാം; അതല്ലാതെ, മരണമില്ലാത്ത മക്കൾ ഈ ലോകത്ത് ഇല്ല, അതിനാൽ അങ്ങനെ ഒരു മകനെ ഞാൻ നിനക്ക് തരാൻ കഴിയില്ല.

ന ദാസ്യതി സുതം തേ ഽത്ര മൃത്യുഹീനമയോനിജമ് പിതാമഹോ ഽപി ഭഗവാന് കിമുതാന്യേ മഹാമുനേ

മഹാമുനിയേ, ഈ ലോകത്ത് ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും മരണമില്ലാതെയും ഉള്ള ഒരു മകനെ ബ്രഹ്മാവായ പിതാമഹനും പോലും നിനക്ക് തരാൻ കഴിയില്ല; പിന്നെ മറ്റുള്ളവരെന്ത് പറയണം.

സോ ഽപി ദേവഃ സ്വയം ബ്രഹ്മാ മൃത്യുഹീനോ ന ചേശ്വരഃ യോനിജശ് ച മഹാതേജാശ് ചാണ്ഡജഃ പദ്മസംഭവഃ

അവൻ ബ്രഹ്മാവായ ദേവനും മരണത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനല്ല, ഈശ്വരനും അല്ല; അവൻ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവനും, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ളവനും, അണ്ടത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവനും, താമരയിൽ നിന്ന് പിറന്നവനും ആണല്ലോ.

മഹേശ്വരാങ്ഗജശ്ചൈവ ഭവാന്യാസ്തനയഃ പ്രഭുഃ തസ്യാപ്യായുഃ സമാഖ്യാതം പരാര്ധദ്വയസംമിതമ്

മഹേശ്വരന്റെ അംശത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ഭവാനിയുടെ പുത്രനും, അതിയായ ശക്തിയുള്ളവനും, അവന്റെ ആയുസ്സും രണ്ട് പരാർദ്ധങ്ങൾക്കു തുല്യമായതാണെന്ന് പറയുന്നു.

കോടികോടിസഹസ്രാണി അഹര്ഭൂതാനി യാനി വൈ സമതീതാനി കല്പാനാം താവച്ഛേഷാപരത്രയേ

ലക്ഷക്കണക്കിന് കോടികൾ ദിവസങ്ങൾ, അതായത് കല്പങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം, ഇതുവരെ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു; അത്രയും ആയുസ്സാണ് മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നത്.

തസ്മാദയോനിജേ പുത്രേ മൃത്യുഹീനേ പ്രയത്നതഃ പരിത്യജാശാം വിപ്രേന്ദ്ര ഗൃഹാണാത്മസമം സുതമ്

അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും മരണമില്ലാതെയും ഉള്ള മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കണം; നിനക്ക് തുല്യനായ ഒരു മകനെ സ്വീകരിക്കൂ.

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പിതാ മേ ലോകവിശ്രുതഃ ശിലാദ ഇതി പുണ്യാത്മാ പുനഃ പ്രാഹ ശചീപതിമ്

അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തനായ എന്റെ പിതാവ് ശിലാദൻ, പുണ്യവാൻ, വീണ്ടും ശചീഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്നണ്ഡയോനിത്വം പദ്മയോനിത്വമേവ ച മഹേശ്വരാങ്ഗയോനിത്വം ശ്രുതം വൈ ബ്രഹ്മണോ മയാ

പ്രഭുവേ, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും, താമരയിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും, മഹേശ്വരന്റെ അംശത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കാതെയും, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നുമുള്ള ജനനത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

പുരാ മഹേന്ദ്രദായാദാദ് ഗദതശ്ചാസ്യ പൂര്വജാത് നാരദാദ്വൈ മഹാബാഹോ കഥമത്രാശു നോ വദ

മഹാബലശാലിയേ, മുമ്പ് മഹേന്ദ്രന്റെ വംശത്തിൽ നിന്ന്, അതുപോലെ തന്നെ മുൻജന്മങ്ങളിൽ നാരദനിൽ നിന്നുമാണ് ഞാൻ ഇതെല്ലാം കേട്ടത്; ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ദയവായി വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞുതരൂ.

