ലിങ്ഗപുരാണമ്

ഭയം ദധീച സര്വത്ര നാസ്ത്യേവ തവ സുവ്രത ഭവാര്ചനരതോ യസ്മാദ് ഭവാന് സര്വജ്ഞ ഏവ ച

ദധീചേ, ഭക്തനായവനേ, നിനക്ക് എവിടെയും യാതൊരു ഭയവും ഇല്ല. നീ ഭഗവാന്റെ ആരാധനയിൽ ലീനനാണ്, എല്ലാം അറിയുന്നവനുമാണ്.

ബിഭേമീതി സകൃദ്വക്തും ത്വമര്ഹസി നമസ്തവ നിയോഗാന്മമ വിപ്രേന്ദ്ര ക്ഷുപം പ്രതി സദസ്യഥ

നീ ഒരിക്കൽപോലും 'ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു' എന്ന് പറയണം — നമസ്കാരം! എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നീ ഈ വാക്ക് ക്ഷുപനോട് സഭയിൽ പറയണം.

ഏവം ശ്രുത്വാപി തദ്വാക്യം സാന്ത്വം വിഷ്ണോര്മഹാമുനിഃ ന ബിഭേമീതി തം പ്രാഹ ദധീചോ ദേവസത്തമമ്

വിഷ്ണുവിന്റെ ഈ സാന്ത്വന വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും, മഹാമുനിയായ ദധീചൻ ആ ദേവശ്രേഷ്ഠനോട് 'ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല' എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

പ്രഭാവാദ്ദേവദേവസ്യ ശംഭോഃ സാക്ഷാത്പിനാകിനഃ ശര്വസ്യ ശങ്കരസ്യാസ്യ സര്വജ്ഞസ്യ മഹാമുനിഃ

ദേവദേവനായ ശംഭുവിന്റെ, പിനാകധാരിയായ ശർവന്റെ, ശങ്കരന്റെ, സർവ്വജ്ഞനായ മഹാമുനിയുടെ ശക്തിയാൽ—

തതസ്തസ്യ മുനേഃ ശ്രുത്വാ വചനം കുപിതോ ഹരിഃ ചക്രമുദ്യമ്യ ഭഗവാന് ദിധക്ഷുര്മുനിസത്തമമ്

അപ്പോൾ ആ മഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഹരിഭഗവാൻ കോപിച്ചു, തന്റെ ചക്രം ഉയർത്തി, ആ മഹർഷിയെ ദഹിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി.

അഭവത്കുണ്ഠിതാഗ്രം ഹി വിഷ്ണോശ്ചക്രം സുദര്ശനമ് പ്രഭാവാദ്ധി ദധീചസ്യ ക്ഷുപസ്യൈവ ഹി സംനിധൌ

പക്ഷേ, ദധീചന്റെ ശക്തിയാൽ, ക്ഷുപന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, വിഷ്ണുവിന്റെ സുദർശനചക്രത്തിന്റെ അഗ്രം മന്ദമായിത്തീർന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ തത്കുണ്ഠിതാഗ്രം ഹി ചക്രം ചക്രിണമാഹ സഃ ദധീചഃ സസ്മിതം സാക്ഷാത് സദസദ്വ്യക്തികാരണമ്

ചക്രത്തിന്റെ അഗ്രം മന്ദമായത് കണ്ടപ്പോൾ, ചക്രധാരിയെ ദധീചൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, സാക്ഷാൽ സദസദ്വ്യക്തികാരണമായവൻ, അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ഭഗവന് ഭവതാ ലബ്ധം പുരാതീവ സുദാരുണമ് സുദര്ശനമിതി ഖ്യാതം ചക്രം വിഷ്ണോ പ്രയത്നതഃ

പ്രഭോ, നീ വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ പണ്ടുകാലത്ത് ലഭിച്ച അതി ഭയങ്കരമായ സുധർശനം എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ ചക്രം വിഷ്ണുവിന്റെ ആയുധമായി അറിയപ്പെടുന്നു.

ഭവസ്യൈതച്ഛുഭം ചക്രം ന ജിഘാംസതി മാമിഹ ബ്രഹ്മാസ്ത്രാദ്യൈസ്തഥാന്യൈര്ഹി പ്രയത്നം കര്തുമര്ഹസി

ഭവന്റെ ഈ ശുഭമായ ചക്രം എന്നെ ഇവിടെ തൊടാൻ പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പോലുള്ള മറ്റു ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് നീ പരിശ്രമിക്കണം.

തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ദൃഷ്ട്വാ നിര്വീര്യമായുധമ് സസര്ജ ച പുനസ്തസ്മൈ സര്വാസ്ത്രാണി സമന്തതഃ

അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, തന്റെ ആയുധം ശക്തിയില്ലാതായത് കണ്ടു, അവൻ വീണ്ടും അവനുവേണ്ടി എല്ലാ ആയുധങ്ങളും ചുറ്റും നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു.