ദാക്ഷായണീ സാ ദക്ഷോ ഽപി ദേവഃ പദ്മോദ്ഭവാത്മജഃ പൌത്രീകനകഗര്ഭസ്യ കഥം തസ്യാഃ സുതോ വിഭുഃ

ദക്ഷായണിയായ ദക്ഷന്റെ മകളാണ്, താമരയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ദൈവം അവളുടെ മകനാണ്; എങ്കിൽ അവൾ സ്വർണ്ണഗർഭയുടെ മകളായതും, ആ ശക്തിമാൻ അവളുടെ മകനായതും എങ്ങനെയാണ്?

സ്ഥാനേ സംശയിതും വിപ്ര തവ വക്ഷ്യാമി കാരണമ് കല്പേ തത്പുരുഷേ വൃത്തം ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

ബ്രാഹ്മണനേ, സംശയിക്കാൻ നിനക്ക് അവകാശമുണ്ട്; അതിന്റെ കാരണം ഞാൻ പറയാം. പുരുഷകല്പത്തിൽ പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനെക്കുറിച്ചാണ് ഈ സംഭവം നടന്നത്.

സസര്ജ സകലം ധ്യാത്വാ ബ്രഹ്മാണം പരമേശ്വരഃ ജനാര്ദനോ ജഗന്നാഥഃ കല്പേ വൈ മേഘവാഹനേ

പരമേശ്വരനായ ജനാർദ്ദനൻ, ലോകനാഥൻ, ധ്യാനിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെയും മറ്റു സകല ജിവികളെയും മെഘവാഹന കല്പത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചു.

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രം തു മേഘോ ഭൂത്വാവഹദ്ധരമ് നാരായണോ മഹാദേവം ബഹുമാനേന സാദരമ്

ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കാലം, മേഘമായി മാറി, നാരായണൻ മഹാദേവനെ വലിയ ആദരവോടെയും ഭക്തിയോടെയും ചുമന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ ഭാവം മഹാദേവോ ഹരേഃ സ്വാത്മനി ശങ്കരഃ പ്രദദൌ തസ്യ സകലം സ്രഷ്ടും വൈ ബ്രഹ്മണാ സഹ

ഹരിയുടെ ഭാവം തന്റെ ഉള്ളിൽ കണ്ടശേഷം, ശങ്കരൻ മഹാദേവൻ ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം സകലവും സൃഷ്ടിക്കാൻ അവനു ശക്തി നൽകി.

തദാ തം കല്പമാഹുര്വൈ മേഘവാഹനസംജ്ഞയാ ഹിരണ്യഗര്ഭസ്തം ദൃഷ്ട്വാ തസ്യ ദേഹോദ്ഭവസ്തദാ

അപ്പോൾ ആ കല്പം മെഘവാഹനമെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു; ഹിരണ്യഗർഭൻ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.

ജനാര്ദനസുതഃ പ്രാഹ തപസാ പ്രാപ്യ ശങ്കരമ് തവ വാമാങ്ഗജോ വിഷ്ണുര് ദക്ഷിണാങ്ഗഭവോ ഹ്യഹമ്

ജനാർദ്ദനന്റെ മകൻ, തപസ്സിലൂടെ ശങ്കരനെ പ്രാപിച്ചശേഷം പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ഇടതുവശത്തിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു ജനിച്ചു, ഞാൻ വലതുവശത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.'

മയാ സഹ ജഗത്സര്വം തഥാപ്യസൃജദച്യുതഃ ജഗന്മയോ ഽവഹദ്യസ്മാന് മേഘോ ഭൂത്വാ ദിവാനിശമ്

എന്നെയും കൂടെ ഉൾപ്പെടുത്തി, അച്യുതൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; ലോകത്തിന്റെ സാരമായ അവൻ, മേഘമായി മാറി, ഞങ്ങളെ പകലും രാത്രിയും ചുമന്നു.

ഭവന്തമവഹദ്വിഷ്ണുര് ദേവദേവം ജഗദ്ഗുരുമ് നാരായണാദപി വിഭോ ഭക്തോ ഽഹം തവ ശങ്കര

വിഷ്ണു നിന്നെ, ദേവദേവനേ, ലോകഗുരുവേ, ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. മഹാത്മാവേ, നാരായണനേക്കാളും ഞാൻ നിന്റെ ഭക്തനാണ്, ശങ്കര.

പ്രസീദ ദേഹി മേ സര്വം സര്വാത്മത്വം തവ പ്രഭോ തദാഥ ലബ്ധ്വാ ഭഗവാന് ഭവാത്സര്വാത്മതാം ക്ഷണാത്

പ്രഭുവേ, ദയവായി എനിക്ക് എല്ലാം തരിക, നീയല്ലോ എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവൻ. അപ്പോൾ അതു ലഭിച്ചവൻ, ഭഗവാൻ, നിനക്കു നിന്നു ഉടനെ എല്ലായിടത്തിലും ഉള്ളവനായി.

ത്വരമാണോ ഽഥ സംഗമ്യ ദദര്ശ പുരുഷോത്തമമ് ഏകാര്ണവാലയേ ശുഭ്രേ ത്വ് അന്ധകാരേ സുദാരുണേ

അവൻ വേഗത്തിൽ ചെന്നു, ആ മഹാപുരുഷനെ കണ്ടു, ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധമായ വാസസ്ഥലത്തിൽ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ഇരുണ്ടതിൽ.

ഹേമരത്നചിതേ ദിവ്യേ മനസാ ച വിനിര്മിതേ ദുഷ്പ്രാപ്യേ ദുര്ജനൈഃ പുണ്യൈഃ സനകാദ്യൈരഗോചരേ

പൊന്നും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ദിവ്യമായ സ്ഥലത്ത്, മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചതും, ദുഷ്ടന്മാർക്കു ലഭിക്കാനാവാത്തതും, പുണ്യവാൻമാർക്കു മാത്രം കാണാവുന്നതും, സനകാദിമുനിമാർക്കു പോലും അപ്രാപ്യമായതും.

ജഗദാവാസഹൃദയം ദദര്ശ പുരുഷം ത്വജഃ അനന്തഭോഗശയ്യായാം ശായിനം പങ്കജേക്ഷണമ്

ജനനമില്ലാത്തവൻ, ലോകത്തിന്റെ ഹൃദയമായവനെ, അനന്തൻ എന്ന പാമ്പിന്റെ മേൽ കിടക്കുന്നവനെ, താമരപൂവ് പോലെ കണ്ണുകളുള്ളവനെ കണ്ടു.

ശങ്ഖചക്രഗദാപദ്മം ധാരയന്തം ചതുര്ഭുജമ് സര്വാഭരണസംയുക്തം ശശിമണ്ഡലസന്നിഭമ്

ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, താമരപൂവ് എന്നിവ കൈവശമുള്ള നാലു കൈകളോടെയും, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനെയും, ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലുള്ളവനെയും.

ശ്രീവത്സലക്ഷണം ദേവം പ്രസന്നാസ്യം ജനാര്ദനമ് രമാമൃദുകരാമ്ഭോജസ്പര്ശരക്തപദാമ്ബുജമ്

ശ്രീവത്സം എന്ന അടയാളമുള്ള ദേവനെയും, ദയാപൂർണ്ണമായ മുഖമുള്ള ജനാർദ്ദനനെയും, ലക്ഷ്മിയുടെ സ്നേഹമുള്ള കൈകളാൽ സ്പർശിച്ച് ചുവന്ന താമരപാദങ്ങളുള്ളവനെയും.

പരമാത്മാനമീശാനം തമസാ കാലരൂപിണമ് രജസാ സര്വലോകാനാം സര്ഗലീലാപ്രവര്തകമ്

പരമാത്മാവായ ഈശ്വരനെ, കാലത്തിന്റെ രൂപമായ ഇരുണ്ടതായവനെയും, രാജസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സൃഷ്ടിയുടെ കളി ആരംഭിപ്പിക്കുന്നവനെയും.