ചക്രുര്ദേവാസ്തതസ്തസ്യ വിഷ്ണോഃ സാഹായ്യമവ്യയാഃ ദ്വിജേനൈകേന യോദ്ധും ഹി പ്രവൃത്തസ്യ മഹാബലാഃ

അപ്പോൾ അക്ഷയമായ ദേവന്മാർ, ബ്രാഹ്മണനെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടാൻ പുറപ്പെട്ട ശക്തന്മാരായവർ, വിഷ്ണുവിന് സഹായം നൽകി.

കുശമുഷ്ടിം തദാദായ ദധീചഃ സംസ്മരന്ഭവമ് സസര്ജ സര്വദേവേഭ്യോ വജ്രാസ്ഥിഃ സര്വതോ വശീ

കുശത്തിൻ ഒരു പിടി എടുത്ത് ഭവനെ ഓർത്ത്, ദധീചി എല്ലാ ദേവന്മാർക്കുമായി എല്ലാ ദിശകളിലും വജ്രാസ്തി സൃഷ്ടിച്ചു.

ദിവ്യം ത്രിശൂലമ് അഭവത് കാലാഗ്നിസദൃശപ്രഭമ് ദഗ്ധും ദേവാന്മതിം ചക്രേ യുഗാന്താഗ്നിരിവാപരഃ

ദിവ്യമായ ഒരു ത്രിശൂലം, കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, ദേവന്മാരെ ദഹിപ്പിക്കാൻ മറ്റൊരു യുക്തിയുള്ള അഗ്നിപോലെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഇന്ദ്രനാരായണാദ്യൈശ് ച ദേവൈസ്ത്യക്താനി യാനി തു ആയുധാനി സമസ്താനി പ്രണേമുസ് ത്രിശിഖം മുനേ

ഇന്ദ്രനും നാരായണനും മറ്റു ദേവന്മാരും ഉപേക്ഷിച്ച എല്ലാ ആയുധങ്ങളും, മഹർഷേ, ആ ത്രിശൂലത്തിന് മുന്നിൽ നമസ്കരിച്ചു.

ദേവാശ് ച ദുദ്രുവുഃ സര്വേ ധ്വസ്തവീര്യാ ദ്വിജോത്തമ സസര്ജ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ സ്വദേഹാത്പുരുഷോത്തമഃ

ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ; അപ്പോൾ പരമോന്നതനായ വിഷ്ണു തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന്—

ആത്മനഃ സദൃശാന് ദിവ്യാംല് ലക്ഷലക്ഷായുതാന് ഗണാന് താനി സര്വാണി സഹസാ ദദാഹ മുനിസത്തമഃ

തനിക്കു തുല്യമായ ദിവ്യരൂപങ്ങളായ ലക്ഷങ്ങൾക്കണക്കിന് സംഘങ്ങൾ അവിടെ സൃഷ്ടിച്ചു; എന്നാൽ മഹർഷി അവയെല്ലാം ഉടനടി ദഹിപ്പിച്ചു.

തതോ വിസ്മയനാര്ഥായ വിശ്വമൂര്തിരഭൂദ്ധരിഃ തസ്യ ദേഹേ ഹരേഃ സാക്ഷാദ് അപശ്യദ്ദ്വിജസത്തമഃ

അപ്പോൾ, അത്ഭുതം കാണിക്കാൻ, ഹരി സർവ്വവിശ്വരൂപിയായി; ആ ഹരിയുടെ രൂപം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ നേരിട്ട് കണ്ടു.

ദധീചോ ഭഗവാന്വിപ്രഃ ദേവതാനാം ഗണാന് പൃഥക് രുദ്രാണാം കോടയശ്ചൈവ ഗണാനാം കോടയസ്തദാ

ഭാഗവതനായ ദധീചി, ദേവതാസംഘങ്ങളെ, അനേകം രുദ്രന്മാരെയും അവരുടെ സംഘങ്ങളെയും വ്യത്യസ്തമായി അവിടെ കണ്ടു.

അണ്ഡാനാം കോടയശ്ചൈവ വിശ്വമൂര്തേസ്തനൌ തദാ ദൃഷ്ട്വൈതദഖിലം തത്ര ച്യാവനിര് വിസ്മിതം തദാ

വിശ്വരൂപത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ അനേകം ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ അവിടെ ദൃശ്യമായപ്പോൾ, ച്യവനൻ അതെല്ലാം കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

വിഷ്ണുമാഹ ജഗന്നാഥം ജഗന്മയമജം വിഭുമ് അംഭസാഭ്യുക്ഷ്യ തം വിഷ്ണും വിശ്വരൂപം മഹാമുനിഃ

അവൻ ലോകനാഥനായ, സർവ്വവ്യാപിയായ, അജനായ വിഷ്ണുവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, ആ മഹാമുനി ആ വിശ്വരൂപിയായ വിഷ്ണുവിനെ വെള്ളം തളിച്ച് പൂജിച്ചു.

മായാം ത്യജ മഹാബാഹോ പ്രതിഭാസാ വിചാരതഃ വിജ്ഞാനാനാം സഹസ്രാണി ദുര്വിജ്ഞേയാനി മാധവ

മഹാബാഹുവേ, മായയെ ഉപേക്ഷിക്കണം; ദൃശ്യമാകുന്നവയെ വിശ്വസിക്കരുത്. മാധവാ, അറിവിന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് വഴികൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വളരെ കഠിനമാണ്.

മയി പശ്യ ജഗത് സര്വം ത്വയാ സാര്ധമ് അനിന്ദിത ബ്രഹ്മാണം ച തഥാ രുദ്രം ദിവ്യാം ദൃഷ്ടിം ദദാമി തേ

അനിന്ദിതനേ, നീയും ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും ഉൾപ്പെടെ ഈ മുഴുവൻ ലോകവും എന്നിൽ കാണൂ; ഞാൻ നിന്നെ ദിവ്യദൃഷ്ടി നൽകുന്നു.

ഇത്യുക്ത്വാ ദര്ശയാമാസ സ്വതനൌ നിഖിലം മുനിഃ തം പ്രാഹ ച ഹരിം ദേവം സര്വദേവഭവോദ്ഭവമ്

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹർഷി തന്റെ ശരീരത്തിൽ എല്ലാം കാണിച്ചു; പിന്നെ ഹരിയെ, സർവ്വദേവന്മാരുടെ ഉത്ഭവമായ ദൈവത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

മായയാ ഹ്യനയാ കിം വാ മന്ത്രശക്ത്യാഥ വാ പ്രഭോ വസ്തുശക്ത്യാഥ വാ വിഷ്ണോ ധ്യാനശക്ത്യാഥ വാ പുനഃ

ഇത് മായയുടെ ശക്തിയാലോ, മന്ത്രശക്തിയാലോ, വസ്തുവിന്റെ ശക്തിയാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ധ്യാനശക്തിയാലോ, പ്രഭോ, വിഷ്ണുവേ, സംഭവിച്ചതാണോ?

ത്യക്ത്വാ മായാമിമാം തസ്മാദ് യോദ്ധുമര്ഹസി യത്നതഃ ഏവം തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ദൃഷ്ട്വാ മാഹാത്മ്യമദ്ഭുതമ്

അതുകൊണ്ട് ഈ മായയെ ഉപേക്ഷിച്ച് നീ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പരിശ്രമിക്കണം; ഇങ്ങനെ അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അത്ഭുതകരമായ മഹത്വം കണ്ടു—

ദേവാശ് ച ദുദ്രുവുര്ഭൂയോ ദേവം നാരായണം ച തമ് വാരയാമാസ നിശ്ചേഷ്ടം പദ്മയോനിര്ജഗദ്ഗുരുഃ

ദേവന്മാർ വീണ്ടും ഓടി രക്ഷപെട്ടു, പക്ഷേ ലോകഗുരുവായ പദ്മജന്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് അചഞ്ചലനായ നാരായണനെ തടഞ്ഞു.

നിശമ്യ വചനം തസ്യ ബ്രഹ്മണസ്തേന നിര്ജിതഃ ജഗാമ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ പ്രണിപത്യ മഹാമുനിമ്

തനിക്കു ജയിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, മഹാവിഷ്ണു ആ മഹാമുനിയെ സമീപിച്ചു വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.

ക്ഷുപോ ദുഃഖാതുരോ ഭൂത്വാ സമ്പൂജ്യ ച മുനീശ്വരമ് ദധീചമഭിവന്ദ്യാശു പ്രാര്ഥയാമാസ വിക്ലവഃ

ദു:ഖത്തിൽ ആഴപ്പെട്ട ക്ഷുപൻ, മഹാമുനിയെ ആദരപൂർവ്വം സ്തുതിച്ച ശേഷം, ദധീചിയെ വേഗത്തിൽ നമസ്കരിച്ച് വിഷമത്തോടെ അപേക്ഷിച്ചു.

ദധീച ക്ഷമ്യതാം ദേവ മയാജ്ഞാനാത്കൃതം സഖേ വിഷ്ണുനാ ഹി സുരൈര്വാപി രുദ്രഭക്തസ്യ കിം തവ

ദധീചേ, ദൈവമേ, എന്നെ ക്ഷമിക്കണം; ഞാൻ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തത്, സ്നേഹിതാ. രുദ്രഭക്തനായ നിനക്കു വിഷ്ണുവിൽ നിന്നോ മറ്റുള്ള ദേവന്മാരിൽ നിന്നോ എന്താണ് ലഭിക്കാനുള്ളത്?